บทที่ 18 ไม่ได้อยู่ในที่เกิดเหตุ ไม่มีหลักฐาน (1)

จัวเซ่าใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงในการออกไปครั้งนี้

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง เขาหยิบถุงพลาสติกสีดำถุงนั้นปีนข้ามกำแพงแล้วเข้าไปในโรงเรียน เมื่อมาถึงหน้าต่างห้องพยาบาล หลังจากพบว่าม้านั่งตัวเล็กที่วางกั้นไว้บริเวณประตูยังคงอยู่ที่เดิม ไม่ได้ถูกเคลื่อนย้ายไปไหน จัวเซ่าก็รู้สึกวางใจ จากนั้นก็ปีนกลับเข้าไปทางหน้าต่าง

ทันทีที่จัวเซ่าเข้ามา เขาก็ได้ยินเสียงของแพทย์ประจำโรงเรียนดังเข้ามา

“เพื่อนของเธอไม่น่าจะเป็นอะไรนะ? ทำไมยังอยู่ตรงนี้ตลอดเลยล่ะ?”

“อาจารย์ให้ผมไปดูเขาเถอะ!” เสียงเหลียงเฉินดังตามมา

ช่วงวัยรุ่นเป็นช่วงเสียงแตก เสียงจะแหบลงเล็กน้อยเพื่อปิดบังความว้าวุ่นในใจ...ในตอนแรกจัวเซ่ากังวลว่าเหลียงเฉินจะไม่อาจรับมือกับสถานการณ์นี้ได้ แต่ตอนนี้ดูเหมือน...เจ้าอ้วนตัวน้อยนี่จะฉลาดมาก

ในขณะที่จัวเซ่ากำลังครุ่นคิด ก็เห็นเหลียงเฉินเปิดประตูเข้ามาพอดี

เหลียงเฉินอยู่ต่อหน้าแพทย์ประจำโรงเรียน เพื่อช่วยจัวเซ่าปิดบังความจริง เขายังคงแสดงท่าทีสงบนิ่ง แต่เมื่อพ้นสายตาของแพทย์ประจำโรงเรียน ใบหน้าของเขากลับฉายแววแห่งความกังวลและความกลัว

เขาไม่รู้ว่าจัวเซ่าออกไปทำอะไร รู้เพียงแต่ว่าไม่อาจให้ใครรู้ได้ว่าจัวเซ่าไม่อยู่

เหลียงเฉินเข้ามาในห้องด้านในด้วยอาการสั่นเทา วางแผนว่าจะทำเป็นเดินไปรอบ ๆ แล้วบอกกับแพทย์ประจำโรงเรียนว่าจัวเซ่ายังนอนหลับอยู่ แต่ทันทีที่เขาเปิดประตูก็พบเข้ากับจัวเซ่า

ทันใดนั้นใบหน้าที่ฉายแววกังวลของเขาก็พลันมลายหายไป เรียกออกมาด้วยความตื่นเต้น “จัวเซ่า”

“ฉันกลับมาแล้ว” จัวเซ่าเอ่ยกระซิบเสียงเบา

เหลียงเฉินถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก จัวเซ่าก็พูดอีกครั้งว่า “ฉันไม่เป็นไรแล้ว ฉันจะสวมรองเท้า นายไปเก็บการบ้านมาเถอะ”

เหลียงเฉินได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าหงึก ๆ และรีบไปเก็บการบ้านของตน เมื่อเก็บทุกอย่างเรียบร้อยแล้วก็กลับมาอีกครั้ง

จัวเซ่ายิ้ม นำเอกสารทั้งหมดไปสอดเอาไว้ในสมุดการบ้านของเหลียงเฉิน ส่วนเงินสี่พันหยวนนั้นเขาเอาใส่ไว้ในกระเป๋าของตน

เมื่อแพทย์ประจำโรงเรียนผู้สวมเสื้อสเวตเตอร์ถักเห็นจัวเซ่าเดินออกมา จึงเอ่ยถาม “ไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม?”

“ขอบคุณครับอาจารย์ ผมไม่เป็นไรแล้ว”

“ไม่เป็นอะไรแล้วก็กลับไปเรียนเถอะ” แพทย์ประจำโรงเรียนกล่าว ก่อนจะหันกลับไปสนใจเสื้อสเวตเตอร์ที่กำลังถักในมือต่อ นับตะเข็บไปทีละตะเข็บ

จัวเซ่าพยักหน้ารับ พาเหลียงเฉินเดินจากไป

“นี่...นี่คืออะไรเหรอ?” เหลียงเฉินมองเอกสารต่าง ๆ ในสมุดการบ้านของตน

“ทะเบียนบ้านของฉัน” จัวเซ่าเอ่ยตอบ “รอกลับไปที่ห้อง นายก็เอาของพวกนี้ใส่เข้าไปในช่องลับของกระเป๋านักเรียนนายอีกที”

กระเป๋านักเรียนของเหลียงเฉินมีช่องลับ โทรศัพท์มือถือของเขาก็เก็บไว้ในนั้น ต้องทำแบบนี้เพราะถูกขโมยมาหลายครั้งแล้ว

คนพวกนั้นขโมยของว่างและเงินก็ยังไม่เท่าไร แต่ก็มีบางอย่างที่ไม่สามารถให้ขโมยไปได้ เหลียงเฉินจะเอาของพวกนั้นทั้งหมดใส่ไว้ในช่องลับ

เมื่อได้ยินว่าจัวเซ่าต้องการเอาทะเบียนบ้านของตัวเองใส่ไว้ในช่องลับของกระเป๋านักเรียนของเขา ดวงตาของเหลียงเฉินก็เป็นประกาย รู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ถูก

แต่หลังจากจัวเซ่าเอาทะเบียนบ้านใส่ไว้ในกระเป๋านักเรียนของเขาจริง ๆ เขากลับอดตื่นเต้นไม่ได้ นอกจากทะเบียนบ้านแล้ว จัวเซ่ายังใส่เงินอีกก้อนลงในกระเป๋านักเรียนของเขาด้วย

“ต้องซ่อนเอาไว้ดี ๆ ให้ใครหาเจอไม่ได้” จัวเซ่าพูดกับเหลียงเฉิน

“ดะ...ได้...” มือของเขาไม่อาจหยุดสั่นได้

“วางใจได้ ไม่มีใครมาค้นของของนายหรอก” จัวเซ่าตบลงบนไหล่ของเหลียงเฉิน “นายยังต้องติดตามฉัน อย่าขี้ขลาดอย่างนั้นสิ”

เหลียงเฉินพยักหน้าด้วยความประหม่า

จัวเซ่าในความประทับใจของเขานั้นยอดเยี่ยมและเก่งกาจมาก ไม่คาดคิดว่า ว่า...จัวเซ่าขโมยเงินพวกนี้มาอย่างนั้นเหรอ ?

ความคิดดังกล่าวปรากฏขึ้นในสมองของเหลียงเฉิน แต่เพียงครู่เดียวก็รู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้ จัวเซ่าไม่มีทางไปขโมยเงินมาแน่! จัวเซ่าต้องไม่ได้ขโมยมาแน่!

“นี่เป็นเงินที่พ่อแม่ทิ้งเอาไว้ให้ฉัน ก่อนหน้านี้ถูกคนอื่นขโมยไป” จัวเซ่าอธิบายออกไป เขาจะสอนเรื่องไม่ดีให้กับเด็กไม่ได้ ไม่ควรทำให้เหลียงเฉินรู้สึกว่าการขโมยของเป็นเรื่องที่ถูก

เมื่อคิดได้ดังนั้น จัวเซ่าจึงเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับพ่อแม่ของเขาให้เหลียงเฉินฟังอย่างตรงไปตรงมา

ในชีวิตก่อนเขาไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ แต่มาจนถึงตอนนี้ เขาสามารถพูดเรื่องนี้ออกมาได้โดยไม่สะทกสะท้านอีกแล้ว ตอนนี้เป็นคาบการศึกษาด้วยตนเอง เพื่อนนักเรียนคนอื่น ๆ ต่างก็กำลังทำการบ้านอยู่ แต่จัวเซ่ากลับเล่าเกี่ยวกับสถานการณ์ต่าง ๆ ของตนทั้งหมดให้เหลียงเฉินฟัง จากนั้นกลับพบว่า...เหลียงเฉินกำลังร้องไห้

แน่นอนว่าตอนยังเป็นเด็ก การเห็นอกเห็นใจที่เอ่อล้นออกมาจากใจเป็นเรื่องง่ายมาก

“ตอนนี้ฉันไม่เป็นไรแล้ว พวกเขาเอาเงินของพ่อแม่ฉันไป ฉันก็แค่ให้พวกเขาคายพวกมันออกมา” จัวเซ่าเอ่ย

เหลียงเฉินพยักหน้า เขามองจัวเซ่าด้วยความเลื่อมใสเล็กน้อย จัวเซ่าน่าทึ่งมาก! ไม่เหมือนกับเขา ถูกรังแกก็ไม่กล้าบอกใคร...

“ถ้านายติดตามฉัน จากนี้จะไม่มีใครรังแกนายได้อีก” จัวเซ่าบอกออกไป เสียงนี้ การกระทำนี้ ราวกับเป็นพี่ใหญ่ของโลกใต้ดิน

น้องชายตัวน้อยเหลียงเฉินพยักหน้าอีกครั้ง

เมื่อรู้ถึงสถานการณ์ของจัวเซ่า เหลียงเฉินก็ใส่เงินจำนวนมากไว้ในกระเป๋าของตัวเอง ไม่ได้รู้สึกกลัวแม้แต่น้อย

เงินพวกนี้เดิมทีเป็นของจัวเซ่า!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เหลียงเฉินปาดน้ำตาแล้วเริ่มทำการบ้านวิชาคณิตศาสตร์ จัวเซ่ายังรอลอกการบ้านเขาอยู่!

วันนี้ช่วงบ่ายสงบมาก กระทั่งเลิกเรียน

ตอนบ่ายสี่โมงห้าสิบนาทีเป็นเวลาเลิกเรียนของนักเรียนชั้นปีที่ 1 และปีที่ 2 ของโรงเรียนมัธยมต้นเป่ยเหมิน

สำหรับปีที่ 3 จะเลิกเรียนตอนเวลาห้าโมงครึ่ง

เมื่อนักเรียนชั้นปีที่ 1 และปีที่ 2 ออกจากโรงเรียนไป หลายคนมองด้วยความสนใจ มีผู้ชายอ้วนคนหนึ่งวิ่งมาทางโรงเรียน

“จัวเซ่า! จัวเซ่า! แกไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!” จัวเจียเป่าวิ่งอยู่บนตึกเพื่อไปยังห้องเรียนของชั้นปีที่ 3 วิ่งไปด้วยตะโกนเรียกชื่อจัวเซ่าไปด้วย

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกชื่อจัวเซ่า ใบหน้าของอาจารย์หลายคนที่อยู่ในห้องพักครูก็มืดครึ้มลง

ครอบครัวจัวนี้เหลือเกินจริง ๆ ไม่จบไม่สิ้นเสียที?

หยางเจี้ยนหวาเดินออกไปไม่ได้คิดอะไร และทันทีที่เขาเดินออกไปก็พบจัวเจียเป่าเดินสวนเขาไปพอดี

“จัวเซ่า แก ไอ้สารเลว แกขโมยเงินของฉันไป!” จัวเจียเป่ามองไปยังจัวเซ่า ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปหาจัวเซ่า

หลังจากที่ชวีกุ้ยเซียงถูกตำรวจจับตัวไป มีคนบอกกับจัวหรงหมิงและจัวเจียเป่าว่าสามารถจ่ายเงินเพื่อพาตัวชวีกุ้ยเซียงออกมา ไม่ต้องให้ชวีกุ้ยเซียงทนทุกข์อยู่ในห้องขังที่สถานีตำรวจอีกต่อไป จากนั้นจัวเจียเป่าก็ขอให้จัวหรงหมิงไปที่ธนาคารเพื่อถอนเงินออกมาสี่พันหยวน

พวกเขานำเงินไปที่สถานีตำรวจ ก็ได้รับแจ้งว่าชวีกุ้ยเซียงจะถูกควบคุมตัวเป็นเวลาสิบสองวัน

หากต้องถูกขังสิบสองวัน จะไปเอาเงินที่ไหนมาพาเธอออกไปล่ะ? จัวหรงหมิงไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้ แม้ว่าตำรวจจะขอให้เขาจ่ายค่าปรับ เขาก็ไม่ได้จ่ายค่าปรับทันทีโดยอ้างว่าไม่ได้นำเงินมา

แม้ว่าสุดท้ายก็ต้องเสียค่าปรับอยู่ดี แต่เขาอยากจะจ่ายทีหลัง

จัวเจียเป่ายังอยากเอาตัวชวีกุ้ยเซียงออกมา แต่ถูกจัวหรงหมิงห้ามเอาไว้ สุดท้ายก็ต้องยอมแพ้ไป

ในการพาแม่ของเขาออกมา ประมาณดูแล้วต้องใช้เงินสองถึงสามพันหยวน...เงินนี้เล่นเกมได้กี่ตากัน?

พวกเขาเอาเงินกลับคืนมาทั้งหมด ล็อกเก็บเอาไว้ในตู้ แต่วันนี้เงินกลับหายไป!

สิ่งที่หายไปพร้อมกับเงินพวกนั้นคือเอกสารบางอย่างที่เกี่ยวกับจัวเซ่า...คนที่ขโมยเงินไปต้องเป็นมันแน่ ๆ！

จัวเจียเป่าโกรธมาก เขารีบตรงมาหาจัวเซ่าทันที