บทที่ 35 : หอลงทัณฑ์มาถึงแล้ว!

บทที่ 35 : หอลงทัณฑ์มาถึงแล้ว!

ร่างที่เข้ามากอดเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก อายุประมาณเจ็ดหรือแปดขวบ

เธอมีหน้าตาน่ารักน่าชัง, เธอกอดหลินเสวียนเอาไว้เเละเงยหน้ามองเขาด้วยความชื่นชม!

"เสวี่ยน้อย, ช่วงนี้เป็นเด็กดีไหม"

หลินเสวียนอุ้มเด็กหญิงขึ้นมา, แล้วใช้นิ้วดีดจมูกของหลินเสวี่ยเบาๆ

หลินเสซี่ย์…เธอคือน้องสาวของหลินเสวียน!

หลินเสวียนเป็นลูกคนที่สาม ส่วนหลินเสวี่ยเป็นน้องสาวคนเล็ก…เธอเป็นที่รักของทุกคนในครอบครัว​

หลินเสวียนมีพี่สาวรองชื่อหลินหลัน, และพี่ชายใหญ​่ชื่อหลินเทียน

"แน่นอนว่าหนูเป็นเด็กดีสิ!"

"หนูเคยทำเรื่องไม่ดีน้อยมาก…นับให้เเปปนะ!"

"มีเเค่เคยดึงหนวดลุงไห่, ถอนขนขาให้พ่อ, หักปิ่นทองรูปขนนกของพี่สาว….นอกจากนี้หนูก็ไม่ได้ทำอะไรผิดแล้ว!"

หลินเสวี่ยนับนิ้วพลางเล่าถึงวีรกรรมของเธอ

เเละสิ่งนี้ทำให้หลินเสวียน​อดขำไม่ได้

"หนูนี่นะ!"

หลินเสวียนยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู แล้วลูบหัวหลินเสวี่ย

"เอาล่ะ,​ ไปหาท่านพ่อกับท่านแม่กันก่อน…เเล้วเดี๋ยวพี่สามค่อยมาเล่นกับหนู!"

"ท่านพ่อ!"

"ท่านแม่!"

"พี่สามกลับมาแล้ว!"

หลังจาก​นั้น​หลินเสวี่ยก็วิ่งนำ…พร้อมตะโกนเสียงดังทันที​

"เชิญคุณชายสาม!"

ยามที่เฝ้าประตูบ้านตระกูลหลิน รีบเชิญทั้งสามคนเข้าไปในบ้าน

…….

ภายในบ้านตระกูลหลิน

ศาลา ต้นไม้ สะพาน เเม่น้ำ…สิ่งเหล่านี้​ล้วนสร้างความประทับใจให้กับซูเหอ

"เสวียนเอ๋อร์!"

"มาให้แม่ดูหน่อย!"

เมื่อหลินเสวียนและคนอื่นๆเข้ามาในห้องโถง

ท่านพ่อ, ท่านแม่, พี่ชาย, และพี่สาวของหลินเสวียนก็รออยู่ก่อนแล้ว

แม่ของหลินเสวียนรีบเดินเข้ามามองหลินเสวียนตั้งแต่หัวจรดเท้า…แล้วหันไปดุพ่อของหลินเสวียน

"เป็นเพราะท่านที่ส่งเสวียนเอ๋อร์ไปสำนักเทียนเซียว…ดูสิเสวียนเอ๋อร์ของข้าผอมลงไปเยอะเลย"

พ่อของหลินเสวียนได้ยินดังนั้น, ก็ได้เเต่ยิ้มแห้งๆ

สีหน้าที่ดูน่าเกรงขามของเขาหายไปหลายส่วน

"หลันเอ๋อร์…เจ้าไปถามพ่อบ้านสิว่างานเลี้ยงเตรียมเสร็จหรือยัง"

"ค่ะ…ท่านแม่!"

หลินหลันที่ยืนอยู่ข้างหลังแม่ของหลินเสวียน…หันหลังกลับไปจัดการงานเลี้ยง​

"ท่าาพ่อ, ท่านแม่, ท่านพี่…ข้าขอแนะนำ นี่คือศิษย์พี่ซูเหอ!"

หลินเสวียนยิ้มแล้วแนะนำซูเหอให้กับพ่อแม่และพี่ชายของเขา

"คาระวะท่านเซียนซู!"

พ่อ แม่ และหลินเทียน…ต่างก็รีบคารวะ

"ท่านลุง ท่านป้า ไม่ต้องเกรงใจหรอก…ซูเหอยังไม่คู่ควรกับคำว่าเซียน"

"อีกอย่าง…แม้ว่าศิษย์น้องหลินเสวียนจะเรียกข้าว่าศิษย์พี่ แต่สถานะของข้า,​ ไม่ได้สูงส่งเท่าศิษย์น้องหลินเสวียนหรอก!"

หากเป็นปกติ​ ซูเหอคงไม่สนใจคนธรรมดาอย่างพ่อและแม่ของหลินเสวียน

แต่ในตอนนี้ เขากลับแสดงความอ่อนน้อมถ่อมตน…ราวกับเป็นรุ่นน้องที่รู้จักกาลเทศะ

อย่างไร​ก็ตาม, นี่คือครอบครัวของหลินเสวียน!

การสุภาพกับพวกเขา ก็เท่ากับการสุภาพกับหลินเสวียน

เเน่นอนว่า​เมื่อ​พ่อและแม่ของหลินเสวียนได้ยินดังนั้น…สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปทันที​!

ตระกูลหลินร่ำรวยและมีอำนาจ…แน่นอนว่ามีคนมากมายให้ความ​เคารพ​

แต่ศิษย์สายนอกของสำนักเทียนเซียวนั้นมีฐานะสูงส่งที่พวกเขา​ไม่สามารถเทียบได้

เเล้วทำไม…เขาถึงสุภาพและอ่อนน้อมขนาดนี้?

"ท่านพ่อ, ท่านแม่, ท่านพี่…เรามานั่งคุยกันดีๆเถอะ​!"

หลินเสวียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม

"ใช่ๆๆ….มานั่งคุยกันดีๆเถอะ!"

พ่อของหลินเสวียนตั้งสติได้ แล้วเชิญทุกคนนั่งลง

สาวใช้รีบนำผลไม้และน้ำชามาเสิร์ฟ

"เสวียนเอ๋อร์ เมื่อกี้ลุงไห่บอกว่าที่เขาสามารถนำโอสถกลับมาได้…เป็นเพราะเจ้าช่วยเหลือ​"

"เเต่พวกนั้นเป็นคนของสำนักเทียนเซียว…ถ้ามีเรื่องบาดหมางกัน มันอาจจะส่งผลกระทบต่อทัศนคติของคนในสำนักที่มีต่อเจ้า"

"ถ้าเป็นแบบนั้น…โอสถนี่ก็ไม่คุ้มหรอก"

"พวกเรานำโอสถไปคืนดีกว่าไหม"

พ่อของหลินเสวียนถามด้วยความกังวล

พ่อของหลินเสวียนเป็นแค่คนธรรมดา…เเละเขามองสิ่งต่างๆด้วยตรรกะของพ่อค้า

"เอาไปคืน?"

เมื่อได้ยินดังนั้น, หลินเสวียนก็อดขำไม่ได้

ด้านซูเหอก็ยกยิ้ม…แล้วพูดว่า

"ท่านลุง ถ้าท่านเอาโอสถไปคืน…คนพวกนั้นคงไม่มีชีวิตรอดเป็นแน่!"

"ไม่มีชีวิตรอด?" พ่อของหลินเสวียนประหลาดใจอีกครั้​ง

"ตอนนี้ศิษย์น้องหลินเสวียนไม่ใช่ศิษย์สายนอกธรรมดาๆ"

"เขาผ่านการประเมินระดับยาก, เเละอยู่ใน 50 อันดับแรกของศิษย์สายนอก…นอกจาก​นี้ผู้อาวุโสหลายคนต่างก็ชื่นชมเขาอย่างมาก"

"ส่วนพวกขยะพวกนั้น เป็นแค่เศษขยะที่สำนักเทียนเซียวเอามาทิ้งไว้เท่านั้น!"

"ถ้าท่านเอาโอสถไปคืน คนอื่นอาจจะคิดว่าศิษย์น้องหลินเสวียนต้องการแสดงความไม่พอใจ"

"ถึงตอนนั้น พวกมันคงไม่มีชีวิตรอดเป็นแน่!"

"เพราะสถานะของศิษย์น้องหลินเสวียนในสำนัก…ต่างจากพวกมันราวฟ้ากับเหว"

ซูเหออธิบายด้วยรอยยิ้ม

เเละเมื่อพ่อของหลินเสวียนและคนอื่นๆได้ยินดังนี้… พวกเขาก็ต่างมองไปที่หลินเสวียนด้วยความตกตะลึง

พวกเขาไม่เคยคิดฝันเลยว่า หลินเสวียนไปที่สำนักเทียนเซียวได้ไม่กี่วัน…ก็ได้รับสถานะสูงส่งถึงขนาดนี้เเล้ว

ก่อนหน้า​นี้, ตอนที่ลุงไห่เล่าให้ฟัง…พวกเขายังไม่ค่อยอยากจะเชื่อ

แต่ตอนนี้…พวกเขาเชื่อแล้ว

……

"ท่านเจ้าบ้าน!"

"เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!"

"เซียน!"

"มีเซียนมาขอพบคุณชายสามและท่านเจ้าบ้าน!"

ทันใดนั้น​เอง, มันก็มีเสียงดังวุ่นวายมาจากข้างนอก

"มีเซียน...มาหาข้า?"

หลินเสวียนขมวดคิ้ว, เเละแม้แต่ซูเหอก็ยังรู้สึกตื่นตัว!

"ไป!"

"ออกไปดูกัน!"

หลินเสวียนวางหลินเสวี่ยลง แล้วพาซูเหอและพ่อของเขาเดินออกไปข้างนอก

"พรึ่บๆๆ!"

ทันทีที่พวกเขาเดินออกจากห้องโถง พวกเขาก็เห็นนกอินทรีขนาดใหญ่ ตัวสีดำอมฟ้า กำลังกระพือปีกอยู่เหนือคฤหาสน์​ของตระกูลหลิน!

มีชายวัยกลางคนผู้มีออร่าแห่งการฆ่าฟัน…ยืนอยู่บนหลังนกอินทรีอย่างน่าเกรงขาม!

"คนของหอลงทัณฑ์!"

"นั่นคือนกอินทรีขนสีเขียว, สัตว์เลี้ยงของหอลงทัณฑ์ ส่วนคนที่อยู่บนหลังนกอินทรี...น่าจะเป็นหนึ่งในสิบสามองครักษ์ของหอลงทัณฑ์สายนอก!"

ซูเหอพูดด้วยรอยยิ้ม

นกอินทรีขนสีเขียว!

สัตว์พาหนะประจำตำแหน่งของหอลงทัณฑ์สายนอก

มันสามารถเดินทางได้หมื่นลี้ต่อวัน …มันเร็วกว่าม้าเร็วมาก

เมื่อหลินเสวียนและคนอื่นๆที่เห็นองครักษ์…องครักษ์ก็เห็นหลินเสวียนและคนอื่นๆเช่นกัน

เขากระโดดลงมาจากหลังนกอินทรี แล้วร่อนลงมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลินเสวียนและคนอื่นๆ

กริ๊ดด!

ส่วนนกอินทรีก็ส่งเสียงร้องอย่างแหลมคม…แล้วก็บินขึ้นไปบนท้องฟ้า หายลับไป

"หลินเสวียน…คารวะท่านองครักษ์สิบสาม!"

"ซูเหอ…คารวะท่านองครักษ์สิบสาม!"

หลินเสวียนและซูเหอกำลังจะคารวะ แต่ถูกองครักษ์รั้งเอาไว้

"หลินเสวียน พวกเราต่างก็เป็นศิษย์สายนอกเหมือน​กัน…ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก!"

"ทุกท่านไม่ต้องกังวล ข้ามาที่นี่ เพราะมีเรื่องอยากจะปรึกษากับตระกูลหลิน"

องครักษ์คนที่สิบสามเก็บออร่าแห่งการฆ่าฟัน…แล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

………………….