บทที่ 14 โครงสร้างดาวเด่นกับสี่มือปืน

บทที่ 14 โครงสร้างดาวเด่นกับสี่มือปืน

ระหว่างการจัดทีม สายตาของผู้เล่นรุ่นพี่เปล่งประกายด้วยความกระตือรือร้น

พวกเขาแข็งแกร่งกว่า เล่นเข้าขากันได้อย่างไร้ที่ติ และมีประสบการณ์ในเกมมากกว่า

เมื่อเทียบกับพวกเขาแล้ว พวกเด็กปีหนึ่งก็เหมือนทรายที่กระจัดกระจาย

ถ้าไม่มีอะไรพลิกโผ พวกเขาชนะการแข่งซ้อมครั้งนี้แน่นอน

ไม่นาน อิเคดะ ยูโฮะ ก็สรุปรายชื่อผู้เล่นตัวจริงของทั้งสองฝ่าย

ทีมรุ่นพี่:

เซ็นเตอร์: ซาโต้ อิจิโร่ ส่วนสูง 188 ซม. น้ำหนัก 73 กก. ปีสอง

พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ด: ซูซูกิ โนโนะ ส่วนสูง 185 ซม. น้ำหนัก 100 กก. ปีสอง

สมอลล์ฟอร์เวิร์ด: อิเคดะ ยูโฮะ ส่วนสูง 183 ซม. น้ำหนัก 75 กก. ปีสาม

ชู้ตติงการ์ด: ทาคาฮาชิ อิทาจิ ส่วนสูง 175 ซม. น้ำหนัก 65 กก. ปีสาม

พอยต์การ์ด: อิโต คัตสึโทชิ ส่วนสูง 167 ซม. น้ำหนัก 60 กก. ปีสอง

แน่นอนว่าแกนหลักของทีมรุ่นพี่ก็คือ อิเคดะ ยูโฮะ

ทาคาฮาชิ อิทาจิ เคยเป็นนักวิ่งระยะไกลมาก่อน จึงมีพละกำลังล้นเหลือและมีพลังระเบิดยอดเยี่ยม ทำให้เขาเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดสำหรับการเล่นฟาสต์เบรก แต่ด้วยความที่เพิ่งเล่นบาสได้แค่ปีเดียว ทักษะของเขาจึงแทบจะไม่มีอะไรเลย

อิโต คัตสึโทชิ เป็นพอยต์การ์ดตัวเล็ก ความเร็วและพลังระเบิดของเขาอยู่ในเกณฑ์ดี แถมยังมีทักษะการชู้ตทำคะแนนด้วย แต่ดันขาดทักษะการสร้างสรรค์เกม ทำให้เขากลายเป็น ‘มิสเตอร์โนพาส’ แห่งยุคปัจจุบันไปโดยปริยาย!

ซาโต้ อิจิโร่ และซูซูกิ โนโนะ คู่หูคุมใต้แป้น ได้รับฉายาว่า ‘พระอ้วนผอม’ แห่งโชโฮคุ คนแรกผอมเป็นไม้เสียบผี ส่วนอีกคนกลมดิกเป็นลูกบอล ทั้งคู่ต่างก็มีจุดบอดที่ร้ายแรง

เหตุผลที่พวกเขายังได้ลงเล่น ก็เป็นเพราะทีมมีรุ่นพี่รวมกันแค่หกคนเท่านั้นเอง

ส่วนรุ่นพี่คนเดียวที่ไม่ได้ลงเล่น สูงแค่ 150 ซม. ร่างกายอ่อนแอ แถมไม่มีทักษะพิเศษอะไรเลย ก็เลยต้องรับหน้าที่เป็นกรรมการจำเป็นไป

ทีมเด็กปีหนึ่ง:

เซ็นเตอร์: อาคางิ ทาเคโนริ ส่วนสูง 193 ซม. น้ำหนัก 85 กก. ปีหนึ่ง

พาวเวอร์ฟอร์เวิร์ด: ยามาโมโตะ คุมะ ส่วนสูง 180 ซม. น้ำหนัก 73 กก. ปีหนึ่ง

สมอลล์ฟอร์เวิร์ด: ทานากะ จิโร่ ส่วนสูง 176 ซม. น้ำหนัก 65 กก. ปีหนึ่ง

ชู้ตติงการ์ด: โคงุเระ คิมิโนบุ ส่วนสูง 174 ซม. น้ำหนัก 58 กก. ปีหนึ่ง

พอยต์การ์ด: โอคาโมโตะ โนบุฮิโกะ ส่วนสูง 170 ซม. น้ำหนัก 75 กก. ปีหนึ่ง

ผู้เล่นตัวจริงของทีมปีหนึ่งประกอบด้วยอาคางิ โคงุเระ และเด็กจากโรงเรียนมัธยมต้นทาเคอิชิอีกสามคน

โคงุเระพอจะรู้ข้อมูลของอดีตผู้เล่นทาเคอิชิทั้งสามคนนี้อยู่บ้าง

ในจำนวนนั้น ยามาโมโตะ คุมะ มีพลังกระโดดเป็นเลิศ และมีจัมเปอร์ระยะกลางที่ค่อนข้างดีเวลาได้ชู้ตโล่งๆ

ทานากะ จิโร่ ถนัดการเคลื่อนที่ขณะไม่มีบอล ชู้ตจัมเปอร์ระยะกลางและยิงไกลได้ แต่สมรรถภาพทางร่างกายไม่ค่อยโดดเด่น

โอคาโมโตะ โนบุฮิโกะ เป็นพอยต์การ์ดสายแทงค์ที่ชู้ตทำคะแนนได้ การปะทะทางร่างกายแข็งแกร่ง แต่ด้านอื่นๆ ค่อนข้างธรรมดา

เด็กจากทาเคอิชิทั้งสามคนต่างก็มีจุดเด่นเป็นของตัวเอง ถ้าให้เวลาพวกเขาเติบโต พวกเขาก็มีศักยภาพพอที่จะก้าวขึ้นเป็นตัวจริงของทีมที่แข็งแกร่งได้

คำว่า ‘ตัวจริงทีมแข็งแกร่ง’ ในที่นี้ หมายถึงผู้เล่นอย่าง มุโตะ มาสะ, นางาโนะ, ทาคาโนะ และอิเคกามิ ซึ่งล้วนมีทักษะพิเศษเฉพาะตัว

ระหว่างช่วงเตรียมตัวก่อนแข่ง โคงุเระก็เริ่มปรึกษาแท็กติกกับเพื่อนร่วมทีมทั้งสี่คน

บาสเกตบอลเป็นกีฬาที่เล่นกันเป็นทีม ถึงแม้โคงุเระจะมั่นใจในตัวเองแค่ไหน แต่พละกำลังของคนคนเดียวก็มีขีดจำกัด เขายังไม่เก่งพอที่จะแบกทีมได้ทั้งหมด

ทีมเด็กปีหนึ่งดูเหมือนจะไม่ค่อยเข้าขากัน แต่จริงๆ แล้วพวกเขาก็มีความเข้าใจกันในระดับหนึ่ง

อาคางิกับโคงุเระมาจากโรงเรียนมัธยมต้นคิตะมูระ ส่วนอีกสามคนมาจากทาเคอิชิ คล้ายๆ กับทีมรวมดาราเรียวนันและโชโยในปีแห่งเส้นเรื่องหลักนั่นแหละ

ยิ่งไปกว่านั้น หลังจากที่ได้ทำความรู้จักและฝึกซ้อมด้วยกันในช่วงหลายวันที่ผ่านมา พวกเขาก็พอจะรู้ใจกันบ้างแล้ว

โคงุเระถามโอคาโมโตะ โนบุฮิโกะ:

“โอคาโมโตะ ตอนอยู่โรงเรียนมัธยมต้นทาเคอิชิ พวกนายใช้แท็กติกอะไรเป็นหลักเหรอ?”

โอคาโมโตะ โนบุฮิโกะ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะทำหน้าขึงขังแล้วตอบว่า:

“ส่งบอลบ้าๆ นั่นไปให้มิตสึอิซะ!”

ส่วนอาคางิที่อยู่ข้างๆ ก็ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก!

นั่นมันเรียกแท็กติกด้วยเหรอ?

“มีเหตุผลมากๆ!”

โคงุเระพยักหน้า ไม่แปลกใจเลยสักนิด

บาสเกตบอลมัธยมต้น แท็กติกมันก็เรียบง่ายแบบนี้แหละ การจะแพ้หรือชนะมักจะขึ้นอยู่กับผู้เล่นที่เก่งที่สุดในทีม

โคงุเระทำท่าทางลึกลับและพูดว่า:

“ทุกคน ฉันคิดแท็กติกออกแล้วล่ะ! พวกเรามีลุ้นชนะเกมนี้ด้วยนะ!”

พอได้ยินว่ามีลุ้นชนะ อาคางิและคนอื่นๆ ก็ตาลุกวาว รีบถามอย่างกระตือรือร้นว่า:

“แท็กติกอะไรเหรอ?”

“เมื่อพิจารณาจากจุดเด่นของพวกเราแต่ละคน ฉันคิดว่าแท็กติกโครงสร้างดาวเด่นกับสี่มือปืนเหมาะกับพวกเราที่สุดแล้วล่ะ พวกนายว่าไง?”

“โครงสร้างดาวเด่นกับสี่มือปืนงั้นเหรอ?”

เพื่อนร่วมทีมมองโคงุเระด้วยความงุนงง

ในยุคที่ข้อมูลข่าวสารยังมีจำกัด พวกเขารู้จักแค่แท็กติกพื้นฐานอย่างพิกแอนด์โรลและฟาสต์เบรกเท่านั้น

ที่สำคัญที่สุดคือ แท็กติกโครงสร้างดาวเด่นกับสี่มือปืนเป็นผลผลิตของทีมฮิวสตัน ร็อกเก็ตส์ ในฤดูกาล 1993-1994 ซึ่งถือเป็นหนึ่งในระบบแท็กติกที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในอนาคต

ทีมร็อกเก็ตส์ที่ใช้ฮาคีม โอลาจูวอน เป็นแกนหลัก และรายล้อมด้วยมือปืนชั้นยอดอีกสี่คนอย่าง โรเบิร์ต ฮอร์รี่ และเคนนี่ สมิธ จะคว้าแชมป์ NBA ในปีหน้าด้วยระบบการเล่นนี้

“พูดง่ายๆ ก็คือ ใช้ผู้เล่นคนหนึ่งเป็นศูนย์กลาง ส่วนอีกสี่คนที่เหลือกระจายตัวออกไป ยืนตามระยะชู้ตที่ตัวเองถนัด วิธีนี้ไม่เพียงแต่ช่วยสร้างพื้นที่ว่าง แต่ยังทำให้คู่แข่งป้องกันได้ยากด้วย”

“ฟังดูเข้าท่าดีนะ!”

โอคาโมโตะ โนบุฮิโกะ พยักหน้าเบาๆ เห็นด้วยกับแท็กติกของโคงุเระ

ยามาโมโตะ คุมะ เกาหัวอย่างงงๆ แล้วถามว่า:

“แต่ใครจะเป็นแกนหลักล่ะ?”

“อืม...”

สายตาของโคงุเระกวาดมองทุกคน ก่อนจะมาหยุดที่อาคางิ

“อาคางิ จุดแข็งของนายมันชัดเจนมาก แถมนายยังมีวิสัยทัศน์การอ่านเกมที่เหนือชั้นกว่าด้วย ต่อให้นายโดนดับเบิลทีม นายก็ยังหาช่องส่งบอลออกมาได้ทันเวลา เพราะงั้นนายแหละเหมาะจะเป็นแกนหลักของแท็กติกนี้ที่สุด!”

“ฉันเหรอ?”

อาคางิแปลกใจมาก แต่ก็ยังพยักหน้ารับ:

“ตกลง ฉันจะลองดู!”

“โอคาโมโตะ นายคอยเล่นพิกแอนด์โรลกับอาคางินะ ระยะทำการหลักของอาคางิอยู่ใกล้แป้น เพราะงั้นนายต้องหาจังหวะส่งบอลให้เขาดีๆ

อาคางิ ถ้านายโดนดับเบิลทีม ก็อย่าลืมจ่ายบอลให้เพื่อนที่ว่างอยู่ให้ทันล่ะ แต่ถ้าคู่แข่งไม่มาดับเบิลทีม นายก็ลุยเดี่ยวโพสต์อัพใส่ตัวประกบได้เลย หรือจะใช้พิกแอนด์โรลสร้างจังหวะมิสแมตช์ แล้วค่อยลุยก็ได้

ส่วนคนที่เหลือ ไปยืนประจำจุดชู้ตที่ตัวเองมั่นใจที่สุด เข้าใจไหม?”

“เข้าใจแล้ว!”

แววตาของพวกเขาเปล่งประกาย ทุกคนเห็นด้วยกับข้อเสนอของโคงุเระ

แท็กติกโครงสร้างดาวเด่นกับสี่มือปืนนี้ช่างเหมาะสมกับพวกเขาอย่างยิ่ง

ตอนนั้นเอง โคงุเระสังเกตเห็นว่าอาคางิดูมีอาการประหม่าเล็กน้อย

นี่มันเป็นนิสัยเก่าของอาคางินี่นา ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ตลอดสามปีที่อยู่คิตะมูระ อาคางิไม่รู้จักคำว่าชนะเลยด้วยซ้ำ!

แต่แน่นอนว่า สภาพจิตใจของอาคางิในตอนนี้ย่อมดีกว่าช่วงปีแห่งเส้นเรื่องหลักมาก

ก่อนที่โชโฮคุจะรวมตัวเป็น ‘5 พยัคฆ์โชโฮคุ’ ได้ อาคางิต้องเผชิญกับความพ่ายแพ้มานับไม่ถ้วนจริงๆ

โคงุเระลุกขึ้นยืนแล้วตีก้นอาคางิดังเพียะ เป็นการเบี่ยงเบนความสนใจอย่างรุนแรง

“เจ้าบ้าเอ๊ย!”

พอรู้สึกเจ็บแปลบที่ก้น อาคางิก็โมโหสุดขีด กะจะหันไปฟาดโคงุเระคืนบ้าง

น่าเสียดายที่โคงุเระรู้ทันความคิดของอาคางิ เลยชิงหลบไปก่อนแล้ว

อาคางิไม่ทันรู้ตัวเลยว่า หลังจากหยอกล้อกันเมื่อกี้ อาการประหม่าของเขาก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

ปรี๊ด~

ไม่นาน กรรมการก็เป่านกหวีดเริ่มเกม

อาคางิและซาโต้ อิจิโร่ ยืนประจันหน้ากันอยู่ที่วงกลมกลางสนาม เตรียมพร้อมสำหรับการทิปออฟ

วินาทีต่อมา กรรมการก็โยนลูกบาสเกตบอลขึ้นไปในอากาศ

ขณะที่ลูกบาสเริ่มตกลงมา อาคางิก็ชิงจังหวะกระโดดขึ้นก่อน ปัดลูกบาสไปให้โอคาโมโตะ โนบุฮิโกะ ได้อย่างรวดเร็ว

ทว่า ก่อนที่โอคาโมโตะ โนบุฮิโกะ จะทันรับลูก อิโต คัตสึโทชิ ก็พุ่งเข้ามาตัดหน้าอย่างรวดเร็ว

หมับ~

อิโต คัตสึโทชิ ปฏิกิริยาไวมาก เขาสตีลบอลไปได้สำเร็จ

ทาคาฮาชิ อิทาจิ คว้าลูกบาสได้ก็รีบเลี้ยงบอลฝ่าวงล้อมทำฟาสต์เบรกทันที

ความเร็วของทาคาฮาชิ อิทาจิ ไม่ธรรมดาเลย แค่สองสามวินาที เขาก็พุ่งเข้าสู่เส้นสามคะแนน เตรียมจะเลย์อัพทำคะแนนแล้ว

“หนึ่ง สอง... ตอนนี้แหละ!”

โคงุเระวิ่งไล่ตามมาติดๆ สายตาจับจ้องไปที่ทาคาฮาชิ อิทาจิ เขม็ง พลางนับจังหวะก้าวในใจเงียบๆ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน