087-088

บทที่ 87 สร้างอิสระทางการเงิน

รถตู้สุดหรูสองคันพาทุกคนตรงไปยังโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง ซึ่งเหลียงเหลียงได้จองห้องพักเอาไว้แล้ว หลังจากวางกระเป๋าเสร็จ พวกเขาก็รีบออกไปกินข้าวทันที

แม้ว่าตัวเอกของเรื่องจะเป็นวัยรุ่นสามคนที่เพิ่งสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จหมาด ๆ แต่ QQ Music ก็ไม่ได้แสดงท่าทีละเลยแต่อย่างใด ตอนมื้อเย็นมีคนมาสมทบเพิ่มอีก ทำให้ห้องส่วนตัวขนาดใหญ่เต็มไปด้วยคนกว่า 10 คน

เช้าวันรุ่งขึ้น โจวเหว่ยกังพาเหยาเพ่ยลี่กับหลี่ฮุ่ยฮวาออกไปเที่ยว ในขณะที่โจวรุ่ยพาหลี่เหวินเชี่ยนกับซ่งปินไปที่สตูดิโออัดเสียงที่ QQ Music จัดเตรียมไว้ให้

เมื่อเทียบกับห้องอัดเสียงแบบง่าย ๆ ที่พวกเขาเคยใช้ที่ชิงเหอแล้ว สตูดิโอแห่งนี้ถือว่าหรูหรากว่ามาก QQ Music ได้เช่าสตูดิโอที่ดีที่สุดในเซินเจิ้นให้พวกเขา ใช้อุปกรณ์ที่เป็นระดับท็อปทั้งหมด ซึ่งแม้แต่นักร้องชื่อดังจากฮ่องกงหรือไต้หวันก็มักจะมาใช้บริการที่นี่

เป้าหมายหลักของการเดินทางครั้งนี้คือการปรับปรุงคุณภาพของแหล่งเสียงของเพลงที่พวกเขาเคยทำไว้ให้ดีขึ้น

แม้ว่ายุคนี้ผู้ใช้ส่วนใหญ่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ใช้บนโลกออนไลน์ จะยังไม่ได้ใส่ใจเรื่อง “คุณภาพเสียง” มากนัก และด้วยข้อจำกัดของแพลตฟอร์มเอง เสียงที่ผู้ใช้ได้ยินปลายทางก็ไม่มีทางเป็น "เสียงไร้การสูญเสีย" อย่างแท้จริง

คุณภาพของแหล่งเสียงอาจไม่ได้ส่งผลกระทบมากนักต่อผู้ใช้งาน ต่อให้ปรับปรุงคุณภาพไปอีก 100 คะแนน ผลลัพธ์ที่ผู้ใช้สัมผัสได้อาจเพิ่มขึ้นเพียง 30 คะแนน หากใช้หูฟังคุณภาพต่ำอาจลดลงอีก เหลือแค่ 10 คะแนน

แต่ถึงอย่างนั้น การปรับปรุงคุณภาพเสียงก็เป็นสิ่งที่นักดนตรีควรทำและถือเป็นความรับผิดชอบ โจวรุ่ยเองก็สนใจที่จะใช้สตูดิโอระดับท็อปนี้

เขาเปิดโหมดมุ่งมั่น ตั้งใจเรียนรู้การใช้อุปกรณ์ขั้นสูงต่าง ๆ เพียงแค่ช่วงเช้าก็สามารถใช้งานอุปกรณ์ส่วนใหญ่ได้โดยไม่ต้องพึ่งพาครูสอนในสตูดิโออีก

“นี่แหละที่เขาเรียกว่าคนที่ได้คะแนนสูงสุดในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับประเทศ ความเร็วในการเรียนรู้นี่มันสุดยอดจริง ๆ”

นี่คือสิ่งที่หลายคนพูดกันเป็นเสียงเดียว

หลังจากโจวรุ่ยเชี่ยวชาญวิธีการใช้อุปกรณ์แล้ว ทีมเล็ก ๆ จากชิงเหอของพวกเขาก็เริ่มทำงานอย่างรวดเร็ว

เนื่องจากเป็นเพลงที่พวกเขาเคยอัดซ้ำและศึกษาไว้แล้ว ไม่ว่าจะเป็นโจวรุ่ยหรือหลี่เหวินเชี่ยน ความเร็วในการทำงานจึงสูงมาก เพียงแค่บ่ายวันเดียวก็เสร็จสิ้นการบันทึกเสียงสามเพลง

เมื่อกลับมาถึงโรงแรม โจวรุ่ยก็ไปเคาะประตูห้องของเหยาเพ่ยลี่ พบว่าโจวเหว่ยกังและเหยาเพ่ยลี่กำลังคุยกันอยู่ ดูเหมือนทั้งสองคนจะเหนื่อยมาก คงไปเที่ยวมาหลายที่แบบดูผ่าน ๆ

ในห้องมีถุงหิ้วมากมาย ไม่รู้ว่าเป็นของที่โจวเหว่ยกังเป็นคนจ่าย หรือ QQ Music เป็นคนออกให้

“ลูกเสร็จงานแล้วเหรอ?”

โจวรุ่ยพยักหน้า เสียงของเขาแหบเล็กน้อยเพราะใช้เสียงมาทั้งวัน

“ผมมีเรื่องอยากคุยกับพ่อแม่หน่อย”

โจวเหว่ยกังกับเหยาเพ่ยลี่สบตากัน หลังผ่านเรื่องราวมามากมาย ทั้งสองไม่ได้มองโจวรุ่ยเป็นเด็กอีกต่อไป เมื่อเห็นเขาทำท่าทีจริงจัง พวกเขาจึงตั้งใจฟังอย่างจริงจัง

โจวรุ่ยพูดขึ้นว่า

“ก่อนหน้านี้โรงเรียนกับสำนักการศึกษามอบเงินรางวัลให้ใช่ไหมครับ? แม้ว่าตอนนี้เงินส่วนใหญ่จะยังไม่ได้โอนเข้ามา แต่ตัวเลขรวมก็ออกมาแล้ว รวมกันทั้งหมดประมาณ 700,000 หยวน”

เหยาเพ่ยลี่พยักหน้า ตัวเลขนี้เธอนับดูหลายรอบแล้ว แต่ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมโจวรุ่ยถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมา

โจวรุ่ยไตร่ตรองเล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “พ่อแม่ก็รู้ใช่ไหมครับว่าผมมีรายได้จากงานเพลง ซึ่งถือว่าไม่น้อยเลย และในอนาคตก็อาจจะมีรายได้มากขึ้นกว่านี้อีก ดังนั้นผมเลยตั้งใจจะมอบเงิน 700,000 หยวนนี้ให้แม่ทั้งหมดครับ”

เหยาเพ่ยลี่นิ่งไป เธอไม่ได้ซาบซึ้งหรือตกใจ แต่แค่ไม่เข้าใจว่าโจวรุ่ยหมายความว่ายังไง

ที่จริงแล้วโจวรุ่ยกำลังสร้างอิสระทางการเงินให้กับตัวเอง

แม้ว่าเขาจะไม่ได้ถูกมองเป็นเด็กอีกต่อไป แต่ในสายตาของแม่แล้ว ปัญหาการเงินของโจวรุ่ยก็ยังถือเป็นปัญหาการเงินของครอบครัวอยู่ดี

นี่เป็นรูปแบบการจัดการของครอบครัวเล็ก ๆ ส่วนใหญ่ ก่อนที่ลูกจะก้าวเข้าสู่สังคมอย่างเต็มตัว เด็ก ๆ ที่มีรายได้เสริมเล็ก ๆ น้อย ๆ จะไม่มีปัญหาอะไร แต่ถ้ารายได้เพิ่มขึ้นมาก พ่อแม่ก็มักจะช่วยเก็บและจัดการให้

รายได้ของโจวรุ่ยมีทั้งส่วนที่เขาแอบเก็บไว้ และส่วนที่เปิดเผยอย่างเงินรางวัล ซึ่งทั้งหมดนี้ก็ผสมกันอยู่

แต่สำหรับโจวรุ่ยที่กำลังพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว วิธีการจัดการเงินแบบครอบครัวเล็ก ๆ ที่พ่อแม่มีส่วนร่วมก็ไม่เหมาะอีกต่อไป เขาอยากใช้โอกาสนี้สร้างอิสระทางการเงินให้ตัวเองอย่างเต็มรูปแบบ

เพราะในอนาคตเขายังต้องลงทุน ใช้ประโยชน์จากความสามารถในการมองการณ์ไกลของตัวเอง หรือแม้กระทั่งก่อตั้งบริษัทของตัวเอง ซึ่งเหตุผลในการใช้เงินเหล่านี้ บางครั้งอาจอธิบายให้แม่เข้าใจได้ยาก และจำนวนเงินที่ใช้ก็อาจมหาศาล

ลองคิดดูสิ ถ้าโจวรุ่ยต้องใช้เงินหลักแสนเพื่อซื้อบิตคอยน์ เหยาเพ่ยลี่จะไม่คิดว่าเขาบ้าหรือ?

หรือถ้าลงทุนในสิ่งที่คนส่วนใหญ่คิดว่าไม่น่าเชื่อถือเลยล่ะ?

ดังนั้น แทนที่จะปล่อยให้ปัญหาการเงินกลายเป็นเรื่องยุ่งยากในอนาคต สู้จัดการให้เรียบร้อยตั้งแต่ตอนนี้ดีกว่า แถมยังช่วยให้เหยาเพ่ยลี่ไม่ต้องเป็นกังวลด้วย

“เงิน 700,000 หยวนนี้ แม่จะเอาไปใช้อะไรก็ได้ จะใช้จ่าย ซื้อบ้าน หรืออะไรก็ไม่เป็นปัญหา ส่วนค่าเทอม ค่าครองชีพ และค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ที่เซี่ยงไฮ้ แม่ไม่ต้องห่วง ผมดูแลตัวเองได้ ต่อไปเราจะแยกบัญชีชัดเจน แต่ถ้ามีเรื่องสำคัญก็ปรึกษากันได้เหมือนเดิม”

เหยาเพ่ยลี่ลังเล “จำเป็นต้องทำขนาดนี้เลยเหรอ? แม่ก็ไม่มีอะไรต้องใช้เงินมากมาย ตอนนี้ก็โอเคอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?”

แม้ว่าเธอจะทำงานเกี่ยวกับการเงิน แต่ในด้านการจัดการครอบครัว เธอก็ยังคงมีแนวคิดที่ค่อนข้างดั้งเดิม คิดว่าไม่จำเป็นต้องแยกเรื่องพวกนี้ชัดเจน

โจวเหว่ยกังกลับช่วยพูดแทนโจวรุ่ยว่า “เสี่ยวรุ่ยโตแล้ว เขาจัดการเรื่องของตัวเองได้ เราอย่าไปยุ่งเลย ตอนเรายังอายุเท่าเขา เราก็จัดการเงินของตัวเองเหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”

เหยาเพ่ยลี่กลอกตา “นั่นมันเพราะตอนนั้นคุณไม่มีเงิน แล้วจะไปจัดการอะไรล่ะ?”

จากนั้นเธอก็หันมาพูดกับโจวรุ่ย “เสี่ยวรุ่ย ถ้าลูกอยากใช้เงินก้อนนี้ก็เก็บไว้ใช้เองเถอะ แม่ไม่ได้มีอะไรที่จำเป็นต้องใช้หรอก”

โจวรุ่ยพูด “แม่วางใจได้เลย ผมไม่มีทางลำบากตัวเองแน่นอน ถ้าแม่อยากเก็บเงิน 700,000 หยวนนี้ไว้ ก็เก็บไปเลย เพราะผมยังมีเงินอีกเยอะ”

เพื่อให้แม่เชื่อ โจวรุ่ยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เปิดข้อความให้เหยาเพ่ยลี่ดู

“เรียนคุณลูกค้า: เงินได้เข้าบัญชีหมายเลข 6222XXX91723 จำนวน 151,890 หยวนเรียบร้อยแล้ว”

“เรียนคุณลูกค้า: เงินได้เข้าบัญชีหมายเลข 6222XXX91723 จำนวน 237,699 หยวนเรียบร้อยแล้ว”

ตัวเลขมหาศาลสองตัวทำให้เหยาเพ่ยลี่ตกใจ “นี่มัน...”

“ข้อความแรกคือรายได้ค่าลิขสิทธิ์ของเพลง ทะเลแห่งดวงดาว และ วัยเยาว์ ที่ถูกใช้ในงานฉลองทั่วประเทศเมื่อเดือนที่แล้ว ส่วนข้อความที่สองคือรายได้จากยอดสตรีมที่ผมขอให้ QQ Music จ่ายล่วงหน้า ซึ่งรายได้พวกนี้จะเข้ามาทุกเดือน แม่ไม่ต้องห่วง ผมไม่มีวันลำบากตัวเองแน่ ๆ”

“แน่นอนว่าเงินพวกนี้ไม่ได้เป็นของผมทั้งหมด หลี่เหวินเชี่ยนกับซ่งปินก็มีส่วนแบ่ง แต่ส่วนใหญ่เป็นของผม”

เหยาเพ่ยลี่เริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังอยู่ในยุคเงินเฟ้ออย่างรวดเร็ว ทำไมช่วงนี้เงินหลักแสนมันดูเหมือนเรื่องธรรมดาไปแล้ว เดี๋ยวโผล่มาทีละก้อนสองก้อนแบบนี้

แต่เพราะความเชื่อมั่นในตัวลูกชายที่เป็น “อัจฉริยะ” เหยาเพ่ยลี่จึงตัดสินใจเก็บความกังวลไว้ และยอมรับแนวคิดของโจวรุ่ย

พ่อแม่บางครั้งก็แค่ไม่กล้าปล่อยมือ แต่เมื่อโจวรุ่ยพิสูจน์ความสามารถตัวเองได้ครั้งแล้วครั้งเล่า หลาย ๆ ความคิดของพวกเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป

ลูกชายคนนี้ เก่งกว่าพ่อแม่อย่างพวกเขามาก อย่าเอาความคิดล้าหลังไปขัดขวางเส้นทางของเขาเลย

เมื่อเห็นว่าแม่ยอมรับในสิ่งที่เขาพูด โจวรุ่ยก็ยิ้มออกมา ก่อนจะหยิบสมุดเล่มเล็กสีเขียวออกมาจากด้านหลัง

“นี่คือของขวัญให้แม่ครับ”

เหยาเพ่ยลี่มองดู แล้วพบว่ามันคือโฉนดบ้าน!

“นี่มันอะไร? ลูกซื้อบ้านใหม่เหรอ?”

โจวรุ่ยหัวเราะ “แม่ผิดหวังแล้ว นี่ไม่ใช่บ้านใหม่ แต่เป็นบ้านเก่า ที่อยู่เลขที่ 277 ถนนเทียนเหอ ครอบครัวชั้นบนของเราจะไปทำงานล้างจานที่อเมริกา ผมเลยซื้อบ้านนี้มาในราคา 180,000 หยวน ถ้าเขตนี้ถูกเวนคืน มูลค่าบ้านจะเพิ่มขึ้นสิบเท่า!”

เมื่อเห็นว่าโจวรุ่ยคิดรอบคอบทุกด้าน และจัดการหลายเรื่องได้ด้วยตัวเอง เหยาเพ่ยลี่ก็วางใจได้อย่างเต็มที่

ลูกชายคนนี้...เก่งเกินไปแล้วจริง ๆ!

…………………………………………………………………………………………………………………………….

บทที่ 88 เราจะหลงทางไหมถ้าไปกัน?

หลังจากนั้นโจวรุ่ยก็ออกจากห้อง ปล่อยเวลาให้พ่อแม่ได้ใช้ร่วมกัน

เงินและบ้านทั้งหมด เขาตั้งใจมอบให้เหยาเพ่ยลี่เพื่อเป็นการตอบแทนความเหนื่อยยากที่เธอเลี้ยงดูเขามาตลอดหลายปี

แน่นอนว่าถ้าแม่ตัดสินใจเอาเงินไปช่วยโจวเหว่ยกัง โจวรุ่ยก็ไม่ขัดอะไร เพราะทั้งสองคนกลับมาคืนดีกันแล้ว เรื่องของผู้ใหญ่ก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่จัดการไป นั่นเป็นสิทธิ์ของแม่

ยิ่งไปกว่านั้น แม้ว่าในมุมของเจ้าของโรงงาน โจวเหว่ยกังจะดูเหมือนล้มเหลวไปบ้าง แต่เขาก็ยังมีเงินหลักแสนในบัญชี และมีเงินหมุนเวียนในธุรกิจอีกมาก สิ่งที่เขาต้องการจากเหยาเพ่ยลี่คือคำปรึกษา ไม่ใช่เงินลงทุน

นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น ในอนาคต เมื่อโจวรุ่ยหาเงินได้มากขึ้น เขาก็จะตอบแทนแม่ได้มากขึ้นตามไปด้วย

แต่ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เขาไม่จำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกแล้ว เพราะเขาได้ควบคุมอิสระทางการเงินของตัวเองอย่างสมบูรณ์

จากนี้ไปฟ้ากว้างแค่ไหนก็ไม่เป็นอุปสรรค นกจะบินได้ไกลแค่ไหนก็ขึ้นอยู่กับตัวมัน ทะเลลึกแค่ไหนก็ไม่อาจขวางปลาได้

แต่เรื่องยังไม่จบ เขาหันไปเคาะประตูห้องของหลี่เหวินเชี่ยนและแม่ของเธอ

หลี่เหวินเชี่ยนเปิดประตูชะโงกหัวออกมา “ใครน่ะ?”

โจวรุ่ยอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปเคาะหัวทรงเห็ดเบี้ยว ๆ ของเธอ

“ใครเขาเปิดประตูแล้วค่อยถามว่าใครกัน เธอเล่นอะไรเนี่ย?”

หลี่เหวินเชี่ยนหัวเราะแหะ ๆ เธอไม่ค่อยได้พักในโรงแรมมาก่อน เลยดูงง ๆ ไปบ้าง

ในห้อง แม่ลูกทั้งคู่กำลังดูโทรทัศน์อยู่ โจวรุ่ยทักทายหลี่ฮุ่ยฮวาแล้วพูดถึงจุดประสงค์ที่มา

“คุณป้า ผมมาเพื่อพูดเรื่องเงินครับ”

หลี่ฮุ่ยฮวาดูตื่นตัวขึ้นมาทันที

“ก่อนหน้านี้ รายได้จากการร่วมงานกับ QQ Music ส่วนแบ่งจากการสตรีมออนไลน์ ถูกโอนเข้าบัญชีของหลี่เหวินเชี่ยนโดยตรง รายละเอียดตรงนี้ชัดเจน ผมคงไม่ต้องพูดอะไร”

“แต่สำหรับรายได้จากเพลง ทะเลแห่งดวงดาว และ วัยเยาว์ ที่ถูกบันทึกในอัลบั้ม บทเพลงสดุดีวันชาติ รายได้ส่วนนี้เกิดจากการตกลงกันระหว่างพวกเราสามคน เงินทั้งหมดอยู่ในการจัดการของผมมาตลอด และผมยังไม่มีโอกาสอธิบายกับคุณป้าตรง ๆ”

ต่างจากกรณีของโจวรุ่ย หลี่เหวินเชี่ยนยังไม่เหมาะที่จะจัดการเรื่องการเงินด้วยตัวเอง ไม่ใช่แค่เพราะหลี่ฮุ่ยฮวายังไม่วางใจ แม้แต่โจวรุ่ยเองก็คิดว่าไม่ควร

โจวรุ่ยอธิบายรายละเอียดเงินส่วนที่ยังไม่ได้แบ่ง และโอนเงินให้หลี่ฮุ่ยฮวาต่อหน้าเธอทันที

เมื่อรวมกับเงินที่เคยได้ก่อนหน้า ส่วนแบ่งจาก QQ Music และรางวัลจากการสอบเข้ามหาวิทยาลัย ตอนนี้หลี่เหวินเชี่ยนกลายเป็นคุณหนูผู้ร่ำรวยคนหนึ่งแล้ว

แต่เงินเหล่านี้ยังไม่ใช่ “เงินเก็บส่วนตัว” ของเธอ เพราะหลี่ฮุ่ยฮวาจะช่วยจัดการให้อยู่ดี

เพื่อให้หลี่ฮุ่ยฮวาไว้วางใจอย่างสมบูรณ์ โจวรุ่ยยังหยิบสัญญาที่เหลียงเหลียงช่วยร่างให้ขึ้นมา มันเป็นสัญญาที่ช่วยยืนยันข้อตกลงที่เคยมีระหว่างพวกเขาสามคนให้มีผลทางกฎหมาย

เมื่อเห็นว่าโจวรุ่ยเป็นเด็กที่มีความคิดรอบคอบและจัดการทุกอย่างได้ดี หลี่ฮุ่ยฮวาก็อดไม่ได้ที่จะทึ่ง

“เด็กผู้ชายเมื่อโตขึ้น มันเหมือนแค่กระพริบตาเดียวจริง ๆ”

เธอมองไปที่ลูกสาวตัวเองที่ยังดูเป็นเด็กอยู่ และหวังว่าเมื่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัย หลี่เหวินเชี่ยนจะได้รับอิทธิพลจากโจวรุ่ยและเติบโตขึ้นบ้าง

สุดท้าย โจวรุ่ยยังจัดการเรื่องเงินกับซ่งปินให้เรียบร้อย ถือว่าเป็นการปิดฉากทุก “ปัญหาการเงิน” ที่ค้างคาอยู่ก่อนหน้านี้ และวางรากฐานที่มั่นคงยิ่งขึ้นสำหรับการร่วมงานในอนาคต

เขาชอบหาเงิน

แต่ก็ชอบทำให้คนรอบข้างมีชีวิตที่ดีขึ้นเพราะเขา

ไม่ว่าจะเป็นแม่ของเขา หลี่เหวินเชี่ยน หรือแม้แต่ซ่งปิน

โจวรุ่ยและทุกคนพักอยู่ในเซินเจิ้นต่ออีกสี่วัน

สองวันแรก โจวรุ่ย หลี่เหวินเชี่ยน และซ่งปิน ต่างวุ่นอยู่กับการอัดเพลงใหม่ทั้งหมดในอัลบั้ม ทะเลแห่งดวงดาว โดยเน้นการปรับปรุงคุณภาพของเสียง

สำหรับโจวรุ่ย เขาแค่ทำได้ตามมาตรฐานปกติ ในขณะที่ร้องเพลง ไล่ตามฝันด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์ เสียงก็ยังแตกเหมือนเคย แต่ด้วยอารมณ์ของเพลงนี้ ต่อให้เสียงแตกก็ไม่ใช่ปัญหา เพราะนี่แหละคือเสน่ห์ของมัน

ก็ยังดีที่มีนักปรับแต่งเสียงช่วย

ส่วนหลี่เหวินเชี่ยน เธอเริ่มแสดงพรสวรรค์ทางดนตรีออกมาได้อย่างเต็มที่ ทุกเพลงที่ร้องถูกถ่ายทอดอย่างสมบูรณ์แบบ จนทำให้ครูในห้องอัดเสียงที่ยืนดูอยู่เอ่ยปากชมไม่หยุด

เหลียงเหลียงเองก็แวะมาดูงานหลายครั้ง และรู้สึกประทับใจในตัวหลี่เหวินเชี่ยนมาก พรสวรรค์ทางด้านการร้องเพลงของเธอเป็นสิ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ ยิ่งเมื่อทรงผมทรงเห็ดของเธอไม่ได้บดบังความงามของใบหน้า ยิ่งทำให้เธอดูโดดเด่นขึ้นไปอีก

สัญชาตญาณของเหลียงเหลียงบอกเขาว่า หากหลี่เหวินเชี่ยนเลือกเดินทางในวงการบันเทิง เธอจะต้องประสบความสำเร็จได้อย่างแน่นอน

ถึงจะไม่ได้โด่งดังระดับซุปเปอร์สตาร์ แต่การมีชื่อเสียงเล็ก ๆ ก็เป็นเรื่องที่ไม่มีปัญหา โดยเฉพาะเมื่อเธอมี “อารุ่ย” อัจฉริยะด้านการแต่งเพลงคอยหนุนหลัง

ในอนาคต แม้แต่การร้องเพลงเพียงอย่างเดียว เธอก็จะมีเพลงฮิตมากมายเป็นของตัวเอง

ตอนนี้แสงของเธออาจถูกกลบด้วยความเป็น “อัจฉริยะสอบเข้าระดับประเทศ” และ “นักดนตรีอัจฉริยะ” ของโจวรุ่ย แต่ในอนาคต เธอจะต้องฉายแสงด้วยตัวเองอย่างแน่นอน

แต่สำหรับเหลียงเหลียง เขาเข้าใจดีว่าหลี่เหวินเชี่ยนผูกพันอยู่กับโจวรุ่ย เพื่อรักษาความร่วมมือให้ราบรื่น เขาจึงไม่ได้พยายามเซ็นสัญญาหรือเข้าไปติดต่อกับหลี่เหวินเชี่ยนแยกต่างหาก

เพราะตอนนี้การรักษาความสัมพันธ์กับโจวรุ่ยสำคัญที่สุด

หลังจากงานบันทึกเสียงเสร็จเรียบร้อย โจวรุ่ยกับหลี่เหวินเชี่ยนก็หยุดไปห้องอัดเสียง และหันมาเที่ยวเล่นกับครอบครัวอย่างเต็มที่

พวกเขาไปที่สวนอุทยานโลก สวนหน้าต่างของโลก และสวนหงหู เรียกได้ว่าไปเที่ยวแทบทุกที่ที่ควรไป QQ Music ก็จัดการทุกอย่างอย่างดีเยี่ยม มีรถตู้สุดหรูสองคันคอยติดตามทุกที่

อาหาร ที่พัก และการเดินทาง ทุกอย่างล้วนเป็นระดับท็อป พร้อมทีมงานที่คอยจ่ายเงินให้ทุกอย่างตลอดทาง

ตอนมาพกกระเป๋ามาคนละใบ แต่ตอนกลับอาจต้องถือกลับไปสองใบ

สำหรับโจวรุ่ย สถานที่ท่องเที่ยวเหล่านี้ไม่ได้ดึงดูดใจเขามากนัก เพราะในชาติก่อนเขาเคยเดินทางมาที่เซินเจิ้นเพื่อทำงานหลายครั้ง ถ้าจะให้พูดจริง ๆ เที่ยวกลางคืนของเซินเจิ้นยังดูน่าสนใจกว่า

แต่ก็ต้องตัดใจเพราะมากับพ่อแม่ กิจกรรมกลางคืนบางอย่างทำได้แค่คิดในใจ

ส่วนหลี่เหวินเชี่ยนซึ่งมาเมืองใหญ่ครั้งแรก ดูตื่นเต้นกับทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นโรงแรมสุดหรู รถรับส่ง หรือแม้แต่ตึกสูงระฟ้า

“โจวรุ่ย เซี่ยงไฮ้ใหญ่เหมือนเซินเจิ้นไหม?”

ในรถตู้หลี่เหวินเชี่ยนพิงหน้าต่าง มองดูทิวทัศน์ยามค่ำคืนข้างนอกก่อนจะถามขึ้น

โจวรุ่ยคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ถ้าพูดถึงพื้นที่ เซี่ยงไฮ้ใหญ่กว่า แต่ถ้าเรื่องความเจริญ ตอนนี้เซี่ยงไฮ้ก็ยังเหนือกว่าอยู่”

เดิมทีเขาคิดว่าหลี่เหวินเชี่ยนจะตื่นเต้นเมื่อพูดถึงเซี่ยงไฮ้ แต่ผิดคาด เพราะเธอกลับดูไม่ค่อยมีความสุขนัก

“ใหญ่มากเลยนะ มันต่างจากชิงเหอโดยสิ้นเชิง รถวิ่งกันทั้งวันยังไม่เจอถนนเส้นเดิมสักเส้น ทุกเส้นทางก็ดูเจริญ แต่ก็ดูแปลกตาไปหมด”

หลี่เหวินเชี่ยนหันไปมองโจวรุ่ยก่อนพูดเบา ๆ “โจวรุ่ย... ถ้าเราไปถึงเมืองใหญ่นั้น เราจะหลงทางไหม?”

โจวรุ่ยหันไปมองหลี่ฮุ่ยฮวาที่หลับอยู่ แล้วเขาก็เอื้อมมือไปแตะจมูกเล็ก ๆ ของหลี่เหวินเชี่ยนก่อนพูดว่า “ไม่หรอก ถ้ามีฉันอยู่ เราจะไม่หลงทางแน่นอน”

คำพูดนั้นทำให้หลี่เหวินเชี่ยนสบายใจขึ้น เธอหยุดสนใจวิวสวยงามที่ทำให้เธอรู้สึกตื่นตระหนก แล้วหันไปมองแค่โจวรุ่ย พลางพูดเบา ๆ ว่า “งั้นอย่าปล่อยให้ฉันหลงทางนะ”

โจวรุ่ยมองใบหน้าที่สวยงามของเธอ โดยมีทิวทัศน์กลางคืนที่สว่างไสวเป็นฉากหลัง

แทบไม่ทันได้คิดอะไร ร่างของโจวรุ่ยเอนเข้าไปใกล้

“เหวินเชี่ยน เรา...”

“ถึงไหนแล้ว? เหนื่อยหรือเปล่า?”

เสียงของหลี่ฮุ่ยฮวาดังขึ้นทันที

โจวรุ่ยหยุดตัวเองทันที ความสามารถในการควบคุมตัวเองที่แข็งแกร่งทำให้เขาปรับท่าทางได้อย่างแนบเนียน เขายกมือขึ้นตบกระจกหลังหลี่เหวินเชี่ยนพร้อมพูดว่า “เอ่อ... มียุง”

หลี่ฮุ่ยฮวาที่อยู่ด้านหลังซึ่งโจวรุ่ยมองไม่เห็น กลอกตาเบา ๆ ราวกับมองทะลุทุกอย่าง

(จบตอน)

อ่านล่วงหน้าได้ที่ กดที่นี่ เฟสบุ๊ค: เอินเอิน ขอแปล