บทที่ 23 หอคอยแห่งสายลมที่สอง คู่แข่งปรากฏตัว

ในซีรีส์ต้นฉบับโอส การรวมกันของเมดัลคุวางาตะ คามาคิริ และบัตตะนั้น กล่าวได้ว่ามีพลังเหนือกว่าร่างสุดยอดในบางมุมมองด้วยซ้ำ เนื่องจากความสามารถของมันนั้นผิดปกติอย่างมากจนถูกผนึกไว้หลังจากใช้งานเพียงครั้งเดียว

การรวมเมดัลชุดนี้สามารถสร้างร่างโคลนได้นับสิบ และที่สำคัญที่สุดคือ ร่างโคลนเหล่านี้ยังสามารถแปลงร่างและใช้พลังจากรูปแบบและไอเทมอื่นๆ ได้อีกด้วย

นั่นหมายความว่าเพียงคนเดียวก็สามารถสร้างทีมรบได้ทั้งทีม ซึ่งเป็นพลังที่ไร้ขีดจำกัดอย่างแท้จริง!

ถึงแม้ฟางอี้จะยังไม่มีเข็มขัดโอส แต่คอร์เมดัลนั้นหายากกว่าตัวเข็มขัดมากนัก ในเมื่อเขามีเมดัลเหล่านี้แล้ว เข็มขัดจะอยู่ไกลเกินเอื้อมหรือ?

ฟางอี้เชื่อมั่นว่าอีกไม่นานเขาจะต้องขุดเจอเข็มขัดในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้อย่างแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น ความแข็งแกร่งของเขาจะพุ่งทะยานขึ้นอย่างไม่หยุดยั้ง!

จู่ๆ เขาก็รู้สึกได้ว่ามีคนมาเคาะประตูห้องทำงานในโลกความเป็นจริง

เพียงแค่คิด จิตสำนึกของเขาก็กลับคืนสู่ร่างจริงทันที

"เข้ามาได้เลย" ฟางอี้เดินไปเปิดประตู

พนักงานหญิงของพิพิธภัณฑ์ดีเคดเดินเข้ามา "ท่านผู้อำนวยการคะ ทางสถาบันวิจัยพลังงานลมเพิ่งโทรมาแจ้งว่า สมาชิกสภาเมืองคุซูฮาระ มิยาบิ มาถึงแล้ว ท่านสามารถไปที่นั่นได้เลยค่ะ"

"เข้าใจแล้ว ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ" ฟางอี้พยักหน้า

...ในขณะเดียวกัน ทางเขตใต้ของเมืองฟูโตะ

ชั้นบนสุดของบริษัทดิจิตอลเทค

โซโนซากิ ซาเอโกะ สวมชุดยูนิฟอร์มรัดรูป ผมถูกรวบขึ้นอย่างเป็นระเบียบ แผ่รังสีความเป็นนักธุรกิจหญิงผู้แข็งแกร่ง

เธอกำลังอยู่ในอารมณ์หงุดหงิดเป็นอย่างมาก เนื่องจากเพิ่งได้รับข่าวว่าวันนี้ พื้นที่บริเวณหน้าสถาบันวิจัยพลังงานลมฟูโตะจะถูกนำมาประมูลด้วยการกล่าวสุนทรพจน์

"พวกนั้นคิดจะสร้างหอคอยฟูโตะที่สองที่นี่งั้นเหรอ!" ซาเอโกะกำโปสเตอร์หาเสียงของคุซูฮาระ มิยาบิ ไว้ในมือ

คุซูฮาระ มิยาบิ คือหนึ่งในผู้ประมูลที่ดินผืนนั้น และข้อเสนอของเธอคือการสร้างหอคอยฟูโตะอีกแห่งขึ้นที่นั่น

"สถานที่นั้นเป็นที่ซ่อนโรงงานผลิตเมมโมรี่ที่สำคัญมากของตระกูลโซโนซากิ เราจะยอมให้เธอสร้างหอคอยไม่ได้เด็ดขาด"

โซโนซากิ คิริฮิโกะ ยืนอยู่ข้างหลังซาเอโกะ พร้อมโค้งคำนับเล็กน้อย "ไม่ต้องกังวลครับ คุณซาเอโกะ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว"

"อืม เราต้องถอนรากถอนโคนปัญหา นอกจากคุซูฮาระ มิยาบิแล้ว ยังมีใครสนใจที่ดินผืนนั้นอีกไหม" ซาเอโกะถาม

"คุซูฮาระ มิยาบิ มีคู่แข่งอีกคนคือ ผู้อำนวยการของพิพิธภัณฑ์ดีเคด ซึ่งดูเหมือนจะเพิ่งมาถึงเมืองฟูโตะได้ไม่นาน ว่ากันว่าเขาก็ตั้งใจจะประมูลที่ดินผืนนั้นด้วยเช่นกัน"

ซาเอโกะจิบไวน์แดง "ไม่ว่ามันจะเป็นใคร ทำให้ทั้งเขาและคุซูฮาระ มิยาบิ หายไปพร้อมๆ กันเลย!"

"รับทราบครับ คุณซาเอโกะ วันนี้พวกเขาจะจัดการเลือกตั้งด้วยการกล่าวสุนทรพจน์หน้าสถาบันวิจัยพลังงานลม ผมได้สั่งให้ผู้จัดการโรงงานทาคามูระ เกนโซ ใช้โอกาสนี้จัดการทั้งผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ดีเคดและคุซูฮาระ มิยาบิแล้วครับ" โซโนซากิ คิริฮิโกะ กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

...เมืองฟูโตะ หน้าสถาบันวิจัยพลังงานลม

มีการตั้งโพเดียมขึ้น

เบื้องล่างมีฝูงชนมารวมตัวกัน

สมาชิกสภาเมืองคุซูฮาระ มิยาบิ เริ่มการกล่าวสุนทรพจน์บนเวทีแล้ว

"ณ ที่แห่งนี้ เราจะสร้างหอคอยฟูโตะที่สองขึ้น"

"จุดประสงค์ของหอคอยฟูโตะแห่งนี้คือการจัดหาพลังงานสะอาดให้กับประชาชนอย่างต่อเนื่อง"

"ในขณะเดียวกัน มันยังสามารถเป็นแลนด์มาร์คแห่งใหม่ของฟูโตะ ซึ่งจะช่วยเพิ่มรายได้ให้กับอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวของเมืองและสร้างโอกาสในการทำงานอีกด้วย"

ขณะที่เธอพูด อาสึกะ ลูกสาวของคุซูฮาระ มิยาบิ ก็วิ่งขึ้นมาบนเวที

เธอดึงผ้าขาวที่คลุมขาตั้งข้างๆ ออก

พิมพ์เขียวของหอคอยฟูโตะปรากฏแก่สายตาทุกคน

"เพื่ออนาคตของเด็กๆ เราต้องสร้างหอคอยแห่งใหม่นี้ขึ้น"

"โปรดลงคะแนนให้ฉันด้วยนะคะ!" คุซูฮาระ มิยาบิ ตะโกนเสียงดัง

"ช่วยสนับสนุนคุณแม่หนูด้วยนะคะ..." อาสึกะก็ตะโกนด้วยความจริงใจแบบเด็กๆ

ด้านล่างเวที

โชทาโร่ถอนหายใจ "ใช้ลูกมาเรียกคะแนนสงสารเพื่อผลโหวตเนี่ยนะ ช่างน่าไม่อายจริงๆ"

อากิโกะหาว "นายแน่ใจนะว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นที่นี่ ในตอนกลางวันแสกๆ แบบนี้น่ะ"

"ใครจะไปรู้ล่ะ! แต่ในเมื่อรับปากมาแล้ว ฉันก็ต้องมาสิ" โชทาโร่พึมพำ

เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อวานนี้เอง

สำนักงานนักสืบนารุมิ ที่ไม่ได้มีผู้ว่าจ้างมานาน ในที่สุดก็มีลูกค้าเข้ามา

ตอนนั้น โชทาโร่กำลังออกกำลังกายเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่ง พร้อมกับกินซาลาเปาและขนมไปด้วย

ขนมเหล่านั้นซื้อมาจากร้านของอิซุมิ ยูโกะ

หลังจากลานประลองพันทองถูกทำลาย อิซุมิ ยูโกะก็ตกอยู่ในช่วงสับสนของชีวิต แต่ไม่นานเธอก็ตระหนักว่าครอบครัวต่างหากที่จะอยู่เคียงข้างเธอเสมอ ไม่ใช่เงินทอง เธอจึงกลับไปเป็นคนเดิมอีกครั้ง

ผู้ที่มายังสำนักงานนักสืบนารุมิไม่ใช่ใครอื่น แต่คือสมาชิกสภาเมืองคุซูฮาระ มิยาบิ ผู้ซึ่งกำลังกล่าวสุนทรพจน์อยู่บนเวทีในขณะนี้นั่นเอง

ดูเหมือนเธอจะรู้สึกได้ว่ามีบางอย่างกำลังจะเกิดขึ้น เธอจึงว่าจ้างโชทาโร่ให้คุ้มครองเธอในวันนี้

ตัวโชทาโร่เองไม่ได้อยากรับงานที่เป็นแค่บอดี้การ์ด แต่หัวหน้าสำนักงานอย่างอากิโกะที่กระหายเงินกลับตอบรับทันที

เขาจึงไม่มีทางเลือกนอกจากต้องมาที่นี่เพื่อคุ้มครองคุซูฮาระ มิยาบิ

เมื่อมองไปที่คุซูฮาระ มิยาบิบนเวที โชทาโร่ก็รู้สึกสงสัย "จะว่าไปแล้ว ในเมื่อเป็นการประมูล นอกจากคุซูฮาระ มิยาบิแล้ว ยังมีใครแข่งขันแย่งชิงที่ดินผืนนี้อีกบ้างล่ะ"

พูดไม่ทันขาดคำ รถตู้ธุรกิจหรูหรานำเข้าก็ค่อยๆ ขับจากถนนเข้ามาในลานกว้างหน้าโพเดียม

จากนั้น ประตูรถก็เปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา ในชุดสูทสั่งตัดพิเศษ ค่อยๆ ก้าวลงมาจากรถ

"นี่คือผู้ท้าชิงอีกคนงั้นเหรอ หน้าคุ้นๆ นะ..." โชทาโร่เกาหัว "อ้าว นั่นมันผู้อำนวยการพิพิธภัณฑ์ดีเคดนี่นา!"

เขาจำได้ว่าตอนที่โทงาวะ โยสุเกะคิดจะทำลายพิพิธภัณฑ์นั้น เขาเคยช่วยชีวิตฟางอี้ไว้

จู่ๆ เขาก็มองอากิโกะด้วยความเข้าใจ "ฉันเข้าใจแล้ว มิน่าล่ะเธอถึงตกลงรับงานคุซูฮาระ มิยาบิอย่างง่ายดาย"

"คราวก่อนที่พิพิธภัณฑ์ดีเคด ฉันเห็นแววตาเธอแปลกๆ เธอคงรู้ล่วงหน้าแล้วใช่ไหมว่าผู้ท้าชิงอีกคนคือผู้อำนวยการฟางอี้ แล้วเธอก็หลงเสน่ห์เขาอีก ลากฉันมาก็เพื่อจะมาดูผู้ชายหล่อๆ สินะ"

ก่อนที่อากิโกะจะทันได้ตอบ คุซูฮาระ มิยาบิก็กล่าวสุนทรพจน์จบลง เรียกเสียงปรบมือดังเกรียวกราว

จากนั้น พิธีกรของการเลือกตั้งก็ก้าวออกมา

"ลำดับต่อไป ขอเชิญผู้ประมูลอีกท่าน ผู้อำนวยการฟางอี้ แห่งพิพิธภัณฑ์ดีเคด ขึ้นมาบนเวทีครับ"

ฟางอี้เดินก้าวอย่างมั่นคงและเชื่องช้า รับไมโครโฟนจากพิธีกร พร้อมแผ่รังสีแห่งอำนาจอันแข็งแกร่งออกมา

ในระหว่างที่เขาสำรวจพิพิธภัณฑ์ก่อนหน้านี้ เขาได้ค้นพบผลงานเทคโนโลยีและอาวุธมากมาย เขาตั้งใจจะผลิตสิ่งเหล่านั้นในปริมาณมาก และสร้างกองกำลังของตัวเองขึ้นในเมืองฟูโตะ เพื่อการนี้ เขาจำเป็นต้องมีพื้นที่เพิ่มเติมสำหรับสร้างโรงงาน นั่นคือเหตุผลที่เขามาประมูลที่ดินผืนนี้

และทันทีที่เขาก้าวขึ้นไปบนเวที

ปัง ปัง ปัง!

สถานที่จัดงานก็ถูกโจมตีอย่างกะทันหัน

หลายจุดถูกกระสุนยิงถล่ม

"มีคนยิงปืน!" โชทาโร่รีบดึงเมมโมรี่ออกมา สอดส่องหาร่องรอยของคนร้าย พร้อมกับเตรียมแปลงร่าง

จากนั้น กระสุนอีกระลอกก็สาดเข้ามา

และเป้าหมายของกระสุนเหล่านั้นก็คือคุซูฮาระ มิยาบิและลูกสาวของเธอ!

ไซโคลน!

โจ๊กเกอร์!

สายลมกระโชกพัดมา พร้อมกับการปรากฏตัวของดับเบิล ซึ่งโชทาโร่แอบแปลงร่างในมุมที่ไม่มีคนเห็น

เขาพุ่งเข้าไปขวางหน้าแม่และลูกสาว รับกระสุนเหล่านั้นไว้ทั้งหมด

เสียงปังดังขึ้นหลายครั้ง กระสุนที่กระแทกเข้ากับโชทาโร่ทำให้เขาต้องถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว พร้อมกับรู้สึกเจ็บแปลบ

"แปลกจัง นี่มันไม่ใช่กระสุนปืนนี่!" โชทาโร่มองดูกระสุนที่ตกอยู่บนพื้น และสังเกตเห็นเบาะแส "นี่มัน... ฟันของตัวอะไรสักอย่าง!"

"ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็ตาม คนร้ายยิงมาจากไหนกัน"

โชทาโร่มองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบเบาะแสใดๆ

บนเวที ฟางอี้ยืนมองความวุ่นวายด้านล่างอย่างสงบนิ่ง

แน่นอนว่าเขาคาดการณ์สถานการณ์นี้ไว้แล้วและได้เตรียมการรับมือ เขาเผยรอยยิ้มบางๆ "บังอาจมาขัดจังหวะการกล่าวสุนทรพจน์ของฉัน คิดว่าจะหนีรอดไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ"