บทที่ 3 นายน้อยอารมณ์ร้ายยิ่งนัก

บทที่ 3 นายน้อยอารมณ์ร้ายยิ่งนัก

"เรื่องรับลมล้างฝุ่นอะไรนั่นยกเว้นไปเถอะ"

เมื่อเผชิญกับความกระตือรือร้นเกินเหตุของผู้คุ้มกฎพรรคมาร เฉินชิงซานก็ชักมือกลับด้วยสีหน้าเย็นชาพลางเอ่ยว่า “ข้าอารมณ์ไม่ดี ต้องการพักผ่อน”

กล่าวจบ เฉินชิงซานก็สะบัดหน้าใส่ผู้คุ้มกฎจั่วเซียวแล้วเดินตรงไปข้างหน้าทันที

การหักหน้าผู้คุ้มกฎพรรคมารต่อหน้าธารกำนัลเช่นนี้ ทำให้กลุ่มคนที่อยู่เบื้องหลังจั่วเซียวถึงกับหน้าถอดสีไปตาม ๆ กัน

—นายน้อยเสเพลผู้นี้จะโอหังเกินไปแล้ว! คิดว่าตัวเองเป็นท่านประมุขจริงๆ หรืออย่างไร!

ทว่าจั่วเซียวที่ถูกฉีกหน้ากลับไม่ถือสาหาความแม้แต่น้อย เขาหัวเราะร่าพลางสั่งการ “เด็ก ๆ รีบพานายน้อยไปพักผ่อนที่ตำหนักพักแรมเร็วเข้า”

หลังจากจัดแจงคนให้ตามไปปรนนิบัติเฉินชิงซานแล้ว จั่วเซียวก็หันกลับมาประสานมือคารวะองครักษ์กระบี่หลินอินอินที่เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้ม “จั่วเซียวคารวะแม่นางหลิน”

หลินอินอินที่มักจะปั้นปึ่งวาจาเย็นชาใส่เฉินชิงซาน ยามนี้เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คุ้มกฎพรรค สีหน้ากลับดูผ่อนคลายลงมาก

หากวัดกันตามตำแหน่ง สี่มหาผู้คุ้มกฎพรรคมารนับว่าเป็นรองแค่เพียงท่านประมุขเท่านั้น ถือเป็นยักษ์ใหญ่ฝ่ายมารอย่างแท้จริง

หลินอินอินถอนหายใจยาว คารวะตอบพลางกล่าวว่า “ให้ท่านผู้คุ้มกฎจั่วต้องมาเห็นเรื่องน่าขันแล้วเจ้าค่ะ...”

นางกล่าวขออภัยแทนนายน้อยที่จู่ ๆ ก็มาอาละวาดเอาแต่ใจต่อหน้าผู้คน

ทว่าจั่วเซียวกลับยิ้มละไมพลางเอ่ย "ไม่เป็นไรๆ นิสัยใจคอของนายน้อยข้าเองก็รู้ดี ในใต้หล้าที่จิตใจคนยากแท้หยั่งถึงเช่นนี้ จิตใจบริสุทธิ์ดุจทารกของนายน้อยต่างหากที่ล้ำค่ายิ่ง”

ทั้งสองฝ่ายต่างเอ่ยเยินยอกันไปมา ก่อนจะออกเดินเข้าเมืองไปด้วยกัน

ในขณะเดียวกัน เฉินชิงซานก็ได้เข้ามาในตำหนักพักแรมที่จั่วเซียวจัดเตรียมไว้ให้เรียบร้อยแล้ว

สถานที่แห่งนี้อดีตเคยเป็นถึงวังของอ๋องเจิ้นหนานที่คอยปกปักรักษาแดนใต้ แต่หลังจากพรรคมารจันทร์ทมิฬตีหนานเจียงจนแตกพ่าย วังแห่งนี้ก็กลายเป็นฐานที่มั่นหลักของพรรคมารในการกำราบและปกครองดินแดนแถบนี้ บัดนี้จึงตกมาเป็นตำหนักพักแรมของเฉินชิงซานในฐานะตัวแทนของท่านประมุข

เฉินชิงซานเอนกายลงบนตั่งนุ่มด้วยความเหนื่อยล้า แววตาเหม่อมองออกไปยังลานเรือนด้านนอกพลางขมวดคิ้วครุ่นคิด

ความอ่อนล้าของเขาไม่ได้แสร้งทำ แต่เขาเหนื่อยใจจริง ๆ

เมื่อครู่ที่กล้าหักหน้าจั่วเซียวต่อหน้าคนนับพัน แท้จริงแล้วในใจเขาตื่นตระหนกจนเหงื่อซึม กลัวว่ายักษ์ใหญ่ฝ่ายมารผู้นี้จะฟาดฝ่ามือเดียวซัดเขาจนดับดิ้น

แม้ว่าเขาจะคุ้นเคยกับเนื้อหาในเกมดีจนรู้ว่าไม่มีทางเกิดเรื่องขึ้น และการทำตัวโอหังจองหองต่างหากที่สอดคล้องกับสันดานเดิมของร่างนี้ หากขืนแสดงท่าทีอ่อนแอขี้ขลาดออกไปต่างหากที่จะชวนให้ผู้คนระแวงแคลงใจ

—แต่ถึงอย่างนั้นมันก็กลัวอยู่ดีนั่นแหละ!

ไก่อ่อนไร้ตบะบารมีคนหนึ่ง กลับกล้าสะบัดหน้าใส่ผู้ยิ่งใหญ่สำนักมารต่อหน้าธารกำนัล... นี่มันต่างอะไรกับสุนัขพุดเดิ้ลไปเดินเห่าท้าทายเสือโคร่งกันเล่า

ทว่าท่ามกลางสถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกเช่นนี้ เฉินชิงซานมีเพียงต้องสวมบทบาทนี้เท่านั้นจึงจะปลอดภัยที่สุด

หากยอมปล่อยตัวตามน้ำไปร่วมงานเลี้ยง แล้วต้องไปนั่งปั้นหน้าพูดคุยรับคำประจบสอพลอจากผู้ยิ่งใหญ่ฝ่ายมารเหล่านั้น หากเขาเผยพิรุธไปแม้เพียงนิดเดียวคงไม่มีโอกาสได้แก้ตัว

พวกมารร้ายล้วนเป็นจิ้งจอกเฒ่าในยุทธภพที่เชี่ยวชาญเล่ห์เหลี่ยมชั้นเชิง หากความแตกขึ้นมา ผลที่ตามมาย่อมเกินกว่าจะจินตนาการได้ การอยู่ห่างจากคนพวกนี้ไว้จึงจะปลอดภัย

วันข้างหน้าก็ต้องพยายามอยู่ให้ห่างจากพวกผู้ยิ่งใหญ่สำนักมารกลุ่มนี้ให้มากที่สุดเช่นกัน

เมื่อคิดได้ดังนี้ เฉินชิงซานก็กวาดสายตามองซ้ายมองขวา

ภายในตำหนักพักแรม นอกจากสาวใช้สองสามคนที่ยืนนอบน้อมรอรับใช้อยู่ไกล ๆ แล้ว ยังมีสมุนสอพลออีกหลายคนที่คอยเดินตามเขาติดตามไม่ห่าง

ทั้งเจ็ดคนนี้ล้วนเป็นเพียงตัวประกอบปลายแถวในฝ่ายมาร มีทั้งชายและหญิง ถนัดเรื่องเล่ห์เหลี่ยมต่ำช้าและวิธีกะล่อนปลิ้นปล้อนหลอกล่อสร้างความสำราญ ซึ่งทั้งหมดเป็นคนที่เสิ่นหลิงซวงยัดเยียดมาไว้ข้างกายเจ้าของร่างเดิม

การที่เจ้าของร่างเดิมตกต่ำกลายเป็นคุณชายเสเพลทำตัวระรานชาวบ้านไปทั่วจนกู่ไม่กลับ ลูกสมุนพวกนี้นับว่ามีความดีความชอบอย่างใหญ่หลวง

ยามนี้พวกมันกำลังประจบเอาใจเฉินชิงซานอย่างกระตือรือร้น

“...นายน้อยอย่าโมโหไปเลยขอรับ ก็แค่แม่นางน้อยคนหนึ่ง สตรีที่งดงามกว่านางในใต้หล้ายังมีอีกถมไป ประเดี๋ยวพวกเราไปเสาะหาจากในเมืองอวิ๋นจงมาเพิ่มให้ท่านอีกสักสองสามคนดีหรือไม่ขอรับ”

“จริงด้วยเจ้าค่ะนายน้อย ด้วยอำนาจและบารมีของนายน้อย สตรีแบบไหนกันที่จะหามาปรนนิบัติไม่ได้”

“จริงสิขอรับนายน้อย ข้าได้ยินมาว่านายหญิงแห่งเรือนหยกวิจิตรในเมืองอวิ๋นจงผู้นั้นคือโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งหนานเจียง ให้ผู้ใต้บังคับบัญชาไปดูลาดเลาจับตาดูนางไว้ให้ท่านก่อนดีหรือไม่ขอรับ”

“หรือพวกเราจะไปเดินทอดน่องในเมืองกันดีขอรับ แดนใต้มีสัตว์อสูรมากมาย สัตว์แปลกพิสดารในเมืองอวิ๋นจงต้องมีไม่น้อยเป็นแน่”

ลูกสมุนหลายคนพากันปั้นหน้าประจบสอพลอ เอาอกเอาใจเฉินชิงซานไม่ขาดปาก พร้อมเสนอหนทางเที่ยวเล่นหาความสำราญสารพัด

การเดินทางของเฉินชิงซานในครั้งนี้ แม้จะอ้างว่ามาตรวจการแทนท่านประมุข แต่คนที่ลงมือทำงานจริง ๆ คือองครักษ์กระบี่หลินอินอิน ส่วนเฉินชิงซานผู้เป็นน้องชายประมุข ก็เป็นเพียงตรายางที่ถูกตั้งไว้บังหน้าเท่านั้น

ลำพังสันดานรักสนุกเสเพลของร่างเดิม ย่อมไม่ใช่คนที่จะมานั่งสะสางกิจการงานบ้านเมืองได้อยู่แล้ว

ยามนี้เมื่อได้ยินพวกลูกสมุนแย่งกันเอ่ยถ้อยคำสอพลอ เฉินชิงซานก็พอจะปะติดปะต่อสถานการณ์ในตอนนี้ได้คร่าว ๆ

ตอนที่เขาข้ามมิติมา ร่างเดิมกำลังฮึดฮัดขัดเคืองอยู่กับองครักษ์กระบี่หลินอินอิน มิน่าล่ะ ท่าทีที่นางมีต่อเขาถึงได้ดูหงุดหงิดรำคาญใจขนาดนั้น?

จิ๊……

ดูท่าคุณชายเสเพลผู้นี้ คงไปหมายตาญาติพี่น้องของผู้ยิ่งใหญ่คนไหนในพรรคมารที่ไม่ควรไปตอแยเข้าอีกแล้ว

เฉินชิงซานตวัดสายตามองพวกลูกสมุนตรงหน้า พลันเอ่ยเสียงเรียบ “พวกเจ้าไปหาสัตว์มาให้ข้าหน่อย”

“พวกสัตว์เลี้ยงอย่างไก่ เป็ด วัว แพะ หรือสัตว์ร้ายอย่างหมูป่า เสือ ไม่จำกัดประเภท ไปหามาให้ข้าดูที่ลานเรือนนี้สักสองสามตัว”

เฉินชิงซานสั่งการด้วยน้ำเสียงเย็นชา มอบหมายงานให้พวกลูกสมุนไปจัดการ

ค่าประสบการณ์ในเกมส่วนใหญ่ได้มาจากการไล่ฆ่ามอนสเตอร์ แม้แต่การฆ่าไก่ฆ่าแพะ หรือพวกงู ตะขาบ หนู มด ตามริมทาง ก็ยังได้ค่าประสบการณ์ 1 แต้ม

ยามนี้เขาจำเป็นต้องยืนยันวิธีรับค่าประสบการณ์ก่อน ว่าจะเหมือนกับในเกมหรือไม่

เนื่องจากระบบนี้เรียบง่ายเกินไป ทุกสิ่งทุกอย่างจึงล้วนต้องให้เฉินชิงซานคอยคลำหาทางเอาเอง

ไม่นานนัก พวกลูกสมุนก็แยกย้ายกันไปคนละทิศคนละทาง เพื่อเสาะหาสัตว์มาให้เฉินชิงซาน

แม้ว่าคำสั่งนี้จะฟังดูแปลกประหลาดพิกล นายน้อยของพวกตนอยู่ดี ๆ นึกครึ้มอะไรขึ้นมา ถึงอยากจะได้สัตว์พวกนี้

อย่างไรก็ตาม นายน้อยของพวกมันก็มักจะมีอารมณ์แปรปรวนเดาใจยากเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ย่อมไม่มีใครกล้าปากมากซักไซ้

ในเวลาต่อมา ลานเรือนก็พลันคึกคักขึ้นมาทันตาเห็น

พวกลูกสมุนกลุ่มนี้หากให้ไปทำเรื่องเป็นชิ้นเป็นอันคงไม่ได้ความ แต่เรื่องขี้ผงพรรค์นี้กลับหูไวตาไวทำงานกันได้อย่างมีประสิทธิภาพยิ่งนัก

ไม่เพียงแต่จะกวาดต้อนพวกสัตว์เลี้ยงทั่วไปมาได้เท่านั้น พวกเขายังถึงขั้นไปลากเสือโคร่งมาได้ตัวหนึ่ง รวมถึงลิงผอมสามตาอีกตัวด้วย

“นายน้อย นี่คือสัตว์อสูรเฉพาะถิ่นของแดนใต้ นามว่าลิงผอมสามตาขอรับ...”

ลูกสมุนเจ้าของฉายา ‘หลี่หู่ลิ้นขาว’ เอ่ยรายงานด้วยรอยยิ้มประจบพลางแนะนำสัตว์อสูรที่ตนจูงมาให้เฉินชิงซานดู

อย่างไรก็ตาม เฉินชิงซานกลับเพียงแค่ปรายสายตาเย็นชา มองผ่านไปแวบเดียว ก่อนจะชักกระบี่เดินตรงไปยังกรงสัตว์ปีกที่อยู่ข้าง ๆ

“เจ้า” เฉินชิงซานชี้ไปที่ลูกสมุนคนหนึ่งพลันออกคำสั่ง “จับไก่ข้างในนั้นออกมา กดมันไว้กับพื้น”

เมื่อเห็นเฉินชิงซานถือกระบี่เดินย่างสามขุมเข้ามา พวกลูกสมุนต่างพากันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

นายน้อยคิดจะทำอะไร? ฆ่าไก่หรือ?

แต่ฆ่าไก่ถึงกับต้องใช้กระบี่ด้วยหรือ?

ทุกคนต่างงุนงงจับต้นชนปลายไม่ถูก แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากถาม

พวกเขายอมทำตามอย่างว่าง่าย รีบล้วงจับไก่ในกรงออกมาแล้วกดมันลงกับพื้น

“นายน้อยขอรับ?” ลูกสมุนสองคนเงยหน้ามองเฉินชิงซานที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างระมัดระวัง

แต่กลับเห็นเฉินชิงซานสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะตวัดกระบี่ฟันฉับลงมาอย่างแรง

ฉัวะ!

คมกระบี่อันแหลมคมบั่นคอไก่ขาดกระเด็นในพริบตา ร่างไก่ไร้หัวดิ้นกระตุกอยู่สองสามครั้งก่อนจะแน่นิ่งไป

ส่วนเฉินชิงซานที่ถือกระบี่คาอยู่นั้น กลับมีสีหน้ามืดครึ้มลงทันตา

——ไม่มีค่าประสบการณ์!

ในเกมต่อให้ฆ่าเป็ดฆ่าไก่ตามข้างทางก็ยังได้ค่าประสบการณ์ 1 แต้ม

แต่ตอนนี้เขาลงมือฆ่าไก่ไปแล้วกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น... หรือว่าระบบนี้จะไม่สามารถอัปเลเวลได้? เป็นเพียงระบบที่ไม่สมบูรณ์อย่างนั้นหรือ?

ปัดโธ่เว้ย……

เฉินชิงซานสีหน้าดำทะมึน ปลายกระบี่เลื่อนผ่านกรงสัตว์ปีกไป ชี้ยังแพะที่ผูกอยู่ข้าง ๆ พลันเอ่ยเสียงเข้ม “กดมันไว้!”

พวกลูกสมุนรีบกรูเข้าไปช่วยกันกดร่างแพะภูเขาลงกับพื้น ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตาแอบส่งสายตากันไปมา

ดูท่านายน้อยจะกำลังโมโหอยู่ วันนี้ห้ามไปกระตุกหนวดเสือเด็ดขาด มิฉะนั้นได้ซวยกันหมดแน่…

เฉินชิงซานที่ถือกระบี่ด้วยสีหน้ามืดครึ้มเดินเข้ามา ก่อนจะตวัดฟันฉับเดียวหัวแพะก็หลุดกระเด็น

เลือดสด ๆ พุ่งกระฉูด สาดกระเซ็นใส่หน้าลูกสมุนสองคนที่กำลังกดแพะอยู่

ทว่าทั้งสองคนกลับแข็งทื่อไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเช็ดออก

เกรงว่าหากขยับตัวสุ่มสี่สุ่มห้า คมกระบี่เล่มนั้นจะแฉลบมาบั่นหัวของตนเองเข้า

เมื่อเห็นสีหน้าของนายน้อยแปรเปลี่ยนเป็นบูดบึ้งยิ่งกว่าเดิม พวกลูกสมุนก็พากันขวัญหนีดีฝ่อ อกสั่นขวัญแขวนไปตาม ๆ กัน

น้อยครั้งนักที่จะเห็นนายน้อยมีท่าทีฉุนเฉียวคลุ้มคลั่งและดุดันถึงเพียงนี้……

กระทั่งโฉมงามอันดับหนึ่งแห่งแดนใต้ก็ยังดึงดูดความสนใจของเขาไม่ได้ กลับมาหมกตัวอยู่ในจวนไล่ฟันสิ่งของระบายอารมณ์เช่นนี้……

หรือว่านายน้อยจะมอบหัวใจรักมั่นให้แก่คุณหนูสกุลเมิ่งผู้นั้นเข้าจริง ๆ เสียแล้ว?