ตอนที่ 10 มึงงงเหรอ เออกูก็งง "ดูเหมือนทุกคนจะไม่เข้าใจสถานการณ์"

ช่วงเวลาที่กระสุนทะลุร่างของเขาไป อีวานรู้สึกร้อนผ่าวราวกับถูกเผาทั้งเป็น ปฏิกิริยาแรกของเขาหลังจากที่เขาเห็นกระสุนของโจวชิงเฟิงกำลังตกลงไปที่พื้นรวมถึงการตะโกนขอความช่วยเหลือจากยาคอฟ

การยิงกันทำให้เกิดความวุ่นวายภายในบาร์ การยิงกันนั้นไม่เคยเป็นเรื่องใหญ่เลยในสหรัฐอเมริกาเนื่องจากมีผู้คนมากมายที่ถูกยิงในชีวิตประจำวัน ชาวอเมริกันจึงมีความรู้สึกเซ้นสิทีฟต่อปืนและปฏิกิริยาแรกของพวกเขาหลังจากได้ยินเสียงกระสุนปืนถูกยิงออกมา

ทางออกของบาร์มีเพียงที่เดียวเท่านั้น ทุกคนในร้านแตกตื่นวิ่งกรูกันไปที่ทางออก ยาคอฟชักปืนออกมาท่ามกลางความโกลาหล แต่แล้วเขาก็เห็นคนมากมายวิ่งเข้ามาหาเขา จนมองหัวโจกที่ยิงอีวานไม่เห็น

ควยเอ๊ยย !

แม้ว่ายาคอฟจะมีรูปร่างคล้ายหมี แต่เขาก็ไม่กล้าที่จะปิดกั้นทางออกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับฝูงชนที่กำลังแตกตื่น เขาหันมองไปรอบ ๆ และวิ่งหนีเพื่อหลีกเลี่ยงการสะดุด แม้ว่าเขาจะรู้อย่างชัดเจนว่าโจวชิงเฟิงพยายามหนีด้วยการซ่อนในฝูงชน

อีวานยังตระหนักว่าเขาตกอยู่ในอันตรายอย่างมากหลังจากนอนคว่ำบนพื้น ท่ามกลางกองตีนนับร้อยที่กำลังวิ่งหนีอย่างอลหม่าน แม้แต่วัวก็จะต้องตาย อย่างไรก็ตาม เขาก็ตระหนักว่ามันสายเกินไปแล้วที่เขาพยายามลุกขึ้นเพราะฝูงชนกำลังหลั่งไหลสหบาทาเหยียบเขา

โอ๊ยยยย อย่าเหยียบกูสิไอ้เหี้ยยย ไอเกรียติกูด้วย กูจะฆ่ามึงไอ้ลิงเหลืองงงง อ๊าากกกกก"

"โอ๊ยยย อีกะหรี่ ใส่ส้นสูงทำเหี้ยอะไร มึงเหยียบไข่กู มึงรู้ไหม อีดอก !!! "

"ช่วยกูด้วย กูจะไม่ไหวแล้ว"

อีวานไม่สามารถยกศีรษะขึ้นได้เมื่อต้องเจอกับเหล่าบาทามากมายที่เกำลังเหยียบบนร่างของเขา ในตอนท้ายแม้เขาจะสามารถรอดตายได้อย่างหวุดหวิด ด้วยพลังชีวิตอันน่าเหลือเชื่อ แต่ ณ ตอนนั้นเขาไม่สามารถโฟกัสไปที่โจวชิงเฟิงได้อีกต่อไป ในหัวของเขาตอนนี้มีแต่ต้องการการปฐมพยาบาล

โจวชิงเฟิงใช้ความสับสนวุ่นวายภายในร้านพาแองจี้หนีออกมา พร้อมกับในมือที่ยังคงถือปืนอย่างแน่น

ฝูงชนไม่สามารถอยู่ในความสงบได้เนื่องมาจากเสียงปืนที่ดังหลายต่อหลายนัด เราสามารถได้ยินเสียงกรีดร้องและตะโกนทั่วทุกแห่ง ทุกคนพยายามที่จะสงบสติอารมณ์ลง แต่แทนที่จะวิ่งไปทางออก ในที่สุดโจวชิงเฟิงก็รอดพ้นจากบาร์ได้สำเร็จ ความรู้สึกแรกที่ออกมาคือ หายใจโล่งขึ้นจัง

ไม่นานโจวชิงเฟิงก็โผล่มาที่ถนนหน้าร้าน ลีน่านั่งอยู่บนที่นั่งคนขับ "โอ้พ่อหนุ่ม ดีใจนะที่เธอมีชีวิตรอดออกมาได้" เธอกล่าว

"ขอบคุณ, ขอบคุณ" โจวชิงเฟิงหายใจแรงพร้อมเปิดประตูรถวางแองจี้ลงบนเบาะ จากนั้นเขาก็ปิดประตูและพูดว่า "รีบเหยียบไปเลย เราต้องหนีไปเดี๋ยวนี้! "

ในขณะเดียวกันยาคอฟที่กำลังเห็นดหตุการณ์ที่โจวชิงเฟิงกำลังจะหลบหนี เขาชักปืนออกและกระหน่ำยิงไปที่รถของพวกฏจวชิงเฟิง หลังจากรู้แล้วว่าเขาคงไม่สามารถสกัดพวกที่กำลังหลบหนีได้ แม้กระหน่ำยิงอย่างต่อเนื่องก็ตาม "กูรู้ว่ามึงเป็นใครไอ้ชิบหาย อย่าคิดว่าการที่มึงไปแอบซ่อนในบ้านจะทำให้กูตามไปฆ่าตัดหัวมึงไม่ได้นะไอ้เวร "

โจวชิงเฟิงกำลังเหงื่อออกไปทั่วร่างกายแล้วรู้สึกเป็นอัมพาตไปชั่วขณะ แขนขาของเขาสั่นเนื่องจากสารอะดรีนาลีนหลั่งออกมา และหัวใจเขาเต้นรัวและเร็วขึ้นเรื่อยๆ  หลังจากขับรถมาได้ซักพัก โจวก็เริ่มหันมาตรวจนับเงินที่พวกเขาปล้นมาได้ เขายังคงหัวเราะเบาๆ เมื่อเขาเห็นแอนจีที่เปลือยเปล่า

เราทำได้ เราทำมันสำเร็จแล้ว โจวชิงเฟิงประสบความสำเร็จในการขโมยเงินแม้ว่าขั้นตอนและแผนจะมีผิดเพี้ยนไปบ้าง ด้วยเงินสดพวกนี้จะทำให้เขารอดพพ้นจากความอดอยากและสามารถทำแผนเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของเขาให้สำเร็จได้

เสียงหัวเราะที่เต็มไปด้วยความผ่อนคลายและความสุขตลอดเวลาเช่นเดียวกับความหวังในอนาคต โจวชิงเฟิงพึ่งเข้ามาอาศัยใน "Wasteland" เพียงแค่สิบสองชั่วโมง แต่เขาได้เทำภารกิจแรกในการกอบกู้หายนะสำเร็จแล้ว  นี่คือจุดเริ่มต้นที่ดีชิบหายเลยไอเหี้ยเอ๊ยยย

มันเป็นจุดเริ่มต้นที่สมบูรณ์แบบ ถึงแม้โจวชิงเฟิงจะต้องไปข้องแวะกับพี่น้องโปตัสชี่และได้รับบาดเจ็บจากคนอื่น ๆ แต่ก็ไม่มีอะไรที่จะเทียบได้กับความยากลำบากมากมายที่เขาต้องเผชิญในระหว่างที่เกิดหายนะ เขาจะมีความสุขกับชีวิตที่ยอดเยี่ยมในเมืองนี้หากเขาสามารถสร้างชุมชนพึ่งพาตัวเองได้ ชุมชนที่มีทั้งอาหาร น้ำ และ อุปกรณ์อำนวยความสะดวก

โจวชิงเฟิงหัวเราะอย่างสบายอารมณ์ ขณะที่เขาหัวเราะลีนาซึ่งกำลังขับรถก็หัวเราะเช่นกัน หญิงสาวที่มีประสบการณ์มากมายในวงจรอุบาทหัวเราะออกมาเสียงพร้อมถามว่า "นายขโมยพวกมันมาได้เท่าไหร่เหรอ?"

"ฉันได้มาห้าหมื่นเหรียญ" โจวชิงเฟิงหัวเราะขณะที่เขาตอบเธอ

“เย็ดเข้ มั่นใจได้เลยว่าไอ้พวกสองพี่น้องนั่นต้องหัวเสียกันสุดๆแน่ ฮ่าฮ๋าฮ่า” ลีนาหัวเราะยิ่งดังขึ้นหลังจากได้ยินสิ่งที่โจวชิงเฟิงพูด พรางรู้สึกยินดีกับความสูญเสียของสองพี่น้อง จากนั้นเธอก็ถามว่า "แล้วหลังจากนี้นายจะไปที่ไหนละ?"

"ฉันจะมุ่งหน้ากลับไปที่ถนน 200 ถนน Murdoch ฉันต้องส่งเธอกลับไปหาพ่อแม่ของเธอ "โจวชิงเฟิงกล่าว

"ฉันอิจฉาผู้หญิงคนนี้จัง ไม่มีใครมาช่วยฉันเลยเมื่อฉันต้องการความช่วยเหลือ" ลีน่าถอนหายใจเมื่อมาถึงบ้านของแองจี้

โจวชิงเฟิงพาแองจี้ออกมาจากเบาะหลัง แต่จู่ๆแองจี้ก็ฟื้นขึ้นมาพร้อมผลักโจวและรีบวิ่งไปที่ถังขยะ จากนั้นเธอก็ก้มหัวและเริ่มอาเจียน

ลีน่าลงมาจากที่นั่งคนขับขณะที่เธอหยิบกระดาษทิชชูจากกระเป๋าของเธอและพูดว่า "เธออาจต้องการสิ่งนี้นะแม่หนูน้อย"

หลังจากได้รับกระดาษทิชชู่แล้วโจวชิงเฟิงก็เข้ามาหาแอนจีและถามเธอว่า "ไหวไหมเธอ?"

แอนจีมองไปรอบ ๆ หลังจากที่เธออ้วกเสร็จ เธอหยิบกระดาษทิชชูจากโจวชิงเฟิง แต่แล้วเธอพูดอย่างโผงผางว่า "ไอ้เหี้ย ไอ้ขยะเปียก ไอสวะ ขยะสังคม แกไม่ต้องมาทำเป็นห่วงฉันนะเว้ย "

"ฉันคิดว่าเธอาจเข้าใจผิดบางอย่างอยู่นะ เรื่องทั้งหมดมันต่างจากที่เธอคิดนะ " โจวชิงเฟิงเริ่มคิดว่าจริงๆแล้ว แองจี้นั้นเป็นเด็กที่น่ารักมาก อย่างน้อยเธอก็ยังเป็นเด็กสาวที่เกิดมาเพื่อให้ฉันปกป้อง "ฉันอธิบายได้."

"อธิบาย? มึงจะะแต่งเรื่องตลกขึ้นเพื่อที่จะทำให้กูไว้ใจมึงงั้นเหรอ? มึงคิดว่ากูโง่เหรอ? " แองจียังคงเกลียดเขาเหมือนเดิม ฉันไม่อยากเชื่อจริงๆว่านายจะไปตีกะหรี่ที่แสนสกปรกอย่างยัยนั่น นายทำให้ฉันผิดหวังจริงๆ "

“เฮ้! จริงๆแล้วคนผิดน่ะคือเธอ เธออายุแค่สิบห้าปี เธอไม่ควรดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เแถมยังไปที่สถานที่อันตรายอย่างบาร์แมวป่านั่นด้วย เธอรู้ไหมว่าเธอเกือบ ...”โจวชิงเฟิงพูดออกมาไไม่จบประโยค เพราะเขาต้องการเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับของเขา เพื่อปกป้งเธอ

อย่างไรก็ตามแองจี้ยังคงถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอยังคงยืนกรานที่จะปฏิเสธที่จะเชื่อว่าโจวชิงเฟิง เธอยกมือขึ้น "หยุดโกหกได้แล้ว ไอ้เหี้ยตี๋ อย่ามาเกะกูกู กูจะเข้าบ้าน "

แองจีเดินไปที่บ้าน แต่ประตูก็เปิดออกก่อนที่เธอจะทำเช่นนั้น

ราเชล คอนเนอร์แสดงสีหน้าที่ดูสับสนพลางเธอได้ยินเสียงกรีดร้องออกมาจากนอกบ้านของเธอ ไม่นานเดวิด ลอว์เรนซ์ก็วิ่งตามเธอออกมา

"โอ้พระผู้เป็นเจ้า. มันเกิดอะไรขึ้นลูก? แม่คิดว่าลูกกำลังนอนหลับอยู่ "  เธอกอดลูกสาวด้วยความตกใจ "แองจี้ลูกดื่มแอลกอฮอล์? วิกเตอร์กำลังเกิดอะไรขึ้น? "

แองจีหันหน้าไปทางอื่น ไม่ยอมพูด ดังนั้นสองสามีภรรยาลอว์เรนซ์จึงจ้องที่ไปโจวชิงเฟิง เขายักไหล่ของเขาขณะที่เขาพยายามจัดระเบียบความคิดของเขา ไม่นานลีน่าก็เดินตามมา "ฉันคิดว่าด้วยสถานการณ์แบบนี้ฉันคือคนที่สามารถอธิบายทุกอย่างได้นะ?"