บทที่ 7 ก็อบลิน?

บทที่ 7 ก็อบลิน?

เมื่อเส้นทางไปทางเหนือเริ่มแยกออกไปไกลและป่าทึบยังคงขยายออกไปไม่หยุด พวกเขาก็ยังคงไม่กล้าที่จะเดินออกจากป่าไปในที่โล่งเหมือนครั้งก่อนๆ เพราะไม่แน่ใจว่าอันตรายอะไรจะเกิดขึ้น พวกเขาจึงหันไปทางทิศตะวันตกแทน และเริ่มเลี่ยงออกจากเส้นทางที่มีผู้คนพลุกพล่าน

การเดินทางผ่านป่าทึบที่ขรุขระทำให้พวกเขามาถึงจุดหนึ่งที่ทิวทัศน์เริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆ จนเมื่อพวกเขาเดินไปได้อีกหน่อย พวกเขาก็พบว่าตนเองมาถึงขอบของหน้าผาหุบเขา และเมื่อมองไปข้างหน้า ทิวทัศน์ตรงหน้ากลับกว้างใหญ่และสวยงาม

แต่ในขณะเดียวกัน เมื่อพวกเขามองลงไปที่เบื้องล่างใต้หน้าผา ทุกอย่างกลับไม่ใช่ภาพที่พวกเขาคาดหวัง หุบเขากลับเต็มไปด้วยความโกลาหลและไม่สงบ

แม่น้ำที่ไหลไปทางทิศตะวันออกกลายเป็นสนามรบที่เต็มไปด้วยเลือดและความรุนแรง เสียงของการต่อสู้และการเคลื่อนไหวของม้าและทหารดังออกมาอย่างชัดเจน เสียงดาบเหล็กกระทบกันดังกึกก้องไปทั่ว ท่ามกลางสายธนูที่ร่วงลงมาจากท้องฟ้า

ที่พื้นดินไกลออกไป ภาพของคนมากมายที่เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วในระหว่างการต่อสู้ สัญลักษณ์ของธงและทหารที่ติดเกราะสะท้อนแสงแดด ทำให้รู้สึกถึงความตึงเครียดและรุนแรงในสงคราม

ท่ามกลางการต่อสู้อย่างดุเดือดนี้ เสียงการต่อสู้และเสียงของการเคลื่อนที่ของม้าดังสะท้อนไปทั่ว ในขณะที่ทหารจำนวนมากกำลังบาดเจ็บล้มตายไปมากมาย

แม้จะอยู่ห่างออกไปมาก ไลน์ก็ยังได้ยินเสียงการต่อสู้ดังมาจากที่ไกลๆ

เมื่อมองไปที่การต่อสู้ระหว่างสองกองทัพขนาดใหญ่ ไลน์รู้สึกได้ถึงความโล่งใจในใจ พวกเขาหลงทางในป่ามานาน แต่โชคดีที่หลีกเลี่ยงจากพื้นที่ที่อันตรายที่สุดได้

“นี่คงจะเป็นทัพของชาวออร์แลนด์จากทางเหนือ” อาเซอรีอันกล่าว ขณะที่เขามองไปที่ธงและทหารที่อยู่ในระยะไกล ถึงแม้จะยืนอยู่บนหน้าผาก็ยังพอมองเห็นได้บางส่วน

“แล้วเรามาอยู่ในเขตแดนของออร์แลนด์แล้วหรือ?” โลฮาคถาม ขณะมองไปที่การต่อสู้ที่เกิดขึ้น เขายังไม่แน่ใจว่าทั้งหมดนี้เกิดอะไรขึ้น

อาเซอรีอันยืดมือไปข้างหน้าแล้วชี้ไปที่ทิศที่ห่างออกไป: "จากลักษณะของภูมิประเทศที่มีเทือกเขาขนาดใหญ่ทางทิศเหนือ ดูเหมือนว่าตอนนี้เรายังอยู่ในเขตของมามอร์ล ซึ่งหมายความว่าเรายังไม่ออกจากเขตคันทาดาร์"

"ดังนั้น การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ได้เป็นการบุกของคันทาดาร์ที่ไปออร์แลนด์ แต่มันกลับเป็นการที่ออร์แลนด์ใช้โอกาสบุกคันทาดาร์ในครั้งนี้" ไลออนกล่าวขณะใช้มือขยี้คางของตนเอง