ตอนที่13 เพลงดาบเทวโลกหยิงและหยาง

“อะไรนะ!”

จู่ๆก็พวกลูกน้องก็ได้ล้อมชายหนุ่มคนนั้นไว้อย่างรวดเร็ว และคนจากกลุ่มมังกรทมิฬได้เตรียมที่จะสังหาร และจู่ๆวงล้อมที่ล้อมชายหนุ่มก็แตกกระจายไปคนละทิศคนละทางเพียงหนึ่งอึดใจเท่านั้น

ในทางตรงข้ามกันเพราะการโจมตีที่เกิดขึ้นนั้น มันได้พิสูจน์อะไรหลายๆให้เห็น เช่น ท่าทางและการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มคนนี้มันชั่งยอดเยี่ยม แม้ว่าชายหนุ่มคนนี้จะไม่ได้ทำให้ประหลาดใจเท่าไหร่ และคนพวกนั้นที่โดนการโจมตีนั้นไปบางคนนั้นไม่สามารถมองเห็นการโจมตีของชายหนุ่มได้เลย แสดงว่าการที่มีความเร็วระดับนี้ ชายหนุ่มผู้นี้ต้องมีระดับที่สูงกว่า6อย่างแน่นอน

ชายหนุ่มผู้นี้คิดอะไรกันอยู่ ชายชราไม่คิดว่าบุคคลคนนี้ไม่อาจใช่ชายหนุ่มรูปงาม เขาได้สงสัยว่าใครกันที่มีความเชี่ยวชาญด้านการคงสภาพวัยเยาว์บ้าง เขาอาจเคยปรากฏตัวใน ยูนเสี่ยว ใน จิน

ก็เป็นได้

“ถ้าเจ้าอยากจะฆ่าข้า อย่างน้อยเจ้าก็ควรบอกชื่อเจ้าหน่อยนะ จริงไหม? และสำหรับวรยุทธเพลงดาบเทวโลก ไฮเชี่ยง ล่ะก็ คิดว่าข้าจะยอมมอบให้โดยไม่สู้งั้นรึ?”

หลังจากทศวรรษที่ผ่านมาในมณฆลเจียงหู่เขาเคยเจอกับภัยจากพายุมาทุกชนิด เห็นได้ชัดว่าการต่อสู้แค่นี้ไม่อาจจะฆ่าชายแก่นี้ได้ เขาที่นอนกองอยู่บนพื้นนั้นกำลังใช้พลังภายในอัดเข้าไปยังหัวใจและทำให้หลอดเลือดของตัวเองนั้นฉีกขาด  แต่ชายหนุ่มก็ได้ใช้พลังลมของเขาสกัดกั้นพลังภายในของชายแก่ไม่ให้ทำแบบนั้น จากนั้นชายแก่ก็ไม่เหลือแรงเลยแม้แต่น้อย แม้แต่แรงที่จะควบคุมพลังภายในให้อัดเข้าไปในหัวใจหรือแม้แต่กัดลิ้นฆ่าตัวตายยังทำไม่ได้

“อย่าพยายามทำเลยเจ้าน่ะ ข้าไม่ให้เจ้าฆ่าตัวตายง่ายๆหรอก” ชายหนุ่มนั่งข้างๆและค่อยๆขยับมาใกล้เขามากขึ้นโดยให้ชายแกได้ยินคำพูดอย่างชัดเจน ด้วยความโหดเหี้ยมภายในดวงตาที่ดำมืดของเขาและเขาได้พูดต่อ

“การกระทำของเจ้าทำให้ข้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่นะ ข้าคงต้องลงโทษเจ้าซะหน่อยแล้วล่ะ”

หลังจากที่ชายหนุ่มคนนี้ได้จัดการลูกน้อยโดยการโจมตีครั้งเดียวเสร็จ เขาและชายแก่ก็อยู่ตามลำพังและเขาก็ได้หันไปทางหมาป่าที่นอนอยู่บนพื้น

หมาป่าตาเดียวได้กลอกตาตามและได้มองไปยังพื้น มันเชื่อว่าวันนี้มันจะได้พบกับชะตากรรมสุดท้ายของมัน ทั้งคนเหล่านี้หรือชายหนุ่มผู้นี้ ทุกๆคนที่ปรากฏตัวมาหามันล้วนมีเป้าหมายคือตัวมันเอง มันพยายามอย่างที่สุด แม้ตัวมันเองจะรู้ว่ามันคงอยู่ได้อีกไม่นาน ตั้งแต่คนกลุ่มแรกได้โจมตีมัน ดังนั้นแม้ชายหนุ่มจะปรากฎตัวขึ้นมันก็ไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย มันไม่สนใจเลยสักนิดว่าจะเป็นหรือตายแล้วในตอนนี้

“เจ้าหมาป่า!”ในการรับรู้ถึงสายตาของหมาป่าที่กำลังจะตายนี้สายตาของมันก็กระพริบตาให้เห็น

เขานั่งอยู่หน้าหมาป่าเหมือนว่าเขาได้พบกับโลกใหม่ หลังจากที่ชายหนุ่มได้ค้นกระเป๋าแล้ว เขาก็ได้หยิบยาเม็ดและจับใส่ปากของหมาป่า หมาป่ารู้สึกได้ทันทีหลังกลืนลงไปยาได้กระจายลงไปในหลอดเลือดทั่วร่างกายของมันทั้งหมดและยานั้นเริ่มออกฤทธิ์รักษาแผลของมัน

หมาป่าตาเดียวที่กำลังตกอยู่ในภาวะสิ้นหวังอย่างที่สุด จู่ๆมันก็ได้มองย้อนขึ้นไปยังชายหนุ่มด้วยความสับสน

“ดูเหมือนว่าข้าได้เชื่อมต่อจิตของข้ากับเจ้าแล้วล่ะ จิตวิญญาณของเจ้าแตกต่างกับมนุษย์ที่อยู่ด้านขวาของข้าเล็กน้อยสินะ? ถ้าเจ้าเข้าใจสิ่งที่ข้าพูดจงพยักหน้าของเจ้าซะ แต่ถ้าเจ้าเข้าใจแล้วพยักหน้า แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องล่ะก็...ข้าจะเอากรงเล็บของตัวเจ้าเองปักไปที่อกเจ้าและปล่อยให้เจ้าทรมานจนตายไปเอง”

คำพูดเหล่านั้นถูกพูดออกมาด้วยรอยยิ้ม แต่นั้นทำให้หมาป่าหวาดกลัวอย่างยิ่ง เมื่อมองไปที่ดวงตาที่ดูเลือดเย็นของชายหนุ่มที่ชั่งตรงข้ามกับรอยยิ้มนั้น หมาป่าตาเดียวนั้นรีบพยักหน้าในทันที เช่นเดียวกับที่มันรู้สึกได้ถึงความเยือกเย็นนี้

“ดีมาก ข้าน่ะแตกต่างกับพวกที่มาหายาอายุวัฒนะ เครื่องในของเจ้าน่ะไม่มีประโยชน์สำหรับข้า แต่เจ้ามีสายเลือดของสัตว์โบราณและเหนือธรรมชาติ แม้ว่าสายเลือดของเจ้าในตอนนี้มันจะอ่อนแอและมีกำลังจำกัด แต่สิ่งเหล่านี้มันช่างล้ำค่าอย่างมาก ข้ายังไม่มีสัตว์วิญญาณด้วยสิ ว่าไงมาทำสัญญาเลือดกับข้าไหมล่ะ? จากนี้ไปเจ้าจะจงรักภักดีต่อข้า?”

สัตว์วิญญาณ? สัญญาเลือด?

หมาป่าตาเดียวไม่ทราบว่าทั้งสองคำพูดที่ชายหนุ่มพูดออกมามันหมายความว่าไง และในสถานการณ์แบบนี้มันไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้เลย ต่อให้มันทำอะไรได้สัญชาติญาณมันก็บอกว่าไม่ควรทำต่อหน้าชายผู้นี้

อย่างไรก็ตามภายใต้สถานการณ์เช่นนี้มันก็ไม่มีโอกาสที่จะต่อต้านใดๆได้เลย “ข้ายินยอม”

สิ้นเสียงของชายหนุ่มก่อนที่เขาจะกรีดเลือดจาดนิ้วของเขาและวาดสัญลักษณ์อักขระลงไปบนหน้าผากของหมาป่าตาเดียว

ในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มได้หยดเลือดลงไปที่อักขระที่วาดไว้

เมื่อเลือดได้ผสมเข้าไปอักขระจู่ๆก็มีแสงระยิบระยับออกมา แสงสว่างวาบและหายไปอย่างรวดเร็วราวกับว่าอักขระนั้นมันได้ซึมเข้าไปยังหน้าผากของหมาป่าตาเดียวแล้ว ในขณะเดียวกันหมาป่าตาเดียวก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรบางอย่างกำลังบุกรุกเข้าไปยังจิตสำนึกของมัน หมาป่านั้นได้จดจ่ออยู่กับสิ่งที่เข้ามารบกวนจิตสำนึกของมันอยู่ว่ามันคืออะไร และจู่ๆก็มีเสียงเอยออกมาจากชายหนุ่มว่า

“ดี ตอนนี้จงลุกขึ้น”

ให้ลุกงั้นรึ?

แม้ว่ายาเม็ดแปลกๆที่กินเข้าไปนั้นจะช่วยรักษาบาดแผลได้อย่างรวดเร็วก็จริง แต่การที่จู่ๆจะให้ยืนทันทีนั้นเป็นเรื่องที่ยาก เพราะมันได้บาดเจ็บจนสูญเสียการควบคุม แต่จู่ๆร่างกายของมันเมื่อได้ยินเสียงของชายหนุ่มมันก็ค่อยๆลุกขึ้นยืนเองได้ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดแต่มันก็ไม่สามารถต่อต้านอะไรได้

“ฮ่าฮ่า ไม่เลวเลย!” เมื่อเห็นหมาป่าได้ยืนขึ้นชายหนุ่มก็รู้สึกพอใจเป็นอย่างมาก

“ดูเหมือนว่าที่ข้าวาดไปมันได้ผลสินะ แม้ว่าเจ้าจะมีสายเลือดของสัตว์โบราณที่บางมากแต่ถ้าข้าฝึกฝนเจ้าในระดับที่สูงขึ้นเจ้าจะสามารถก้าวหน้าไปได้อีก ในตอนนี้เจ้าเป็นสัตว์วิญญาณของข้าแล้ว ข้าจะไม่ปฎิบัติต่อเจ้าอย่างไม่เป็นธรรม ข้าจะช่วยฝึกฝนเจ้า และให้เจ้าเข้าสู่วิถีแห่งสัตว์ร้ายอย่างแท้จริง”

“โอ้ววว...”มันเดินมาหาข้าและดูหางมันสิเจ้าคงเข้าใจสิ่งที่ข้าพูดสินะ น่ารักมาก

ชายหนุ่มได้หันกลับไปทางชายแก่ซึ่งนอนอยู่ด้านหลังของเขา เขาเหมือนกุ้งสุกและมีฟองอยู่ในปาก

“ตอนนี้เจ้าเป็นไงบ้าง เจ้าพร้อมที่จะสอนเพลงดาบเทวโลก ไฮเชี่ยงให้กับข้าได้รึยัง?”

ชายแก่พยักหน้าอย่างทุรนทุราย เขาสูญเสียการควบคุมทั้งหมดของร่างกายไปแล้วในตอนนี้ การสั่นของร่างกายของเขาทำให้เขาพยักหน้าได้ยาก

“นี่เจ้าพยักหน้าหรือกำลังสั่นอยู่หะ? ฮ่าฮ่า”เสียงหัวเราะได้ดังขึ้นจากชายหนุ่ม ทำให้เขาพยายามลืมตาด้วยความยากลำบาก หนุ่มหล่อได้ยืนอยู่ตรงหน้าเขา ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นหนุ่มหน้าหยกที่มีจิตใจดั่งอสูรกายที่ปีนขึ้นมาจากนรก นี่มันสัตว์นรกชัดๆ!

วลีที่ว่า “เป็นดั่งหมูในเขียงสับ” อาจเป็นคำอธิบายที่ชัดเจนที่สุดสำหรับชายแก่ในตอนนี้

เขาพยักหน้าด้วยแรงทั้งหมดที่มี และสายตาที่อ้อนวอนของเขา ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการไม่ใช่การมีชีวิตรอดและคือความตาย ความตายเป็นสิ่งเดียวในตอนนี้ที่จะหยุดความทรมานนี้ได้!

“ดีมาก เจ้าควรจะยินยอมแบบนี้ซะตั้งแต่แรก เจ้าจะได้ทรมานน้อยกว่านี้ แต่เจ้าเลือกที่จะเห็นศักดิ์ศรีมีค่ากว่าชีวิตตัวเอง มันไม่ง่ายหรอกนะที่ทุกคนจะเป็นวีรบุรุษ”

ชายหนุ่มได้ส่ายหัวด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็นจากนั้นก็ชี้ไปที่หน้าผากและพูดว่า

“ตอนนี้เจ้าสามารถพูดออกมาดังๆได้แล้วล่ะ”

ชายแก่ได้สูดหายใจเข้าออกอย่างแรง แทนที่จะพูดคำใดๆเขาได้ชี้ไปที่หน้าอกด้วยมือขวา

ชายหนุ่มหลับตายืนยกมือขึ้นและตัดเสื้อด้านหน้าของชายแก่นั้นออกเผยให้เห็นถึงกล้ามอก

“ดูเหมือนว่าจะเป็นความคิดที่ดี”ชายหนุ่มหัวเราะเยาะเบาๆเมื่อเห็นแผลเป็น เขาได้โบกมือเบาๆและได้แกะเข้าไปในช่องว่างที่อยู่ในอกเหนือแผลเป็นออก เขาได้หยิบกระดาษสีดำที่เหมือนทำมาจากผ้าไหม

ชายหนุ่มก็เปลี่ยนท่าทางของเขาทันที รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนหน้าเขาตลอดมาจู่ๆก็ได้หายไปหลังจากที่เขาได้เห็นบางส่วนของคำภีร์เล่มนี้

“เพลงดาบเทวโลกหยินหยาง!”

“นี่ไม่ใช่วรยุทธลับ แต่มันเป็นแค่เทคนิคพิเศษ! ข้าผิดหวังจริงๆ!”

ชายหนุ่มได้ยกมือขึ้นและม้วนคัมภีร์ไว้ในแขนเสื้อเขา จากนั้นก็สะบัดแขนของเขาทำให้ร่างของชายแก่กระเด็นไป พุ่งผ่านอากาศและชนเข้ากับก้อนหินขนาดใหญ่ที่อยู่ออกห่างไปหลายเมตร

จากนั้นเขาได้ถ่มน้ำลายใส่พื้นและได้ลอยออกไปในอากาศ

ถ้าชิบะน้อยอยู่ที่นี่และได้เห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเขาคงจะประหลาดใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งวิธีที่ไร้ความปราณีในการบังคับให้หมาป่าตาเดียวยอมมาเป็นของตน แสดงอย่างเห็นได้ชัดว่าโลกแห่งศิลปะการต่อสู้นั้นไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคิด อย่างน้อยมันก็ไม่ใช่โลกที่ธรรมดาๆเหมือนกับโลกก่อนหน้านี้

ขณะนี้ไม่ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นอันใกล้และไกลจะเป็นอย่างไรก็คงต้องรอรับการพิสูจน์ต่อไป