บทที่ 427 - ไร้เดียงสา

บทที่ 427 - ไร้เดียงสา

ฝ่ายหม่าเต๋อก็หันหลังเดินจากไปอย่างผ่าเผย

"ถ้าแกกล้าก้าวเท้าออกจากตึกนี้แม้แต่ก้าวเดียว ฉันจะอัดแกให้เละจนแม้แต่แม่ของแกก็จำหน้าไม่ได้เลย"

"รอให้เจ้านายทั้งสองท่านมาถึงก่อน ค่อยจัดการกับแกทีหลัง"

"แน่นอนว่า ก่อนที่นายท่านทั้งสองจะมาถึง แกจะเลือกฆ่าตัวตายก็ได้นะ ถ้าแกจะฆ่าตัวตายล่ะก็ ฉันจะไม่ห้ามหรอก"

พอได้ยินแบบนี้ หลิวกั๋วหรงก็รู้สึกหน้ามืดตามัว ทรุดตัวลงไปนั่งกองกับพื้น "ชีวิตข้าจบสิ้นแล้ว ชีวิตข้าจบสิ้นแล้ว!"

……

……

"ไอ้สารเลวหน้าไหนมันรื้อรูปปั้นของข้าทิ้งวะ!!"

ซูอิงฮุยและวั่งไฉกำลังยืนอยู่เหนืออาคารหนานโจว

ส่วนรูปปั้นที่พวกเขาสุดแสนจะคะนึงหานั้น บัดนี้ได้อันตรธานหายไปอย่างไร้ร่องรอยแล้ว

ตามความตั้งใจเดิมของหนึ่งคนหนึ่งสุนัข อย่างไรเสียก็ต้องขนรูปปั้นทั้งสองรูปนี้ไปตั้งไว้หน้าประตูศาลาว่าการเมืองคิวแอล เพื่อข่มขวัญผู้คนเสียหน่อย

แบบนั้นถึงจะแสดงพลังอำนาจที่แท้จริงของพวกมันออกมาได้

รูปปั้นที่ดูน่าเกรงขามขนาดนั้น จะปล่อยทิ้งไว้ในสถานที่บ้าๆ อย่างหนานโจวได้ยังไง?

ทว่าตอนนี้ ที่ด้านนอกอาคารหนานโจวกลับไม่มีวี่แววของรูปปั้นเลยแม้แต่น้อย

เมื่อมองดูลานกว้างที่ว่างเปล่า หัวใจของซูอิงฮุยและวั่งไฉก็แทบจะสลาย

"ดี! ดี! ดี! จะเล่นแบบนี้ใช่ไหม?"

"ทั้งขโมยทองคำของข้า ทั้งทุบรูปปั้นของข้า!"

"แถมยังทำโทรศัพท์มือถือของข้าพังอีก!" วั่งไฉงอนิ้วกรงเล็บ พลางพร่ำบ่นถึงความผิดของหนานโจวไม่หยุด

ซูอิงฮุยเลิกคิ้ว ก่อนจะเอ่ยแก้ความเข้าใจผิดอย่างเชื่องช้า "โทรศัพท์ไม่ได้โดนระเบิดพังกลางทะเลหรอกเหรอ?"

"ข้าไม่สน! เป็นฝีมือพวกมันนั่นแหละ!" วั่งไฉแค่นหัวเราะเยาะ

ไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไรก็ตาม อย่างไรเสียก็ต้องหาคนผิดมาโยนความผิดให้ได้ก่อน

ถ้าหาคนผิดไม่ได้ ก็ยัดเยียดความผิดให้ไปเลย

ซูอิงฮุยพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "มีเหตุผล"

"แกจะลงมือเอง หรือให้ฉันลงมือ?"

"ข้าเอง ข้าเอง!" วั่งไฉตื่นเต้นสุดๆ

จากนั้นวั่งไฉก็ก้าวไปข้างหน้าในอากาศ ก่อนจะตวาดลั่น "หม่าเป่ากั๋ว!!"

"โคตรแม่มึงเอ๊ย!!!"

คำด่าทอหยาบคายของวั่งไฉดังกึกก้องไปทั่วท้องฟ้าเหนือหนานโจว

อาคารหนานโจวทั้งหลังคล้ายกับสั่นสะเทือนไปชั่วขณะ

มุมปากของซูอิงฮุยกระตุกยิกๆ เขารีบเตือนทันที "หม่าอ้ายกั๋วต่างหาก!"

วั่งไฉฉีกยิ้มกว้าง "ก็เหมือนกันนั่นแหละ เหมือนกันนั่นแหละ!!"

สิ้นเสียงด่าทออันดังกึกก้องกัมปนาท

ไม่นานนัก ร่างหนึ่งก็พุ่งทะยานออกมาจากอาคารหนานโจว "นายท่าน เจ้านายทั้งสองท่าน! ไม่เจอกันนานเลยนะครับ!"

คนๆ นี้ก็คือหม่าเต๋อนั่นเอง

และคนที่ตามออกมาด้วยก็คือนักพรตอวี้หลง

หม่าเต๋อไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาทะยานร่างขึ้นสู่อากาศ แล้วบินมาอยู่ข้างๆ ซูอิงฮุยและวั่งไฉทันที

วินาทีต่อมา ซูอิงฮุยและวั่งไฉก็ต้องตกตะลึง

เมื่อจู่ๆ หม่าเต๋อก็ "ตุ้บ" คุกเข่าลงต่อหน้าซูอิงฮุยและวั่งไฉ

เขาก้มหัวโขกคำนับพวกเขากลางอากาศไปสามครั้งติด

การกระทำนี้ เล่นเอาหนึ่งคนหนึ่งสุนัขถึงกับทำตัวไม่ถูก

"หม่าเต๋อ นี่นายทำอะไรเนี่ย...?" ซูอิงฮุยปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที หม่าเต๋อจอมเพี้ยนคนนี้กำลังเล่นตลกอะไรอยู่เนี่ย

"เจ้านายทั้งสองท่านครับ นี่เป็นสิ่งที่ผมเรียนรู้มาจากการอ่านหนังสือ ในฐานะทาสผู้ซื่อสัตย์ที่สุดของพวกท่าน การโขกศีรษะคำนับเจ้านาย มันคือมารยาทครับ!"

"เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตามสิครับ เข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม!"

ทาสรับใช้?

อ่านหนังสือ?

สีหน้าของซูอิงฮุยดูแปลกประหลาดไป "นายอ่านหนังสืออะไรมาเนี่ย?"

"ไซอิ๋วไงครับ เจ้านายทั้งสองท่านก็เปรียบเสมือนเง็กเซียนฮ่องเต้ ส่วนผม หม่าเต๋อคนนี้ ก็เป็นเพียงเทพองค์เล็กๆ"

"เมื่อได้พบกับเง็กเซียนฮ่องเต้ การโขกศีรษะคำนับก็เป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้วครับ"

ซูอิงฮุยและวั่งไฉสบตากัน

แม่งเอ๊ย หม่าเต๋อคนนี้นี่มัน...

ฝีมือการประจบสอพลอของหมอนี่ ช่างร้ายกาจไม่เบาเลยจริงๆ!

"หม่าเต๋อ"

"ครับนายท่าน สั่งมาได้เลย"

"วันหลังไม่ต้องทำความเคารพชุดใหญ่แบบนี้แล้วนะ..."

(จบแล้ว)