บทที่ 3 การก่อกวนเล็กๆ น้อยๆ (2)

ในชีวิตก่อนเขาเป็นคนรักศักดิ์ศรี ไม่เต็มใจที่จะต้องวิ่งบนถนน แต่ตอนนี้ไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

บ้านลุงของจัวเซ่าเป็นหอพักพนักงานของโรงงานปุ๋ย มีเนื้อที่รวมไม่ถึงห้าสิบตารางวา

บ้านหลังนี้พวกเขาอยู่กันสามคนยังพอว่า แต่เมื่อเพิ่มพี่น้องจัวเข้ามาอีกสองคนก็เลยเล็กเกินไป อยู่ไม่ได้ และเพื่อให้สองพี่น้องจัวมีที่อยู่ พวกเขาซื้อบ้านอีกหลังให้ลูกพี่ลูกน้องของจัวเซ่าอาศัยและขอให้ลูกพี่ลูกน้องของจัวเซ่าย้ายออกไป

ในชีวิตก่อนป้าสะใภ้ของจัวเซ่ามักจะพูดถึงเรื่องนี้บ่อย ๆ นี่เป็นการพิสูจน์ว่าพวกเขาดีต่อพี่น้องจัวมากแค่ไหน จัวเซ่าเคยรู้สึกผิดเกี่ยวกับลูกพี่ลูกน้องของเขา แต่ต่อมาเขาก็คิดได้ว่า...

หลังจากพ่อแม่ของเขาจากไป ลุงได้รับเงินชดเชยมาห้าหมื่นหยวน แต่ไม่ได้บอกสิ่งใดกับเขา เดาว่ายังได้เงินเก็บของพ่อแม่เขาไปด้วย เงินที่พวกเขาซื้อบ้านก็คงไม่พ้นเงินพวกนั้น

จัวเซ่าวิ่งไปด้วยความรวดเร็ว ไม่ถึงสิบนาทีก็ถึงบ้าน เขาวิ่งหอบหายใจขึ้นมาจนถึงชั้นสาม จากนั้นก็ได้ยินเสียงน้องสาวของตน “พี่ชาย!”

เด็กหญิงอายุสิบขวบ หน้าตาดี แต่เสื้อผ้าที่ใส่สั้นนิดหน่อย เมื่อเห็นจัวเซ่าดวงตาของเธอก็พลันสว่างขึ้น

“ถิงถิง” ในที่สุดจัวเซ่าก็รู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นท่าทางของน้องสาว

ในชีวิตที่แล้วเมื่อเขาพบจัวถิงอีกครั้งด้วยการช่วยเหลือของเหลียงซิน จัวถิงกับเขาเริ่มเหินห่างกันมากขึ้นเรื่อย ๆ จากเกรดของจัวถิงที่เคยดีมาก ๆ พอเรียนจบมัธยมปลายก็ไม่ได้เรียนต่อแล้ว พออายุได้สิบเจ็ดสิบแปดปีก็มีลูกแล้ว

ในชีวิตนี้เขาต้องไม่ปล่อยให้น้องสาวทำผิดพลาดซ้ำซากอีก

“ดีแต่บอกว่าไม่มีเวลากินข้าว จะไม่ยอมล้างจานงั้นเหรอ? กลับบ้านได้เร็วขนาดนี้ ทำไมก่อนหน้านี้ไม่กลับให้เร็วแบบนี้ล่ะ?” ในขณะนี้ผู้หญิงอายุราวสี่สิบห้าสิบปี ผมยุ่งเหยิง รูปร่างผอมบางเดินออกมาจากห้อง เธอเหลือบมองจัวเซ่าด้วยความรังเกียจและพูดว่า “รู้จักแต่เป็นปลิงมาเกาะ ไม่รู้จักทำงาน!”

ป้าสะใภ้ของจัวเซ่ามีชื่อว่าชวีกุ้ยเซียง เธอทั้งขี้เหนียว เห็นแก่ตัว และยังใจร้ายกับสองพี่น้องจัวมาก แค่เห็นหน้าเธอ เขาก็อยากจะเข้าไปทุบตีเธอเสียด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ทำอย่างนั้น

ในสังคมนี้ผู้คนล้วนรู้สึกว่าผู้ใหญ่สั่งสอนเด็กเป็นเรื่องที่สมควร เมื่อเด็กมีปากเสียงกับผู้ใหญ่ก็จะกล่าวโทษเด็กก่อนเป็นอันดับแรก...และเพราะแบบนี้ ในชีวิตก่อน เขาเลยถูกชวีกุ้ยเซียงกลับดำให้เป็นขาว ตอนนี้เขาจะไม่ยอมผิดพลาดซ้ำสองอีกแล้ว

นอกจากนี้เขายังมีน้องสาวที่ต้องดูแล

ถ้ามีแค่ตัวเขาเพียงลำพัง แน่นอนว่าเขาคงทำตามใจอย่างที่ตนเองต้องการได้สบาย ๆ แต่ตอนนี้...เขามีน้องสาวที่ต้องดูแล

จัวเซ่าไม่ได้พูดอะไร ชวีกุ้ยเซียงด่าอีกสองสามประโยค จากนั้นก็หยิบกล่องอาหารกลางวันบนโต๊ะและรีบจากไป

ทุกวันตอนเที่ยงชวีกุ้ยเซียงจะไปส่งอาหารให้ลูกชายของเธอ ลูกพี่ลูกน้องของจัวเซ่า

จัวเจียเป่า ลูกพี่ลูกน้องของจัวเซ่า ปีนี้อายุสิบเก้าปี เขาหยุดเรียนหลังจากจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมปลาย ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาเขาเปลี่ยนงานไปไม่น้อยกว่าเจ็ดถึงแปดที่ และสองสามปีที่ผ่านมานี้เขายังไม่ได้ทำงาน

ตอนเขาทำงานมักจะกินข้าวในโรงอาหารหรือซื้ออาหารกิน ตอนที่ไม่ได้ทำงาน เป็นชวีกุ้ยเซียงที่นำอาหารไปให้เขาสามมื้อต่อวัน...เมื่อเร็ว ๆ นี้เขาเพิ่งตกงาน

กลิ่นหอมของเนื้อลอยอบอวลอยู่เต็มห้องครัว ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชวีกุ้ยเซียงทำอาหารจากเนื้อสัตว์ แต่บนโต๊ะกลับมีเพียงชามเต้าหู้ผักดองชามเดียว...

ชวีกุ้ยเซียงไปแล้ว จัวถิงดูผ่อนคลายลงมาก เธอกำลังกินข้าว จู่ ๆ จัวเซ่าก็ถามขึ้นมา “ถิงถิง อยากกินเนื้อไหม?”

“พี่?” จัวถิงมองจัวเซ่าด้วยความงุนงง หากอาหารของจัวเจียเป่าไม่มีเนื้อเขาจะไม่พอใจมาก ที่จริงแล้วชวีกุ้ยเซียงทำอาหารจากเนื้อทุกวัน แต่ไหนแต่ไรมาก็ไม่เคยให้พวกเขาได้กิน ชวีกุ้ยเซียงจะเอาเนื้อล็อคไว้ในตู้

ไม่ต้องพูดถึงการให้พวกเขากินเนื้อเลย ชวีกุ้ยเซียงมักจะหุงข้าวน้อยมาก ไม่เคยพอให้พวกเขากิน

จัวเซ่ายิ้มแล้วหยิบกล่องเย็บผ้าของชวีกุ้ยเซียงออกมาจากหลังตู้ หยิบเข็มออกมาเล่มหนึ่ง

แม่กุญแจบนตู้ในครัวเป็นแม่กุญแจแบบเก่าที่หาซื้อได้ในราคาสองสามหยวน แม่กุญแจแบบนี้เปิดได้ง่ายมาก...

ทำอยู่สักพักจัวเซ่าก็สามารถปลดล็อคได้ เห็นหมูตุ๋นน้ำแดงเต็มชามวางอยู่ในตู้

จัวเซ่าหยิบชามหมูตุ๋นน้ำแดงออกมาแล้วคีบชิ้นหนึ่งให้จัวถิง

“พี่...” จัวถิงมองไปยังจัวเซ่าด้วยความประหลาดใจ เธอไม่คิดมาก่อนว่าพี่ชายของเธอจะสามารถปลดล็อคได้... “พี่ชาย ป้าสะใภ้จะดูออกไหม?”

“กินน้อยหน่อยก็ได้แล้ว” จัวเซ่าคีบให้ตนเองชิ้นหนึ่ง จากนั้นก็คิดอะไรบางอย่างก่อนจะเตะถังขยะพลาสติกในครัว

แมลงสาบสองสามตัวคลานออกมาจากถังขยะและรีบบินหนีไปรอบ ๆ

จัวเซ่ายิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ กระทืบเท้าเหยียบลงไปบนแมลงสาบแล้วหยิบแมลงสาบที่ตายแล้วใส่ลงไปในชามเนื้อ จากนั้นเอาไปเก็บใส่ตู้ ล็อกเอาไว้ตามเดิม

จัวถิงตะลึงงัน

จัวเซ่ารู้สึกว่านี่ยังไม่พอ

หลังจากมองรอบครัว เขาหยิบข้าวก้อนเล็กๆ มาปั้นแล้วนำไปยัดไว้ที่วาล์วแรงดันและวาล์วนิรภัยของหม้ออัดแรงดันจนแน่น