บทที่ 20: นักปรุงโอสถระดับสอง

“รอสักครู่?”

“เขาหมายความว่ายังไง? หรือเขาจะบอกว่าค่าพลังวิญญาณจะถึง 0.4 ในอีกสักครู่?”

“เอาจริงดิ? อย่ามาล้อเล่นน่า!”

“ถ้าเรื่องนี้เป็นจริง ข้าขอเอาหัวโหม่งกำแพงตายตรงนี้เลย... นี่มันภารกิจที่เป็นไปไม่ได้ชัดๆ!”

…เมื่อได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม ทุกคนรู้สึกราวกับโลกกำลังถล่มลงมา แม้แต่เสี่ยวเสี่ยวที่ถือตัวว่าหยิ่งยโสเสมอมาก็แทบจะกระอักเลือด

คนอื่นมักว่านางอวดดี ว่านางบ้าบิ่น แต่เมื่อเทียบกับหมอนี่แล้ว นางยังห่างไกลนัก!

รอสักครู่... รออะไร? การขยับจาก 0.3 ไป 0.4 มันใช่เกมหรือไง? มันทะลวงระดับกันง่ายขนาดนั้นเลยรึ?

หากมันง่ายขนาดนั้น นักปรุงโอสถคงเกลื่อนกลาดไปทั่วแล้ว ไม่ได้หายากเย็นอย่างทุกวันนี้หรอก!

ลู่เสวียนเมินเฉยต่อผู้คนที่แทบจะทึ้งผมตัวเอง เขารวบรวมสมาธิแน่วแน่และเริ่มใช้ ‘เคล็ดวิชาปลุกจิตเก้าทวาร’ อีกครั้ง

เคล็ดวิชานี้เป็นการกระตุ้นร่างกายเพื่อกลั่นพลังวิญญาณ นอกจากความเจ็บปวดที่เหลือจะทนแล้ว มันไม่มีผลข้างเคียงใดๆ การใช้ซ้ำจึงไม่เป็นปัญหา

เขาสั่งปิดจุดชีพจรทั้งเก้า ความเจ็บปวดมหาศาลกลับมาเยือนอีกครั้ง กล้ามเนื้อของลู่เสวียนเกร็งตัวราวกับหิน

แม้เคล็ดวิชานี้จะไม่มีผลข้างเคียง แต่ทุกครั้งที่ทำซ้ำ ความเจ็บปวดจะทวีความรุนแรงขึ้น หลายคนทนครั้งแรกได้ แต่ครั้งที่สองกลับเป็นสิ่งที่ทนไม่ไหว

ต่อให้เป็นระดับห้าจักรพรรดิคนอื่นก็อาจจะไม่สามารถทนรับความเจ็บปวดเช่นนี้ได้!

ทว่าลู่เสวียนคือใคร? เขาผ่านชีวิตมาสองชาติและผ่านความตายมาแล้ว ความเจ็บปวดแค่นี้มันจะนับเป็นอะไร!

ตู้ม!

ในที่สุด หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่สิบลมหายใจ เสียงคำรามดังก้องในใจราวกับสายฟ้าฟาด พลังวิญญาณที่แข็งแกร่งและเปี่ยมล้นปะทุขึ้นมา จิตวิญญาณที่เคยอ่อนแอของเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนไปในทันที ก้าวข้ามไปสู่ระดับที่เหนือกว่า

ฟึ่บ!

ลู่เสวียนลืมตาขึ้นแล้วมองไปที่ชิวเจียหมิง

“เรียบร้อยแล้ว มาเริ่มทดสอบกันเถอะ!”

เคร้ง!

ชิวเจียหมิงตกใจจนถ้วยชาในมือร่วงหล่น

เขาคิดว่าอีกฝ่ายพูดเล่นเรื่องการทดสอบและคงจะถอดใจเมื่อรู้ถึงความยาก แต่นี่เขาทำจริง!

แค่หลับตาแล้วยืนเฉยๆ พลังวิญญาณก็ถึงระดับ 0.4 แล้วงั้นรึ... เจ้าแน่ใจนะว่าไม่ได้ล้อเล่น?

“แม้ค่า 0.3 กับ 0.4 จะต่างกันเพียง 0.1 แต่นั่นคือความแตกต่างระหว่างพลังวิญญาณระดับต้นกับระดับกลาง หลายคนอาจไม่ได้สัมผัสระดับนี้ตลอดชีวิต... นี่ไม่ใช่เกมนะ เจ้าแน่ใจจริงๆ หรือว่าทำได้แล้ว?” ชิวเจียหมิงกลืนน้ำลาย ไม่อาจเชื่อสายตาตนเอง

ยิ่งพลังวิญญาณสูงขึ้น ยิ่งยากขึ้น จาก 0.1 ไป 0.2 นั้นง่าย คนไม่ฝึกตนก็ทำได้ แต่จาก 0.2 ไป 0.3 เริ่มยาก หากไม่มีพรสวรรค์ที่โดดเด่น การจะไปถึงระดับนี้ก่อนอายุยี่สิบแทบจะเป็นไปไม่ได้!

ด้วยเหตุนี้ นักปรุงโอสถถึงได้หายากนัก

การก้าวกระโดดจาก 0.3 ไป 0.4 นั้นยากยิ่งกว่าครั้งก่อนเสียอีก มันคือการก้าวข้ามจากพลังวิญญาณระดับต้นสู่ระดับกลาง ซึ่งขวางกั้นนักปรุงโอสถระดับหนึ่งไว้นับไม่ถ้วน มันจะเป็นเรื่องง่ายดายขนาดนั้นได้ยังไง?

“น่าจะไม่มีปัญหาอะไร!” ลู่เสวียนกล่าวอย่างสงบ

“นี่... เจ้ามั่นใจแค่ไหนกัน?”

เมื่อเห็นความยืนกรานของเขา ชิวเจียหมิงก็ข่มความตกใจในใจไว้

หากชายหนุ่มคนนี้มีพลังวิญญาณถึงระดับ 0.4 จริงๆ มันต้องสร้างความสั่นสะเทือนไปทั่วสมาคมแน่! และความสำเร็จในอนาคตของเขาจะต้องเหนือกว่าตนเองอย่างแน่นอน!

ยังไงเสีย เขาก็อายุสี่สิบกว่าแล้วและมีค่าพลังเพียง 0.45 เท่านั้น!

“เต็มสิบ!” ลู่เสวียนขี้เกียจจะอธิบายจึงบอกตัวเลขในใจออกมา

หลังจากการฝึกฝนเมื่อครู่ พลังวิญญาณของเขาเกิน 0.4 ไปแล้ว หากยังสอบไม่ผ่านเขาก็ควรไปตายเสียดีกว่า

“เต็มสิบ?”

“นี่มันไม่โอหังไปหน่อยรึ?”

“เมื่อครู่เพิ่งทดสอบได้ 0.3 แล้วนี่บอกว่าเต็มสิบด้วยความมั่นใจ? เจ้าแน่ใจนะว่ามันไม่ได้ล้อเล่น?”

“ดูท่าเขาไม่ได้ล้อเล่นนะ หรือว่าหมอนี่จะมีพรสวรรค์เหนือธรรมดาจริงๆ...”

...เมื่อได้ยินความมั่นใจของลู่เสวียน ทุกคนต่างตกตะลึงอีกครั้ง

ความประหลาดใจที่ได้รับในวันนี้เกินกว่าที่พวกเขาพบเจอมาทั้งชีวิต สีหน้าของทุกคนเริ่มชาชิน

“เต็มสิบงั้นรึ? ถ้าอย่างนั้นก็ลองดู!”

เมื่อได้ยินการยืนยัน ชิวเจียหมิงก็นั่งไม่ติด จ้องมองลู่เสวียนไม่วางตา: “ทว่า หากค่าของเจ้าถึง 0.4 จริงๆ เจ้าก็มีคุณสมบัติได้รับตรานักปรุงโอสถระดับสองแล้ว คนระดับข้าไม่มีคุณสมบัติพอจะประเมินเจ้า ข้าจะไปตามนักปรุงโอสถระดับสามมาประเมินให้ รอสักครู่ ข้าจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”

พูดจบ ชิวเจียหมิงก็หันหลังเดินไปยังห้องหนึ่ง ครู่ต่อมาเขากลับมาแล้วมองลู่เสวียน: “เรียบร้อย ที่ทดสอบจัดเตรียมไว้แล้ว ตามข้ามา ส่วนคนอื่นๆ รออยู่ตรงนี้ การทดสอบระดับสองไม่สะดวกให้คนนอกรับชม!”

“เข้าใจแล้ว!” ลู่เสวียนเดินตามชิวเจียหมิงไปติดๆ มุ่งหน้าสู่ห้องด้านข้างแล้วหายลับไปจากสายตาของทุกคน

ห้องนั้นตกอยู่ในความเงียบงัน

คนที่มาทดสอบเป็นนักปรุงโอสถล้วนเป็นคนเก่ง ทุกคนต่างมั่นใจในพรสวรรค์ตนเองและมองคนอื่นด้วยหางตา พวกเขาเคยคิดว่าตนเองเป็นยอดคน แต่เมื่อเห็นชายที่ชื่อลู่เสวียนผู้นี้ พวกเขาก็พบว่า... พวกเขามันก็แค่คนธรรมดา!

ความโอหังและความมั่นใจที่เคยมีมลายหายไปสิ้นต่อหน้าเขา

โดยเฉพาะความสงบนิ่งนั่น ดูเหมือนไม่ว่าเรื่องราวน่าตื่นเต้นแค่ไหน ก็ไม่มีอารมณ์ใดปรากฏบนใบหน้าเขาเลย

พวกเขาไม่รู้จริงๆ ว่าหมอนี่มาจากไหน

“เสี่ยวเสี่ยว เจ้าว่าลู่เสวียนจะผ่านการทดสอบไหม?” หลิวเย่ที่เพิ่งผ่านการทดสอบเป็นนักปรุงโอสถตัวจริงหันไปถามเสี่ยวเสี่ยว

“ข้าจะไปรู้ได้ไง? หมอนั่น... ไม่ใช่เพิ่งบอกว่ามั่นใจเต็มสิบหรอกหรือ?” เสี่ยวเสี่ยวแค่นเสียง รู้สึกถึงความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้ในใจ

เดิมทีเธอตั้งใจจะเป็นนักปรุงโอสถที่อายุน้อยที่สุดในสมาคมและสร้างชื่อเสียง แต่ทว่า... แม้เธอจะผ่านการทดสอบ แต่กลับรู้สึกเหมือนเคี้ยวขี้ผึ้งอย่างไรอย่างนั้น

เกียรติยศทั้งหมดถูกชายหนุ่มคนนี้ชิงไปจนหมด!

เธอเคยคิดว่าอย่างน้อยก็ชนะในการทดสอบไปหนึ่งรอบ แต่... เขาก็ตบหน้าเธอในพริบตา

และตบได้อย่างเจ็บแสบเหลือเกิน!

“มั่นใจเต็มสิบงั้นรึ? นี่มันเกินจริงไปหน่อยนะ... แต่ก็พูดได้ยาก หมอนี่ดูเหมือนจะมีไพ่ตายซ่อนอยู่มากมายที่ไม่มีใครมองออก... จริงสิ เสี่ยวเสี่ยว เจ้าว่าเขาอาจจะมีพลังวิญญาณถึง 0.4 อยู่แล้ว แต่จงใจไม่แสดงออกมาเพื่อเรียกความสนใจจากเจ้าในตอนนี้หรือเปล่า...?”

จินตนาการของหลิวเย่เตลิดไปไกล

เสี่ยวเสี่ยวทั้งรูปร่าง หน้าตา และชาติตระกูลล้วนโดดเด่น ประกอบกับความสามารถของเธอตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีหนุ่มอัจฉริยะมากมายใช้สารพัดวิธีเพื่อโอ้อวดต่อหน้านาง หวังจะพิชิตใจสาวงาม

แต่ไม่มีใครเคยเข้าตาสาวงามผู้นี้เลยสักคน!

“ลองคิดดูสิ ถ้าเขาไม่มีฝีมือจริงๆ เขาจะระบุไม้กฤษณาได้ยังไง? แล้วเขาจะหลอมโอสถคุณภาพสมบูรณ์แบบได้ในเวลาสั้นๆ ได้ยังไง? ข้ายังคิดเลยว่าที่ทำไม้ลอยแค่สามนิ้วก็เป็นความตั้งใจของเขา จริงๆ แล้วพลังเขาน่าจะถึง 0.4 ตั้งแต่ต้นแล้ว ไม่อย่างนั้นใครจะเชื่อว่าแค่หลับตาแล้วยืนเฉยๆ จะเพิ่มพลังวิญญาณได้...?” หลิวเย่ราวกับสวมวิญญาณนักสืบ: “สรุปคือทุกสิ่งที่เขาทำล้วนเป็นแผนการ โดยมีเป้าหมายเดียว... คือเรียกความสนใจจากเจ้า!”

“จงใจเรียกความสนใจจากข้า? ข้าไม่สนหรอก...” จ้องมองไปยังจุดที่ชายหนุ่มหายไป เสี่ยวเสี่ยวเต็มไปด้วยความกระวนกระวายใจ: “กลับกัน ข้าเห็นเจ้าสนใจเขาเหลือเกินนะ ถ้าชอบก็จีบเองสิ อย่าลากข้าเข้าไปเกี่ยวด้วย!”

“ข้าหรือ? หึๆ ข้าต้องบอกเลยว่า... หมอนี่มีเสน่ห์จริงๆ ถ้าเจ้าไม่ชอบ ข้าจะจีบเอง ดูสิ เขาออกจะหล่อเหลาไม่เบา...” หลิวเย่หัวเราะคิกคัก

“ไร้ยางอาย...”

เมื่อได้ยินเพื่อนสนิทพูดจา “ไร้ยางอาย” เช่นนั้น เสี่ยวเสี่ยวก็รู้สึกหงุดหงิดยิ่งกว่าเดิม ยิ่งคิดยิ่งแค้น เธอใช้เท้ากระทืบพื้นโดยไม่มีที่ระบาย ทันใดนั้นก็เห็นเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหน้า และร่างสองร่างก็เดินกลับมา

นั่นคืออาจารย์ชิวและลู่เสวียนคนนั้น!