บทที่ 17 จอมโจรแห่งโลกนินจา
บทที่ 17 จอมโจรแห่งโลกนินจา
บทที่ 17 จอมโจรแห่งโลกนินจา
“ชายแดนแคว้นไฟ... ฉันเข้าใจแล้ว” เพนกล่าวอย่างเรียบเฉย
“แล้วตอนนี้นายมีแผนจะทำอะไรต่อ?” โคนันถามด้วยความสงสัย
โอบิโตะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า
“ฉันจะไปชดใช้ความผิดที่เคยก่อไว้ก่อนหน้านี้”
เพนกับโคนันคิดไม่ถึงว่าโอบิโตะจะพูดเช่นนี้
นี่ใช่ “มาดาระ” ผู้หยิ่งผยองไร้เทียมทานคนก่อนหน้านั้นจริงหรือ?
ดูเหมือนว่าหลังจากไปร้านแห่งนั้นมา เขาก็เปลี่ยนเป็นคนละคน
เพนเริ่มสนใจขึ้นมาทันที
เจ้าของร้านแห่งนั้นพูดอะไรกับ “มาดาระ” กันแน่ ถึงทำให้เขาเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้?
“ฉันขอไปชดใช้ความผิดก่อน ไว้พบกันใหม่ทุกคน...”
พูดจบ ร่างของโอบิโตะก็เริ่มเลือนหายไป
ทุกคนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
คิดไม่ถึงว่าชายคนนี้จะเชี่ยวชาญวิชานินจามิติด้วย
หลังจากโอบิโตะจากไป โคนันก็มองเพนที่อยู่ข้างกาย
“เพน ตอนนี้พวกเราจะทำยังไง?”
“ในเมื่อเขาบอกว่าร้านแห่งนั้นจะช่วยให้พวกเราทำตามอุดมการณ์ได้ งั้นก็ไปดูกันเถอะ...”
พูดจบ เพนก็เดินออกจากฐานลับ
โคนันพยักหน้า แล้วเดินตามหลังเพนไป
หลังจากทั้งสองคนจากไป ซาโซริแห่งทรายแดงก็เก็บหุ่นเชิดเข้าไปในม้วนคัมภีร์ แล้วลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจ
“ถึงเวลาออกไปขยับร่างกายเสียหน่อยแล้ว”
พูดจบ ซาโซริแห่งทรายแดงก็ออกจากองค์กรไป
บิวะ จูโซเหลือบมองโอโรจิมารุที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ จากนั้นก็มองคาคุซึที่กำลังนับเงินอยู่ไม่ไกล
จู่ ๆ เขาก็กุมท้องตัวเอง
“อึก... ฉันรู้สึกปวดท้องนิดหน่อย ไปเดี๋ยวเดียวก็กลับ...”
พูดจบ เขาก็กุมท้องแล้ววิ่งออกไป
เวลานี้ ภายในองค์กรเหลือเพียงคาคุซึกับโอโรจิมารุสองคน
คาคุซึหยุดนับเงิน แล้วเงยหน้ามองโอโรจิมารุ
“โอโรจิมารุ นายไม่ไปเหรอ?”
โอโรจิมารุค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
“ฉันไม่มีเงิน...”
มุมปากของคาคุซึกระตุกทันที
โอโรจิมารุพูดแทงใจดำเขาเข้าเต็ม ๆ
ถึงตอนนี้ในมือเขาจะมีเงินอยู่สิบแปดล้านกว่าเรียว แต่ก็ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ
เขาเริ่มรู้สึกเสียใจที่เข้าร่วมแสงอุษาแล้ว
รู้สึกเหมือนตัวเองถูกหัวหน้าหลอกเสียสนิท เข้ามาอยู่ในองค์กรตั้งสองวันแล้ว แต่ยังไม่เห็นเงินสักเรียว
“งั้นพวกเราออกไปหาเงินกันหน่อยไหม?” คาคุซึลองหยั่งเชิง
เมื่อโอโรจิมารุได้ยิน ก็พยักหน้า
“ฉันกำลังคิดแบบนั้นอยู่พอดี”
เขาเองก็รู้สึกว่าเพนแค่ขายฝันให้ฟัง
แทนที่จะรออยู่แบบนี้ สู้ไปหาเงินกับคาคุซึยังดูจริงจังกว่า
เพราะของในร้านของอวิ๋นเซียวถึงจะดีมากก็จริง แต่ราคาแพงจนน่าตกใจทั้งนั้น
ดังนั้น หลังจากทั้งสองปรึกษากันครู่หนึ่ง พวกเขาก็ตัดสินใจออกไปหารายได้พิเศษ
……
แคว้นไฟ หมู่บ้านโคโนฮะ
โฮคาเงะรุ่นที่สาม ซารุโทบิ ฮิรุเซ็น คาบกล้องยาสูบไว้ในปาก เดินเข้ามาในอาคารโฮคาเงะด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“วันนี้ช่างเป็นวันที่ดีจริง ๆ!”
วันนี้เป็นวันจ่ายเงินเดือนให้หน่วยลับ
ในฐานะโฮคาเงะ ทุกครั้งที่เขาไปเอาเงินจากคลัง เขามักจะกันเงินเข้ากระเป๋าตัวเองอยู่เล็กน้อย
อย่างไรเสีย นอกจากเงินเดือนอันน้อยนิด โฮคาเงะก็ไม่มีรายได้ทางอื่นอีกแล้ว
จะให้โฮคาเงะไปทำภารกิจที่หอรับภารกิจเหมือนนินจาทั่วไปก็คงเป็นไปไม่ได้กระมัง?
ดังนั้นรายได้ของซารุโทบิ ฮิรุเซ็น นอกจากเงินเดือนอันน้อยนิด ก็มีเพียงเงินเล็กน้อยที่เขาแอบยักจากคลังในแต่ละครั้ง รวมถึงของกำนัลจากตระกูลใหญ่ต่าง ๆ ที่ส่งมาให้ตามปกติ
แต่สิ่งที่ทำให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นไม่พอใจก็คือ ในบรรดาตระกูลมากมายของโคโนฮะ มีเพียงตระกูลอุจิวะเท่านั้นที่ไม่เคยส่งของกำนัลให้เขา
ขณะที่ตระกูลฮิวงะ ซึ่งเป็นอีกหนึ่งตระกูลผู้ใช้เนตรเหมือนกัน กลับมอบผลประโยชน์ให้เขาไม่น้อย
เขาดำรงตำแหน่งมาหลายปี หัวหน้าตระกูลอุจิวะสองรุ่นกลับไม่เคยส่งของกำนัลให้เขาเลยสักครั้ง!
ที่น่าโมโหยิ่งกว่านั้นคือ ไม่ส่งของกำนัลให้ก็ช่างเถอะ แต่ในชีวิตประจำวันยังวางท่าหยิ่งผยองราวกับไม่มีใครเทียบได้
โดยเฉพาะตอนเกิดเหตุการณ์เก้าหางอาละวาด
ดวงเนตรวงแหวนคู่นั้นที่ปรากฏอยู่ในดวงตาของเก้าหาง จะต้องเป็นฝีมือของตระกูลอุจิวะอย่างแน่นอน
แต่พวกเขากลับปากแข็ง ไม่ยอมรับจนตาย
เรื่องนี้ทำให้ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นโกรธไม่น้อย
ทว่าเพื่อสันติภาพของหมู่บ้าน เขาจึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความไม่พอใจไว้
ดังนั้น ภายใต้คำแนะนำของเพื่อนรักอย่างดันโซ เขาจึงย้ายพื้นที่อยู่อาศัยของตระกูลอุจิวะไปไว้บริเวณชายขอบหมู่บ้าน
……
“ฮี่ ๆ ๆ เงินจ๋า ฉันมาแล้ว...”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นเปิดประตูคลังด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
ประตูเหล็กหนาหนักของคลังค่อย ๆ เปิดออก
ดวงตาที่เดิมทีหรี่ลงของซารุโทบิ ฮิรุเซ็นพลันเบิกกว้างในทันที
เมื่อวานตอนเขามาดู เงินยังอยู่แท้ ๆ
ทำไมผ่านไปแค่คืนเดียว เงินถึงหายไปหมดแล้ว?!
“อ๊าก!!!”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นกรีดร้องเสียงแหลม
เสียงร้องของเขาดังก้องไปทั่วทั้งอาคารโฮคาเงะ
เหล่าหน่วยลับที่อยู่รอบ ๆ ได้ยินเสียงก็รีบพากันมาทันที
พอพวกเขาเข้ามา ก็เห็นซารุโทบิ ฮิรุเซ็นหมอบอยู่บนพื้น แล้วตะโกนอย่างเจ็บปวดว่า
“เงินของฉันล่ะ? เงินกองใหญ่เบ้อเริ่มของฉันหายไปไหน?!”
หน่วยลับถึงกับงุนงง
“ตกลงใครกันที่ขโมยเงินของฉันไป...”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นตะโกนด้วยท่าทางสิ้นหวัง
ระดับการป้องกันของคลังแห่งนี้สูงที่สุด ตามหลักแล้วนอกจากเขา ก็ไม่มีใครเปิดได้
ต่อให้ต้องการเปิดด้วยกำลังก็เป็นไปไม่ได้ที่จะทำได้โดยไร้เสียง
นอกจากวิชานินจามิติแล้ว ไม่มีใครทำเรื่องแบบนี้ได้
แต่นินจาที่ใช้วิชานินจามิติเป็นในโลกนินจานี้ ก็น่าจะตายกันหมดไปแล้วไม่ใช่หรือ?
“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร อย่าให้ฉันจับได้ก็แล้วกัน!”
ซารุโทบิ ฮิรุเซ็นคำรามด้วยความโกรธ
ไม่นาน ข่าวเรื่องห้องทำงานโฮคาเงะถูกขโมยขึ้นก็ไปถึงหูของชิมูระ ดันโซ
ฐานลับหน่วยราก
ชิมูระ ดันโซกล่าวด้วยท่าทางสะใจในความโชคร้ายของผู้อื่นว่า
“ฮิรุเซ็นนี่โง่จริง ๆ แม้แต่คลังเงินก็ยังถูกขโมยได้ ดูซิว่าเขาจะอธิบายกับไดเมียวยังไง!”
ชิมูระ ดันโซคิดไว้เรียบร้อยแล้ว
ถึงเวลานั้น ต่อให้ฮิรุเซ็นมาคุกเข่าขอร้องเขา เขาก็ไม่มีทางให้ฮิรุเซ็นยืมเงินแม้แต่เรียวเดียว
หากไดเมียวรู้เรื่องนี้เข้า จะต้องตำหนิฮิรุเซ็นที่เฝ้าดูแลไม่ดีแน่นอน
ไม่แน่อาจถึงขั้นปลดฮิรุเซ็นออกจากตำแหน่งโฮคาเงะ
ถึงตอนนั้นก็จะถึงคราว “เงามืดแห่งโคโนฮะ” อย่างเขาได้ขึ้นเป็นโฮคาเงะเสียที!
เพียงคิด ชิมูระ ดันโซก็ตื่นเต้นแล้ว
เขาเปิดตู้เซฟของหน่วยราก
หลายปีมานี้ เขาใช้หน่วยรากหาเงินได้ไม่น้อย อย่างน้อยก็น่าจะมีสักสองร้อยล้านเรียว
ส่วนจะมีทั้งหมดเท่าไร เขายังไม่เคยนับอย่างละเอียด
ตอนนี้เขาตัดสินใจเปิดออกมานับเสียหน่อย ว่ารวมแล้วมีเงินอยู่เท่าไรกันแน่
จะได้เตรียมไว้ใช้สร้างเส้นสายสำหรับการขึ้นเป็นโฮคาเงะในอนาคต
เสียงประตูตู้เซฟดังเอี๊ยด
ประตูตู้เซฟเปิดออก
รอยยิ้มบนใบหน้าของชิมูระ ดันโซแข็งค้างทันที
ตู้เซฟที่ควรจะอัดแน่นไปด้วยธนบัตร เวลานี้กลับว่างเปล่า
อย่าว่าแต่เงินเลย แม้แต่เศษเส้นผมสักเส้นก็ไม่เห็น!
ความดันของชิมูระ ดันโซพุ่งสูงขึ้นทันทีด้วยความโกรธ
“ใคร? มันเป็นไอ้สารเลวคนไหนกัน!”
ชิมูระ ดันโซด่าลั่นอย่างเดือดดาล
“พวกแกทุกคนไปสืบเดี๋ยวนี้ รีบไปสืบ! ต่อให้ต้องขุดดินลึกสามฉื่อ ก็ต้องหาเงินของฉันกลับมาให้ได้!!!”
“ครับ!”
คนของหน่วยรากได้ยินเช่นนั้น ก็รีบออกจากฐานทันที
ชิมูระ ดันโซเกือบเป็นลมเพราะความโกรธ
ตอนนี้เขาเข้าใจความรู้สึกของฮิรุเซ็นในตอนนั้นแล้ว
เขาคิดไม่ตกจริง ๆ ว่าโจรแบบไหนกันที่กล้าบ้าบิ่นขนาดนี้ ถึงขั้นบุกมาขโมยเงินของเขาในโคโนฮะ!
“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร อย่าให้ฉันจับได้ก็แล้วกัน!”
ชิมูระ ดันโซกัดฟันกรอด
หากคนของหน่วยรากที่มาส่งข่าวอยู่ที่นี่ด้วย คงต้องตกใจอย่างแน่นอน
เพราะคำพูดของดันโซเหมือนกับที่ฮิรุเซ็นพูดไม่มีผิด
นอกหมู่บ้านโคโนฮะ
ภายในถ้ำอันมืดสลัว
“ฮี่ ๆ ๆ หนึ่ง สิบ ร้อย พัน หมื่น...”
เงาร่างดำสนิทกำลังนับเงินไม่หยุด
คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงแค่คืนเดียว เขาก็ “หาเงิน” ได้ถึงหนึ่งพันล้านเรียว!
“สมกับเป็นหมู่บ้านโคโนฮะ รวยจริง ๆ...”
เซ็ตสึดำแค่ไปเยือนตู้เซฟสองแห่ง ก็ได้เงินมาถึงหนึ่งพันล้านเรียวแล้ว!
หากไม่ใช่เพราะเขาต้องขนทีละรอบ ๆ เขาคงหาเงินได้มากกว่านี้แน่นอน!
“ดูท่าคงต้องหลอกเจ้าเด็กโง่โอบิโตะนั่นมาช่วยเสียแล้ว...”
เซ็ตสึดำพึมพำกับตัวเอง