บทที่ 19 บันดาลโทสะ!

บทที่ 19 บันดาลโทสะ!

เจียงไน่เดินเข้ามาจากห้องโถงด้านหน้า คิ้วเรียวขมวดมุ่นมาตลอดทาง

เมื่อก้าวเข้ามาในห้องพักของตนเองและกวาดตามองเพียงแวบเดียว คิ้ว ตา จมูก และปากของนางก็แทบจะย่นเข้าหากันเป็นกระจุกเดียว

แม่นมฟางคอยสังเกตสีหน้าของคุณหนูตัวน้อยอยู่เป็นนิจ พอเห็นสีหน้าเช่นนี้ก็รีบเอ่ยถามทันที "คุณหนู การตกแต่งในห้องนี้มีอันใดผิดปกติหรือเจ้าคะ?"

มีปัญหาใหญ่เลยล่ะสิไม่ว่า!

ประตูโถงใหญ่ก็มีเคราะห์จากมุมแหลมพุ่งชนแล้วยังไม่พอ พวกต้นไม้ดอกไม้และข้าวของเครื่องใช้ด้านในก็ไม่รู้ว่าผู้ใดนำมาจัดวางส่งเดช ดูแล้วช่างยุ่งเหยิงราวกับกลุ่มด้ายที่พันกันอีรุงตุงนัง

นางไม่จำเป็นต้องเปิดตาที่สามเพื่อเพ่งมองด้วยซ้ำ ก็สามารถสัมผัสได้ว่ากระแสพลังที่หมุนเวียนอยู่ภายในนี้ชวนให้รู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว

ดั่งคำกล่าวที่ว่า หยินหยางต้องสอดคล้องกลมกลืน พลังชี่และเลือดลมจึงจะอุดมสมบูรณ์

ทว่าสถานที่แห่งนี้กลับมีพลังหยินหยางแปรปรวน หน้าประตูเต็มไปด้วยพลังชาตพิฆาตของหยาง ส่วนภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยพลังอัปมงคลของหยิน ท่านอาสะใภ้รองช่างประเสริฐเสียจริง ช่างสรรหาสถานที่ที่ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้มาให้นางพักพิง

"ข้าวของในที่แห่งนี้ ท่านอาสะใภ้รองเป็นผู้จัดการทั้งหมดเลยหรือ?" สีหน้าน่ารักไร้เดียงสาของเด็กหญิงจางหายไปจนสิ้น หยาดความเย็นชาและโทสะเข้ามาแทนที่

ห้องพักของนางดูรกหูรกตาจนเกินจะทนรับได้จริงๆ

หน้าประตูวางฉากกั้นเอาไว้ ไม่เพียงแต่จะขัดขวางการกักเก็บพลังมงคล แต่ยังเป็นจุดที่ดึงดูดความสนใจจากพวกผู้ไม่ประสงค์ดีได้ง่าย

ด้านข้างมีชั้นวางกระถางต้นไม้วางระเกะระกะอยู่สี่ห้าอัน ตำแหน่งที่จัดวางก็ดูแล้วชวนให้ลายตาไปหมด

ที่น่ารังเกียจที่สุดก็คือ ประตูหลักของห้องพักกลับถูกแจกันกระเบื้องเคลือบใบใหญ่สองใบเบียดบังเอาไว้ ทำให้เวลาจะเข้าออกต้องเดินตะแคงตัวเข้าไปได้ทีละคนเท่านั้น

ตรงกันข้ามกับประตูด้านข้างที่เปิดโล่งกว้างขวางเสียจนดูว่างเปล่า

นี่คือหนึ่งในร้อยแปดค่ายกลฮวงจุ้ยสายอัปมงคล ค่ายกลถ่ายเทเคราะห์

พลังอัปมงคลนี้ จะส่งผลให้ครอบครัวแตกร้าว มีแต่เรื่องวิวาทบาดหมาง หากอยู่อาศัยไปนานๆ จะยิ่งทำให้โชคชะตาตกต่ำลง

โบราณว่าไว้ หนึ่งชะตา สองดวงโชค สามฮวงจุ้ย ปรมาจารย์ฮวงจุ้ยที่เก่งกาจย่อมไม่มีทางไปปรับเปลี่ยนดวงชะตาของผู้อื่นโดยไร้เหตุผล นี่คือข้อห้ามร้ายแรง

พูดกันตามตรงก็คือ หากช่วยคนดัดแปลงดวงชะตา ก็จะต้องเผชิญกับทัณฑ์จากสวรรค์

หากทนรับไหวก็อาจจะถูกตัดทอนอายุขัยไปหลายสิบปี แต่หากทนไม่ไหว ก็คงต้องกอดคอกันไปเยือนปรโลกทั้งคู่

ทว่าในเรื่องของดวงโชคนั้น แม้จะดูเลื่อนลอยจับต้องไม่ได้ แต่ปรมาจารย์ฮวงจุ้ยระดับแนวหน้าก็สามารถช่วยคนปรับเปลี่ยนได้

ไม่ว่าจะเป็นเสริมสร้างสุขภาพให้แข็งแรง เพิ่มพูนลาภยศสรรเสริญ ส่งเสริมให้ประสบความสำเร็จ หรือแม้กระทั่งทำให้ตกต่ำย่ำแย่

การปรับเปลี่ยนดวงโชคเช่นนี้ ปรมาจารย์ฮวงจุ้ยชั้นยอดสามารถทำให้เกิดขึ้นได้ โดยอาศัยสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์ที่บุคคลนั้นอาศัยอยู่ สภาพร่างกายในปัจจุบัน และปัจจัยอื่นๆ ประกอบกับการใช้เครื่องรางวิเศษที่แตกต่างกันไป

แต่ยามนี้ ท่านอาสะใภ้รองผู้แสนดีของนาง ไม่รู้ว่าไปแอบอ่านตำราจิปาถะเล่มใดมา หรือไปจ้างหมอดูฮวงจุ้ยไร้ฝีมือที่ใด ถึงได้กล้ามาดัดแปลงโครงสร้างฮวงจุ้ยในห้องพักของนางเช่นนี้

ช่างเพ้อเจ้อคิดอยากจะให้ดวงโชคของนางค่อยๆ เสื่อมถอยลง นี่ต้องมีความแค้นเคืองกันมากมายปานใด ถึงได้วางค่ายกลทำร้ายนางถึงเพียงนี้

ห้องนี้เต็มไปด้วยข้อบกพร่องทุกกระเบียดนิ้ว หากอาศัยอยู่นานวันเข้า พลังหยินหยางที่ปะทะกันย่อมไม่ส่งผลดีต่อนางอย่างแน่นอน

เจียงไน่เม้มริมฝีปาก แววตาปรากฏรอยยิ้มเย็นชา "ดี... ดีเยี่ยมไปเลย"

เมื่อแม่นมฟางและแม่นมหูได้ยินดังนั้น หัวใจก็พลันกระตุกวูบ

คุณหนูกำลังโกรธแล้ว

เกือบหนึ่งปีเต็มแล้วที่ไม่ได้เห็นคุณหนูมีโทสะถึงเพียงนี้ แม่นมฟางลอบรำพึงในใจ

ย้อนกลับไปเมื่อหนึ่งปีก่อน เคยมีโจรชั่วหนีมาปล้นสะดมที่หมู่บ้านตระกูลหลี่ ซ้ำยังกำเริบเสิบสานหมายจะล่วงเกินบุตรสาวของหัวหน้าหมู่บ้าน ในตอนนั้นคุณหนูตัวน้อยก็เคยเอ่ยคำพูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกเช่นนี้ออกมา

ผ่านไปเพียงหนึ่งวัน โจรชั่วผู้นั้นก็ถูกมือปราบของเมือง ขุดพบตัวอยู่ในดงหญ้าป่ารกชัฏนอกหมู่บ้าน

ทั่วทั้งร่างบาดเจ็บสาหัสแทบไม่เหลือชิ้นดี ซ้ำยังได้ยินมาว่าสูญเสียความเป็นชายไปตลอดกาล

สภาพที่น่าเวทนานั้น ทำเอามือปราบที่ร่วมกันล้อมจับยังแทบไม่อยากเชื่อสายตา!

นั่นคือโจรป่าที่หนีการจับกุมมาจากอำเภอข้างเคียง ประกาศจับพร้อมรางวัลนำจับถูกแปะไว้ทั่วทุกมุมถนน ทางการตามล่ามาเป็นปีก็ยังจับตัวไม่ได้

คุณหนูตัวน้อยดูเหมือนจะไม่ได้ก้าวเท้าออกจากบ้านไปที่ใดเลย วันๆ เอาแต่กินๆ นอนๆ อยู่ในเรือน ทว่าแม่นมฟางและคนอื่นๆ กลับคาดเดาไปเองว่า เรื่องนี้ต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับคุณหนูอย่างแน่นอน

คุณหนูของพวกนางผู้นี้ มีความสามารถดั่งเทพเซียนเชียวล่ะ

"สถานที่แห่งนี้ให้คนอยู่ไม่ได้หรอก"