บทที่ 35 - นิวนิว: หนูจะเอาชนะคุณอาข่ายให้ได้

กลับถึงหมู่บ้าน ตอนที่แยกย้ายกัน โจวข่ายก็กำชับโจวกุ้ยฮวากับน้องๆ ว่าต่อจากนี้ให้ซ้อมยิงหนังสติ๊กเข้ากำแพงบ้านไปก่อน รอจนกว่าจะยิงได้แม่นยำจริงๆ ค่อยออกไปล่าสัตว์ที่ชายป่า

พอรู้ว่าจะไม่ได้ออกไปไหนมาไหนกับโจวข่ายอีก โจวกุ้ยฮวาก็แอบรู้สึกห่อเหี่ยวใจอยู่บ้าง แต่เธอก็รับคำอย่างว่าง่าย แล้วพาน้องสาวทั้งสองเดินกลับบ้านไป

ส่วนโจวข่าย พอเดินกลับมาถึงบ้าน ยังไม่ทันจะได้ก้าวพ้นประตูรั้วด้วยซ้ำ เขาก็โดนนิวนิวกับหนานหนานที่ยืนดักรออยู่นานแล้วพุ่งเข้าขวางทางไว้เสียก่อน

สองจิ๋วต่างยืนกอดอกแก้มป่อง ทำหน้ามุ่ย เชิดหน้าขึ้นจ้องโจวข่ายด้วยสายตาขุ่นเคืองสุดๆ

"ทำอะไรของพวกเธอเนี่ย" โจวข่ายเลิกคิ้วถามอย่างงุนงง

นิวนิวกระโดดดึ๋งมาข้างหน้าสิบเซนติเมตร แอ่นพุงกลมๆ ชี้นิ้วน้อยๆ ใส่โจวข่ายแล้วเริ่มต่อว่าเสียงเจื้อยแจ้ว "คุณอาข่ายออกไปเที่ยว ทำไมไม่พาพวกหนูไปด้วย!"

"คุณอาไม่รักพวกหนูแล้วใช่ไหม"

"คุณอาลืมพวกหนูไปแล้วใช่ไหม"

"คุณอาเป็นคนไม่มีหัวใจอย่างที่แม่บอกใช่ไหม"

"คุณอาอยากทำให้หนานหนานร้องไห้ใช่ไหม"

พูดจบประโยคสุดท้าย เธอก็หันไปขยิบตาปิ๊งๆ ส่งซิกให้หนานหนานรัวๆ

หนานหนานรับมุกทันที รีบยกมือน้อยๆ ขึ้นปิดตา แผดเสียงร้องไห้จ้าออกมา "แงงง คุงอาเย็กเปงคงจายย้าย ม่ายพาพวกหนูไปย่นย่วย จายย้าย แงงง..."

ฟ้าร้องแต่ฝนไม่ตก การแสดงห่วยแตกสุดๆ

แต่ถึงอย่างนั้น นิวนิวก็ยังเล่นใหญ่ ชี้มือไปที่หนานหนานแล้วแหวใส่โจวข่ายเสียงดัง "เห็นไหม คุณอาทำให้หนานหนานร้องไห้แล้วเนี่ย!"

"นิวนิว นี่หนูกำลังชี้กวางเป็นม้าอยู่นะเนี่ย!" โจวข่ายทั้งขำทั้งเอ็นดู

นิวนิวกระทืบเท้าปึงปัง จิ้มนิ้วลงบนต้นขาของโจวข่ายอย่างเอาเรื่อง ท่าทางเหมือนคุณป้าจอมเหวี่ยงไม่มีผิด "คุณอาหาว่าหนานหนานเป็นม้า คุณอาใจร้าย คุณอาใจร้าย คุณอามันคนไม่มีหัวใจ!"

หนานหนานเองก็รู้หน้าที่ เพิ่มระดับเสียงร้องไห้ให้ดังขึ้นอีก แหงนหน้าขึ้นฟ้าแหกปากร้องลั่น "แงงง คุงอาเย็กจายย้าย หนูม่ายช่ายม้าซะหน่อย แงงง..."

ถึงตอนนี้โจวข่ายจะซื่อบื้อแค่ไหนก็พอดูออกแล้วล่ะว่า สองจิ๋วนี่กำลังหาเรื่องรีดไถของอร่อยจากเขาอยู่แน่ๆ ชายหนุ่มยกกอดอก มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ จงใจแกล้งแหย่กลับ "ในถุงผ้าที่เอวฉันเนี่ย มีไก่ป่าตัวเบ้อเริ่มอยู่ตัวนึง ตอนแรกกะว่าคืนนี้จะแบ่งน่องไก่อันโตๆ ให้พวกเธอคนละน่องนะเนี่ย แต่ในเมื่อพวกเธอหาว่าฉันเป็นคนใจร้าย งั้นฉันก็ขอเป็นคนใจร้ายให้สมบทบาทหน่อยก็แล้วกัน น่องไก่ของพวกเธอฉันริบหมด ฉันจะกินเองคนเดียว ขอบใจพวกเธอมากนะที่อุตส่าห์ประเคนมาให้ ฮ่าๆ"

พอได้ยินคำว่าน่องไก่จะโดนแย่งกิน นิวนิวกับหนานหนานก็ถึงกับชะงักกึก อ้าปากค้าง ไก่ป่าแสนอร่อยของพวกเธอกำลังจะถูกโจวข่ายหม่ำลงท้องไปหน้าตาเฉย แถมยังมาบอกขอบใจพวกเธออีก!

นี่มันฆ่ากันให้ตายชัดๆ!

คราวนี้ล่ะ นิวนิวกับหนานหนานของขึ้นจริงจังแล้ว

"หนานหนาน เขาแกล้งพวกเรา เราต้องตีเขา ลุยเลย!" นิวนิวตะโกนเรียกกำลังเสริมด้วยความโมโห

"ตีคงจายย้าย!" หนานหนานย่นจมูกเล็กๆ ก้มหัวลงต่ำ แล้วพุ่งตัวชนใส่โจวข่ายเหมือนลูกวัวกระทิงคลั่ง

โจวข่ายกลัวเด็กน้อยจะล้มหน้าคะมำ จึงรีบย่อตัวลง ยื่นฝ่ามือไปยันหน้าผากเล็กๆ ของหนานหนานไว้

"ย่าาา!" หนานหนานออกแรงดันสุดชีวิตเหมือนลูกวัวพยายามดันกำแพง แต่ก็ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

"ตีคนใจร้าย ตีคนใจร้าย..." ทางด้านนิวนิวก็ง้างหมัดเล็กๆ ทุบตีอย่างเกรี้ยวกราด

แต่ปัญหาคือ... นิวนิวตัวเตี้ยเกินไป!

รัวหมัดชุดใหญ่ไปตั้งนาน ก็โดนแค่ต้นขาของโจวข่ายเท่านั้น

นิวนิวไม่ยอมแพ้ ร้องตะโกนก้อง "หนูจะเอาชนะคุณอาข่ายให้ได้!" จากนั้นก็กระโดดเกาะขาโจวข่ายหนึบหนับเหมือนลูกลิงปีนต้นไม้

โจวข่ายกลัวนิวนิวจะร่วงลงมาเจ็บตัว เลยจำใจต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้ รวบตัวนิวนิวอุ้มลงมาวางบนพื้น พลางหัวเราะร่วน "โอเคๆ! ฉันล้อเล่นน่า ไก่ป่านี่เดี๋ยวฉันยกให้พวกเธอหมดเลย ฉันไม่กินแล้ว พอใจยัง"

พอได้ยินแบบนั้น นิวนิวกับหนานหนานก็โผเข้ากอดกันกลม ร้องเชียร์ด้วยความดีใจ "เย้ๆๆ พวกเราปราบคนใจร้ายสำเร็จแล้ว มีน่องไก่กินแล้วจ้า!"

พอเดินเข้ามาในลานบ้าน โจวข่ายก็เห็นทุกคนกำลังล้อมวงแคะเนื้อหอยขมกันอย่างขะมักเขม้น

ดูท่าทางวันนี้คงไปเก็บหอยขมที่โค้งน้ำวนใกล้ต้นไทรใหญ่มาได้เยอะทีเดียว

พ่อโจวเงยหน้าขึ้นมาเห็นลูกชายก็แค่นเสียงฮึดฮัดใส่ทันที "มื้อเที่ยงก็ไม่กลับมากินข้าว ทีตอนนี้ล่ะเสนอหน้ากลับมาเชียวนะ!"

แต่แม่โจวกลับมองลูกชายด้วยสายตาห่วงใย "อาข่าย กับข้าวของลูกแม่อุ่นไว้ในกระทะนะ รีบไปกินเถอะ เดี๋ยวจะปวดท้องเอา"

"ตอนเที่ยงผมไปล่าสัตว์แถวตีนเขา ก็เลยย่างกินรองท้องไปแล้วครับ ไม่ได้กลับมากินข้าวบ้าน" โจวข่ายอธิบาย ก่อนจะล้วงเอาไก่ป่าออกจากกระเป๋าผ้า โยนแหมะลงบนพื้น "พี่สะใภ้ รบกวนช่วยจัดการไก่ป่าตัวนี้ให้หน่อยนะครับ อ้อ อย่าลืมเก็บน่องไก่ไว้ให้นิวนิวกับหนานหนานด้วยล่ะ ผมรับปากพวกแกไว้แล้ว"

ส่วนนกกระจอกอีกตัว เขาให้โจวเหลียนฮวาไปแล้ว ตอนนี้เลยเหลือแค่ไก่ป่าตัวเดียว

เฉินเหม่ยเหลียนรีบลุกขึ้นยืน ยิ้มรับอย่างยินดี "ได้จ้ะ เดี๋ยวพี่จัดการให้เดี๋ยวนี้แหละ"

โจวข่ายปลดกระสอบทรายถ่วงน้ำหนักที่เอวออก แล้วเริ่มวิดพื้นออกกำลังกายกลางลานบ้าน

พ่อโจวเห็นแบบนั้นก็ยิ่งหงุดหงิด ขมวดคิ้วบ่นอุบ "อาข่าย แกจะมาวิดพื้นให้มันเหนื่อยเปล่าๆ ทำไมวะ สู้มาช่วยแคะเนื้อหอยขมยังจะได้ประโยชน์ซะกว่า!"

โจวข่ายถอนหายใจเฮือกเบาๆ ไม่ต่อปากต่อคำ เขาเดินไปหยิบไม้จิ้มแล้วเริ่มลงมือแคะเนื้อหอยขมเงียบๆ

เพื่อความรวดเร็ว โจวข่ายจึงจับคู่ทำงานกับคุณย่าโจว

เขาทำหน้าที่แคะเนื้อหอย ส่วนคุณย่ารับหน้าที่เด็ดฝาหอยกับขี้หอยทิ้งไป

การทำงานเข้าขากันแบบนี้ ทำให้ความเร็วเพิ่มขึ้นเหมือนมีคนช่วยทำตั้งสามคน

เห็นแบบนั้น พ่อโจวก็เลยเลียนแบบลูกชาย หันไปจับคู่ทำงานกับแม่โจวบ้าง

ระหว่างที่เฉินเหม่ยเหลียนจัดการไก่ป่า เธอเห็นว่าขนหางไก่มันสีสันสวยดี ก็เลยดึงออกมาสองเส้น ยื่นให้นิวนิวกับหนานหนานเอาไปเล่น ส่วนขนที่เหลือเธอเก็บเข้าห้องตัวเอง กะว่าคราวหน้ากลับไปเยี่ยมบ้านเกิด จะเอาไปให้น้องสาวเล่น

นิวนิวกับหนานหนานรับขนไก่มาถือไว้ราวกับเป็นดาบวิเศษในหนังกำลังภายใน กวัดแกว่งฟาดฟันกันไปมาอย่างเมามัน ปากก็ทำเสียงเอฟเฟกต์ประกอบไปด้วย "ชิ้งๆๆ... เฟี้ยวๆ..."

"หนานหนาน ดาบวิเศษของฉันจะฟันเธอให้แบนเป็นกล้วยปิ้งเลย!"

"พี่นิวนิว ดาบวิเศษของหนูเก่งก่าอีก จะตีตูดพี่ให้ย่ายเยย!"

"รับดาบ!"

"ย่าาา!"

เด็กน้อยทั้งสองเล่นกันสนุกสนานจนลืมวันลืมคืน

วันนี้ครอบครัวโจวเก็บหอยขมมาได้ตั้งสี่กระสอบป่านเต็มๆ พอกินข้าวเย็นเสร็จ ทุกคนก็เลยต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งแคะเนื้อหอยขมกันต่อ

งานนี้แม้นิวนิวกับหนานหนานก็ไม่รอด โดนเกณฑ์มาช่วยแคะด้วย

จนกระทั่งสามทุ่ม สองจิ๋วก็ง่วงจนตาปรือ สัปหงกหัวทิ่มแทบจะจุ่มลงไปในกะละมังหอยขม ผู้ใหญ่ถึงได้ยอมปล่อยให้ไปนอน

เวลาล่วงเลยไปจนถึงห้าทุ่ม ในที่สุดมหกรรมแคะเนื้อหอยขมก็เสร็จสิ้นลง

จังหวะที่โจวข่ายกำลังจะลุกไปล้างหน้าล้างตา พ่อโจวก็ร้องเรียกไว้เสียก่อน "อาข่าย เดี๋ยวก่อน"

ชายหนุ่มชะงักเท้า หันกลับมาถาม "มีอะไรเหรอครับพ่อ"

"ถ้าพรุ่งนี้แกไม่ได้ไปเก็บหอยขม ก็เอาเนื้อหอยขมสักตะกร้ากับเนื้อหมูป่าหมักเกลือสักสิบจินไปส่งให้พี่สาวแกที่ในเมืองหน่อยสิ" พ่อโจวสั่งการ

พี่สาวคนโตของโจวข่ายชื่อโจวหง เธอแต่งงานกับหนุ่มในเมืองผ่านแม่สื่อ สามีทำงานอยู่ที่โรงงานผงซักฟอก มีลูกชายหญิงอย่างละคน ถึงชีวิตจะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แต่ก็ครอบครัวอบอุ่นมีความสุขดี

โจวหงเป็นลูกสาวที่กตัญญูมาก เวลามีของกินดีๆ เธอมักจะเก็บไว้ไม่ยอมกินเอง แต่เอามาฝากพ่อแม่และคุณย่าที่หมู่บ้านเสมอ

พอตอนนี้ที่บ้านมีของกินเหลือเฟือ พ่อโจวก็เลยนึกถึงลูกสาวคนโตขึ้นมาทันที

"ได้ครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจัดการให้" โจวข่ายพยักหน้ารับคำ

ถึงพ่อโจวไม่สั่ง โจวข่ายก็ตั้งใจจะเอาของไปเยี่ยมพี่สาวอยู่แล้ว

เพราะความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพี่สาวคนนี้ถือว่าดีมาก

สมัยที่เขาเรียนมัธยมต้น เขาก็ไปอาศัยอยู่กินที่บ้านพี่สาวตั้งหลายปี

ตอนนั้น เพื่อให้เขามีเนื้อกินบำรุงสมอง พี่สาวถึงขั้นไปรับจ้างพับกล่องไม้ขีดไฟจากสำนักงานเขตมาทำเป็นรายได้เสริม

ความรักและความเสียสละของพี่สาวในวันนั้น โจวข่ายซาบซึ้งใจและจดจำได้ไม่มีวันลืม