บทที่ 9 การฝึกสอนทักษะ

บทที่ 9 การฝึกสอนทักษะ

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการป้องกันของโกได ยูวาคุ โคงุเระกลับดูนิ่งสงบและเยือกเย็น

เขาเริ่มเลี้ยงบอลลอดใต้หว่างขา ลูกบาสเกตบอลเคลื่อนไหวพลิ้วไหวอยู่ระหว่างเท้าของเขา จากนั้นก็เปลี่ยนเป็นครอสโอเวอร์อย่างแนบเนียน ทำให้ศูนย์ถ่วงของโกได ยูวาคุ เสียสมดุลอย่างเห็นได้ชัด

โคงุเระฉวยโอกาสนั้น พุ่งตัวเข้าหาพื้นที่ว่างอย่างรวดเร็ว และไดรฟ์ทะลวงตรงไปยังแป้นบาสทันที

“แย่แล้ว!”

โกได ยูวาคุ เกือบจะล้มคะมำลงกับพื้น หลังจากตั้งหลักได้ เขาก็รีบหันกลับไปวิ่งตาม แต่ก็สายไปเสียแล้ว

คิมูระ ฮิโรชิ พยายามจะเข้ามาช่วยซ้อน แต่โคงุเระทำท่าหลอกว่าจะส่งบอลให้มัตสึอิ โคจิ ทำให้คิมูระ ฮิโรชิ ชะงักเท้าไป

โคงุเระอาศัยจังหวะนั้นทะลวงเข้าสู่พื้นที่สามวินาที และเลย์อัพทำคะแนนใส่แป้นโล่งๆ ได้สำเร็จ

“โคงุเระ ไม่คิดเลยนะว่าเธอจะเก่งขนาดนี้!”

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มปรบมือร้องเชียร์ ดีใจกับผลงานอันยอดเยี่ยมของโคงุเระจากใจจริง

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มชอบสนับสนุนดาวรุ่งที่มีแววอยู่แล้ว ไม่งั้นเขาคงไม่ยอมยก AJ1 คู่โปรดให้ซากุรางิหรอก

ส่วน AJ6 ที่ขายไปในราคา 30 เยนนั่น มันโดนปล้นชัดๆ

อีกด้านหนึ่ง โกได ยูวาคุ ดูท้อแท้ลงอย่างเห็นได้ชัด ในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกพ่ายแพ้

ตอนแรก เขาคิดว่าฟอร์มของโคงุเระก่อนหน้านี้เป็นแค่เรื่องฟลุก

ทว่า ความเป็นจริงมันโหดร้าย

ครั้งนี้ โคงุเระใช้ท่าเดิมทะลวงผ่านเขาไปได้อีก ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เรื่องฟลุกแน่นอน

ไหนตกลงกันว่าจะเป็นคนธรรมดาด้วยกันไง ทำไมนายแอบไปซุ่มเก่งอยู่คนเดียวล่ะ!

โกได ยูวาคุ เริ่มสงสัยในพรสวรรค์ของตัวเอง ถึงขั้นตั้งคำถามว่าตัวเองจะยังเดินเส้นทางนี้ต่อไปได้ไหม

ความวิตกกังวลนี้ส่งผลให้ฟอร์มการเล่นของเขาแย่ลงอย่างเห็นได้ชัด

ในสถานการณ์เช่นนี้ ความกดดันในเกมรับของโคงุเระก็ลดลงอย่างมาก เขาสามารถทะลวงผ่านการป้องกันของโกได ยูวาคุ ได้ครั้งแล้วครั้งเล่า และทำคะแนนได้มากมาย

ยิ่งไปกว่านั้น มัตสึอิ โคจิ ก็คุมพื้นที่ใต้แป้นได้อย่างเบ็ดเสร็จ ส่วนเถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มก็อาศัยการเคลื่อนที่ขณะไม่มีบอลเพื่อหาจังหวะชู้ตฟาสต์สต็อปจัมเปอร์อยู่เรื่อยๆ

ท้ายที่สุด ทีมของโคงุเระก็เอาชนะแมตช์นี้ไปได้อย่างง่ายดาย

ไม่นาน ทีมสึคุบุอีกทีมก็ลงสนาม

เมื่อเทียบกับทีมของมัตสึชิตะ โคโกโร่ ทีมสึคุบุทีมนี้อ่อนแอกว่าเล็กน้อย

แต่ที่น่าแปลกคือ ทีมของโคงุเระกลับชนะไปได้อย่างเฉียดฉิว

ช่วยไม่ได้นี่นา มัตสึอิ โคจิ อายุมากแล้ว แถมยังไม่ได้ออกกำลังกายเป็นประจำ พละกำลังของเขาจึงมีจำกัด

พอถึงเกมที่สาม มัตสึชิตะ โคโกโร่ ที่ได้พักจนเต็มอิ่มก็นำทีมลงสนามอีกครั้ง

ครั้งนี้ ทีมของโคงุเระพ่ายแพ้ไป และต้องไปพักเหนื่อยอยู่ข้างสนาม

จนกระทั่งเวลา 14:30 น. มัตสึชิตะ โคโกโร่ เพิ่งรู้ตัวว่าเริ่มสายแล้ว จึงต้องยุติการแข่งซ้อม โดยให้เหตุผลว่าต้องกลับไปที่ชมรมบาสเกตบอล

“สายป่านนี้แล้ว พวกเราต้องกลับแล้วล่ะ!”

โคงุเระและคนอื่นๆ ก็เข้าใจ อันที่จริง หลังจากเล่นมาตั้งนาน พวกเขาก็แทบจะไม่เหลือแรงแล้วเหมือนกัน โดยเฉพาะมัตสึอิ โคจิ ที่นอนแผ่หลาพิงต้นไม้ใหญ่ แทบจะไม่มีแรงพูดด้วยซ้ำ

ก่อนกลับ โกได ยูวาคุ มองโคงุเระด้วยสายตามุ่งมั่นและตะโกนว่า:

“โคงุเระ กลับไปคราวนี้ฉันจะซ้อมให้หนักขึ้นเป็นสองเท่า เจอกันคราวหน้า ฉันจะไม่แพ้นายอีกแน่!”

แม้โกได ยูวาคุ จะแพ้โคงุเระ แต่เขาก็ไม่ย่อท้อ กลับยิ่งมีความมุ่งมั่นที่จะแข็งแกร่งขึ้นแทน

“ฉันจะตั้งตารอแมตช์ต่อไปของเรานะ!”

โคงุเระตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

หลังจากพวกเขากลับไป มัตสึอิ โคจิ ก็เช็ดเหงื่อพลางพูดเสียงอ่อนแรงว่า:

“ไม่ได้เล่นบาสเกตบอลสนุกสุดเหวี่ยงแบบนี้มานานแล้วนะเนี่ย!”

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มยิ้มและพูดว่า:

“ใช่แล้ว พอได้เล่นกับวัยรุ่นพวกนี้ รู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นหนุ่มอีกครั้งเลย!”

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มเผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ ต่างจากมัตสึอิ โคจิ เขายังดูมีแรงเหลือเฟือ

การแข่งสตรีทบาสครั้งนี้ ไม่เพียงแต่ทำให้พวกเขาได้หวนนึกถึงความหลงใหลในวัยเยาว์ แต่ยังช่วยกระชับมิตรภาพกับโคงุเระให้แน่นแฟ้นขึ้นด้วย

วินาทีนี้ โคงุเระตรวจสอบความคืบหน้าในการเรียนรู้ทักษะฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ และพบว่ามันเพิ่มถึง 27% แล้ว!

หลังจากพักเหนื่อยสักครู่ เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มก็พูดกับโคงุเระว่า:

“โคงุเระ เดี๋ยวฉันจะสอนฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ให้เธอนะ อืม ฉันจะทำให้ดูช้าๆ ก่อน เธอต้องตั้งใจดูให้ดีล่ะ!”

“ขอบคุณครับเถ้าแก่!”

โคงุเระถอนหายใจอย่างโล่งอก เขากลัวจริงๆ ว่าเถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มจะลืมเรื่องนี้ไปแล้ว

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มถือบาสเกตบอลเดินไปนอกเส้นสามคะแนน แล้วเริ่มเลี้ยงบอล พอเข้าใกล้ระยะเอลโบว์ เขาก็หยุดชะงักอย่างกะทันหัน

เท้าของเขาราวกับหยั่งรากลงพื้น จากนั้นก็กระโดดขึ้นอย่างรวดเร็ว สะบัดข้อมือขวาเบาๆ ลูกบาสเกตบอลลอยโค้งเป็นเส้นสายสวยงามและร่วงลงห่วงอย่างแม่นยำ

【ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ ความคืบหน้าในการเรียนรู้ 40%!】

เพราะเถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มจงใจชะลอความเร็วลง โคงุเระจึงสังเกตเห็นรายละเอียดได้มากขึ้น ทำให้ความคืบหน้าในการเรียนรู้พุ่งพรวดขึ้นทันที

ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ คือทักษะเกมรุกที่ผู้เล่นใช้การหยุดกะทันหันขณะเคลื่อนที่เพื่อสลัดตัวประกบแล้วชู้ต แบ่งออกเป็น ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบรับแล้วชู้ต และ ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบเลี้ยงบอลแล้วชู้ต

ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบรับแล้วชู้ต: ขณะเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว ใช้การหยุดแบบก้าวทีละเท้า หรือกระโดดหยุดสองเท้าพร้อมกัน เพื่อรับบอล แล้วกระโดดชู้ตทันที

ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบเลี้ยงบอลแล้วชู้ต: ใช้การหยุดกะทันหันขณะเลี้ยงบอลเพื่อสร้างพื้นที่ว่าง แล้วกระโดดชู้ต

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มหันกลับมาถามว่า:

“โคงุเระ ทีนี้ฉันจะแยกย่อยจุดสำคัญของฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ให้ฟังนะ!”

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มอธิบายพลางสาธิตไปด้วย ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ดูเหมือนง่าย แต่จริงๆ แล้วไม่ง่ายเลย

ข้อแรก เวลาหยุด เท้าต้องงอเพื่อรับน้ำหนัก มิฉะนั้นอาจจะลื่นไถลไปข้างหน้าหรือทำผิดกติกาพาบอล ได้

ข้อสอง เวลาหยุด ให้ใช้ส้นเท้าแตะพื้นก่อน แล้วค่อยใช้ปลายเท้ากดลงพื้นเพื่อหยุดกะทันหัน สุดท้ายก็งอเท้าทั้งสองข้าง และใช้กล้ามเนื้อน่อง เข่า และต้นขาตามลำดับ เพื่อออกแรงหยุด

...

“นี่คือความเข้าใจของฉันเกี่ยวกับฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ หวังว่ามันจะเป็นประโยชน์กับเธอนะ”

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มสอนทุกอย่างที่เขารู้โดยไม่กั๊กเลยแม้แต่น้อย

“เถ้าแก่ ขอบคุณมากครับ!”

ดวงตาของโคงุเระเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น ตอนนี้ความคืบหน้าในการเรียนรู้ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์เกิน 60% ไปแล้ว

เห็นได้ชัดว่าคำแนะนำของเถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มเต็มไปด้วยเทคนิคที่นำไปใช้ได้จริง

ส่วนความคืบหน้าที่เหลือ คงต้องอาศัยการฝึกซ้อมแล้วล่ะ

การลงมือทำคือหนทางเดียวที่จะพิสูจน์ความจริง!

“เธอฝึกฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบรับแล้วชู้ตก่อนนะ เดี๋ยวฉันส่งบอลให้!”

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มหยิบบาสเกตบอลขึ้นมาและส่งสัญญาณให้โคงุเระวิ่ง

โคงุเระรีบออกตัววิ่งทันที เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มสะบัดข้อมือ ส่งลูกบาสเกตบอลพุ่งตรงไปหาโคงุเระ

โคงุเระรีบปรับจังหวะเท้า ใช้การหยุดแบบก้าวทีละเท้าเพื่อรับลูกบาสเกตบอล พร้อมกับย่อตัวลงเล็กน้อย พื้นรองเท้าเสียดสีกับพื้นคอนกรีตจนเกิดเสียงดังแสบแก้วหู และร่างกายของเขาก็หยุดชะงักอย่างกะทันหัน

วินาทีต่อมา โคงุเระก็กระโดดขึ้น พยายามรักษาสมดุล และสะบัดข้อมือเบาๆ เพื่อชู้ตบอลไปยังแป้นบาส

ปัง ~

ช็อตนี้ โคงุเระกะน้ำหนักแรงไปอย่างเห็นได้ชัด ทำให้ลูกบาสเกตบอลกระแทกแป้นอย่างจัง

“โคงุเระ เธอต้องรักษาจังหวะให้ดี!”

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มช่วยจับผิดจุดเล็กๆ น้อยๆ ให้ เช่น จังหวะหยุดของโคงุเระมันกว้างเกินไป ทำให้เสียสมดุลตอนกระโดด และเวลาชู้ตต้องใช้แขนดันเบาๆ ใช้ข้อมือกดเบาๆ และใช้นิ้วสะบัดเบาๆ โดยประสานการออกแรงจากทุกส่วนของร่างกาย

ภายใต้การสอนทั้งภาคทฤษฎีและปฏิบัติของเถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋ม ความคืบหน้าในการเรียนรู้ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ก็เพิ่มขึ้นอีกขีด แม้จะไม่เพิ่มขึ้นมากเท่าก่อนหน้านี้ก็ตาม

ยิ่งความคืบหน้าเข้าใกล้ 100% เท่าไหร่ มันก็ยิ่งเพิ่มขึ้นช้าลงเท่านั้น

แน่นอนว่า จะไม่มีสถานการณ์แบบ ‘พินตัวตัว’ (แพลตฟอร์มช้อปปิ้งที่มักจะมีโปรโมชั่นเชิญชวนที่ยากจะทำสำเร็จ) เกิดขึ้นแน่

ไม่นาน โคงุเระก็เริ่มฝึกซ้อมต่อ

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มยืนอยู่ข้างๆ คอยให้คำแนะนำเป็นระยะๆ ทำให้ความคืบหน้าในการเรียนรู้ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ของโคงุเระเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

เวลาค่อยๆ ผ่านไป ท่าทางของเขาได้มาตรฐานมากขึ้น และความแม่นยำในการชู้ตก็ค่อยๆ เพิ่มขึ้น

ภายใต้แสงแดดแผดเผา เหงื่อของโคงุเระไหลรินไม่ขาดสายจนเสื้อผ้าเปียกชุ่มไปหมด

โชคดีนะที่นี่ไม่ใช่ฤดูร้อน ไม่อย่างนั้นฝึกหนักขนาดนี้มีหวังเป็นลมแดดแน่

สวบ ~

ไม่นานนัก ลูกบาสเกตบอลก็ร่วงลงห่วงอย่างแม่นยำ

โคงุเระยิ้มอย่างพอใจ เขาชู้ตฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ลงติดกันถึงห้าลูก เท่ากับว่าเขาจับเคล็ดลับของฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบรับแล้วชู้ตได้แล้ว

ตอนนี้ ความคืบหน้าในการเรียนรู้ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์ทะลุ 85% ไปแล้ว!

“เยี่ยมมาก!”

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มแสดงสีหน้าประหลาดใจ:

“ไม่คิดเลยว่าเธอจะเป็นอัจฉริยะ สามารถเรียนรู้ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบรับแล้วชู้ตได้ในเวลาอันสั้นขนาดนี้ เอาล่ะ ต่อไปเรามาฝึกฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบเลี้ยงบอลแล้วชู้ตกัน!”

เมื่อเทียบกับฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบรับแล้วชู้ต ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบเลี้ยงบอลแล้วชู้ตนั้นยากกว่ามาก

ครั้งนี้ เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มจะรับบทเป็นตัวประกบให้

แน่นอนว่าเขาจะยอมออมมือให้บ้างตามสมควร

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการป้องกันของเถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋ม โคงุเระก็รีบเปลี่ยนจังหวะ ใช้ครอสโอเวอร์ทะลวงผ่านไป

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มหันกลับมาวิ่งตามโคงุเระ และพยายามกดดันอยู่บ้าง

เอี๊ยด ~

โคงุเระหยุดชะงักอย่างกะทันหันแล้วกระโดดชู้ต เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มแค่ยกมือขึ้นมาป้องกันแบบพอเป็นพิธีเท่านั้น

ปัง ~

น่าเสียดายที่ลูกนี้ไม่ลง

“ก่อนจะรับบอลมาเพื่อชู้ตฟาสต์สต็อปจัมเปอร์แบบเลี้ยงบอลแล้วชู้ต เธอต้องย่อตัวลงอีกหน่อย จะได้กระโดดได้เร็วขึ้น...”

เถ้าแก่ร้านหนวดจิ๋มชี้ให้เห็นข้อบกพร่องของโคงุเระอีกครั้ง ทำให้ความคืบหน้าในการเรียนรู้ฟาสต์สต็อปจัมเปอร์เพิ่มขึ้นอีกหลายเปอร์เซ็นต์

โคงุเระซาบซึ้งใจมาก และเริ่มฝึกซ้อมด้วยความมุ่งมั่นมากกว่าเดิม

เมื่อเวลาใกล้จะถึง 15:00 น. ในที่สุดเสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในหัวของโคงุเระ

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน