บทที่ 705 - สภาพร่างกายของคนแต่ละคนยังไม่อาจนำมาเหมารวมกันได้เลย นับประสาอะไรกับหมูล่ะ?

บทที่ 705 - สภาพร่างกายของคนแต่ละคนยังไม่อาจนำมาเหมารวมกันได้เลย นับประสาอะไรกับหมูล่ะ?

"พระธาตุเม็ดนี้ เป็นของจริงงั้นหรือ?"

"เหลือเชื่อจริงๆ แม้แต่ไต้ซือจากวัดลิ่วลุน ก็ยังไม่สามารถฟันธงได้ว่าเป็นของปลอม"

"มันจะต้องเป็นของจริงอย่างแน่นอน ใต้เท้าหลินพูดถูกแล้ว หมูกับคนเผาพระธาตุออกมา ย่อมต้องแตกต่างกันอยู่แล้ว จะให้เหมือนกันเป๊ะได้อย่างไร? ตอนนี้พวกเราก็ได้เห็นประจักษ์กับตาแล้ว ว่ามันถูกเผาออกมาจริงๆ"

จูเหนิงรู้สึกตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมาก ส่วนเจียงกว่างหรงที่อยู่ข้างๆ ก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

"พี่สาม พี่ใหญ่ของพวกเรานี่เก่งเกินไปแล้ว เผาพระธาตุออกมาได้จริงๆ ด้วยหรือ?"

"แน่นอนสิ การทำงานของพี่เฉิน มีแต่สิ่งที่เจ้าคิดไม่ถึง ไม่มีอะไรที่พี่เฉินทำไม่ได้หรอก"

จูเจ้ากั๋วก็มองด้วยความทึ่งเช่นกัน ส่วนโหวจ้าวอวิ๋นก็พ่นลมหายใจขุ่นมัวออกมา

"เรื่องนี้ คงต้องเป็นที่ถกเถียงกันไปอีกนาน"

โหวจ้าวอวิ๋นรู้ดีว่า โศลกธรรมที่มุ่งเป้าโจมตีหลินเฉินก่อนหน้านี้ ในวินาทีที่หลินเฉินสามารถเผาพระธาตุออกมาได้ โศลกธรรมบทนั้นก็จะกลายเป็นเพียงเรื่องโกหกหลอกลวงไปในทันที

ภายในห้องส่วนตัว องค์รัชทายาทหันไปทูลหวงไท่โฮ่ว

"เสด็จย่า หลินเฉินเผาพระธาตุออกมาได้แล้ว พระธาตุเป็นของจริงพ่ะย่ะค่ะ"

พระพักตร์ของหวงไท่โฮ่วแสดงให้เห็นถึงความไม่เชื่อถือ เริ่นเทียนติ่งจึงตรัสขึ้นมาว่า "เดี๋ยวลูกจะให้คนนำพระธาตุขึ้นมาให้ทอดพระเนตรนะพ่ะย่ะค่ะ หากเสด็จแม่ทรงพินิจพิจารณาอย่างละเอียด ก็ย่อมจะทรงทราบได้เอง ว่าพระธาตุเม็ดนี้เป็นของจริงหรือของปลอม"

หวงไท่โฮ่วไม่ตรัสสิ่งใด เพียงแต่ตอบรับด้วยเสียงฮึมฮำในลำคอ

บรรดานักศึกษาจากกั๋วจื่อเจียน ต่างก็รู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า ไม่ใช่สิ พระธาตุนี่ มันสามารถเผาออกมาจากร่างหมูได้จริงๆ หรือ?

จ้าวหู่ยังคงยืนนิ่งอยู่ในกองเถ้าถ่านของกองฟืนโดยไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหน เขายังคงอยู่ในท่านั่งยองๆ เมื่อเห็นหลินเฉินส่งสายตามาให้ พร้อมกับการพยักหน้าเล็กน้อย จ้าวหู่ก็เข้าใจความหมายในทันที ดังนั้นเขาจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "คุณชาย ดูเหมือนจะมีพระธาตุอีกเม็ดหนึ่งนะขอรับ"

พรึ่บ!

สิ้นคำกล่าวนี้ บริเวณลานจัตุรัสที่เดิมทีมีเสียงเซ็งแซ่ ก็พลันเงียบกริบลงทันที คนอื่นๆ ต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

อะ...อะไรนะ?

ยังมีพระธาตุอยู่อีกหรือ?

หลินเฉินแกล้งทำเป็นประหลาดใจ "โอ๊ะ? ยังมีพระธาตุอยู่อีกหรือ?"

"ใช่ขอรับคุณชาย ข้าค้นพบอีกเม็ดหนึ่งแล้ว"

จ้าวหู่หยิบพระธาตุสีดำสนิทออกมาอีกเม็ดหนึ่ง พระธาตุเม็ดนี้ ดูเหมือนจะใหญ่กว่าเม็ดเมื่อครู่เสียอีก

หลินเฉินยิ้ม "นับเป็นมงคลสองชั้นเลยทีเดียว ไม่คาดคิดเลยว่าจะเผาพระธาตุออกมาได้ถึงสองเม็ดในคราวเดียว นำไปให้คนอื่นๆ ได้ชื่นชมบารมีสิ"

ก็ถูกนำไปล้างทำความสะอาดอีกครั้ง จากนั้นทหารก็นำใส่ถาด เพื่อนำไปให้คนอื่นๆ ได้ชื่นชมบารมี

ผู้คนที่อยู่ในลานต่างก็ยืนอึ้งกันไปตามๆ กัน บรรดาอาจารย์และนักศึกษาจากมหาวิทยาลัยหลวงจิงซือ จ้องมองพระธาตุเม็ดที่สองนี้ พระธาตุเม็ดนี้ ดูเหมือนจะมีสีแดงเข้ม ภายในคล้ายจะมีลวดลายบางอย่างฝังอยู่

คนอื่นๆ ก็ชะเง้อคอมองตาม พวกเริ่นฉี่หมิงก็จ้องมองพระธาตุที่ถูกส่งผ่านมาให้ชื่นชมบารมีด้วยความตกตะลึง

ยังมีอีกถึงสองเม็ดเลยหรือ?

คงวั่ง ไต้ซือแห่งวัดลิ่วลุน เขาก็มีสีหน้ามึนงงเช่นกัน ศิษย์น้องที่อยู่ข้างๆ เอ่ยถาม "ศิษย์พี่ สามารถเผาพระธาตุออกมาได้ถึงสองเม็ดในคราวเดียวเลยหรือขอรับ?"

"อมิตาภพุทธ ศิษย์พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน"

เรื่องพรรค์นี้ พวกเขาไม่เคยพบเจอมาก่อนเลยในชีวิต

ภายในห้องส่วนตัว หวงไท่โฮ่วก็ทรงทอดพระเนตรด้วยความตกตะลึงเช่นกัน สามารถเผาพระธาตุออกมาได้ถึงสองเม็ดในคราวเดียวเลยหรือ?

แถมยังเผาออกมาจากร่างของหมูอีกด้วย?

องค์รัชทายาททรงตื่นเต้นดีใจ "เสด็จย่า พระธาตุเม็ดที่สองพ่ะย่ะค่ะ!"

หลินเฉินมีสีหน้าเรียบเฉย เขาหันไปมองจ้าวหู่ จ้าวหู่เข้าใจความหมายในทันที เขาจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "คุณชาย ค้นพบพระธาตุอีกเม็ดหนึ่งแล้วขอรับ"

อะไรนะ??

ยังมีอีกหรือ??

คนอื่นๆ ในลานจัตุรัสยังไม่ทันจะหายตกตะลึงจากพระธาตุเม็ดที่สอง ก็ต้องมาเผชิญกับพระธาตุเม็ดที่สามอีกแล้ว

โหวจ้าวอวิ๋นถึงกับยืนอึ้ง บรรดาขุนนางคนอื่นๆ ก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน

เฉินอิงมีสีหน้าแปลกประหลาด พี่หลิน นี่ท่านกะจะทำให้พระธาตุกลายเป็นของเกลื่อนกลาดเลยหรือไง?

ส่วนหลินเฉินก็กล่าวว่า "ยังมีอีกหรือ? ได้ นำออกมาให้ทุกคนได้ชื่นชมบารมีเลย"

พระธาตุเม็ดที่สามถูกนำไปล้างทำความสะอาด แล้วใส่ลงในถาด

จ้าวหู่ยังคงนั่งยองๆ ค้นหาต่อไป บรรดาขุนนางต่างก็จ้องมองการกระทำของจ้าวหู่ ในเวลานี้ ภายในใจของพวกเขาก็เริ่มเกิดความสงสัยขึ้นมาแล้ว หรือว่าจะยังมีพระธาตุเม็ดที่สี่อยู่อีก?

เสนาบดีกรมครัวเรือน เฉินเหวินฮุย แววตาของเขาก็มีประกายแปลกประหลาดอยู่เช่นกัน ก่อนหน้านี้เขาเพียงแค่ได้รับจดหมายจากทางครอบครัว ที่บรรยายถึงชั้นเชิงของหลินเฉินในการปกครองเจียงหนาน ที่สามารถปราบปรามพวกบรรดาพ่อค้าและบัณฑิตจนอยู่หมัดไร้ทางสู้ ครั้งนี้เขาได้มาเห็นกับตาตัวเอง พระธาตุที่โผล่มาอย่างต่อเนื่อง ก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้คนตกตะลึงตาค้างได้แล้ว

เมื่อพระธาตุเม็ดที่สาม ถูกส่งมาตรงหน้าคงวั่งและศิษย์น้อง ศิษย์น้องก็พูดจาตะกุกตะกัก "ศะ...ศิษย์พี่ นี่มันพระธาตุสีเขียวงั้นหรือขอรับ?"

ในดวงตาของคงวั่งก็เต็มไปด้วยความฉงนสงสัย เขามองดูอย่างงุนงง พระธาตุทำไมถึงได้มีสีสันหลากหลายแตกต่างกันมากมายถึงเพียงนี้?

พวกเริ่นฉี่หมิง มองดูพระธาตุที่ถูกนำมาให้ชื่นชมบารมี ก็รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในความสับสนงุนงงอย่างหนัก

ทำไมจู่ๆ พระธาตุก็กลายเป็นของเกลื่อนกลาด นึกอยากจะให้โผล่มาก็โผล่มาได้ง่ายๆ เช่นนี้?

แต่ประเด็นสำคัญก็คือ พระธาตุที่อยู่ในถาดนี้ พวกเขามองดูแล้วก็ไม่พบความผิดปกติใดๆ เลย

ภายในห้องส่วนตัว เริ่นเทียนติ่งทรงหันไปทอดพระเนตรหวงไท่โฮ่ว ส่วนหวงไท่โฮ่วทรงนิ่งเงียบไม่ยอมตรัสอะไร ภายในพระเนตรของพระองค์ในเวลานี้ ก็เต็มไปด้วยความประหลาดพระทัยและความสงสัยอย่างลึกซึ้ง หรือว่าสิ่งที่พระมหาเถระรูปนั้นตรัสไว้ จะเป็นเรื่องผิดพลาดจริงๆ?

ทว่าวินาทีต่อมา จ้าวหู่ก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง "คุณชาย ค้นพบพระธาตุอีกเม็ดหนึ่งแล้วขอรับ!"

เวรเอ๊ย??

ทุกคนในที่เกิดเหตุ ต่างก็ตะลึงตาค้างกันไปหมด!

ยังมีอีกหรือ?

บรรดาขุนนางเริ่มมีความวุ่นวาย ราษฎรก็ส่งเสียงฮือฮา ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

นักศึกษาจากกั๋วจื่อเจียนอดไม่ได้ที่จะลุกขึ้นยืน "ใต้เท้าหลิน! นี่ท่านทำเกินไปหรือเปล่า พระธาตุจะสามารถเผาออกมาได้มากมายถึงเพียงนี้ในคราวเดียวได้อย่างไร?"

หลินเฉินตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "เอ๊ะ? ทำไมพระธาตุถึงจะเผาออกมามากมายถึงเพียงนี้ในคราวเดียวไม่ได้ล่ะ นี่คือสิ่งที่พวกท่านเห็นกับตาตัวเองนะ ยิ่งไปกว่านั้น สภาพร่างกายของคนแต่ละคนยังไม่อาจนำมาเหมารวมกันได้เลย นับประสาอะไรกับหมูล่ะ? หมูสามารถเจริญเติบโตจนมีน้ำหนักหลายร้อยชั่งได้ ท่านสามารถเจริญเติบโตจนมีน้ำหนักหลายร้อยชั่งได้ไหมล่ะ? หญิงตั้งครรภ์อย่างมากก็คลอดลูกได้แค่สี่คนในคราวเดียว แต่หมูสามารถคลอดลูกได้เป็นสิบๆ ตัวในคราวเดียว ยิ่งไปกว่านั้น ขุนนางผู้นี้ก็บอกไปแล้ว ว่านี่ไม่ใช่หมูธรรมดาทั่วไป แต่นี่คือหมูที่บรรลุผลแห่งธรรม การที่มันจะเผาพระธาตุออกมาได้มากกว่าปกติสักหน่อย มันจะไม่สมเหตุสมผลตรงไหน?"

นักศึกษาจากกั๋วจื่อเจียนผู้นั้นถึงกับอ้าปากค้าง ริมฝีปากขมุบขมิบ แต่ก็ไม่สามารถโต้แย้งอะไรได้เลย

คนอื่นๆ เมื่อได้ยินเช่นนั้น แม้จะรู้สึกว่าสิ่งที่หลินเฉินพูดมันก็มีเหตุผล แต่ก็ยังรู้สึกตะหงิดๆ อยู่ดี

โหวจ้าวอวิ๋นก็ถึงกับอึ้งไปเลย พวกเริ่นฉี่หมิงก็เช่นกัน

ฝูงชนเริ่มเกิดความโกลาหล แต่หลินเฉินกลับสั่งการว่า "ส่งต่อให้ทุกคนได้ชื่นชมพระธาตุต่อไป"

ภายในห้องส่วนตัว เริ่นเทียนติ่งทรงมีประกายแย้มพระสรวลในพระเนตร พระองค์ทรงหันไปมองพระมารดาของพระองค์ ในขณะนี้หวงไท่โฮ่ว กำลังตกอยู่ในความสับสนงุนงงอย่างหนัก

และหลังจากนั้น จ้าวหู่ก็ยังคงควักพระธาตุออกมาอย่างต่อเนื่อง

"คุณชาย เจอพระธาตุอีกเม็ดหนึ่งแล้วขอรับ"

"คุณชาย พระธาตุเม็ดที่หกขอรับ"

"คุณชาย พระธาตุเม็ดที่เจ็ดขอรับ"

ยิ่งไปกว่านั้น พระธาตุที่จ้าวหู่ควักออกมา แต่ละเม็ดก็มีขนาดใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ โดยเฉพาะเม็ดสุดท้าย มีขนาดใหญ่เท่ากำปั้นเลยทีเดียว แม้แต่ในขณะที่กำลังล้างทำความสะอาดเพื่อนำไปให้ทุกคนชื่นชม เมื่อคนอื่นๆ มองดู ก็จะเห็นว่าพระธาตุเม็ดนี้ ดูคล้ายกับมีสีดำสนิท แต่เมื่อมองดูภายใต้แสงแดด กลับเปล่งประกายสีสันงดงามออกมา

บางคนถึงกับพึมพำออกมาอย่างเหม่อลอย "สีดำที่เปล่งประกายห้าสี?"

"ยังมีพระธาตุแบบนี้อยู่อีกหรือ?"

"เหลือเชื่อจริงๆ"

หวังขุยก็แอบถอดถอนใจอยู่ลึกๆ ชั้นเชิงของใต้เท้าหลินช่างยอดเยี่ยมจริงๆ ตอนนี้เขาสามารถฟันธงได้เลยว่า พระธาตุทั้งเจ็ดเม็ดนี้ จะต้องไม่ใช่พระธาตุชนิดเดียวกับที่วัดลิ่วลุนเผาออกมาได้อย่างแน่นอน แต่ทว่า ใครเล่าจะกล้าฟันธง ว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่พระธาตุ?

(จบแล้ว)