บทที่ 26 : งานพบปะแลกเปลี่ยน

บทที่ 26 : งานพบปะแลกเปลี่ยน

"ศิษย์พี่หมายความว่ายังไง?" หลินเสวียนถามอย่างสงสัย​

"สำหรับพวกเราที่ผ่านการประเมินระดับยาก…ย่อมจะมีศิษย์สายนอกหลายคนที่อยากจะมาขอติดตาม"

"ดังนั้น, พวกเราจะเลือกบางคนจากศิษย์สายนอกเหล่านั้นมาช่วยดูแลเรื่องต่างๆ"

"เพราะในฐานะผู้ฝึกยุทธ​์ เวลามีค่ามาก…เราไม่ควรเสียเวลาไปกับเรื่องเล็กๆน้อยๆเช่นการกินอยู่"

"ส่วนสิ่งที่เราจะมอบให้พวกเขาก็คือ สถานะและอนาคต!"

ศิษย์พี่หญิงรองอธิบาย

"เป็นแบบนี้นี่เอง!" หลินเสวียนเข้าใจอย่างรวดเร็ว​

ก่อนหน้านี้ หลินเสวียนสังเกตเห็นว่า ทุกครั้งที่ศิษย์พี่หญิงรองสอน…ก็จะมีศิษย์สายนอกมาช่วยดูแลความเรียบร้อย

ตอนนี้คิดดูแล้ว, พวกเขาน่าจะเป็นผู้ติดตามของศิษย์พี่หญิงรอง

“หลิงเอ๋อร์คนนี้…ข้าเคยเจอเธอมาบ้าง”

“ฐานะทางบ้านเธอไม่ค่อยดี… ส่วนพรสวรรค์ก็ธรรมดา”

"ข้อดีของนางคือ เป็นคนซื่อสัตย์ เเละขยันขันแข็ง…ถ้าศิษย์น้องยังไม่มีใครช่วยเหลือ ลองให้หลิงเอ๋อร์ติดตามเจ้าดูไหม?"

ศิษย์พี่หญิงรองถาม

"ก็ได้ครับ" หลินเสวียนพยักหน้า

สิ่งที่ศิษย์พี่หญิงรองพูดก็ถูกต้อง

หลินเสวียนมีเรื่องต้องทำเยอะแยะ!

ยกตัว​อย่างเช่นการหาเปลวเพลิงโอสถ, การหาสิ่งของที่มีเจตนา​ดาบ, การพาวิชาทะยานเหนือคลื่นไปท่องเที่ยว

สิ่ง​เหล่านี้​ล้วนแต่ต้องใช้เวลา

ถ้ามีคนช่วยจัดการเรื่องเล็กๆน้อยๆ ให้….มันก็คงจะดีไม่น้อย

"อืม!"

"งั้นตกลงตามนี้นะ!"

ศิษย์พี่หญิงรองพยักหน้าแล้วกล่าวต่อ

“อ้อ…อีกเรื่อง​หนึ่ง​ศิษย์น้องหลิน”

“คืนนี้ ท่านผู้อาวุโสหลิวจะจัดงานพบปะแลกเปลี่ยนภายใน…พอถึงเวลาข้าจะมารับเจ้านะ”

"ขอบคุณศิษย์พี่ครับ!"

หลินเสวียนขอบคุณ​อย่างจริงใจ​

"ศิษย์พี่หลิน ทำความสะอาดเรียบร้อยแล้วค่ะ!"

ไม่นานนัก, หลิงเอ๋อร์ก็เดินออกมา พลางเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก

"อืม!"

หลินเสวียนพยักหน้า จากนั้นก็ผลักประตูเข้าไป

ที่พักหมายเลข 49 ของเขาก็เหมือนกับของศิษย์พี่หญิงรอง

มันเป็นบ้านสองชั้น เพียงแต่เล็กกว่าเล็กน้อย

ชั้นล่าง, เป็นพื้นที่สำหรับฝึกฝนวิชา ที่กว้างขวาง…เเละไม่มีอะไรมากนัก

หลิงเอ๋อร์เริ่มทำความสะอาดอย่างละเอียด, แม้แต่มุมเล็กๆก็ยังถูกเช็ดจนสะอาด

หลินเสวียนมองดูชั้นล่างคร่าวๆจากนั้นก็ขึ้นไปชั้นบน

ชั้นบน, แบ่งออกเป็นสามส่วน

ส่วนหนึ่งคือ ห้องนอน!

ส่วนที่สองคือ ห้องน้ำ!

ส่วนสุดท้าย ทันทีที่หลินเสวียนเดินเข้าไป…เขาก็รู้สึกได้ถึงความแตกต่างของห้องนี้

"พลังปราณในห้องนี้ดูเหมือนจะเข้มข้นกว่าข้างนอก!"

หลินเสวียนคิดในใจ

"ศิษย์พี่หลิน ที่พักระดับท็อปห้าสิบล้วนแต่สลักอักขระค่ายกลรวบรวมพลังปราณเอาไว้, มันสามารถช่วยเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนได้"

"อันดับที่สิบเอ็ดถึงห้าสิบ…ความเร็วในการฝึกฝนพลังปราณ​สามารถเพิ่มได้หนึ่งส่วน!"

"ส่วนอันดับท็อปสิบ, มีคนบอกว่า ความเร็วในการฝึกฝนพลังปราณ​สามารถเพิ่มได้ถึงสามส่วน!" หลิงเอ๋อร์อธิบาย

"เป็นแบบนี้นี่เอง!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้, หลินเสวียนก็รู้สึกสนใจขึ้นมาทันที​

พลังของค่ายกล, หลินเสวียนเคยเห็นมาแล้ว!

ค่ายกลยักษ์ทองคำ, สามารถสร้างยักษ์ทองคำถือกระบองได้ถึงสิบสามตน….โดยที่ตัวที่แข็งแกร่งที่สุด มีพลังเทียบเท่ากับขั้นที่สามของขอบเขต​หลอม​รวม​ลมปราณ​

ตอนนี้, มันยังมีค่ายกลที่สามารถรวบรวมพลังปราณได้อีกด้วย!

ถ้ามีโอกาส, เขาต้องเรียนรู้การจัดตั้งค่ายกลเหล่านี้ให้ได้

ยิ่งมีวิชามากเท่าไหร่ มันก็ยิ่งดีกับเขามากเท่านั้น!

"หลิงเอ๋อร์ อีกสักพัก ข้าจะไปแช่อาบโอสถ…เจ้าเตรียมของให้พร้อมด้วย"

หลินเสวียนสั่งการ

"เจ้าค่ะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิงเอ๋อร์ก็ดีใจอย่างมาก

ท่าทีแบบนี้ของศิษย์พี่หลิน แสดงว่าเขายอมรับให้เธอติดตามแล้ว!

เมื่อคิดได้เช่นนั้น หลิงเอ๋อร์ก็รีบจัดการทุกอย่างอย่างรวดเร็ว

……

ในการอาบโอสถคราวนี้,​ หลินเสวียนใช้ผลจู๋กั่วไปอีกหนึ่งในสาม

อย่างไร​ก็ตาม, วิชาระฆังทองคำอมตะในตอนนี้ได้เลื่อนระดับเป็นระดับสีเหลืองขั้นสูงแล้ว

มันจึงไม่ใช่ว่าแค่แช่อาบโอสถเเล้วจะเลื่อนระดับได้,​ ผลของโอสถระดับ​นี้ทำให้ร่างกาย​เเข็ง​เเกร่งขึ้นบางส่วน​เท่านั้น​

หลังจากอาบโอสถเสร็จ, หลินเสวียนเห็นว่ายังมีเวลาเหลืออีกมาก

เขาจึงตัดสินใจทำตามสิ่งที่วิชาทะยานเหนือคลื่นต้องการ

"หลิงเอ๋อร์ เจ้ารู้ไหมว่าแถวๆสำนักของเรา….มีแม่น้ำหรือทะเลสาบบ้างไหม?"

หลินเสวียนเอ่ยถาม

"ที่ภูเขาด้านหลังของเขตนอก มีทะเลสาบแห่งหนึ่งที่มีทิวทัศน์สวยงามมาก…ศิษย์พี่หลินลองไปดูไหมเจ้าคะ"

หลิงเอ๋อร์รีบตอบ

"ทะเลสาบงั้นหรือ…พาข้าไปหน่อย"

"ค่ะ ศิษย์พี่หลิน เชิญทางนี้ค่ะ!"

หลิงเอ๋อร์รีบพยักหน้าเเละนำทางไป

…...

ณ​ ภูเขาด้านหลังของเขตนอกมีทะเลสาบ​ที่งดงามตั้งอยู่​

ทะเลสาบนั้นไม่ใหญ่…แต่ทิวทัศน์สวยงามมาก

มันมีน้ำที่ใสสะอาด เเละบางครั้งก็ยังมองเห็นปลาหลายตัวแหวกว่ายอยู่ในทะเลสาบ!

หลินเสวียนและหลิงเอ๋อร์, ยืนอยู่ริมทะเลสาบ…ทั้งร่างกายและจิตใจของพวกเขา​ต่างก็รู้สึกสงบ

[อ่า!]​

[ช่างสบายใจจริงๆ!]​

[แสงจันทร์ส่องกระทบทะเลสาบในฤดูใบไม้ร่วง, ผืนน้ำนิ่งสงบราวกับกระจกเงา!]​

[นี่แหล่ะ…คือแก่นแท้ของการเหยียบย่างเหนือคลื่น!]​

วิชาทะยานเหนือคลื่นกล่าวออกมาด้วยความสบายใจ

ฮึ่มมมม!!!!

ทันใดนั้น, หลินเสวียนก็รู้สึกว่าพลังปราณในร่างกายของเขาสั่นไหวเบาๆ

จากนั้นพวกมันก็ไหลไปรวมกันที่ฝ่าเท้าของเขาอย่างน่าอัศจรรย์

ความเข้าใจมากมายเริ่มผุดขึ้นมาในหัว…เเละความเข้าใจนี้ทำให้หลินเสวียนพุ่งตรงไปยังทะเลสาบโดยไม่รู้ตัว!

ฟิ้ววว!

ร่างของหลินเสวียนพุ่งไปข้างหน้าราวกับสายฟ้า

จากนั้นปลายเท้าของเขาก็แตะลงบนผิวน้ำจนเกิดระลอกคลื่นแผ่ออกไปเบาๆ!

ในตอนนี้ สายลมอ่อนๆพัดผ่าน…เเละคลื่นเล็กๆซัดเข้ามาหาร่างของเขา

เเต่อย่างไร​ก็ตาม, ร่างกายของหลินเสวียนกลับขยับขึ้นลงตามกระเเสคลื่นอย่างน่าอัศจรรย์

ราวกับว่าหลินเสวียนในตอนนี้ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับน้ำในทะเลสาบ!

"ช่างเป็นความรู้สึกที่แปลกประหลาด!"

หลิงเอ๋อร์ที่ยืนอยู่ริมทะเลสาบ, มองหลินเสวียนด้วยความประหลาดใจ

ในสายตาของเธอ หลินเสวียนยืนอยู่ตรงนั้น…แต่ทำไมมันดูเหมือนว่าเขาอยู่ทุกที่ในทะเลสาบ!

….

[วิชาทะยานเหนือคลื่น, หลังจากที่ได้เห็นทิวทัศน์ของทะเลสาบ ก็เกิดความเข้าใจในแก่นแท้ของการเหยียบย่างเหนือคลื่น!]​

….

หลินเสวียนเริ่มครุ่นคิด

ทะยานเหนือคลื่น!

นั่นก็คือการยืนหยัดอยู่บนเกลียวคลื่น ตามกระแสลม!

เมื่อเข้าใจแก่นแท้ของการเหยียบย่างเหนือคลื่นแล้ว…เขาก็สามารถมองทุกสิ่งรอบตัวเป็นเหมือนเกลียวคลื่นได้

ยกตัวอย่าง​เช่น ลม!

ยกตัวอย่าง​เช่น การโจมตีของผู้ฝึกตน!

แก่นแท้ของการเหยียบย่างเหนือคลื่น…ทำให้ร่างกายของเขารับมือกับพลังเหล่านั้นได้อย่างน่าอัศจรรย์

คลื่นในทะเลสาบซัดเข้าหา…เดิมทีมันสามารถท่วมเท้าของหลินเสวียนได้

แต่ภายใต้แก่นแท้ของการเหยียบย่างเหนือคลื่น

ร่างกายของหลินเสวียนขยับขึ้นลงตามคลื่นจนทำให้สามารถสลายพลังของคลื่นได้อย่างง่ายดาย และสามารถเหยียบน้ำโดยที่ไม่เปียก

"น่าสนใจดีนี่!"

"วิธีการเข้าใจของวิชานี้ช่างดูหรูหราจริงๆ"

หลินเสวียนยกยิ้มอย่างสดใส

[เสียดาย…ที่ทะเลสาบนี้มันเล็กเกินไป!]​

[น้ำมีทั้งความหนักแน่น, ความต่อเนื่อง, และความปราดเปรียว]​

[นายท่า​น, ข้าต้องไปเห็นภูเขาและแม่น้ำที่แตกต่างกัน…เพื่อทำความเข้าใจขอบเขตที่แตกต่างกัน!]​

วิชาทะยานเหนือคลื่นกล่าวด้วยความคาดหวัง

"ไม่ต้องกังวลไป!"

"เจ้าจะมีโอกาสได้ไปอย่างแน่นอน!"

"ถึงตอนนั้น, พวกเราจะไปดูความงดงามของโลกใบนี้ด้วยกัน!"

หลินเสวียนยิ้ม….เขาแตะผิวน้ำเบาๆ จนเกิดระลอกคลื่นแผ่ออกไป

มันราวกับว่ากระแสน้ำมีชีวิต, เเละช่วยพยุงร่างของหลินเสวียนขึ้นมาบนฝั่ง

"ใกล้ถึงเวลาแล้ว"

"พวกเรากลับกันเถอะ!"

"ศิษย์พี่หญิงรองน่าจะมารับข้าไปร่วมงานพบปะแลกเปลี่ยนแล้ว"

หลินเสวียนเหลือบมองหลิงเอ๋อร์ที่ยืนนิ่งอยู่, แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้ม

…………………