บทที่ 424 - ผู้อยู่เบื้องหลัง

บทที่ 424 - ผู้อยู่เบื้องหลัง

"เพียะ! เพียะ! เพียะ!"

ซูอิงฮุยหัวเราะร่วนพลางตบหน้าหวังข่ายเบาๆ "รับปากง่ายดีนี่นา"

"ในเมื่อนายรู้จักฉัน งั้นก็คุยกันง่ายหน่อย"

"น้องชายสองคนของฉันบอกว่า ช่วงที่ฉันไม่อยู่ นายคอยกลั่นแกล้งพวกเขาเหรอ?"

หวังข่ายเข้าใจแจ่มแจ้งแล้วว่า การมาเยือนของซูอิงฮุยในครั้งนี้ ก็เพื่อมาออกหน้าทวงคืนความยุติธรรมให้กับสองคนนี้!

หวังข่ายรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง!

รู้อย่างนี้ เขาสู้ปลดสองคนนี้ออกจากตำแหน่งไปเลยเสียยังจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องมาเจอเรื่องปวดหัวแบบนี้!

"คุณซูพูดล้อเล่นแล้วครับ เรื่องลดตำแหน่งของพวกเขาสองคนเป็นคำสั่งจากเบื้องบน ผมไม่มีอำนาจตัดสินใจเรื่องนั้นหรอกครับ!"

"ส่วนเรื่องกลั่นแกล้ง พวกเขาไม่ได้ขึ้นตรงกับผมนะครับ!"

"ถึงผมอยากจะกลั่นแกล้ง ผมก็ไม่มีปัญญาหรอกครับ!"

ซูอิงฮุยกะพริบตาปริบๆ หวังข่ายคนนี้ เป็นพวกกะล่อนรุ่นลายครามของแท้ พูดจาไหลลื่นไม่มีสะดุด

ถึงตอนนี้หูล่างกับซุนเต๋อเซิ่งจะไม่เข้าใจว่าทำไมเลขาธิการหวังคนนี้ถึงได้กลัวซูอิงฮุยนักหนา

แต่อย่างไรก็ตาม นี่มันเป็นเรื่องดีชัดๆ!

ก่อนหน้านี้ทั้งสองคนเคยเป็นถึงเจ้าหน้าที่ระดับสูง พวกเขาไม่ใช่คนโง่

ทั้งคู่สบตากัน ในเมื่อตอนนี้สถานการณ์แตกหักมาถึงขั้นนี้แล้ว!

ตอนนี้มีซูอิงฮุยคอยหนุนหลังอยู่ พวกเขาจะมัวกล้าๆ กลัวๆ อยู่ทำไม!

ซุนเต๋อเซิ่งตะโกนลั่น "นายยังกล้าพูดอีกเหรอว่าไม่ได้กลั่นแกล้งพวกเรา? สั่งให้พวกเราออกไปทำงานภาคสนามทั้งวัน นั่นมันใช่หน้าที่ที่พวกเราต้องทำเสียที่ไหน!"

หูล่างเองก็ไม่ยอมแพ้ "ถูกต้อง! เป็นนายที่สั่งระงับงานที่อ่าวเว่ยเจียซึ่งนายกฯ ซูเคยจัดการไว้! ตอนนี้อ่าวเว่ยเจียต้องหยุดงานไปดื้อๆ เลย!"

หวังข่ายได้ยินดังนั้นก็ตกใจสุดขีด "พวกนายพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!"

"ซะ...คุณซูครับ อย่าไปฟังที่พวกมันพูดพล่อยๆ นะครับ!"

ซูอิงฮุยหาววอด จากนั้นก็เอื้อมมือไปลูบหัวหวังข่าย

วินาทีต่อมา ซูอิงฮุยก็กระชากผมหวังข่ายอย่างแรง!

เขาออกแรงดึงจนร่างของหวังข่ายลอยหวือขึ้นมาจากพื้น จากนั้นก็เหวี่ยงร่างนั้นไปกระแทกเข้ากับผนังห้องอย่างจัง!

"อ๊าก! อ๊าก!!" เสียงร้องโหยหวนของหวังข่ายดังก้องไปทั่วห้องทำงาน

เพราะซูอิงฮุยออกแรงดึงแรงมาก

หนังศีรษะของหวังข่ายจึงถูกกระชากจนหลุดลุ่ย

เลือดสดๆ ไหลอาบเต็มใบหน้าของหวังข่าย ดูน่าสยดสยองเป็นอย่างยิ่ง

ซุนเต๋อเซิ่งและหูล่างสะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

ทั้งสองคนกลืนน้ำลายลงคอพร้อมกัน พวกเขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าซูอิงฮุยจะลงมือทำร้ายกันดื้อๆ แบบนี้!

เพียงแต่...

เพียงแต่พละกำลังนี่มันจะมหาศาลเกินไปแล้วมั้ง!

เหวี่ยงผู้ชายตัวโตๆ ทั้งคนให้ปลิวไปกระแทกกำแพงได้เนี่ยนะ!

"หุบปาก ถ้าขืนร้องอีก ฉันจะอัดแกให้ตาย!" ซูอิงฮุยคว้าถ้วยชาบนโต๊ะขว้างใส่หัวหวังข่ายซ้ำ!

"โป๊ก!"

ถ้วยชาลอยไปกระแทกเข้าที่รอยแผลบนหนังศีรษะของหวังข่ายอย่างแม่นยำ ทำเอาเขาเจ็บปวดจนต้องซีดปาก

แต่ถึงจะเจ็บแค่ไหน หวังข่ายก็ไม่กล้าปริปากร้องออกมาแม้แต่แอะเดียว

"คลานมานี่ คุกเข่าลง!!" ซูอิงฮุยตวาดลั่น!

หวังข่ายล้มลุกคลุกคลานเข้ามาคุกเข่าอยู่หน้าโต๊ะทำงาน ร้องไห้ฟูมฟาย "คุณซูครับ ผมไม่ได้ทำอะไรจริงๆ นะครับ! ผมแค่ถูกส่งมารับตำแหน่งในช่วงที่ท่านไม่อยู่เท่านั้นเอง"

ซูอิงฮุยไม่สนใจหวังข่าย เขาหันไปมองซุนเต๋อเซิ่งกับหูล่างที่ยืนอึ้งอยู่ด้านข้าง

"ไป อัดมันเลย!"

"มันเคยกดขี่ข่มเหงพวกนายยังไง ตอนนี้ก็เอาคืนมันให้สาสม"

จังหวะนั้นเอง วั่งไฉก็กระโดดลงมาจากโต๊ะทำงาน แล้วตบกรงเล็บเข้าที่หน้าหวังข่ายฉาดใหญ่

และด้วยการตบครั้งนี้ พลังวิญญาณในร่างของหวังข่ายก็ถูกวั่งไฉผนึกเอาไว้จนหมดสิ้น!

หวังข่ายในตอนนี้ กลายเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญไปแล้ว

หวังข่ายมองวั่งไฉด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ก่อนที่วั่งไฉจะตบหน้าเขาไปอีกฉาด

ใบหน้าของหวังข่ายปรากฏรอยกรงเล็บสุนัขเพิ่มขึ้นมาอีกหลายรอย

เมื่อเห็นทั้งสองคนยังยืนนิ่ง ซูอิงฮุยก็ขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นว่า "ถ้าฉันไม่กลับมา พวกนายคงโดนมันบีบให้ตายเข้าสักวันใช่ไหม?"

"อัดมันไปเลย ไม่ต้องกลัว ถ้ามันตายเดี๋ยวฉันรับผิดชอบเอง"

พอได้ยินประโยคนี้ สองคนที่อัดอั้นตันใจมานาน ก็กระหน่ำทั้งหมัดทั้งเท้าเข้าใส่หวังข่ายไม่ยั้ง

ซุนเต๋อเซิ่งอายุมากกว่าคนอื่นหน่อย พละกำลังในการเตะต่อยอาจจะไม่ค่อยมี แต่ความโหดเหี้ยมของตานี่ถือว่าเอาเรื่องอยู่!

ซุนเต๋อเซิ่งที่เลือดขึ้นหน้า คว้าเก้าอี้เดี่ยวที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาฟาดใส่ร่างหวังข่ายอย่างบ้าคลั่ง!

"ไอ้สารเลว! ฉันจะตีแกให้ตาย!"

"ไอ้เดรัจฉานเอ๊ย!"

ทางฝั่งหูล่างพอเห็นซุนเต๋อเซิ่งดุดันขนาดนั้น เลือดเดือดพล่านในกายก็พุ่งปรี๊ด

เขาคว้าเศษผมที่ยังเหลืออยู่บนหัวของหวังข่ายเอาไว้แน่น

กำหมัดขนาดใหญ่เท่าชามข้าว แล้วรัวหมัดเข้าที่ใบหน้าของหวังข่ายแบบไม่ยั้ง

เวลาผ่านไปไม่ถึงห้านาที หวังข่ายที่ไร้ซึ่งพลังวิญญาณคุ้มครอง ก็ถูกซ้อมจนลงไปนอนกองกับพื้น

จังหวะนั้นซุนเต๋อเซิ่งก็เปลี่ยนมุม ผลักหูล่างออกไป แล้วเงื้อเก้าอี้เตรียมจะฟาดใส่หัวหวังข่าย!

หมายจะปิดบัญชีแค้นให้สิ้นซาก!

โชคดีที่หูล่างยังมีสติเหลืออยู่บ้าง เขารีบพุ่งเข้าไปกอดซุนเต๋อเซิ่งเอาไว้แน่น "อย่าตีแล้วครับ! ขืนตีต่อไปมีหวังมันตายคาที่แน่! ท่านนายกฯ ซูยังต้องสอบสวนมันอีกนะครับ!"

พอได้ยินคำพูดของหูล่าง ซุนเต๋อเซิ่งก็เริ่มใจเย็นลง ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งแหมะกับพื้น

หอบหายใจแฮกๆ เนื้อตัวสั่นเทาไปหมด

ซูอิงฮุยกับวั่งไฉมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ซุนเต๋อเซิ่งนี่ ลงมือโหดเหี้ยมใช่เล่นเลยนะ!

นี่มันท่าทางของข้าราชการที่ไหนกัน โหดกว่าพวกนักเลงหัวไม้เสียอีก

ถึงจะตีให้ตายไปก็ตายไป ซูอิงฮุยไม่แคร์อยู่แล้ว

แต่อย่างที่หูล่างพูด ซูอิงฮุยยังมีเรื่องต้องถามมันอีก

"ซุนเต๋อเซิ่ง ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายยังคงเป็นรองนายกเทศมนตรีของคิวแอล นอกจากฉันแล้ว นายคือคนที่ใหญ่ที่สุด"

"ส่วนนาย หูล่าง ตำแหน่งเลขาธิการให้นายทำไปเลย ถือว่าเลื่อนขั้นให้แล้วกัน"

ซุนเต๋อเซิ่งกับหูล่างยืนงงเป็นไก่ตาแตก ถึงเมื่อกี้พวกเขาจะเพิ่งรุมกระทืบเลขาธิการพรรคคนนี้ไปก็เถอะ

แต่พวกเขาตั้งใจมาลาออกไม่ใช่เหรอ?

"เอาล่ะๆ รีบไสหัวไปได้แล้ว วันนี้ถือว่าให้หยุดพักผ่อนหนึ่งวัน พรุ่งนี้ค่อยมารับมอบหมายงาน"

"แล้วก็ ตอนนี้ฉันมอบอำนาจให้พวกนาย ใครที่เคยกลั่นแกล้งพวกนาย ไล่พวกมันออกไปให้หมด ส่วนจะแต่งตั้งใครขึ้นมาแทน พวกนายก็จัดการกันเอาเองเลย"

"ขอแค่สองข้อพอ: มีความสามารถ! และห้ามโกงกิน!"

ซูอิงฮุยและวั่งไฉวางแผนเอาไว้ตั้งแต่ก่อนจะขึ้นจรวดแล้ว ว่าจะกลับมาจัดการกับพวกข้าราชการกังฉินพวกนี้

แต่แผนการดันตามความเปลี่ยนแปลงไม่ทัน เผลอแป๊บเดียวพวกเขากลายเป็นผู้ต้องจับตามองไปเสียแล้ว

จากนั้นซูอิงฮุยก็โบกมือไล่ทั้งสองคนให้ไสหัวไป

ตอนนี้ ถึงเขาจะเป็นผู้ต้องจับตามองก็เถอะ

แต่แล้วมันจะทำไมล่ะ?

ถ้าไอ้พวกเวรนั่นไม่ยอมทำเรื่องแค่นี้ให้เขา เขาก็จะบุกไปถล่มเมืองหลวงให้ราบเป็นหน้ากลองซะเลย!

ซุนเต๋อเซิ่งและหูล่างเดินงงๆ ออกจากห้องทำงานไป

ภายในห้องจึงเหลือเพียงหวังข่ายในสภาพสะบักสะบอมนอนกองอยู่บนพื้น

"พูดมา ใครคือผู้อยู่เบื้องหลัง ใครเป็นคนส่งแกมารับตำแหน่งนี้?" ซูอิงฮุยนั่งยองๆ ลงข้างๆ หวังข่ายแล้วถามขึ้น

"คะ...คือ ผะ...ผู้บัญชาการใหญ่หม่าครับ" หวังข่ายเค้นเสียงตอบด้วยความเคียดแค้น ตอนนี้เขาเกลียดหม่าอ้ายกั๋วไอ้สารเลวนั่นจนแทบอยากจะฉีกเนื้อกิน!

ถ้าไม่มีมัน เรื่องบ้าๆ พวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้น

"ผู้บัญชาการใหญ่หม่าคือใคร? หลี่ชิงอวี้ไม่ใช่ผู้บัญชาการใหญ่หรอกเหรอ?" ซูอิงฮุยถามด้วยความสงสัย

"คือ หมะ...หม่าอ้ายกั๋วครับ!"

หวังข่ายเล่าเรื่องที่หลี่ชิงอวี้ถูกลดตำแหน่ง และเรื่องที่หม่าอ้ายกั๋วเข้ามารับช่วงต่อดูแลเขตหนานโจวให้ฟังอย่างละเอียด

"อ้อ ที่แท้ก็หมอนี่เองเหรอ?" ภาพชายวัยกลางคนปรากฏขึ้นในหัวของซูอิงฮุย

"ใครกัน?" วั่งไฉถาม

"ก็ไอ้เวรที่สั่งยิงขีปนาวุธใส่พวกเราตอนอยู่ที่ภูเขาทู่เอ๋อร์ไง!"

(จบแล้ว)