บทที่ 25 : เหยียบย่ำ​คลื่น, เดินผ่านแม่น้ำ​และภูเขานับพัน!

บทที่ 25 : เหยียบย่ำ​คลื่น, เดินผ่านแม่น้ำ​และภูเขานับพัน!

"เลือกได้แล้วหรือ?"

ผู้อาวุโสกงถามพร้อมรอยยิ้ม

วิชาที่ถูกเก็บไว้ที่นี่​ล้วนแต่เป็นของดี

ไม่ว่าจะเลือกเล่มไหนก็ไม่ผิด!

"ครับ!"

"ข้าเลือกเล่มนี้!"

หลินเสวียนพยักหน้า

"ดี เจ้าค่อยๆจำไป…ไม่ต้องรีบร้อน​"

"ใช่เเล้วหลินเสวียน, เจ้าค่อยๆจำไปเถอะ"

"ส่วนข้า….ไหนๆข้าก็มาแล้ว ข้าจะไปพบท่านผู้อาวุโสตูสักหน่อย!"

"ส่วนยู่หยาน เจ้ากลับไปก่อน…แล้วจัดการให้ศิษย์สักสองสามคนมารอช่วยหลินเสวียนขนย้ายสัมภาระไปยังที่พักของศิษย์ฝ่ายนอก"

"ไว้รอหลินเสวียนจำวิชาได้เสร็จแล้ว…ค่อยพาเขาไปเลือกที่พัก!"

ท่านผู้อาวุโสหลิวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ยู่หยานจะไปจัดการเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ!"

ศิษย์พี่หญิงรองพยักหน้า จากนั้นก็กล่าวลาหลินเสวียน…แล้วเดินออกไป

"หลินเสวียน ตั้งใจจำให้ดี…เเละถ้าจำเสร็จแล้ว เจ้าก็กลับได้เลย”

“ข้าจัดการเรื่องอื่นๆให้เรียบร้อยแล้ว!”

ท่านผู้อาวุโสหลิวกำชับ จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป

หลินเสวียนมองตามท่านผู้อาวุโสหลิว และศิษย์พี่หญิงรองที่จากไป…ทันใดนั้น, บนใบหน้าของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มจางๆ

ดูเหมือนว่าตอนนี้, หลินเสวียนจะสามารถ​ยืนหยัดอยู่ในฝ่ายนอกได้อย่างมั่นคงแล้ว

"ฝ่ายนอก, เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น เส้นทางข้างหน้าของข้ายังอีกยาวไกล!"

หลินเสวียนยกยิ้ม เขาไม่ได้ยินดีหรือเสียใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นมากนัก

จากนั้น, เขาก็เริ่มจดจำวิชาทะยานเหนือคลื่นทันที​

……

[เย้!]​

[ในที่สุดบงข้าก็ได้พูดแล้ว!]​

[นายท่า​น, ข้าอยากเห็นแม่น้ำ, ข้าอยากเห็นทะเล!]​

เนื้อหาของวิชาทะยานเหนือคลื่นนั้นไม่มากนัก

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม, หลินเสวียนก็จดจำมันได้ทั้งหมด

เเละหลังจากนั้นมันก็มีเสียงที่ดูผ่อนคลายดังขึ้นในหัวของหลินเสวียน

[ยินดีต้อนรับสมาชิกใหม่!]​

[วิชาทะยานเหนือคลื่นงั้นเหรอ? ต่อไปนี้ เจ้าชื่อคลื่นน้อยก็แล้วกัน!]​

หลินเสวียนยังไม่ทันได้พูด, วิชาฝึกปราณขั้นพื้นฐานก็รีบออกมาต้อนรับ และตั้งชื่อเล่นให้กับวิชาทะยานเหนือคลื่นทันที

[ได้เลย!]​

[ข้าเพิ่งจะพูดได้, ยังไงก็ฝากพี่ๆช่วยดูแลด้วยนะครับ!]​

[วิชาทะยานเหนือคลื่น ก็เป็นวิชาที่มีชีวิตชีวาไม่เบา]​

[วางใจได้!]​

[ข้าจะดูแลเจ้าเอง!]​

วิชาระฆังทองคำอมตะก็กล่าวด้วยรอยยิ้ม

[อย่ามาทำตีสนิท, ข้าคุยแต่กับคนเก่งเท่านั้น!]​

ส่วนวิชาดาบคลั่งสามวิถียังคงเป็นคนขี้โมโหเหมือนเดิม!

สุดท้าย, คัมภีร์เตาหลอมโลหิต

ไม่รู้ว่ากำลังครุ่นคิดอะไรอยู่…เขาไม่ได้​พูดอะไรออกมาเลย

"อยากเห็นแม่น้ำกับทะเลงั้นเหรอ?"

หลินเสวียนถามอย่างสงสัย

ข้อกำหนดของวิชาทะยานเหนือคลื่น ช่างแตกต่างจากวิชาอื่นๆ…มันดูเหมือนจะง่ายกว่ามาก

[ใช่แล้ว!]​

[การต่อสู้ฆ่าฟัน มันจะไปมีความสุขมากกว่า​การท่องเที่ยวไปทั่วเเละใช้ชีวิตอย่างอิสระได้อย่างไร?]​

[ข้าอยากจะเหยียบย่างไปบนผืนน้ำ เเละท่องเที่ยวไปทั่วทุกสารทิศ!]​

วิชาทะยานเหนือคลื่นกล่าวด้วยความรู้สึก​รักอิสระเสรี

"ตกลง!"

“เเต่คำขอของเจ้า, ข้าจะทำให้ในภายหลัง”

“ตอนนี้ เราต้องไปเลือกที่พักใหม่กันก่อน”

หลินเสวียนยิ้มกว้าง

เขาวางหนังสือโบราณกลับเข้าที่…จากนั้นก็เดินออกจากเขตเก็บเคล็ดวิชา

"หลินเสวียน, เจ้าท่องจำเสร็จแล้วเหรอ!"

ท่านผู้อาวุโสกงที่เห็นหลินเสวียนออกมาก็รีบเข้ามาทักทายทันที​

"ครับ!"

"รบกวนท่านผู้อาวุโสกงแล้ว!"

หลินเสวียนกล่าวอย่างสุภาพ

"เรื่องเล็กน้อยน่า!"

"ในอนาคต ถ้ามีเรื่องอะไรเกี่ยวกับวิชาฝึกฝน…เจ้าสามารถ​มาหาข้าเพื่อปรึกษา​ได้ตลอดนะ!"

ท่านผู้อาวุโสกงเดินไปส่งหลินเสวียนที่หน้าหอคัมภีร์ด้วยตัวเอง

เเละหลังจากที่หลินเสวียนเดินไปไกลแล้ว เขาถึงค่อยๆถอนหายใจออกมาพร้อมพึมพำกับตัวเอง

"ดูเหมือนว่าหลินเสวียน จะไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้น"

"โชคดีนะ ที่ตอนนั้นมีลู่จื่อเยว่อยู่ด้วย"

"อย่าง​ไร​ก็ตาม, วันนี้ข้าปฏิบัติกับหลินเสวียนดีพอสมควรแล้ว ไม่งั้น…ชีวิตในภายภาคหน้าคงลำบากแน่ๆ"

ท่านผู้อาวุโสกงพึมพำกับตัวเองอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เดินกลับไปนั่งที่เดิม แล้วไขว่ห้างอย่างสบายอารมณ์

เขายังไม่ลืมตะโกนไปยังเขตเก็บเคล็ดวิชาฝึกฝนระดับพื้นฐานว่า

"ฟางหาน เวลาของเจ้าหมดแล้ว…รีบออกมาได้แล้ว,​ ไม่งั้นเจ้าจะโดนปรับเงิน!"

........

อีกด้านหนึ่ง

"ศิษย์พี่หลิน ของใช้ส่วนตัวของท่าน ถูกส่งไปยังที่พักของศิษย์สายนอกเรียบร้อยแล้ว"

ทันทีที่หลินเสวียนกลับมา เขาก็พบกับหญิงสาวหน้าตาอ่อนหวานที่มีอายุไม่ต่างจากเขามากนักกำลังยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องศิษย์​ฝึกหัด​ของเขา

ที่เอวของหญิงสาว มีป้ายหมายเลข 268 แขวนอยู่

เห็นได้ชัดว่าเธอเป็นศิษย์สายนอก

แน่นอนว่าพลังของเธอเท่ากับลู่จื่อเยว่ซึ่งอยู่ในระดับล่างสุด

"พวกเราไปเลือกที่พักกันเถอะ!" หลินเสวียนพยักหน้า

"ศิษย์พี่หลิน เชิญทางนี้ค่ะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หญิงสาวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

จากนั้น, เธอก็เหลือบมองหลินเสวียนด้วยแววตาที่เป็นประกาย​

ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึงเขตที่พักของศิษย์สายนอก

ที่นี่…ศิษย์พี่หญิงรอง และท่านผู้อาวุโสฝ่ายนอกท่านหนึ่งกำลังรอเขาอยู่​

"นี่คือหลินเสวียนสินะ?"

"สมกับเป็นอัจฉริยะ​วัยเยาว์จริงๆ!"

ทันทีที่หลินเสวียนมาถึง ท่านผู้อาวุโสฝ่ายนอกก็เดินเข้ามาทักทาย

"ศิษย์น้องหลิน ผู้นี้คือผู้อาวุโสเซียว…ท่านคือผู้ดูแลเขตที่พักของศิษย์ฝ่ายนอก"

ศิษย์พี่หญิงรองแนะนำ

"ขอฝากเนื้อฝากตัวกับท่านผู้อาวุโสเซียวด้วย!"

หลินเสวียนกล่าวอย่างสุภาพ

"ไม่เป็นไรๆ!"

ผู้อาวุโสเซียวเผยรอยยิ้ม แล้วกล่าวว่า

"หลินเสวียน ที่พักระดับท็อปห้าสิบ, สิบอันดับแรกจะถูกจัดอันดับตามผลการแข่งขันของศิษย์ฝ่ายนอก"

"ส่วนอันดับที่สิบเอ็ดถึงห้าสิบ ต้องเป็นผู้ที่ผ่านการประเมินระดับยากเท่านั้น…ถึงจะมีสิทธิ์เลือก"

"ในจำนวนนี้ มีสิบสองหลังที่ถูกเลือกไปแล้ว, ส่วนที่เหลืออีกยี่สิบแปดหลัง เจ้าสามารถเลือกได้ตามใจชอบ"

ท่านผู้อาวุโสเซียวกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ขอเลือกหมายเลข 49 ครับ"

หลินเสวียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวขึ้นมา

เส้นทางแห่งเต๋า มีห้าสิบสาย!

เเต่สวรรค์กำหนดไว้เพียงสี่สิบเก้าสาย!

หลินเสวียนจึงชื่นชอบเลขสี่สิบเก้านี้เป็นอย่างมาก

"ได้!"

"หมายเลข 49 อยู่ตรงข้ามกับที่พักของยู่หยานพอดี, เอาล่ะ…พวกเจ้าตามข้ามา!"

ท่านผู้อาวุโสเซียวยกยิ้ม

จากนั้นเขาก็พาหลินเสวียน และคนอื่นๆเดินตรงไปยังบ้านพักหมายเลข 49

เมื่อมาถึงบ้านพักหมายเลข 49…ข้าวของของหลินเสวียนก็ถูกขนส่งมาถึงพอดี

"หลิงเอ๋อร์ เจ้าไปช่วยศิษย์น้องหลินจัดเก็บสัมภาระในบ้านก่อน"

ศิษย์พี่หญิงรองเหลือบมองหญิงสาวที่พาหลินเสวียนมา…แล้วกล่าว

"เจ้าค่ะ!"

เมื่อได้ยินดังนั้น หลิงเอ๋อร์ก็รีบเข้าไปจัดการอย่างรวดเร็ว​

"หลินเสวียน นี่คือป้ายประจำตัวของเจ้าในฐานะศิษย์สายนอก!"

"นอกจากนี้, ​ป้ายประจำตัวยังสามารถบันทึกคะแนนสะสมได้อีกด้วย"

"สุดท้าย, ทุกๆวันที่สิบห้าของเดือน จะเป็นวันที่สำนักแจกจ่ายทรัพยากรให้กับศิษย์สายนอก รวมถึงรางวัลต่างๆ….เจ้าสามารถใช้ป้ายนี้ไปรับได้ทั้งหมด"

"เจ้าลองศึกษาดูก็แล้วกัน"

ท่านผู้อาวุโสเซียวกล่าว พลางยื่นป้ายหมายเลข 49 ให้กับหลินเสวียน

"ขอบคุณท่านผู้อาวุโสเซียว!"

หลินเสวียนกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"เรื่องเล็กน้อย ถ้าเจ้ามีเรื่องอะไร…ก็ไปหาข้าที่ห้องทำงานได้”

“มันมีคนอยู่ที่นั่นตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง!”

ท่านผู้อาวุโสเซียวทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง, จากนั้นก็หันหลังกลับเเล้วเดินจากไป

….

"นี่ศิษย์น้องหลิน เจ้าคิดว่าหลิงเอ๋อร์เป็นอย่างไรบ้าง?"

เมื่อเห็นท่านผู้อาวุโสเซียวเดินไปไกลแล้ว

คำพูดของศิษย์พี่หญิงรองก็ทำให้หลินเสวียนแสดงสีหน้าประหลาดใจออกมา

…………………