บทที่ 96 : สมบัติสืบทอดของนิกายเหมันต์
บทที่ 96 : สมบัติสืบทอดของนิกายเหมันต์
บทที่ 96 : สมบัติสืบทอดของนิกายเหมันต์
ไม่นานนัก กระสวยเเห่งความว่างเปล่าก็มาถึงเขตแดนของถ้ำน้ำแข็ง!
บนพื้นที่น้ำแข็งอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา มีเสาน้ำแข็งมากมายตั้งตระหง่านอยู่ มันราวกับว่ามาถึงดินแดนแห่งน้ำแข็ง
[คัมภีร์โลหิตบัวแดงไม่ชอบอากาศหนาวเย็นแบบนี้ จึงเลือกที่จะปิดการรับรู้ทั้งหมด!]
[วิชาหลอมสร้างอาวุธแปดสมบัติก็ไม่ชอบความหนาวเย็นเช่นกัน จึงเลือกที่จะปิดการรับรู้ทั้งหมด!]
[อากาศที่นี่หนาวมาก…ข้าชอบเเบบนี้ที่สุด!]
เเต่วิชาปราณห้าธาตุกลับชอบใจมาก
มันมีความสามารถของพลังน้ำแข็งที่เป็นพลังย่อยของพลังธาตุน้ำ ดังนั้นการมาที่นี่จึงเป็นเรื่องที่สบายมาก
………..
“ศิษย์พี่!”
“ดูเหมือนว่า บนพื้นที่น้ำแข็งแห่งนี้จะมีผู้คนมากมายเลยนะ?” หลินเสวียนมองไปยังที่ไกลๆเเล้วเอ่ยขึ้น
เขาพบว่าบนพื้นที่น้ำแข็งที่หนาวเย็นแห่งนี้ กลับมีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากที่กำลังบินไปมาอยู่
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อดูจากเสื้อผ้าของพวกเขา…พวกเขาน่าจะไม่ได้มาจากสำนักเดียวกัน
“ศิษย์น้องหลินคงยังไม่รู้ ถึงแม้ว่า สภาพแวดล้อมของพื้นที่น้ำแข็งแห่งนี้จะไม่ค่อยดี แต่ทรัพยากรที่นี่กลับอุดมสมบูรณ์มาก” ยู่หยานยิ้มแล้วอธิบาย
ยู่หยานฝึกฝนพลังน้ำแข็ง ดังนั้น การมาที่นี่จึงทำให้นางรู้สึกดีเป็นพิเศษ
“ยกตัวอย่างเช่น หยกน้ำแข็งภายในถ้ำน้ำแข็ง!”
“หยกน้ำแข็งอายุหนึ่งร้อยปี มันไม่ได้ล้ำค่ามากนัก…แต่ถ้า โชคดีเจอหยกน้ำแข็งอายุหนึ่งพันปี นั่นมันจะเป็นของที่ล้ำค่ามาก มันสามารถหลอมสร้างสมบัติวิญญาณระดับลึกลับได้หลายชนิด!”
“เเละถ้าหากเป็นหยกน้ำแข็งอายุหนึ่งหมื่นปี…นั่นมันก็จะยิ่งล้ำค่ามากขึ้นไปอีก”
“หยกน้ำแข็งอายุหนึ่งหมื่นปีขนาดเท่ากำปั้น ไม่ต้องพูดถึงสำนักอื่น…แค่ในสำนักเทียนเซียวของพวกเราก็สามารถแลกเป็นสมบัติวิญญาณระดับลึกลับได้หนึ่งชิ้นทันที”
“ยิ่งไปกว่านั้น หยกน้ำแข็งยังมักจะกลายพันธุ์”
“ยกตัวอย่างเช่น วัสดุที่ใช้หลอมสร้างดาบวิญญาณเยือกเเข็งของศิษย์น้อง… มันคือหยกน้ำแข็งอายุหนึ่งร้อยปีที่กลายพันธุ์ ราคาของมันจึงสูงมาก”
“นอกจากนี้ ที่นี่ยังมีศิลาวิญญาณชนิดพิเศษที่ชื่อว่าศิลาวิญญาณน้ำแข็ง”
“สำหรับผู้ฝึกยุทธ์ที่ฝึกฝนพลังน้ำแข็ง ผลลัพธ์ของศิลาวิญญาณน้ำแข็งจะดีกว่าศิลาวิญญาณทั่วๆไปมาก”
“ดังนั้น ทุกวันจะมีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากมาที่นี่เพื่อขุดหยกน้ำแข็งเเละศิลาวิญญาณน้ำเเข็ง” ศิษย์พี่ยู่หยานอธิบาย
“เข้าใจแล้ว!” หลินเสวียนพยักหน้ารับ
“แน่นอนว่า มันยังมีเหตุผลที่สำคัญยิ่งกว่านี้อีก” ศิษย์พี่ยู่หยานยิ้ม แล้วพูดต่ออย่างมีเลศนัย
“เหตุผลที่สำคัญกว่านี้?”
“ใช่!”
“ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น พื้นที่น้ำแข็งแห่งนี้เคยมีสำนักหนึ่งตั้งอยู่”
“ก่อนหน้านี้ พื้นที่น้ำแข็งทั้งหมดล้วนเป็นเขตแดนของสำนักนี้”
“ที่นี่มีสำนักอยู่ด้วยเหรอ?”
“มันคือสำนักอะไรหรือศิษย์พี่?” หลินเสวียนรู้สึกสนใจสิ่งนี้เล็กน้อย
“สำนักเหมันต์!”
“สำนักเหมันต์ถือว่าเป็นสำนักขนาดเล็กที่แข็งแกร่ง อย่างน้อยก็แข็งแกร่งกว่าสำนักธาราหลายเท่า” ยู่หยานเล่าอย่างช้าๆ
“แล้วตอนนี้สำนักเหมันต์เป็นยังไงบ้าง?”
“เเต่ศิษย์พี่บอกว่าเคย…หมายความว่าตอนนี้พวกเขาไม่อยู่แล้วหรือ?” หลินเสวียนถามด้วยความสงสัย
“ใช่…พวกเขาหายไปอย่างไร้ร่องรอยโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้าใดๆ”
“คนที่ค้นพบก็คือ คนของสำนักวิญญาณน้ำ”
“ทั้งสำนักวิญญาณน้ำและสำนักเหมันต์ ต่างก็เป็นสำนักที่ตั้งอยู่ที่ชายฝั่งทะเลเหนือ…เเละพวกเขามักจะร่วมมือกันเป็นประจำ”
“ตอนนั้น สำนักวิญญาณน้ำส่งคนมาที่สำนักเหมันต์เพื่อขอซื้อศิลาวิญญาณน้ำแข็ง”
“แต่พอมาถึงพื้นที่น้ำแข็ง พวกเขากลับพบว่าสำนักเหมันต์หายไปอย่างไร้ร่องรอยเรียบร้อยแล้ว” ยู่หยานเล่าเรื่องนี้ด้วยสีหน้าที่ไม่อยากจะเชื่อ
“หรือว่าพวกเขาจะถูกสำนักอื่นทำลาย?” หลินเสวียนพึมพำ
“ก็อาจจะเป็นไปได้!”ศิษย์พี่ยู่หยานกล่าว
“แต่ที่แปลกก็คือสำนักวิญญาณน้ำได้ตรวจสอบแล้ว เเต่บนพื้นที่น้ำแข็งไม่มีร่องรอยการต่อสู้ใดๆ”
“เจ้าสำนักของสำนักเหมันต์ที่เป็นถึงผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งกว่าขอบเขตสร้างรากฐาน”
“ถ้าหากผู้เชี่ยวชาญที่แข็งแกร่งกว่าขอบเขตสร้างรากฐานต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย พลังทำลายล้างของพวกเขาจะต้องรุนแรงมาก…พื้นที่น้ำแข็งแห่งนี้คงจะพังพินาศไปไม่น้อย”
“แต่ทุกอย่างกลับจบลงอย่างไร้ร่องรอย”
“ดังนั้น ถ้าหากสำนักเหมันต์ถูกทำลาย…คนลงมือจะต้องเเข็งแกร่งกว่าสำนักเหมันต์มากๆ”
“ไม่งั้นคงไม่สามารถทำลายสำนักเหมันต์ได้โดยที่ไม่มีใครรู้!” ยู่หยานพูดถึงข้อสันนิษฐานของตัวเอง
“มันก็จริงนะ!” หลินเสวียนพยักหน้า
“เเต่ถึงแม้ว่าสำนักเหมันต์จะหายสาบสูญไป…แต่ผู้ฝึกยุทธ์ที่มาเเถวๆนี้ก็มักจะเจอของที่สำนักเหมันต์ทิ้งเอาไว้บนพื้นที่น้ำแข็ง”
“มันมีทั้งสมบัติวิญญาณ โอสถ หรือแม้แต่เคล็ดวิชา!” ยู่หยานพูดอย่างจริงจัง
“ดังนั้น มันจึงมีตำนานเล่าขานกันมาว่าคนที่ทำลายสำนักเหมันต์เป็นคนที่แข็งแกร่งมาก เเละพวกเขาไม่สนใจสมบัติสืบทอดของสำนักเหมันต์เลย”
“ดังนั้น สมบัติสืบทอดของสำนักเหมันต์ถึงแม้จะกระจัดกระจาย แต่มันต้องอยู่ที่ไหนสักแห่งบนพื้นที่น้ำแข็งแห่งนี้”
“คนเหล่านี้จึงมาที่นี่เพื่อตามหาสมบัติ!”
ยู่หยานหัวเราะแล้วอธิบาย
สมบัติสืบทอดของสำนักหนึ่งไม่ใช่เรื่องเล่นๆ
หลายปีมานี้…จึงมีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากมาเสี่ยงโชคที่นี่
เเละถึงแม้ว่าจะมีผู้ฝึกยุทธ์บางคนได้ของดีไปบ้าง แต่ก็ยังไม่มีใครเจอสมบัติการสืบทอดที่แท้จริงของสำนักเหมันต์
แต่ยิ่งเป็นแบบนี้ ก็ยิ่งมีผู้ฝึกยุทธ์มาเสี่ยงโชคที่นี่มากขึ้นเรื่อยๆ
เพราะว่า…มันยังคงมีความหวังอยู่!
ยิ่งไปกว่านั้น บนพื้นที่น้ำแข็งแห่งนี้ยังมีทรัพยากรมากมายให้ขุด
ดังนั้น พื้นที่น้ำแข็งแห่งนี้จึงกลายเป็นสวรรค์ของผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตก่อกำเนิดเเก่นเเท้
“เรื่องโชคลาภ มันเป็นเรื่องที่ไม่แน่นอน พวกเราควรตั้งใจทำเรื่องตรงหน้าจะดีกว่า” หลินเสวียนรีบตั้งเป้าหมาย
เขาไม่อยากเสียเวลาไปกับการตามหาสมบัติ รีบไปขุดหยกน้ำแข็งอายุหนึ่งร้อยปีก่อนจะดีกว่า
“เจ้าพูดถูก!”
“พวกเราไปที่ถ้ำน้ำแข็ง หาหยกน้ำแข็งอายุหนึ่งร้อยปีให้เจอ…แล้วก็ทำภารกิจให้เสร็จก่อนจะดีกว่า”
ศิษย์พี่ยู่หยานเองก็ไม่ค่อยเชื่อว่าบนพื้นที่น้ำแข็งแห่งนี้จะมีสมบัติการสืบทอดของสำนักเหมันต์หลงเหลืออยู่
“งั้นพวกเราไปกันเถอะ!”
หลินเสวียนยกยิ้ม
จากนั้นทั้งสองคนก็มุ่งหน้าไปยังถ้ำน้ำแข็ง!
……
หลังจากนั้นไม่นานนัก
หลินเสวียนและยู่หยานก็มาถึงใจกลางพื้นที่น้ำแข็ง
ตอนนี้ ปากถ้ำที่ทำจากน้ำแข็งปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งสองคน
ปากถ้ำไม่ได้ใหญ่ มีขนาดแค่สิบกว่าจั้ง…แต่มันกลับมีผู้ฝึกยุทธ์จำนวนมากเดินเข้าออกอยู่ตลอดเวลา
“ที่นี่คือถ้ำน้ำแข็ง!”
“ศิษย์น้องหลินอย่าดูถูกปากถ้ำเล็กๆนี้นะ…ภายในถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้มีพื้นที่กว้างใหญ่มาก”
“ภายในถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้มีถ้ำมากมาย มันเชื่อมต่อกันเหมือนกับเขาวงกต…เเถมยิ่งลึกเข้าไป อากาศก็ยิ่งหนาวเย็น แม้แต่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตก่อกำเนิดเเก่นเเท้ก็อาจถูกแช่แข็งได้ถ้าไม่ระวัง!”
“โดยทั่วไปแล้ว ผู้ฝึกยุทธ์ระดับขอบเขตก่อกำเนิดเเก่นเเท้ที่เข้าไปในถ้ำน้ำแข็งจะสามารถอยู่ข้างในได้แค่สี่ชั่วโมง…ไม่เช่นนั้นพวกเขาอาจจะถูกแช่แข็งจนตาย!”
“ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตสร้างรากฐานจะสามารถอยู่ได้นานกว่า แต่ยี่สิบสี่ชั่วโมงก็เป็นขีดจำกัดแล้ว” ศิษย์พี่ยู่หยานกล่าวเตือน
“ถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้ช่างแปลกประหลาดจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่มันสามารถสร้างหยกน้ำแข็งอายุร้อยปีหรือแม้แต่หยกน้ำแข็งอายุหมื่นปีได้” หลินเสวียนหัวเราะแล้วพึมพำ
หลังจากนั้น เขาก็เดินเข้าไปในถ้ำน้ำแข็งพร้อมๆกับยู่หยาน
เเละมันก็เป็นเหมือนกับที่ยู่หยานพูด
พอเข้ามาในถ้ำน้ำแข็ง หลินเสวียนก็พบว่าข้างในกว้างใหญ่จริงๆ
ห้องโถงขนาดใหญ่ที่ทำจากน้ำแข็ง เชื่อมต่อกับถ้ำมากมาย และอุณหภูมิภายในถ้ำก็หนาวเย็นกว่าข้างนอกอย่างมาก
“อากาศหนาวมากจริงๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นข้าที่ฝึกฝนพลังน้ำแข็ง เเต่ข้าก็ยังคงรู้สึกหนาว”
“เอาล่ะ หยกน้ำแข็งอายุร้อยปีหาได้ง่ายมาก”
“พวกเราเลือกถ้ำสักถ้ำ จากนั้นก็ขุดหาหยกน้ำแข็งให้เจอแล้วก็รีบออกไปจากที่นี่ก่อนสี่ชั่วโมงจะดีกว่า” ยู่หยานกล่าวอย่างจริงจัง
“ตกลง!” หลินเสวียนไม่ได้ปฏิเสธ
จากนั้น ทั้งสองคนก็เลือกถ้ำที่ไม่มีผู้ฝึกยุทธ์มากนักแล้วก็เดินเข้าไป
……
“นี่คงจะเป็น หยกน้ำแข็งอายุร้อยปีสินะ?”
เหมือนกับที่ยู่หยานพูด หยกน้ำแข็งอายุร้อยปีมันไม่ได้ล้ำค่ามากนัก
หลินเสวียนเดินไปไม่ไกลก็เจอหยกน้ำแข็งที่เปล่งประกายเย็นยะเยือกอยู่บนผนังถ้ำ
“ใช่เเล้ว!” ยู่หยานพยักหน้า
หลินเสวียนได้ยินเช่นนั้น เขาก็ใช้ดาบแซะหยกน้ำแข็งออกมา
“ศิษย์พี่ พวกเราจะออกจากที่นี่เลย…หรือจะลองเสี่ยงโชคที่นี่ต่อดี?” หลินเสวียนยกยิ้มแล้วถาม
“มาทั้งที ก็ลองเสี่ยงโชคดูหน่อยละกัน!”
“ไม่ว่าจะเจอหยกน้ำแข็งอายุพันปี หรือศิลาวิญญาณน้ำแข็ง…การมาครั้งนี้ก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว” ยู่หยานตอบรับด้วยรอยยิ้ม
“ตกลง!” หลินเสวียนพยักหน้ารับ
ทันใดนั้น ทั้งสองคนก็เดินลึกเข้าไปในถ้ำน้ำแข็ง
ยิ่งเดินลึกเข้าไป ก็ยิ่งเจอทางแยกมากขึ้นและจำนวนผู้ฝึกยุทธ์ก็ยิ่งน้อยลง
ในที่สุด หลินเสวียนและยู่หยานก็รู้สึกเหนื่อยเพราะอุณหภูมิที่นี่เริ่มหนาวเย็นมากขึ้นเรื่อยๆ
“ที่นี่เป็น เป็นทางตันงั้นหรือ?”
ไม่นานนักหลินเสวียนก็พบว่า ถ้ำน้ำแข็งที่พวกเขาเลือกเป็นทางตัน
“ดูเหมือนว่าโชคของพวกเราจะไม่ค่อยดีนัก!”
“ภายในถ้ำน้ำแข็งแห่งนี้ มีทั้งถ้ำที่ตื้น และลึก…มีถ้ำน้ำแข็งลึกๆบางแห่ง ที่ถึงแม้ผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตก่อกำเนิดเเก่นเเท้จะใช้เวลาสี่ชั่วโมงก็ยังเดินไปไม่ถึงปลายทาง”
“หยกน้ำแข็งอายุพันปี ศิลาวิญญาณน้ำแข็ง หยกน้ำแข็งอายุหมื่นปี พวกมันมักจะปรากฏตัวในถ้ำที่ลึกมาก” ยู่หยานส่ายหัวแล้วอธิบาย
“ไม่แปลกใจเลย ที่ในถ้ำนี้มีคนน้อย!”
“คาดว่าคนที่เดินเข้ามาในถ้ำนี้ส่วนใหญ่ก็คงจะเป็นเหมือนพวกเราที่เพิ่งจะเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรก เเละไม่รู้ว่าข้างในเป็นยังไง” หลินเสวียนหัวเราะ
“อืม!” ยู่หยานพยักหน้า
“ดูเหมือนว่าพวกเราคงต้องออกจากที่นี่ก่อนแล้ว” หลินเสวียนหัวเราะแล้วพูดว่า
“แต่มาทั้งที ก็เอาหยกน้ำแข็งอายุร้อยปีกลับไปสักสองสามอันละกัน... ในอนาคตมันคงจะมีประโยชน์อยู่บ้าง”
หลินเสวียนพูดจบ เขาก็ใช้ดาบแซะหยกน้ำแข็งอายุร้อยปีบนผนังถ้ำ
เขาอยากจะเอาหยกน้ำแข็งอายุร้อยปีกลับไปให้ได้มากที่สุด
“เอ๊ะ!”
เเต่หลังจากที่ หลินเสวียนแซะหยกน้ำแข็งอายุร้อยปีได้สองสามอัน…เขาก็แสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา!
………………….