บทที่ 22 - เรนเจอร์แห่งแสง เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์สยบมาร!

บทที่ 22 - เรนเจอร์แห่งแสง เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์สยบมาร!

"ผู้จัดการหวง ฉันเอาของมาขายน่ะ ไม่ทราบว่า 'สถานการค้าซิงไห่' ของพวกคุณรับซื้อไหม" ลั่วเซวียนเซวียนถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"รับสิครับ แน่นอนว่าต้องรับอยู่แล้ว!"

เมื่อผู้จัดการหวงได้ยินดังนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย เขาลูบมือไปมาพร้อมกับพูดด้วยความคาดหวังว่า "ไม่รู้ว่าครั้งนี้คุณหนูลั่วเอาของดีอะไรมาให้ 'สถานการค้าซิงไห่' ของเราบ้าง รีบเอาออกมาเปิดหูเปิดตาให้ผมดูหน่อยเถอะครับ!"

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนเอาแต่โต้ตอบกันไปมา ปล่อยให้เขายืนหัวโด่งอยู่ข้างๆ ลู่เซิ่งก็อดไม่ได้ที่จะบ่นพึมพำเสียงเบา "แต่... ผมมาถึงก่อนชัดๆ เลยนะ..."

เขายังพูดไม่ทันจบ ผู้จัดการหวงก็โบกมือขัดจังหวะ!

"ขออภัยด้วย แขกท่านนี้คือสมาชิก VIP ของ 'สถานการค้าซิงไห่' เรา ไม่ว่าเธอจะนำอะไรมาขาย ก็ไม่ต้องต่อคิวทั้งนั้น!" ผู้จัดการหวงกล่าวด้วยสีหน้าเหยียดหยาม!

"VIP?"

ลู่เซิ่งได้ยินดังนั้นก็ทำหน้าเหวอ ยังไม่ทันตั้งตัวว่าเกิดอะไรขึ้น!

แต่ทว่าเหล่าผู้ใช้อาชีพที่กำลังต่อแถวอยู่ด้านหลัง เมื่อได้ยินเช่นนั้น ราวกับได้ยินเรื่องที่เหลือเชื่อที่สุด พวกเขาก็ส่งเสียงฮือฮากันขึ้นมาทันที!

"พระเจ้าช่วย! สาวสวยคนนี้คือใครกัน อายุแค่นี้ก็กลายเป็นสมาชิก VIP ของ 'สถานการค้าซิงไห่' แล้วเหรอ?"

"ได้ยินมาว่าการจะกลายเป็นสมาชิก VIP ของ 'สถานการค้าซิงไห่' ได้ อย่างน้อยต้องเคยขายอุปกรณ์สวมใส่คุณภาพระดับ 'เงิน' ขึ้นไปนะ!"

"อะไรนะ? คุณภาพระดับ 'เงิน'?"

"มีอุปกรณ์ดีขนาดนั้น ทำไมต้องเอามาขายให้ 'สถานการค้า' ด้วยล่ะ เอาไปขายใน 'โรงประมูล' ให้กับผู้ใช้อาชีพคนอื่นไม่ดีกว่าเหรอ?"

ผู้คนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ไปต่างๆ นานา!

ในตอนนั้นเอง ผู้ใช้อาชีพที่มีประสบการณ์กว้างขวางคนหนึ่ง เหมือนจะจดจำตัวตนของลั่วเซวียนเซวียนได้ จึงโพล่งขึ้นมาว่า "ฉันรู้แล้ว เธอเหมือนจะเป็นลั่วเซวียนเซวียน ดาวโรงเรียนมัธยมตงหลินแห่งที่หนึ่ง ผู้ใช้ 'อาชีพระดับซูเปอร์' ที่เพิ่งเปลี่ยนอาชีพในปีนี้ไง!"

"อะไรนะ? เธอคือลั่วเซวียนเซวียนคนนั้นเหรอ?"

"มิน่าล่ะ ถึงได้สวยขนาดนี้!"

"ฉันได้ยินมาว่าลั่วเซวียนเซวียนคือ 'เรนเจอร์แห่งแสง' ที่ร้อยปีจะมีสักคน 'พรสวรรค์การต่อสู้' ของเธอคือ 'หัวใจแห่งแสง' ระดับ A เชียวนะ หากเปิดใช้งาน จะทำให้ลูกศรที่เธอยิงออกไปแฝงผลของ 'เปลวเพลิงศักดิ์สิทธิ์สยบมาร' สร้างความเสียหายศักดิ์สิทธิ์ 200% ให้กับเป้าหมายได้!"

"นี่... นี่มันจะโหดเกินไปแล้วมั้ง?"

"ไม่แปลกใจเลยที่ได้เป็น VIP ของ 'สถานการค้าซิงไห่' ที่แท้ก็เป็นเทพธิดานี่เอง!"

ผู้คนต่างพากันซุบซิบ ทุกคนล้วนมองไปที่ลั่วเซวียนเซวียนด้วยสายตาคลั่งไคล้!

ส่วนลั่วเซวียนเซวียนก็เชิดคางขึ้นสูง ราวกับเคยชินกับการได้รับการปรนนิบัติดุจดาวล้อมเดือนเช่นนี้มานานแล้ว เธอถึงกับไม่ลืมที่จะส่งสายตาท้าทายไปให้ลู่เซิ่งด้วย!

"ผู้จัดการหวง ช่วยไล่พวกสุนัขหรือแมวที่เกะกะบางตัวออกไปไกลๆ หน่อยได้ไหม ตอนที่ฉันทำธุรกรรม ฉันชอบความสงบน่ะ!"

ลั่วเซวียนเซวียนปรายตามองลู่เซิ่งที่ยืนแข็งทื่อเป็นไก่ไม้กระดานอยู่ด้านหลัง แล้วพูดจงใจพาดพิง!

"ได้แน่นอนครับ!"

ในฐานะผู้จัดการของ "สถานการค้าซิงไห่" ผู้จัดการหวงมีความฉลาดเฉลียวเพียงใด?

แม้ว่าลั่วเซวียนเซวียนจะไม่ได้เอ่ยชื่อใครออกมาตรงๆ!

แต่เขาก็เดาได้ทันทีว่าลั่วเซวียนเซวียนหมายถึงใคร เขาจึงเงยหน้าขึ้นมา แล้วตวาดใส่ลู่เซิ่งเสียงดังลั่น!

"แกนั่นแหละ!"

"ผมเหรอ?"

ลู่เซิ่งชี้ไปที่ตัวเองแล้วถามอย่างงงๆ!

"ใช่ แกนั่นแหละ!"

ผู้จัดการหวงพยักหน้าอีกครั้ง ก่อนจะตะคอกใส่อย่างไร้เยื่อใย "ถอยไปยืนข้างหลัง อย่ามารบกวนแขกคนสำคัญของฉัน!"

"ให้ตายเถอะ!"

มาถึงจุดนี้ ลู่เซิ่งก็ทนเก็บความหงุดหงิดเอาไว้ไม่อยู่อีกต่อไป เขาสบถออกมาตรงนั้นเลย เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คาดคิดว่ายัยเด็กนี่จะใจแคบขนาดนี้ มาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ลืมที่จะข่มขวัญเขา!

"คุณหนูลั่ว ตอนนี้คุณเอาของออกมาได้แล้วล่ะครับ"

ในขณะเดียวกัน ผู้จัดการหวงก็หันขวับกลับมา มองลั่วเซวียนเซวียนด้วยสายตาคาดหวัง ใบหน้าของเขาเปลี่ยนกลับมาประดับด้วยรอยยิ้มประจบประแจงอีกครั้ง ทำเอาลู่เซิ่งมองดูจนตาค้างไปเลย...

"อืม!"

ลั่วเซวียนเซวียนเห็นดังนั้นก็พยักหน้าอย่างพอใจ จากนั้นภายใต้สายตาอันเปี่ยมไปด้วยความหวังของผู้จัดการหวง เธอก็ค่อยๆ หยิบอุปกรณ์สวมใส่ออกมาจาก "กระเป๋าสัมภาระติดตัว" ของเธอสามชิ้น ได้แก่ หมวกเกราะหนึ่งใบ ปลอกแขนหนึ่งคู่ และสนับขาส่วนล่างอีกหนึ่งชิ้น!

ฟุ่บ!

วินาทีต่อมา แสงสีเงินขาวอันเจิดจรัสก็พวยพุ่งออกมาจากอุปกรณ์สวมใส่ทั้งสามชิ้นนั้น!

"อะไรนะ? แสงสีเงินขาว?"

"นี่... นี่มันอุปกรณ์สวมใส่คุณภาพระดับ 'เงิน' นี่นา!"

"แถมยังมีตั้งสามชิ้นแหนะ!"

"พระเจ้าช่วย ไม่เสียชื่อเทพธิดาแห่งโรงเรียนที่หนึ่งจริงๆ ดูจากท่าทางแล้ว เธอคงจะเคลียร์ 'ถ้ำมารแมกมา' ใน 'โหมดระดับยาก' มาแล้วแน่ๆ เลย!"

"ต้องใช่แน่ๆ ฉันได้ยินมาว่าอุปกรณ์สวมใส่คุณภาพระดับ 'เงิน' นี้ จะดรอปเฉพาะในดันเจี้ยนห้วงลึก 'โหมดระดับยาก' เท่านั้น แม้ว่าในพื้นที่ป่าจะมีโอกาสดรอปอยู่บ้าง แต่มันเป็นไปไม่ได้หรอกที่จะร่วงออกมาพร้อมกันถึงสามชิ้นรวด!"

ผู้คนพากันฮือฮาขึ้นมาอีกครั้ง แทบจะมองออกถึงคุณภาพของอุปกรณ์สวมใส่ทั้งสามชิ้นนี้ได้ในพริบตาเดียว!

แม้แต่ผู้จัดการหวงก็ยังอดไม่ได้ที่จะถามขึ้นมา "คุณหนูลั่ว คุณคงไม่ได้เคลียร์ 'ถ้ำมารแมกมา' ใน 'โหมดระดับยาก' มาจริงๆ หรอกนะครับ!"

"หึๆ ก็แค่ดันเจี้ยนห้วงลึกระดับมือใหม่ มันจะยากสักแค่ไหนกันเชียว?" ลั่วเซวียนเซวียนยิ้มอย่างเย่อหยิ่ง!

แม้จะไม่ได้ตอบคำถามของผู้จัดการหวงตรงๆ!

แต่คำพูดของเธอ ก็ช่วยยืนยันการคาดเดาของทุกคนได้อย่างไม่ต้องสงสัย!

"พระเจ้าช่วย เคลียร์ได้จริงๆ ด้วย!"

"นี่... นี่มันจะเก่งเกินไปแล้ว!"

"เทพธิดา ขอแอดเพื่อนหน่อยครับ!"

"เทพธิดา มองมาทางนี้ที!!!"

ผู้คนพากันส่งเสียงร้องอุทานด้วยความตกตะลึงระลอกแล้วระลอกเล่า!

ส่วนลั่วเซวียนเซวียนก็รับฟังคำเยินยอจากทุกคนไปพลาง มองดูลู่เซิ่งด้วยความภาคภูมิใจราวกับนกยูงตัวน้อยไปพลาง!

"ให้ตายสิวะ!"

แต่ลู่เซิ่งที่อยู่ข้างๆ ทนดูต่อไปไม่ได้แล้ว!

ฟ้าดินเป็นพยานเถอะ!

เมื่อกี้ที่เขาโดนยัยเด็กนี่ "เยาะเย้ยซึ่งหน้า" แล้วเขาไม่ได้ตอบโต้กลับไป นั่นก็เป็นเพราะเขาไม่รู้ตื้นลึกหนาบางของเธอ เลยนึกว่าเธอจะเก่งกาจมาจากไหน!

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่า ยัยเด็กนี่เก๊กท่าอวดดีมาตั้งนาน สุดท้ายกลับหยิบเอาอุปกรณ์สวมใส่คุณภาพ "เงิน" ออกมาแค่สามชิ้นเท่านั้น!

อุปกรณ์ระดับ "เงิน" เนี่ยนะ!

ต้องรู้ไว้ว่า ตั้งแต่ที่ลู่เซิ่งเคลียร์ "ถ้ำมารแมกมา" ใน "โหมดฝันร้าย" ได้สำเร็จ สำหรับตัวเขาแล้ว แม้แต่อุปกรณ์สวมใส่ระดับ "ทอง" ที่ไร้ประโยชน์ เขายังไม่ชายตามองด้วยซ้ำ!

ส่วนคุณภาพระดับ "เงิน" น่ะเหรอ ในกระเป๋าสัมภาระติดตัวของเขามีกองอยู่หลายสิบชิ้น เขาขี้เกียจแม้แต่จะดูสเตตัสด้วยซ้ำ เดิมทีเขาตั้งใจจะกลับมาขายทิ้งเป็นขยะเลย!

แต่ลั่วเซวียนเซวียนกลับทำตัวเป็นพระแม่กวนอิม เพียงเพราะมีของระดับ "เงิน" แค่สามชิ้น!

ในเวลานี้ ลู่เซิ่งอยากจะหิ้วคอเสื้อยัยเด็กนี่ขึ้นมา แล้วถามให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยว่า ใครมอบความกล้าในการโอ้อวดแบบนี้ให้กับเธอ เหลียงจิ้งหรูงั้นเหรอ?

"เพิ่งเปลี่ยนอาชีพได้แค่สองวัน ก็เคลียร์ 'ถ้ำมารแมกมา' ใน 'โหมดระดับยาก' ได้แล้ว สมกับที่เป็นผู้ใช้ 'อาชีพระดับซูเปอร์' จริงๆ อนาคตของคุณหนูลั่วต้องไร้ขีดจำกัดอย่างแน่นอนครับ!"

"ที่ไหนกันละคะ ผู้จัดการหวงก็ชมเกินไป"

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนยังคงผลัดกันร้องรับเป็นปี่เป็นขลุ่ย คนหนึ่งกล้าอวย คนหนึ่งก็กล้ารับ!

"ชิ! ฉันก็นึกว่าจะเจ๋งมาจากไหน ที่แท้คำว่า VIP ของ 'สถานการค้าซิงไห่' ของพวกนาย ก็มีดีแค่นี้เองสินะ!"

ในที่สุด ลู่เซิ่งก็ทนไม่ไหว เขาก้าวออกมาและพูดด้วยสีหน้าดูถูกเหยียดหยาม!

"หืม? แกหมายความว่ายังไง?"

ผู้จัดการหวงได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป และเอ่ยถามไปตามสัญชาตญาณ!

"ก็ไม่ได้หมายความว่ายังไง แค่รู้สึกว่า VIP ของพวกนายมันดูไร้ระดับไปหน่อยก็เท่านั้น!"

ลู่เซิ่งส่ายหน้า และกวาดสายตามองอุปกรณ์สวมใส่ระดับ "เงิน" ทั้งสามชิ้นบนเคาน์เตอร์ด้วยสายตาเหยียดๆ ก่อนจะเบ้ปากพูดว่า "ขนาดหยิบเอาขยะระดับ 'เงิน' ออกมาไม่กี่ชิ้น นายยังเลียแข้งเลียขาได้ขนาดนี้ ถ้าฉันควักของออกมามั่วๆ สักชิ้น นายจะไม่ตกใจจนตายเลยเหรอ?"

(จบแล้ว)