บทที่ 5 - ผู้แข็งแกร่งขอบเขตเทพปรากฏตัว

"เชี่ย ระบบ นี่แกระดับกะจะทำลายล้างโลกเลยหรือไงเนี่ย!"

หลินเทียนเงยหน้ามองหลุมดำทะมึนบนฟากฟ้า เห็นเพื่อนร่วมโลกหลายคนถูกดูดลอยละลิ่วขึ้นไป ตึกรามบ้านช่องรอบตัวก็กำลังแตกสลาย เปลือกตาของเขากระตุกยิกๆ อย่างห้ามไม่อยู่

ท่ามกลางเสียงอุทาน 'เชี่ยเอ๊ย' ของคนรอบข้าง หลินเทียนก็ตั้งจิตสลายพลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นทิ้งไป

โชคดีที่เป็นไปตามคาด หลุมดำมลายหายไป ท้องฟ้ากลับมาแจ่มใสอีกครั้ง ทว่าข้าวของที่ถูกดูดขึ้นไปบนฟ้าก็ร่วงหล่นลงมาเป็นห่าฝน

[โฮสต์คะ นี่ไม่ใช่ฝีมือของระบบนะ แต่เป็นฝีมือของคุณเองต่างหากล่ะ]

"ห๊ะ? โทษฉันงั้นดิ?!"

หลินเทียนชี้หน้าด่าอากาศอย่างไม่ยอมแพ้ แต่ตอนนี้ไม่มีใครสนใจเขาเลยสักคน ทุกคนเอาแต่มองท้องฟ้าด้วยความรู้สึกเหมือนเพิ่งรอดตายหวุดหวิด

[ถ้าคุณไม่ทำการปลุกพลัง เรื่องพวกนี้มันก็ไม่เกิดหรอกค่ะ]

เสียงของระบบดังตอกกลับมา

หลินเทียน: "..."

เถียงไม่ออกเลยแฮะ

"อาจารย์และผู้อาวุโสทุกคนฟังทางนี้ รีบไปช่วยคนเดี๋ยวนี้!"

ครูใหญ่ยังไม่ทันได้ปาดเหงื่อเย็นเฉียบที่เกาะพราวบนหน้าผาก เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันเหนือความคาดหมายเกินไป แต่ตอนนี้สิ่งที่พวกเขาควรทำที่สุดคือปกป้องคนที่ร่วงตกลงมา รวมถึงจัดการกับซากปรักหักพังพวกนั้นด้วย

ถ้าไม่รีบจัดการ ซากปรักหักพังพวกนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับลูกหลงจากขีปนาวุธดีๆ นี่เอง

เหล่าอาจารย์และผู้อาวุโสไม่รอช้า รีบผนึกกำลังกันเข้าช่วยเหลือผู้คนและปัดป้องซากตึกที่ร่วงหล่นลงมา

ไม่ใช่แค่ในสถาบันเท่านั้น หลังจากหลุมดำสยองขวัญหายไป ขุมกำลังและสำนักยุทธต่างๆ หรือแม้กระทั่งระดับประเทศก็ระดมกำลังเข้าช่วยเหลือกันจ้าละหวั่น

เพียงไม่นาน ภายใต้ความร่วมมือของทุกคน วิกฤตการณ์ครั้งนี้ก็คลี่คลายลง

ในขณะที่ทุกคนกำลังยินดีที่รอดพ้นความตายมาได้ จู่ๆ ก็มีคนสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง เสียงฮือฮาดังขึ้นในฝูงชน นิ้วมือชี้เปะปะไปทางจุดที่ลิงวานรทองคำเคยยืนอยู่

"พวกนายดูนั่นสิ ทำไมลิงวานรทองคำถึงกลายเป็นวานรยักษ์วิญญาณไปได้ล่ะ?"

"เฮ้ย จริงด้วย กลายเป็นวานรยักษ์วิญญาณไปแล้ว"

สายตาทุกคู่หันไปจับจ้องตำแหน่งที่เคยมีลิงวานรทองคำตัวมหึมาส่องแสงสีทองอร่ามยืนตระหง่านอยู่ ตอนนี้อย่าว่าแต่ลิงวานรทองคำเลย เหลือแค่ลิงวานรยักษ์วิญญาณสีดำแดงตัวหนึ่งยืนบื้ออยู่แทน

"เป็นไปไม่ได้ ลิงวานรทองคำของฉันหายไปไหน?"

ตอนที่ได้ยินคนพูด ถังซานยังทำหน้าเหมือนไม่อยากจะเชื่อ แต่พอเห็นกับตาว่าลิงวานรทองคำของตัวเองเสื่อมสภาพกลายเป็นวานรยักษ์วิญญาณไปแล้ว เขาก็สติแตกทันที

ลิงวานรทองคำตัวเบ้อเริ่มของฉันหายไปไหนแล้ววะ?

ทั้งที่เขาปลุกพลังลิงวานรทองคำขึ้นมาได้แล้วแท้ๆ กำลังจะได้กลายเป็นตัวตนที่ยิ่งใหญ่เหมือนบรรพบุรุษแล้วเชียว แต่ความจริงกลับเล่นตลกครั้งใหญ่ ลิงวานรทองคำดันกลายร่างเป็นวานรยักษ์วิญญาณไปซะงั้น

เขาโกรธจนแทบจะกระอักเลือดออกมาเป็นสาย

จากที่เคยทำตัวกร่างคับฟ้า บัดนี้กลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเหมือนลูกโป่งแฟบ ปากก็พึมพำไม่หยุดว่า: ลิงวานรทองคำของฉัน!

"น่าเสียดายจริงๆ! นึกว่าตระกูลถังจะมีอัจฉริยะเหนือมนุษย์โผล่มาซะแล้ว ดูท่าจะยังปลุกสายเลือดลิงวานรทองคำไม่สำเร็จล่ะมั้ง"

"เฮ้อ ไม่คิดเลยว่าลิงวานรทองคำจะลดขั้นกลายเป็นวานรยักษ์วิญญาณไปได้ อุตส่าห์ตั้งตารอดูแท้ๆ"

"คราวนี้ตระกูลถังคงได้ร้องไห้ขี้มูกโป่งแน่ๆ ต้องมาทนดูลิงวานรทองคำลดขั้นกลายเป็นวานรยักษ์วิญญาณไปต่อหน้าต่อตา"

เหล่าผู้อาวุโสและอาจารย์ที่เพิ่งกลับมาจากการช่วยเหลือผู้คน พอเห็นลิงวานรทองคำกลายเป็นวานรยักษ์วิญญาณไปแล้ว ก็พากันส่ายหน้าด้วยความเสียดาย

ถ้าถังซานปลุกสายเลือดลิงวานรทองคำได้สำเร็จ อนาคตตระกูลถังคงได้ผงาดขึ้นเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงที่ไม่มีใครกล้าแหยมแน่ๆ

น่าเสียดายที่ไม่เป็นอย่างที่หวัง

แม้แต่หลี่เถียนเถียนเองก็ยังใจแป้วไปเหมือนกัน

แต่ก็ยังดีนะที่วานรยักษ์วิญญาณตัวนี้ก็เป็นถึงจิตวิญญาณสัตว์อสูรระดับ SS ไม่ใช่ของกิ๊กก๊อกที่คนทั่วไปจะเอามาเทียบได้ ถึงจะไม่เจ๋งเท่าลิงวานรทองคำ แต่อนาคตของถังซานก็ยังถือว่าไปได้สวยอยู่ดี

"ไอ้ทึ่ม นายเห็นไหม? ลิงวานรทองคำของไอ้หมอนั่นกลายเป็นวานรยักษ์วิญญาณไปแล้ว"

เสิ่นซีเอ๋อร์พูดด้วยความตื่นเต้นจนแทบจะกระโดดปรบมือ แววตากลมโตคู่สวยมองไปทางถังซานด้วยความสมเพชปนสะใจ

ฮ่าๆๆ...

นี่อาจจะเป็นเรื่องที่น่ายินดีที่สุดในชีวิตที่เธอเคยเจอมาเลยก็ได้มั้ง?

ลิงวานรทองคำลดขั้นเป็นวานรยักษ์วิญญาณ พวกตาเฒ่าที่อยู่เบื้องหลังถังซานคงโกรธจนกระอักเลือดตายไปเลยมั้งเนี่ย?

หลินเทียนไม่ได้พูดอะไร เขาเอาแต่จ้องมองลิงวานรทองคำที่กลายสภาพเป็นวานรยักษ์วิญญาณเขม็ง

มันลดขั้นไปเองจริงๆ งั้นเหรอ?

ถ้าเขาตาไม่ฝาด ก่อนหน้านี้แสงสีทองที่แผ่ออกมาจากตัวลิงวานรทองคำ เหมือนจะถูกหลุมดำดูดกลืนเข้าไปจนหมดเกลี้ยงเลยนี่นา...

หรือว่ามันจะเกี่ยวกับหลุมดำของเขากันนะ?

หลินเทียนมั่นใจเต็มร้อยเลยว่า หลุมดำนั่นคือของวิเศษที่เขาปลุกขึ้นมา และการที่ลิงวานรทองคำเสื่อมสภาพกลายเป็นวานรยักษ์วิญญาณ ก็ต้องมีความเกี่ยวข้องกันแหงๆ

ในขณะเดียวกัน ผู้คนก็เริ่มวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่

"พวกนายคิดว่าหลุมดำเมื่อกี้ฝีมือของหลินเทียนหรือเปล่า?"

จู่ๆ สายตาทุกคู่ก็หันขวับมาจับจ้องที่หลินเทียน แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดผวา

พวกเขาได้ประจักษ์ถึงอานุภาพทำลายล้างของหลุมดำมาแล้ว ถ้าเมื่อกี้มันไม่จู่ๆ หายไปล่ะก็ ไม่ใช่แค่สถาบันหรอก ทั้งเมืองคงราบเป็นหน้ากลองไปแล้ว

ก่อนหน้านี้พวกเขาเห็นเต็มสองตาว่า หินปลุกพลังตรงหน้าหลินเทียนถูกปกคลุมไปด้วยไอหมอกสีดำมืด ก่อนจะกลายเป็นเสาสีดำพุ่งทะยานขึ้นฟ้า แล้วหลังจากนั้นหลุมดำก็โผล่มาพอดี

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันเชื่อมโยงกับหลินเทียนอย่างแยกไม่ออก

"ไม่มั้ง? มนุษย์จะปลุกพลังหลุมดำได้ยังไง? ให้ตายฉันก็ไม่เชื่อหรอก คงแค่บังเอิญล่ะมั้ง?"

"ถ้าหลุมดำนั่นเป็นของวิเศษที่ถูกปลุกขึ้นมาจริงๆ แล้วมันจะอยู่ระดับไหนล่ะวะ? มันเกือบจะทำลายล้างโลกได้ทั้งใบเลยนะเว้ย"

"บังเอิญ บังเอิญชัวร์ ไม่งั้นหลุมดำมันคงไม่หายไปเฉยๆ แบบนี้หรอก"

"ขยะอย่างมันเนี่ยนะจะปลุกพลังหลุมดำได้? ไม่เคยมีปรากฏมาก่อนด้วยซ้ำ หลุมดำนั่นน่ะระดับคงสูงกว่าลิงวานรทองคำกับมังกรอัสนีตั้งไม่รู้กี่เท่า"

หลายคนไม่อยากจะเชื่อว่ามนุษย์จะปลุกพลังหลุมดำออกมาได้ ถึงขั้นพูดจาถากถางและส่ายหน้าปฏิเสธ

ก็แน่ล่ะ หลุมดำคืออะไร?

มันคือหนึ่งในสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดในจักรวาลเลยนะเว้ย

สิ่งมีชีวิตที่สามารถกลืนกินได้ทุกสรรพสิ่ง ดวงดาวเมื่ออยู่ต่อหน้าหลุมดำก็เป็นได้แค่ของเล่นเด็ก

มนุษย์จะปลุกพลังหลุมดำได้จริงๆ เหรอ? ให้ตายเขาก็ไม่เชื่อหรอก

"แล้วทำไมหลุมดำถึงหายไปเฉยๆ ล่ะ?"

"มันเลิกกลืนกินดาวสุ่ยซิงแล้วเหรอ?"

"ถ้าหลุมดำเป็นของวิเศษที่หลินเทียนปลุกขึ้นมาจริงๆ งั้นเรื่องที่มันหายไปก็มีคำอธิบายแล้วล่ะ ต้องเป็นเขาแน่ๆ ที่ลงมือสลายหลุมดำนั่นทิ้งไป"

มีคนตั้งข้อสังเกตขึ้นมาอีก สายตาทุกคู่ยังคงจับจ้องไปที่หลินเทียน

ทุกอย่างมันบังเอิญเกินไปจนพวกเขาเริ่มคล้อยตาม

คนส่วนใหญ่ยังคงไม่เชื่อ แต่ก็หาเหตุผลอื่นมาอธิบายไม่ได้ พวกเขาเอาแต่มองหลินเทียน หวังให้เขาปริปากบอกว่าตัวเองปลุกพลังอะไรออกมากันแน่

ทำไมหินปลุกพลังของหลินเทียนถึงเต็มไปด้วยไอหมอกสีดำ?

ทำไมถึงต้องกลายเป็นเสาสีดำพุ่งทะยานขึ้นฟ้า?

ทำไมหลุมดำถึงปรากฏขึ้นมาในเวลาไล่เลี่ยกันพอดีเป๊ะ?

แล้วทำไมถึงจู่ๆ หายวับไปกับตา?

น่าสงสัย... มันน่าสงสัยเกินไปแล้ว

เมื่อถูกสายตาจับจ้องจากทุกสารทิศ หลินเทียนก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิด

เขาเพิ่งรู้จากระบบว่า หลายประเทศ โดยเฉพาะประเทศมหาอำนาจ ถูกหลุมดำดูดกลืนจนยับเยิน ล้มตายเป็นเบือ

ถ้าความลับเรื่องนี้แตกออกไป เขาคงโดนตามล่าจนไม่รู้จะตายศพไหนแน่ๆ เพราะตอนนี้เขายังอ่อนแอเกินไป มีพลังแค่ระดับผู้ฝึกยุทธขั้น 1 เท่านั้น

ถึงตอนนี้เขาจะมีของวิเศษสุดโกงอย่างหลุมดำ แต่ก็ทำได้แค่สร้างปรากฏการณ์ขู่คนอื่นเท่านั้นแหละ

เขาต้องมีพลังบ่มเพาะที่แข็งแกร่งพอซะก่อน ถึงจะสามารถงัดอานุภาพทำลายล้างโลกแบบวันนี้ออกมาใช้ได้จริงๆ

ตอนนี้เขายังไม่มีปัญญาปกป้องตัวเอง จะเปิดเผยความลับนี้ออกไปไม่ได้เด็ดขาด

รอให้ฉันเก่งขึ้นก่อนเถอะ ใครจะสงสัยว่าเป็นฉันก็เชิญ เอาให้ราบเป็นหน้ากลองไปเลย

ทว่าในตอนนั้นเอง ท้องฟ้าก็ปริร้าวออก

เงาดำร่างหนึ่งก้าวออกมาจากรอยแยก พลังอันน่าสะพรึงกลัวปกคลุมไปทั่วบริเวณในชั่วพริบตา กดดันจนคนเบื้องล่างเงยหน้าไม่ขึ้น

ครูใหญ่หน้าถอดสี พูดด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกักอย่างไม่อยากจะเชื่อว่า "ผู้แข็งแกร่งขอบเขตเทพ..."

พลังปราณอันมหาศาลนั่น ทำเอากึ่งเทพอย่างเขาถึงกับเงยหน้าไม่ขึ้น เมื่ออยู่ต่อหน้าเงาดำร่างนั้น เขาก็เป็นได้แค่มดปลวกที่ขยับเขยื้อนไม่ได้แม้แต่น้อย

ยิ่งไปกว่านั้น การฉีกมิติอวกาศได้ มีแค่ผู้แข็งแกร่งขอบเขตเทพเท่านั้นที่ทำได้ แถมยังต้องเป็นขอบเขตเทพระดับ 9 ด้วยซ้ำ

นั่นหมายความว่า คนที่เดินท่องไปในห้วงมิติเบื้องหน้านี้ คือผู้แข็งแกร่งขอบเขตเทพระดับ 9 จุดสูงสุดของเส้นทางผู้ฝึกยุทธ

"อะไรนะ? ผู้แข็งแกร่งขอบเขตเทพงั้นเหรอ?"

"พลังปราณน่ากลัวอะไรขนาดนี้ ตัวตนระดับนี้มาทำอะไรที่นี่เนี่ย?"