บทที่ 34 - อาจารย์ก็น่ารักซะไม่มี~

"ซี๊ดดด... ไหม้เกรียมไปหมดแบบนี้ จะแสบขนาดไหนวะเนี่ย"

"อูยยย~ ดูท่าจะเจ็บน่าดูเลยนะนั่น"

"แม่เจ้า! ขนคิ้ว ขนตา โดนเผาเหี้ยนไม่เหลือสักเส้น สภาพโคตรจะสยองเลย"

"ว้ายยย มีแต่พวกโรคจิต!"

สาวๆ รีบยกมือขึ้นปิดตากันจ้าละหวั่น กลัวจะเป็นตากุ้งยิง ภาพบาดตาบาดใจเกินรับไหว

แต่ก็ยังมีบางคนที่แอบถ่างนิ้วแอบดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ส่วนพวกผู้ชายก็สูดปากด้วยความสยอง แอบหนีบขาเข้าหากันโดยอัตโนมัติ

ทุกคนในเหตุการณ์ต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

จัดการรวดเดียวจบ นี่มันใช่ฝีมือเด็กปีหนึ่งจริงๆ เหรอวะ?

ทุกสายตาจับจ้องไปที่หลินเทียนด้วยความทึ่งสุดขีด เขาทำได้ยังไงกัน? เด็กปีหนึ่งจะมีพลังระดับนี้ได้ยังไง? ให้ตายก็ไม่มีใครเชื่อหรอก

ขณะที่คนก่อเหตุกำลังสะบัดมือเบาๆ เพื่อดับไฟที่ลุกโชนอยู่บนแขน

"จะเข้ามาหาฉันเอง หรือจะให้ฉันเดินไปหา"

หลินเทียนล้วงกระเป๋าสองข้าง ปรายตาเย็นชามองหลี่จงเทียนกับเจิ้งหูที่ยังเหลือรอดอยู่

หลี่จงเทียนก้าวถอยหลังด้วยความหวาดกลัวสุดขีด เขามองสภาพเพื่อนร่วมแก๊งที่นอนเปลือยเปล่าร้องโอดโอยอยู่บนพื้นด้วยความสยดสยอง ไอ้หมอนี่มันปีศาจชัดๆ

ทำไมมันถึงได้เก่งขนาดนี้?! เก่งจนน่ากลัวเลย

เขาเริ่มเสียใจแล้ว เสียใจที่ไปแกว่งเท้าหาเสี้ยนกับผู้ชายคนนี้ หมอนี่ต้องไม่ยอมปล่อยเขาไว้แน่ๆ ไม่มีทางเด็ดขาด

"ไอ้หนู ฉันยอมรับเลยว่าประเมินแกต่ำไป"

สีหน้าของเจิ้งหูดำคล้ำทะมึนถึงขีดสุด การที่ลูกน้องตัวเองโดนอัดซะยับแบบนี้ ก็ไม่ต่างอะไรกับการโดนตบหน้ากลางสี่แยกเลย

ถึงอีกฝ่ายจะเก่งกาจแค่ไหน แต่เขาก็เป็นถึงผู้ฝึกยุทธระดับตี้ ถ้าไม่กู้หน้าคืนให้ลูกน้อง แล้วเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน จะเป็นประธานสมาคมต่อไปได้ยังไง

เจิ้งหูก้าวฉับๆ ออกมาข้างหน้า พลังวิญญาณในร่างพลุ่งพล่าน เงาร่างเต่ายักษ์ปรากฏขึ้นลางๆ อยู่เบื้องหลัง

ดวงตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นสีเขียวมรกต ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น กล้ามเนื้อปูดโปน พลังอันป่าเถื่อนแผ่กระจายออกมา ทำเอาคนดูรอบข้างหน้าถอดสีไปตามๆ กัน

"เต่าทมิฬ! ลูกพี่เจิ้งเอาจริงแล้วเว้ย!"

พอเห็นแบบนั้น หลี่จงเทียนก็รีบถอยกรูด หลบทางให้ลูกพี่โชว์พาวทันที ใช่แล้ว! เรายังมีท่านประธานอยู่ ลูกพี่เจิ้งออกโรงเมื่อไหร่ ไอ้หลินเทียนก็เตรียมตัวไปเกิดใหม่ได้เลย

เต่าทมิฬเป็นของวิเศษระดับ A เชียวนะ โดดเด่นเรื่องพลังป้องกัน แถมพลังโจมตีก็ไม่ใช่ย่อยๆ

"เต่าตัวเบ้อเร่อเลยแฮะ"

หลินเทียนมองเต่ายักษ์สูงสามเมตรด้วยความประหลาดใจ ไม่นึกเลยว่าประธานสมาคมคนนี้จะปลุกพลังระดับ A ได้

"รนหาที่ตาย"

สิ่งที่เจิ้งหูเกลียดที่สุด คือการมีคนมาเรียกเต่าทมิฬของเขาว่าเต่างั่ว เขากระทืบเท้าลงกับพื้นเต็มแรง พื้นหินแตกกระจายเป็นวงกว้าง ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานเข้าหาหลินเทียนราวกับกระสุนปืนใหญ่

"หมัดวารีราชัน"

กระแสน้ำพัดวนรอบท่อนแขนของเจิ้งหู ประสานเสียงคำรามของเต่าทมิฬ

ขืนโดนหมัดนี้เข้าไป มีหวังร่างแหลกเป็นจุลแน่ๆ

ทุกคนต่างพากันลุ้นระทึกไปกับหลินเทียน

"แม่งเอ๊ย อาจารย์ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนวะเนี่ย! ทำไมยังไม่มาอีก!"

ใครบางคนตะโกนขึ้นมาอย่างเหลืออด

"หมัดเต่าก็งั้นๆ แหละน่า"

หลินเทียนสวนหมัดกลับไป เปลวเพลิงสีแดงฉานลุกโชนพันรอบแขน แมกม่าเดือดพล่านพ่นทะลักออกมา ความร้อนระอุระเหยกระแสน้ำของอีกฝ่ายจนเหือดแห้ง แมกม่ากลายสภาพเป็นงูเพลิงรัดรึงและกัดกินเต่าทมิฬ

เสียงร้องโหยหวนของเต่าทมิฬดังขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ร่างของมันจะแตกสลายกลายเป็นผุยผง

"แย่แล้ว"

เจิ้งหูใจหายวาบเมื่อเห็นหลินเทียนพุ่งเข้ามาใกล้ พลังวิญญาณของเขาถูกระเหยหายไปหมดแล้วเหรอเนี่ย?

ไม่มีเวลาให้คิดมาก เขารีบยกแขนทั้งสองข้างขึ้นตั้งการ์ด โล่กระดองเต่าโปร่งแสงขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ปัง!

หมัดของหลินเทียนกระแทกเข้ากับโล่กระดองเต่าอย่างจัง

"คิดจะเจาะเกราะฉันเหรอ ฝันไปเถอะ"

เห็นว่าป้องกันการโจมตีได้ เจิ้งหูก็ลอบปาดเหงื่อด้วยความโล่งอก โชคดีที่ไหวตัวทัน เกือบโดนเล่นงานซะแล้ว

"โอ้? งั้นเหรอ"

หลินเทียนแสยะยิ้มมุมปาก

วินาทีต่อมา เจิ้งหูก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง โล่กระดองเต่าที่เขาภาคภูมิใจ กลับส่งเสียง 'แกรกๆ' พร้อมกับรอยร้าวที่ลุกลามไปทั่ว

และแล้ว... โล่กระดองเต่าก็แตกละเอียดเป็นชิ้นๆ

เปลวเพลิงไร้ปรานีพุ่งทะลวงเข้าแสกหน้าเจิ้งหู เสาเพลิงพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างของเจิ้งหูถูกเพลิงสีแดงฉานกลืนกิน ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมานอยู่กลางกองเพลิง

หลินเทียนสะบัดมือเบาๆ เปลวไฟก็ดับวูบ ทุกอย่างกลับคืนสู่สภาวะปกติ

ร่างของเจิ้งหูร่วงหล่นลงมาจากฟ้า สภาพตอนนี้เกรียมดำไปทั้งตัว นอนเปลือยเปล่าอยู่บนพื้น ไม่รู้ว่าเป็นตายร้ายดียังไง

เงียบ—

เงียบกริบราวกับป่าช้า

ทุกคนแทบจะกลั้นหายใจ ได้ยินแต่เสียงเต้นของหัวใจตัวเอง สายตานับร้อยคู่จ้องมองหลินเทียนด้วยความตกตะลึง ความคิดในหัวตีกันยุ่งเหยิง นี่เขา... โค่นเจิ้งหูที่เป็นผู้ฝึกยุทธระดับตี้ขั้นเจ็ดได้งั้นเหรอ?!

แปะๆๆ!!

"เชี่ยเอ๊ย โคตรเจ๋งเลย!"

จู่ๆ ก็มีเสียงโห่ร้องยินดีดังขึ้นจากฝูงชน พร้อมกับเสียงปรบมือเกรียวกราว

"เก่งโคตรๆ"

"โคตรเท่เลยวะ หมัดเดียวจอด แม่งเอ๊ย หล่อสัสๆ"

"แม่เจ้า... หน้าตาก็หล่อ แถมยังเก่งขนาดนี้ ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะขอฝากตัวเป็นติ่งพี่สุดหล่อคนนี้เลย"

"ดุดันไม่เกรงใจใคร ฉันยอมพลีกายให้เลย"

"เวรเอ๊ย หมอนั่นไม่ได้อัดเจิ้งหูจนตายไปแล้วใช่ไหมวะ?"

"ตาแกแล้วล่ะ จะถอดเองหรือจะให้ฉันช่วย"

หลินเทียนหันไปมองหลี่จงเทียนที่ตอนนี้ทรุดกองไปกับพื้นเรียบร้อยแล้ว เหงื่อกาฬแตกพลั่กเปียกชุ่มแผ่นหลัง จ้องมองหลินเทียนที่กำลังเดินเข้ามาหาด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

อึก...

หลี่จงเทียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ตะเกียกตะกายถอยหนีลนลาน "ฉ... ฉันถอดเอง! อย่าทำฉันเลยนะ ฉันกลัวเจ็บ..."

เขาไม่กล้าหือกับหลินเทียนอีกแล้ว มองดูสภาพลูกพี่และรุ่นพี่คนอื่นๆ ที่นอนแอ้งแม้งอยู่แล้ว ก็กลัวจนขี้หดตดหาย รีบถอดเสื้อผ้าตัวเองออกอย่างไว

ท่าทางลุกลี้ลุกลน ไม่มีอิดออดเลยสักนิด ตัดสินใจเด็ดขาดมาก

ระหว่างความอับอายกับการโดนอัดจนเละ เขาขอเลือกยอมอายดีกว่า

เทียบกับชีวิตแล้ว ศักดิ์ศรีมันกินไม่ได้หรอก

"โรคจิตเอ๊ย อย่าไปบอกใครนะว่าแกอยู่สถาบันหลิงเซียวน่ะ"

หลินเทียนเดินเข้าไปตบกบาลมันไปหนึ่งฉาด ร่างนั้นก็ปลิวกระเด็นตกลงไปในน้ำพุ สลบเหมือดไปเลย

"หลินเทียน เธอไม่เป็นไรใช่ไหม"

ตอนนั้นเอง ร่างคุ้นตาก็ปรากฏตัวขึ้น กงชูอวิ๋นนั่นเอง

พอได้รับแจ้งจากนักศึกษา เธอก็รีบบึ่งมาที่นี่ทันที เห็นหลินเทียนยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอก็รีบวิ่งเข้าไปจับตัวเขาพลิกซ้ายพลิกขวาดูด้วยความเป็นห่วง

"อาจารย์กง ผมน่ะไม่เป็นไรหรอกครับ แต่พวกนั้นน่ะ คงเจ็บหนักน่าดู"

หลินเทียนมองกงชูอวิ๋นที่แทบจะจับเขาแก้ผ้าตรวจด้วยความระอาใจ จำเป็นต้องโอเวอร์ขนาดนี้ไหมเนี่ย?

แต่รู้ว่าเธอเป็นห่วง เขาก็เลยชี้ไปที่กองซากศพเปลือยเปล่านับสิบคนบนพื้นให้ดู

กงชูอวิ๋นมองตามนิ้วเขาไปด้วยความงุนงง ไม่มองยังไม่เท่าไหร่ พอหันไปมองเท่านั้นแหละ ถึงกับสะดุ้งโหยง

"ว๊ายยย!"

ขนตาเธอกะพริบปริบๆ แก้มเนียนใสแดงเถือกขึ้นมาทันที รีบหันขวับกลับมาเอามือปิดตาตัวเองไว้แน่น ท่าทางเหมือนลูกกระต่ายตื่นตูม ดูน่ารักน่าหยิกสุดๆ

เพราะมัวแต่เป็นห่วงหลินเทียน เธอเลยไม่ได้สังเกตรอบข้างเลยว่า มีผู้ชายแก้ผ้านอนกองอยู่เพียบขนาดนี้?!

แถม... แถม... ดูสยิวใจพิลึก

ถึงเธอจะผ่านโลกมาเยอะ แต่ก็ไม่เคยเห็นอะไรอุจาดตาขนาดนี้มาก่อนเลย

แย่แล้วๆ คืนนี้ต้องเก็บเอาไปฝันร้ายแน่ๆ เลย

แต่ไม่นานเธอก็สังเกตเห็นรอยไหม้เกรียมบนพื้น และคลื่นความร้อนที่ยังระอุอยู่ในอากาศ เธอหันกลับมามองหลินเทียน พยายามไม่เหล่ตามองไปทางอื่น กลัวจะเป็นตากุ้งยิงเอา

"นี่... นี่ฝีมือเธอหมดเลยเหรอ?!"

อาจารย์ก็น่ารักซะไม่มี~

มองใบหน้าแดงระเรื่อของหญิงสาวตรงหน้า หลินเทียนก็พยักหน้ารับอย่างเป็นธรรมชาติ

ก่อนจะเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กงชูอวิ๋นฟัง

พอฟังจบ กงชูอวิ๋นก็เม้มปากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตบไหล่เขาเบาๆ แล้วยกนิ้วโป้งให้พร้อมรอยยิ้ม

"ทำได้ดีมาก ไอ้พวกเวรนี่มันสมควรโดนแล้ว ส่วนเรื่องทางสถาบันเดี๋ยวฉันจะจัดการเคลียร์ให้เอง ไม่ต้องกังวลนะ พวกมันรนหาที่เองทั้งนั้น ฉัน..."

"ว๊ายยย! ตาฉันจะบอดแล้ว"

พูดยังไม่ทันจบ กงชูอวิ๋นก็กรี๊ดลั่น เอามือปิดตาตัวเองแน่นอีกรอบ

หลินเทียน: "..."

มองดูกงชูอวิ๋นที่นั่งยองๆ ปิดตาอยู่ตรงหน้า หลินเทียนก็ถึงกับพูดไม่ออก นี่อาจารย์จริงๆ เหรอเนี่ย ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้?

ทำไมถึงดูซื่อบื้อๆ เหมือนลูกกระต่ายหลงทางเลยล่ะเนี่ย...