บทที่ 437 - เป็นใบ้

บทที่ 437 - เป็นใบ้

อเมริกา

ที่นี่ได้มีการเรียกประชุมฉุกเฉินเป็นการชั่วคราว

"อะไรนะ! ซูอิงฮุยกับวั่งไฉกำลังมุ่งหน้ามาหาพวกเรางั้นเหรอ!!"

"บ้าเอ๊ย พวกมันคิดจะทำอะไรกันแน่?"

"ด้วยความเร็วของพวกมัน คาดว่าจะเดินทางมาถึงในอีกสองชั่วโมง!"

และเนื้อหาในการประชุมก็คือ ซูอิงฮุยและวั่งไฉกำลังมุ่งหน้ามาหาพวกเขานั่นเอง!

ในชั่วพริบตาเดียว ทั่วทั้งประเทศก็ปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด

"แจ้งหน่วยรบให้เตรียมพร้อมรบระดับสูงสุด!"

"โอ้ ให้ตายเถอะ กองกำลังรบทั่วไปจะไปทำอะไรพวกมันได้เล่า? รีบเรียกตัวมหาเทพคงหลิงมาเถอะ!"

"เป้าหมายของพวกมันคือทะเลสาบเซนต์ลอว์เรนซ์! ให้พวกมหาเทพคงหลิงพกระเบิดนิวเคลียร์ขนาดพกพาไปด้วย!"

"ระเบิดปรมาณูขนาด 1,500 ตัน มันจะไปทำอะไรได้ล่ะ? เว้นเสียแต่ว่านายจะยัดมันเข้าปากพวกมันได้!"

ระเบิดนิวเคลียร์ขนาดพกพา คือของเล่นชิ้นใหม่ที่ทางอเมริกาเพิ่งจะประดิษฐ์ขึ้นมาได้ไม่นาน

ขนาดของมันก็พอๆ กับลูกบอลหนังใบเล็กๆ เท่านั้น

แต่ทว่าอานุภาพของมันกลับรุนแรงเทียบเท่ากับระเบิด TNT 1,500 ตัน ภายในนั้นบรรจุสารกัมมันตรังสีหนักที่พร้อมจะเกิดปฏิกิริยานิวเคลียร์ฟิชชัน เช่นเดียวกับระเบิดปรมาณู

นั่นก็หมายความว่า หลังจากที่มันระเบิดแล้ว ก็จะมีกัมมันตภาพรังสีที่รุนแรงแผ่กระจายออกมาด้วย

พูดง่ายๆ ก็คือระเบิดนิวเคลียร์ขนาดจิ๋วนั่นแหละ

เพียงแต่อานุภาพและรังสีเหล่านี้ จะสามารถจัดการกับผู้ฝึกตนระดับจินตันได้หรือไม่ ก็ยังไม่เคยมีการทดสอบเลยสักครั้ง

พวกมหาเทพคงหลิงภายในประเทศ ต่างก็ปฏิเสธที่จะเข้าร่วมการทดสอบกันทั้งสิ้น

ดังนั้น จึงมีคนเพียงกลุ่มเล็กๆ เท่านั้น ที่รู้สึกตื่นเต้นกับการมาเยือนของซูอิงฮุยและวั่งไฉ

แน่นอนว่าคนที่กำลังตื่นเต้นเหล่านี้ ก็ล้วนแล้วแต่เป็นพวกนักวิจัยที่คลั่งไคล้ในข้อมูลกันทั้งนั้น

แต่ทว่ามติจากที่ประชุมฉุกเฉิน กลับทำให้พวกเขาต้องผิดหวัง

ทางฝั่งอเมริกา ในท้ายที่สุดก็ได้ข้อสรุปว่า จะพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะกับซูอิงฮุยและวั่งไฉให้มากที่สุด

ตราบใดที่ยังคุยกันได้ ก็ให้ถือการเจรจาเป็นเรื่องสำคัญอันดับแรก

หากตกลงกันไม่ได้ ค่อยใช้กำลังเข้าจัดการ

อีกด้านหนึ่ง

หากเทียบกับความตึงเครียดของทางอเมริกาแล้ว ทางฝั่งซูอิงฮุยและวั่งไฉกลับดูผ่อนคลายอย่างเห็นได้ชัด

"บุหรี่ฝรั่งนี่มันสูบยากชะมัด มีกลิ่นแปลกๆ บอกไม่ถูก" วั่งไฉเพิ่งจะสูบบุหรี่หมดมวน ก่อนจะโยนทิ้งลงไปข้างล่างอย่างไม่ใส่ใจ

"พวกฝรั่งหัวทองนี่ชอบสูบบุหรี่ใบตากแห้ง ส่วนของพวกเรามันเป็นบุหรี่ใบอบแห้ง รสชาติมันก็ต้องต่างกันอยู่แล้วสิ" ซูอิงฮุยหัวเราะร่วน ก่อนจะโยนก้นบุหรี่ทิ้งลงไปเช่นเดียวกัน

วั่งไฉหันขวับ "สัมผัสได้ถึงคลื่นพลังจากทิศทางนั้นไหม?"

ตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว ที่ทิศตะวันตกเฉียงเหนืออันห่างไกล มีคลื่นพลังวิญญาณแผ่ซ่านมาจางๆ

เป็นพลังที่คุ้นเคยมาก

"รู้สึกได้สิ น่าจะเป็นไอ้ลิงเวรที่ชื่อมู่อินนั่นแหละ คาดว่าคงกำลังไล่ล่าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ตนสุดท้ายอยู่นั่นแหละ"

เรื่องที่มู่อินกำลังไล่ล่าวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ ซูอิงฮุยได้ยินมาจากเคอหรงแล้ว

ซูอิงฮุยไม่แคร์เรื่องนี้อยู่แล้ว อยากจะสู้กันก็สู้ไปสิ

จะสู้กันให้ตายไปข้าง ก็ช่างหัวมันสิ

ตัวตนของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์เป็นที่รับรู้ของใครหลายคนแล้ว

แม้แต่ซูอิงฮุยและวั่งไฉก็ยังเคยเห็นคลิปวิดีโอสัตว์ประหลาดขนาดยักษ์ที่ภูเขาไฟฟูจิเลย

แต่ทว่า มีเพียงหนึ่งคนหนึ่งสุนัขเท่านั้นที่รู้ว่า

นั่นมันไม่ใช่สัตว์ประหลาดขนาดยักษ์อะไรทั้งนั้น

แต่มันคือร่างอวตารวิญญาณต่างหากล่ะโว้ย!

แถมยังมีความเป็นไปได้สูงมากว่ามันจะเป็นหนึ่งในวิญญาณศักดิ์สิทธิ์

ให้ตายเถอะ ร่างอวตารของวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ตนนั่น มันใหญ่กว่าของซูอิงฮุยและวั่งไฉตั้งสามเท่าเป็นอย่างต่ำ!

เมื่อนำร่างอวตารของหนึ่งคนหนึ่งสุนัขไปเทียบกับมันแล้ว แม่งเหมือนคนขาดสารอาหารชัดๆ!

"จะไปอิจฉาทำไมวะ ระดับพลังของพวกเขาเก่งกาจขนาดนั้น ร่างอวตารจะใหญ่เบ้อเริ่มมันก็เป็นเรื่องสมเหตุสมผลแล้วนี่" วั่งไฉปลอบใจซูอิงฮุย

แต่ตอนที่วั่งไฉพูดประโยคนี้ออกมา ตัวมันเองก็ยังรู้สึกอิจฉาตาร้อนอยู่ลึกๆ

"ระดับนั้นแม่งคือขั้นเหอถี่เลยนะโว้ย!"

เคอหรงเคยบอกซูอิงฮุยเอาไว้ว่า พวกวิญญาณศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีพลังอยู่ในระดับเหอถี่ทั้งนั้น

และร่างอวตารวิญญาณ ก็เป็นหนึ่งในพลังวิเศษของระดับเหอถี่ด้วยเช่นกัน

ระดับพลังนี้ อย่าว่าแต่ในยุคปัจจุบันเลย ต่อให้เป็นยุคที่วั่งไฉยังไม่ได้กลับชาติมาเกิด

ระดับนี้แม่งก็เป็นถึงผู้ยิ่งใหญ่ไร้เทียมทานในดินแดนแล้วโว้ย!

สรุปก็คือ ระดับพลังขั้นนี้ หนึ่งคนหนึ่งสุนัขยังไม่กล้าแม้แต่จะคิดฝันเลยด้วยซ้ำ

(จบแล้ว)