บทที่ 25 - ใช้หนังสติ๊กก็ล้มหมูป่าได้เหมือนกัน

"ทุกคนใจเย็นๆ ก่อน ผมเอาหนังสติ๊กมาด้วย ขอผมลองยิงตตามันให้บอดก่อน ถ้ามันมองไม่เห็น มันก็จะไม่น่ากลัวเท่าไหร่แล้ว" โจวข่ายก้าวออกมายื่นข้อเสนอ

"งั้นก็ฝากด้วยนะโจวข่าย!"

"โจวข่าย ถ้าเธอยิงตาหมูป่าบอดได้ เธอคือฮีโร่เลยนะ งานนี้ถ้าได้กินเนื้อหมูป่า เดี๋ยวจะแบ่งขาหลังให้เธอไปเลยเต็มๆ หนึ่งขา"

"ใช่ๆ โจวข่ายซ้อมหนังสติ๊กอยู่ทุกวัน ฝีมือต้องแม่นราวจับวางแน่ๆ"

ชาวบ้านต่างพากันพูดสนับสนุน ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลงไปได้บ้าง

"ทุกคนระวังตัวกันด้วยนะ พยายามหลบให้พ้นรัศมีการโจมตีของมัน พอผมยิงตตามันบอดทั้งสองข้างแล้ว พวกเราค่อยรุมกินโต๊ะมันเลย" โจวข่ายสั่งการ

โจวข่ายไม่ได้ผลีผลามบุ่มบ่ามเข้าไป เขาเป็นคนรักตัวกลัวตายอยู่แล้ว

เขาเดินไปหาต้นไม้ใหญ่ที่ปีนง่ายๆ ปีนปรู๊ดขึ้นไปจนได้ที่มั่นเหมาะเจาะ ถึงค่อยงัดหนังสติ๊กกับกระสุนดินออกมา เล็งไปที่ตาของหมูป่า

ชาวบ้านคนอื่นๆ เห็นโจวข่ายปีนต้นไม้ ก็พากันลอกเลียนแบบ รีบหาต้นไม้ปีนขึ้นไปหลบภัยกันเป็นแถว

ฟุ่บ—

ฝีมือการฝึกซ้อมของโจวข่ายไม่ได้เสียเปล่า กระสุนพุ่งทะลุเข้าตาซ้ายของหมูป่าอย่างจัง

"อี๊ดดด! อู๊ดดด!" หมูป่าร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะหันขวับ พุ่งทะยานเข้าใส่ต้นไม้ที่โจวข่ายอยู่ด้วยความโกรธแค้น

ตึง!

เสียงชนดังสนั่นหวั่นไหว

ต้นไม้สั่นสะเทือนอย่างแรง

โชคดีที่โจวข่ายกอดต้นไม้ไว้แน่นหนึบ ไม่งั้นมีหวังร่วงลงไปกองกับพื้นแน่ๆ

"โจวข่าย กอดต้นไม้ไว้แน่นๆ นะ!"

"หมูป่าตัวนี้ดุชะมัดเลย!"

"โชคดีนะที่พวกเราฟังโจวข่าย ขืนสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไปรุม มีหวังโดนขวิดไส้ไหลแน่"

"แรงควายขนาดนี้ ขวิดโดนทีนึง ไม่ตายก็คางเหลืองล่ะวะ"

ชาวบ้านที่หนีขึ้นไปอยู่บนต้นไม้แล้ว มองดูความบ้าคลั่งของหมูป่าด้วยใจระทึก

โจวข่ายใช้ขาล็อกต้นไม้ไว้จนแน่น พอตั้งหลักได้ก็ง้างหนังสติ๊กอีกรอบ

ตึง! ตึง! ตึง!

หมูป่าเอาเขี้ยวแหลมเฟี้ยวขวิดต้นไม้อย่างบ้าคลั่ง จนเศษเปลือกไม้ปลิวว่อนไปทั่ว

บางทีมันก็ถอยหลังไปตั้งหลัก แล้ววิ่งพุ่งชนต้นไม้อย่างแรง

ตึง! ตึง! ตึง!

แค่หมูป่าน้ำหนักสองร้อยชั่งตัวเดียว ก็สร้างความปั่นป่วนได้ขนาดนี้ ทำเอาชาวบ้านที่ฮึกเหิมจะล่ามันเมื่อกี้ ถึงกับขวัญหนีดีฝ่อ กอดต้นไม้แน่นเป็นตังเม ไม่มีใครกล้าลงไปสู้กับมันเลยสักคน

ฟุ่บ—

"อี๊ดดด!" หมูป่าร้องลั่นอีกรอบ เพราะตาอีกข้างก็โดนสอยร่วงไปแล้ว พอมันมองอะไรไม่เห็น มันก็เริ่มลุกลน วิ่งชนนู่นชนนี่ไปทั่ว

"ตาหมูป่าบอดทั้งสองข้างแล้วครับ! ทุกคนลงมือได้เลย!" โจวข่ายตะโกนบอกข่าวดี

ถ้าเป็นหมูป่าตาดี ชาวบ้านคงขาสั่น แต่พอเป็นหมูป่าตาบอด ความกล้าก็กลับมาเต็มร้อย

ชาวบ้านรีบไต่ลงมาจากต้นไม้ คว้าอาวุธคู่กาย ค่อยๆ ย่องเข้าไปล้อมกรอบหมูป่า

ส่วนโจวข่ายยังคงเกาะติดหนึบอยู่บนต้นไม้ หน้าที่ของเขาจบแล้ว เรื่องเสี่ยงตายปล่อยให้คนอื่นจัดการไปเถอะ!

พลั่ก! ผลัวะ! โครม!

พอเข้าประชิดตัวได้ ชาวบ้านก็กระหน่ำตีหมูป่าไม่ยั้ง

แต่ถึงหมูป่าจะโดนตีจนร้องอี๊ดอ๊าด ความเสียหายจริงๆ ที่มันได้รับกลับไม่ค่อยเท่าไหร่

แถมถึงตาจะบอด แต่หูมันยังดีเยี่ยม มันก็เลยฟังเสียงชาวบ้านแล้วพุ่งเข้าใส่เป็นระยะๆ

ทุกครั้งที่มันพุ่งเข้าใส่ ชาวบ้านก็แตกฮือ วิ่งหนีกันกระเจิดกระเจิง ร้องกรี๊ดวี้ดว้ายกันลั่นป่า

ดูยังไงก็เหมือนฝูงนกกระจอกแตกรังชัดๆ

โจวข่ายเกาะต้นไม้ดูละครฉากนี้อยู่สิบกว่านาที ชักจะรำคาญความไม่ได้เรื่องของชาวบ้าน เขาเลยตะโกนด่า "พวกพี่โง่หรือเปล่าเนี่ย! ไปตีตรงที่หนังมันหนาๆ ทำไม! ทำไมไม่ตีที่ขามันล่ะ! ซัดตรงข้อต่อแรงๆ สักที ขามันก็เดี้ยงแล้ว! แค่ทำขามันเดี้ยงสองข้าง มันก็สิ้นฤทธิ์แล้ว!"

"เออว่ะ! ทำไมฉันคิดไม่ได้วะ ถอยไปๆ ฉันจัดการเอง" โจวต้าจ้วงร้องอ๋อ ง้างจอบในมือ ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้หมูป่า แล้วฟาดจอบลงที่ข้อต่อขาหมูป่าสุดแรงเกิด ฉึก! ถึงจะไม่ขาด แต่จอบก็สับลึกเข้าไปถึงครึ่งข้อต่อ

อี๊ดดด! อู๊ดดด!

หมูป่าแผดเสียงร้องอย่างเจ็บปวด พอขาเดี้ยงไปข้างนึง มันก็วิ่งไม่ไหวแล้ว

"ได้ผลเว้ย! มันวิ่งไม่ได้แล้ว ต้าจ้วง รีบสับอีกข้างให้เดี้ยงเลย!" ชาวบ้านตะโกนเชียร์อย่างบ้าคลั่ง

"จัดไป!" โจวต้าจ้วงง้างจอบขึ้นอีกครั้ง

ฉึก!

ขาหมูป่าเดี้ยงไปสองข้าง มันทรงตัวไม่อยู่ ล้มตึงลงไปกองกับพื้นอย่างหมดสภาพ

"จังหวะนี้แหละ ลุยเลยพวกเรา ตีมันให้ตาย!" ชาวบ้านคนนึงร้องปลุกใจ

"เดี๋ยวๆ อย่าเพิ่งฆ่ามันตอนนี้ ขืนฆ่าตอนนี้ กว่าจะแบกกลับถึงหมู่บ้าน เลือดมันก็แข็งตัวหมดพอดี เลือดคั่งในเนื้อเดี๋ยวเนื้อจะไม่อร่อยเอานะ มัดมันเป็นๆ กลับไปนี่แหละ ปลอดภัยแล้วนี่" โจวข่ายตะโกนเบรก

"ฟังโจวข่ายเว้ย! คนเรียนหนังสือพูดอะไรต้องถูกเสมอ!" โจวต้าจ้วงเห็นด้วย

คนอื่นๆ ก็พยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยตามๆ กัน

ชาวบ้านกระจายกำลังกันออกไปหาเถาวัลย์และท่อนไม้มาทำเปลหาม

สามพี่น้องบ้านฉินเห็นว่าปลอดภัยแล้ว ก็ค่อยๆ ไต่ลงมาจากต้นไม้

โจวเหลียนฮวาวัยแปดขวบ วิ่งปรี่เข้าไปหาโจวข่าย ชี้มือชี้ไม้ไปทางหุบเขาพร้อมกับพูดอย่างตื่นเต้น "คุณอาข่าย ตรงนู้นยังมีหมูป่าแม่ลูกอ่อนอยู่อีกตัวนึงนะ!"

"อันตรายเกินไป ฉันไม่เอาด้วยหรอก" โจวข่ายส่ายหน้ารัวๆ ปฏิเสธทันควัน

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องมาช่วยคน ต่อให้ขนคนมาเป็นร้อย เขาก็ไม่มีทางมาล่าหมูป่าเด็ดขาด

ถ้าดวงซวยขึ้นมา อาจถึงตายได้เลยนะ!

ชีวิตเขากำลังรุ่งเรืองสุดขีด จะเอาไปทิ้งขว้างแบบนี้ได้ยังไง

โจวข่ายไม่เอา แต่ชาวบ้านที่กำลังฮึกเหิมเลือดสูบฉีด กลับอยากจะไปลุยต่อ

"เสี่ยวเหลียนฮวา รีบพาพวกเราไปเร็วเข้า อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้" ซานเลิ่ง ชาวบ้านคนหนึ่งร้องเร่งอย่างตื่นเต้น

"เจอหมูป่าแล้วไม่ล่านี่ ถือว่าผิดผีนะโว้ย สวรรค์อุตส่าห์ประทานเนื้อมาให้ถึงที่" หย่งกุ้ย ชาวบ้านอีกคนเสริม

"โจวข่าย พวกเราคนเยอะ ไม่ต้องกลัวหรอก ไปด้วยกันเถอะน่า!" โจวต้าจ้วงพยายามชวน

"ใช่ๆ โจวข่าย ฝีมือหนังสติ๊กนายขั้นเทพขนาดนั้น ล้มหมูป่าสบายๆ อยู่แล้ว" ต้าโถว ลูกหาบอีกคนหว่านล้อม

"ผมมาช่วยคน ไม่ได้มาล่าหมูป่า ใครอยากตายก็ไปเองเถอะ ผมไม่เกี่ยว" โจวข่ายยังคงยืนกรานคำเดิม

"ถ้าเอ็งไม่ไป หมูป่าตัวต่อไปเอ็งก็อดกินเนื้อนะโว้ย" ซานเลิ่งขู่

"เออ! เอาไปเลย ฉันไม่เอาหรอก" โจวข่ายไม่แคร์ ตอนนี้เขาไม่ได้อดอยากเนื้อสัตว์สักหน่อย

"งั้นเอ็งก็เฝ้าไอ้ตัวนี้ไว้ก็แล้วกัน มัดมันให้แน่นๆ ด้วยล่ะ เดี๋ยวพวกเราไปสอยอีกตัวมาแล้วค่อยกลับหมู่บ้านพร้อมกัน" โจวต้าจ้วงสั่งการ

"ตกลง" โจวข่ายพยักหน้ารับ

โจวต้าจ้วงถึงจะยากจน แต่ด้วยรูปร่างสูงใหญ่ล่ำบึ้ก แถมยังใจกล้าบ้าบิ่น ก็เลยกลายเป็นหัวโจกของกลุ่มโดยปริยาย

แกตะโกนเรียกชาวบ้านให้มารวมตัวกัน

"เสี่ยวเหลียนฮวา นำทางไปล่าหมูป่าเลยลูก" โจวต้าจ้วงบอก

โจวเหลียนฮวากำลังจะกระโดดโลดเต้นนำทางไป แต่โดนพี่สาวคนโตอย่างโจวกุ้ยฮวาคว้าแขนหมับไว้ซะก่อน

โจวกุ้ยฮวาชี้มือไปทางนึง แล้วพูดกับพวกโจวต้าจ้วงว่า "แม่หนูไม่ให้ไปเล่นไกลๆ หรอกค่ะ ถ้าพวกน้าจะไป ก็เดินตรงไปทางนู้นเลย เจอหุบเขาแรกก็ใช่เลยค่ะ ตะกร้าของพวกหนูยังทิ้งไว้อยู่ตรงนั้นเลย หาเจอแน่นอน"

พอรู้เป้าหมาย โจวต้าจ้วงก็นำทัพชาวบ้านเดินดุ่มๆ หายเข้าป่าไปอย่างห้าวหาญ