บทที่ 48 เกิดมาเพื่อปั๊มแต้ม

บทที่ 48 เกิดมาเพื่อปั๊มแต้ม

“อืม…”

“พรุ่งนี้ต้องออกไปฝึกฝนคนเดียวแล้ว ไม่รู้ว่าภารกิจครั้งนี้จะสำเร็จราบรื่นไหม น่ากังวลจัง”

“ได้ยินหัวหน้าแผนกบอกว่า เสี่ยวหลูถูกผู้อำนวยการสั่งขังเดี่ยว เพราะรีดไถหมอคนอื่น ฮะ น่าสงสารจัง…”

“……”

“หรือว่า…จะพามันไปทำภารกิจด้วยดีนะ?”

โรงพยาบาลเต่าทอง

ตั้งตระหง่านอยู่กลางป่าทึบ รอบด้านเงียบสนิทไร้สรรพเสียง

ชั้น 2 ของโรงพยาบาล

แสงจันทร์สาดลงมา

ภายในห้องผู้ป่วยสลัวมืด

ซูซี สมาชิกใหม่ของโรงพยาบาลเต่าทอง นอนคว่ำอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใช้สองมือเท้าคางพลางครุ่นคิดถึงกำหนดการของวันพรุ่งนี้

ร่างของเธอค่อนข้างเล็ก เตียงยาว 2 เมตรจึงถูกเธอใช้พื้นที่ไปเพียงครึ่งกว่า ๆ

อีกครึ่งที่ว่างอยู่เต็มไปด้วยกระบอกฉีดยาที่เธอสะสมไว้

เมื่อเทียบกับหมอคนอื่น ใบหน้าของซูซีดูเป็นมนุษย์กว่ามาก แถมยังกลมป่องน่ารักในแบบแปลกตา

“ตัดสินใจแล้ว เอาแบบนี้แหละ!”

“ถึงถูกจับได้ก็ไม่เป็นไร คนที่โดนลงโทษไม่ใช่ฉันสักหน่อย”

“อืม…ต้องเอาเต็นท์ไปอีก 2 หลังด้วย ที่นั่นสภาพแย่เกินไป”

คิดมาถึงตรงนี้ ดวงตาของซูซีก็เป็นประกาย ความหนักอึ้งในใจพลันสลายไป

ตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักทึบดังมาจากด้านนอก

ตามด้วยเสียงลากเหนียวหนืด

ความคิดถูกขัดจังหวะ ซูซีกระโดดลงจากเตียงแล้วค่อย ๆ เปิดประตู ก่อนเห็นเจ้าหน้าที่ดูแลผู้ป่วยของโรงพยาบาลกำลังลากกระสอบใบหนึ่งผ่านทางเดิน

ของเหลวสีเขียวซึมออกจากกระสอบ ทิ้งรอยลากยาวไว้บนพื้น

โคมไฟหินต้นกำเนิดตามทางเดินแกว่งไกวเบา ๆ

ดูเหมือนพลังงานจะไม่พอ แสงจากโคมจึงกะพริบติด ๆ ดับ ๆ ทำให้บรรยากาศในทางเดินของโรงพยาบาลชวนขนลุกขึ้นมาเล็กน้อย

“ลุงเพิร์ก?”

ซูซีเรียกเจ้าหน้าที่คนนั้นไว้

ร่างใหญ่โตสูงกว่า 2 เมตรชะงักไป

เพิร์กหันกลับมา

เมื่อเห็นซูซีชะโงกหน้าออกจากห้อง ดวงตาสีแดงก่ำหลังหน้ากากแมลงของเขาก็โค้งเป็นรูปจันทร์เสี้ยวทันที

“ทำให้ตื่นเหรอ ซูซีตัวน้อย”

เพิร์กสวมชุดหมีสีเทา ตรงอกด้านข้างมีลายกากบาทที่ประกอบจากกระบอกฉีดยาบรรจุของเหลวสีเขียว

“ฉันไม่เป็นไรหรอก แล้วนี่คือ?”

ซูซีถามด้วยความสงสัย

แขนที่โผล่ออกมาจากกระสอบดูคุ้นตาอยู่บ้าง

“นี่น่ะเหรอ ลูกค้าเก่าที่มาวันนี้บอกว่าบอดี้การ์ดคนหนึ่งไม่เชื่อฟัง เลยให้ฉันช่วยจัดการ”

“พ่อค้าเร่ที่เอาเครื่องมือชุดใหม่มาให้เราคนนั้นเหรอ?”

“ใช่แล้ว”

“เข้าใจแล้ว งั้นไม่รบกวนลุงเพิร์กนะ”

ซูซียิ้มหวานแล้วกลับเข้าห้อง

เธอเบียดผ่านทางเดินแคบ ๆ และกำลังจะกลับไปที่เตียง——

ทันใดนั้น กระบอกฉีดยาอันหนึ่งก็กลิ้งตกลงมา

ซูซีเอียงศีรษะเล็กน้อย ผมสั้นฟูสีดำแดงปัดผ่านแก้ม

เธอต่างจากหมอคนอื่น ดวงตาดูคล้ายมนุษย์มากกว่า ทั้งกลมโตและมีชีวิตชีวา ไม่มีลักษณะของแมลงอยู่เลย

ซูซีทำปากยื่นแล้วเตะกระบอกฉีดยาออกไป ก่อนกวาดตามองรอบห้อง

ภายในห้องผู้ป่วยเต็มไปด้วยกระบอกฉีดยานานาชนิด ทั้งหมดล้วนเป็นของสะสมของเธอ

แก้มกลมของซูซีพองขึ้น

“ได้ยินว่าช่วงนี้ผู้อำนวยการกำลังเตรียมรับมือภัยพิบัติฤดูหนาว ทั้งหาฐานที่มั่นใหม่ แล้วยังต้องดัดแปลงอาคารสักหลังเป็นหอพักด้วย”

“หวังว่าเขาจะทำสำเร็จนะ ไม่อย่างนั้นของล้ำค่าที่สะสมไว้คงไม่มีที่เก็บแล้ว…”

……

[สรุปแต้มประชากรรายวันเสร็จสิ้น]

[แต้ม+52850 (+21500)]

แต้มของผู้รอดชีวิตทุกคน รวมถึงผู้มีพลังพิเศษ ล้วนเปลี่ยนแปลงเล็กน้อย

มีเพียง 2 คนที่เป็นข้อยกเว้น

เมิ่งสั่วสังเกตเห็นว่า แต้มที่เพิ่มขึ้นของสองพี่น้องสูงจนน่าตกใจ

เสี่ยวตาน: 20000 (+10000)

เสี่ยวซวง: 20050 (+10000)

เกิดมาเพื่อปั๊มแต้มชัด ๆ!

หัวใจของเมิ่งสั่วร้อนวาบ

ผลลัพธ์นี้ยืนยันข้อสันนิษฐานของเขา

ปัจจัยอย่างระดับความสบายส่งผลต่อรายได้แต้มจริง ๆ

‘รอฟ้าสว่างแล้วค่อยพาพวกเขาเข้าไปอยู่ในบ้านพัก แต้มคงยังเพิ่มได้อีก’

‘ผู้รอดชีวิต 16 คนก็สร้างรายได้แต้มให้วันละมากกว่า 50,000 แล้ว…’

‘ต้องหาทางรับผู้รอดชีวิตเพิ่ม’

‘ไม่รู้ว่าถ้ารับเผ่าพันธุ์อื่นเข้ามา แต้มจะเพิ่มด้วยหรือเปล่า’

‘มีโอกาสค่อยลองดู’

จู่ ๆ เมิ่งสั่วก็นึกถึงซูเปอร์มาร์เก็ตที่เห็นเมื่อบ่ายวาน

หากไม่มีอะไรผิดพลาด ที่นั่นน่าจะเป็นฐานที่มั่นพิเศษ

ในโลกดินแดนรกร้าง ฐานที่มั่นพิเศษต่างจากฐานที่มั่นชนิดอื่น นอกจากเคลื่อนย้ายได้แล้ว ยังหลอมรวมเข้ากับฐานที่มั่นอื่นได้ด้วย

หรือไม่ก็ดูดกลืนฐานที่มั่นอื่นเข้ามาหลอมรวม

‘ถ้าดูดกลืนฐานที่มั่นพิเศษ การสรุปแต้มรายวันจะมีโบนัสเพิ่มไหม?’

เมิ่งสั่วดึงความคิดกลับมา เปิดหน้าต่างแผนที่ สร้างค่ายทหารแห่งหนึ่งใจกลางเมือง และเกณฑ์ทหารใหม่ 800 นาย เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับปฏิบัติการกวาดล้างในวันรุ่งขึ้น

[แต้ม-80000]

ยังเหลือแต้มอีกกว่า 50,000 เขาเตรียมรอฟ้าสว่างแล้วจ้างทีมระเบิด 5 ทีมทันที ให้ทำลายสิ่งก่อสร้างที่เหลืออยู่ทางใต้ และเริ่มระเบิดพื้นที่ทางเหนือ

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จ เมิ่งสั่วก็ลุกออกจากเขตใช้ชีวิต มุ่งหน้าไปยังห้องควบคุมแกนกลาง

หอสมุดเดิมถูกเขาดัดแปลงเป็น [บ้านพัก] ขนาด 1,000 ตารางเมตร

เพื่อให้แยกแยะง่าย เขาจึงเปลี่ยนชื่อเป็นห้องบัญชาการ

ห้องบัญชาการครอบคลุมหลายพื้นที่ หลัก ๆ ได้แก่

[เขตพักอาศัย] [เขตใช้ชีวิต] [เขตหีบสมบัติ] [ห้องควบคุมแกนกลาง]…

สิ่งที่เมิ่งสั่วพอใจที่สุดคือประตูใหญ่ ซึ่งกว้างพอให้ชุดเกราะพาวเวอร์อาร์เมอร์เข้าออกได้สะดวก

“……”

เขาเดินผ่านเขตหีบสมบัติซึ่งให้ผลผลิตเป็นหีบแล้ว 20 ใบ ก่อนมาถึงห้องควบคุมและเปิดหน้าต่างฐานที่มั่น

หน้าฟอรัมผู้เล่นแผ่กางออกเป็นระลอกคลื่นน้ำ

ข้างในยังมีเพียงกระทู้เดียวเหมือนเดิม

แต่เนื้อหาในกระทู้เพิ่มขึ้นเล็กน้อย มีภาพใหม่อีก 2 ภาพ

ภาพแรกเป็นฉากที่ผู้รอดชีวิตแบกซากสัตว์หลายตัว เดินไปตามทางเล็กในป่า

ผู้รอดชีวิตคนหนึ่งสวมนวมสีน้ำเงินสด คอยระวังภัย

เมิ่งสั่วจำอาวุธชิ้นนั้นได้

มันมีชื่อว่า คำสาบานรุ่งอรุณ และมีความสามารถเสริมพละกำลัง

สิ่งสำคัญที่สุดคือ——

มันเป็นอาวุธประจำตัวของเจ้าเมืองเฉินซี

เมิ่งสั่วเลื่อนลงต่อ

อีกภาพเป็นฉากที่ผู้รอดชีวิตกลับถึงหมู่บ้าน แล้วส่งซากสัตว์ให้คนอื่นนำไปจัดการ

ผู้รอดชีวิตที่ปรากฏในภาพมีไม่น้อย ทั้งชายหญิง เด็กและคนชรา

เมื่อเทียบกับผู้รอดชีวิตทางเมืองตงหลิน สภาพของพวกเขาดีกว่าอย่างเห็นได้ชัด

‘คนกลุ่มนี้คือ NPC ของเมืองเฉินซีในชีวิตก่อน ถ้าอย่างนั้นหมู่บ้านนี้ก็คือต้นกำเนิดของเมืองเฉินซี?’

เมิ่งสั่วจำผู้รอดชีวิตในภาพที่ไม่ได้สวมเสื้อคลุมดำปิดบังใบหน้าได้

ในความทรงจำของเขา ฐานที่มั่นของมนุษย์มีเพียง 2 แห่ง

แห่งหนึ่งคือเมืองเฉินซี

อีกแห่งคือเมืองฟู่ซู

เขาจึงสรุปอย่างเป็นธรรมชาติว่า ฐานที่มั่นขนาดเล็กระดับหมู่บ้านแห่งนี้คือต้นกำเนิดของเมืองเฉินซี

นอกจากนั้น สิ่งที่เมิ่งสั่วสงสัยก็คือ

‘นี่เป็นภาพถ่าย?’

‘ใครเป็นคนถ่าย?’

ในชีวิตก่อน หลังเมิ่งสั่วเข้าเกม เขาก็เอาแต่เข้ากลุ่มฟาร์มเงินและล่าหีบสมบัติ

จนกระทั่งออกจากกลุ่ม เขาจึงเริ่มสนใจฟอรัมผู้เล่นเพราะต้องการหาคู่มือ

แต่ตอนนั้นกระทู้หมายเลข 1 ถูกปิดไปนานแล้ว

ด้วยคำถามมากมายในใจ เมิ่งสั่วเลื่อนลงไปยังส่วนตอบกลับ

เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ ความเห็นใต้กระทู้ดูเป็นปกติขึ้น

เหมือนจะมีการควบคุมดูแล ความเห็นไม่เหมาะสมเหล่านั้นจึงหายไปทั้งหมด

ผู้ใช้ส่วนใหญ่กำลังพูดคุยเรื่องทิวทัศน์ เสื้อผ้าของผู้รอดชีวิต และตำแหน่งของหมู่บ้าน

มีผู้ใช้ส่วนน้อยตั้งคำถามว่า หมู่บ้านมีสภาพแร้นแค้นขนาดนี้ ยังอยู่กันได้จริงหรือ

ในบรรดาความเห็นเหล่านั้น ID ที่คุ้นตาชื่อหนึ่งทำให้เมิ่งสั่วชะงักไป 2 วินาที

ไม่ลืมจุดเริ่มต้น: “กรอกข้อมูลครบแล้ว จะเข้าเกมได้จากไหน?”

‘สมาชิกของกลุ่มที่ผู้เล่นในชีวิตก่อนขนานนามว่าแก๊งตัวเอกแห่งแดนร้าง’

‘รองหัวหน้ากิลด์อันดับหนึ่ง ไม่ลืมจุดเริ่มต้น’

“……”

‘ถ้าจำไม่ผิด ตอนนั้นเขายืมเหรียญดินแดนรกร้างจากฉันไป 5,000 เหรียญกลางป่า แล้วไม่เคยคืนเลยนี่’

เมิ่งสั่วขมวดคิ้ว

เขาไม่คิดว่า ไม่ลืมจุดเริ่มต้นจะเริ่มเคลื่อนไหวในฟอรัมผู้เล่นเร็วขนาดนี้