ตอนที่ 35 ดาวคาฟา 9

.

.

ไป๋ซีพยายามลุกขึ้นยืน แต่ศีรษะของเธอยังคงมึนงงอยู่บ้าง และฝ่าเท้าก็ยืนได้ไม่มั่นคง เย่เซียวจึงรีบคว้าแขนของเธอเอาไว้

หลังจากยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไป๋ซีก็ฟื้นตัวขึ้น เธอกล่าวขอบคุณ ก่อนเริ่มสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ

“ที่นี่คือห้องลับใต้ศาลบรรพชน” เย่เซียวอธิบาย

“ศาลบรรพชน?”

ไป๋ซีเดินไปที่ประตูห้องลับ แนบหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง แต่ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย

“ข้างบนคือศาลบรรพชนงั้นเหรอ?”

เย่เซียวพยักหน้าอย่างมั่นใจ

“พรุ่งนี้พวกเขาจะจัดพิธีอันตรายบางอย่าง เพื่อเปลี่ยนพวกเราให้กลายเป็นคนของพวกเขา”

“กัปตัน คุณไม่เป็นอะไรจริง ๆ ใช่ไหม?” ไป๋ซีถามอย่างสงสัย

เขารู้ข้อมูลมากมายขนาดนี้ได้อย่างไร?

“ค่าสถานะรวมของฉันสูงกว่าเธอ และค่าต้านทานก็แข็งแกร่งกว่า” เย่เซียวกล่าวอย่างเรียบเฉย

ไป๋ซียกนิ้วโป้งขึ้นด้วยความอิจฉา

ตัวท็อปก็แตกต่างจริง ๆ

ในอนาคตเธอก็อยากเก่งกาจแบบนี้เหมือนกัน!

เมื่อหันศีรษะกลับไป ไป๋ซีก็เริ่มตรวจดูประตูหินหนักของห้องลับ

ด้านหลังของเธอ เย่เซียวยังคงมีสีหน้าสงบนิ่ง แต่รอยยกขึ้นเล็กน้อยที่มุมปากเผยให้เห็นอารมณ์ที่ดีของเขา

ไป๋ซีมองซ้ายมองขวา เคาะอยู่พักหนึ่งแล้วกล่าวว่า “กัปตัน ประตูหินบานนี้ไม่ได้หนามาก ฉันน่าจะผ่านไปได้ พวกเราจะออกไปตอนนี้เลยไหม?”

“ไม่ต้องรีบร้อน ภารกิจของเธอคือเปิดเผยความลับของหมู่บ้านชิงเหอ ส่วนพิธีบูชายัญจะจัดขึ้นพรุ่งนี้เช้า พวกเราพักฟื้นกำลังก่อน แล้วค่อยหาโอกาสออกไปดูคืนนี้”

หากจู่ ๆ พวกเขาหายตัวไป เย่เซียวไม่แน่ใจว่าหมู่บ้านจะยังจัดพิธีบูชายัญต่อหรือไม่

การ์ดไอเทมหายากเกินไป เขาจึงอยากให้ไป๋ซีทำภารกิจสำเร็จก่อน

ไป๋ซีพยักหน้า จากนั้นก็นั่งลงเพื่อเก็บแรง ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน

“กัปตัน ผลร้อยบาดแผลไม่ใช่ว่าสามารถถอนพิษได้ทุกชนิดหรือ? พวกเรากินสักหลายลูกดีไหม? พวกนั้นยังวางยาคนได้เลย คำพูดของพวกเขาเชื่อไม่ได้หรอก”

ทันทีที่พูดจบ ไป๋ซีก็ปฏิเสธความคิดนี้ด้วยตัวเอง

เวลาในห้องลับราวกับหยุดนิ่ง

ไป๋ซีรอจนเบื่อ และเพราะฤทธิ์ยายังไม่หมด เธอจึงรู้สึกง่วงนอนอยู่ตลอด

“มืดแล้ว”

ในเวลานั้นเอง เย่เซียวก็เอ่ยขึ้น

ไป๋ซีพยักหน้าเล็กน้อยด้วยความง่วงงุน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาอย่างรวดเร็วอีกครั้ง

“พวกเราขยับตัวได้แล้วหรือ?”

เย่เซียวพยักหน้า และไป๋ซีก็รีบลุกขึ้นยืนทันที

“โครกกก~~”

เสียงร้องจากท้องที่ดังยาวและชัดเจนทำให้ไป๋ซีอับอายอย่างมาก

ไป๋ซี : …

เพื่อทำลายบรรยากาศน่าอึดอัดนี้ ไป๋ซีจึงหยิบผลแดงสองลูกออกมาจากพื้นที่เก็บของ

“กัปตัน พวกเรากินอะไรรองท้องก่อนดีไหม?”

หลังจากนั้น เสียงร้องจากท้องก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ครั้งเดียวไม่เคยพอ แต่ครั้งนี้เธอไม่อายแล้ว!

ใบหน้าของเธอหนาพอ และไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ราวกับหมูตายที่ไม่กลัวน้ำร้อน

ไป๋ซียื่นผลไม้ลูกหนึ่งให้เย่เซียว จากนั้นก็หยิบอีกลูกของตัวเองขึ้นมากัดคำหนึ่ง ดวงตาหรี่ลงอย่างมีความสุข

“อร่อยจัง!”

ผลไม้ชนิดนี้ไม่เพียงมีน้ำมาก แต่ยังไม่มีรสเปรี้ยวเลยแม้แต่น้อย และยังมีกลิ่นหอมสดชื่นชวนสบายใจ

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ลิงตัวน้อยเหล่านั้นจะชอบมันมาก

มันไม่ใช่ผลไม้ธรรมดาอย่างแน่นอน

เย่เซียวเองก็กัดไปคำหนึ่งเช่นกัน และเขารับรู้ได้ชัดเจนยิ่งกว่าเดิม

หลังจากกินผลไม้เข้าไป กระเพาะของเขาก็รู้สึกอุ่นขึ้นมา

ไป๋ซีหยิบผลแดงอีกลูกส่งให้เย่เซียว “กัปตัน กินอีกสักหลายลูกเถอะ มันช่วยรักษาอาการบาดเจ็บภายในได้ คุณฝึกหนักขนาดนั้น ต้องมีอาการบาดเจ็บภายในแน่”

ทั้งสองกินผลไม้กันอย่างเงียบ ๆ จู่ ๆ ไป๋ซีก็ถามขึ้นมา “กัปตัน คุณใช้รางวัลภารกิจไปแล้วหรือยัง? ได้อะไรมาเหรอ?”

“อาหารระดับขาว” สีหน้าของเย่เซียวยังคงเรียบเฉยและเย็นชา

“…?”

ไป๋ซีมองเขาด้วยสายตาเหมือนได้เปิดโลกใหม่

“รางวัลมีอาหารด้วยหรือ? เป็นอาหารอะไร?”

เย่เซียวกล่าวว่า “ข้าวสวยหนึ่งที่”

“จริง ๆ แล้วข้าวสวยก็ไม่ได้แย่นะ อย่างน้อยช่วงท้ายเกมก็ช่วยชีวิตคนได้”

ไป๋ซีคิดในใจว่าตัวเองฉลาดมาก

ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเหตุผลนี้สมเหตุสมผลจริง ๆ

.

.

จบ.