บทที่ 46 - กฎการอนุรักษ์พลังงาน

บทที่ 46 - กฎการอนุรักษ์พลังงาน

หลังจากที่โจวไต้หยุนรับเถ้ากระดูกของฉินปิงกลับไป หรงเล่ออิงก็ได้รับแต้มบุญเพิ่มมาอีกหนึ่งแต้ม

ดูเหมือนว่าการช่วยเหลือวิญญาณจะทำให้ได้รับแต้มบุญจริงๆ ด้วยสิ แต่เอ๊ะ... ก่อนหน้านี้ตอนเคสของเสิ่นหงเหลียนกับสวี่จื่อหาง เธอก็ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือนอกเหนือจากออร์เดอร์เหมือนกันนี่นา

แล้วทำไมตอนนั้นถึงไม่ได้แต้มบุญล่ะ

หรงเล่ออิงนั่งคิดทบทวนอยู่นานจนในที่สุดก็ได้ข้อสรุป น่าจะเป็นเพราะเธอขายยันต์จากแอปฯ ให้พวกเขา และได้เงินมาแล้ว แอปฯ เดลิเวอรี่ปรโลกก็เลยไม่ให้แต้มบุญเธอซ้ำอีก

นี่แหละที่เขาเรียกว่ากฎการอนุรักษ์พลังงาน

หรงเล่ออิงเก็บมือถือลงกระเป๋า ไม่ว่าจะเป็นเงินหรือแต้มบุญ เธอรับจบหมดนั่นแหละ

เหนื่อยมาทั้งวันแถมยังหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำ เธอตั้งใจจะพาคุณปู่ไปเลี้ยงอาหารมื้อใหญ่สักมื้อ

แต่พอเดินลงมาถึงล็อบบี้โรงแรม พวกเขาก็ดันมาเจอกับคนน่ารังเกียจเข้าเสียก่อน

หรงหมิงต๋าในชุดสูทสีดำสนิทก้าวฉับๆ ตรงดิ่งมาหาพวกเขา ด้านหลังมีบอดี้การ์ดร่างบึกบึนในชุดสูทสีดำเดินตามมาติดๆ

"เสี่ยวอิง! นั่นมัน!"

คุณปู่หรงเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นผีผู้หญิงเกาะติดอยู่บนไหล่ของหรงหมิงต๋า แม้จะไม่ได้เจอหน้ากันมาเกือบยี่สิบปี แต่ท่านก็จำได้ทันทีว่าวิญญาณดวงนั้นคือแม่ของหรงเล่ออิง

หรงเล่ออิงมีสีหน้าหนักใจ "คุณปู่คะ นั่นแม่หนูเอง เธอคอยตามติดหรงหมิงต๋ามาตลอดแหละค่ะ"

เธอตั้งใจไว้ว่าจะรอส่งคุณปู่กลับบ้านก่อนแล้วค่อยไปคิดบัญชีกับหรงหมิงต๋า ช่วงเวลาสั้นๆ ที่เหลือนี้เธอแค่อยากให้คุณปู่ได้เที่ยวเมืองตงหนิงอย่างมีความสุขเท่านั้น

แต่ไอ้หมอนี่ดันมาขัดขวางความสุขของพวกเขา โผล่มาทำลายบรรยากาศเสียได้ น่ารังเกียจจริงๆ!

หรงหมิงต๋าเดินเข้ามาใกล้พอดีจึงได้ยินประโยคที่หรงเล่ออิงพูด เขาชะงักฝีเท้าไปครู่หนึ่ง

"หรงเล่ออิง แกพูดจาเหลวไหลอะไรอีกแล้ว!" เขาตวาดเสียงต่ำด้วยความโมโห

คุณปู่หรงรีบก้าวออกมายืนบังหลานสาวไว้แล้วตะคอกกลับเสียงดังลั่น "แกบ้าไปแล้วหรือไง มาถึงก็ด่าปาวๆ พวกเรารู้จักแกหรือไง!"

เสียงเอะอะโวยวายดึงดูดสายตาของผู้คนในล็อบบี้ให้หันมามอง

ใบหน้าของหรงหมิงต๋าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียวสลับกันไปมา เขากัดฟันกรอด "คุณพ่อ พูดอะไรแบบนั้น ผมเป็นพ่อแท้ๆ ของเธอนะ!"

"ไร้สาระ พ่อแท้ๆ ของหลานสาวฉันตายไปตั้งแปดร้อยปีแล้ว"

คุณปู่หรงสวนกลับทันควัน "แล้วแกก็ไม่ใช่ลูกชายฉันด้วย อย่ามาเนียนรับสมอ้างเป็นพ่อเป็นลูกมั่วซั่วแถวนี้!"

หรงเล่ออิงยืนหลบอยู่หลังคุณปู่พลางพยักหน้าหงึกหงักสนับสนุน "ใช่ๆ พ่อฉันตายไปตั้งนานแล้ว ส่วนคุณปู่ก็ไม่มีลูกชาย คุณอย่ามามั่วตีสนิทหน่อยเลย"

มีคุณปู่นี่แหละดีที่สุด เป็นเด็กที่มีคุณปู่คอยปกป้องเหมือนมีสมบัติล้ำค่า

หรงหมิงต๋า "..."

"เสี่ยวอิง ไปกันเถอะ อย่าไปเสวนากับคนบ้าชอบตู่ว่าเป็นพ่อคนอื่นเลย"

คุณปู่หรงจูงมือหรงเล่ออิงเตรียมเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่บอดี้การ์ดของหรงหมิงต๋ากลับเดินเข้ามาขวางไว้

คุณปู่หรงชี้หน้าด่ากราด "พวกแกจะทำอะไร บ้านเมืองมีขื่อมีแปนะโว้ย โรงพักก็อยู่ใกล้แค่นี้ ระวังตัวไว้ให้ดี ฉันจะแจ้งตำรวจมาลากคอพวกแกเข้าซังเตแน่!"

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเริ่มจับกลุ่มซุบซิบนินทา พนักงานโรงแรมก็รีบวิ่งเข้ามาดูเหตุการณ์

ด้วยความกลัวว่าจะมีคนจำหน้าได้แล้วจะส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ทางสังคม หรงหมิงต๋าจึงจำใจต้องกัดฟันสั่งลูกน้อง "ปล่อยพวกเขาไป ฉันทักคนผิด"

คุณปู่หรงแค่นเสียงเหอะ "ทีหลังก็หัดจำให้มันแม่นๆ หน่อย"

พูดจบท่านก็จูงมือหรงเล่ออิงเดินจากไป จังหวะที่เดินผ่านหรงหมิงต๋า หรงเล่ออิงก็ฉวยโอกาสคว้าตัวผีผู้หญิงที่เกาะอยู่บนไหล่เขาติดมือมาด้วย

หรงหมิงต๋าคิดว่าเธอจะทำร้ายเขาจึงเผลอเอียงคอหลบตามสัญชาตญาณ

หลังจากที่มือของเธอตวัดผ่านไป หรงหมิงต๋าก็รู้สึกได้ทันทีว่าบ่าของเขาเบาหวิว ความรู้สึกหนาวเหน็บที่เกาะกุมมาตลอดก็พลันมลายหายไป

ราวกับว่ามีบางสิ่งบางอย่างถูกเธอดึงออกไป

...คงไม่ใช่ว่าเธอฉุดวิญญาณที่เกาะติดเขาอยู่ออกไปหรอกนะ?

หรงหมิงต๋าลอบสะท้านอยู่ในใจ แต่ก็พยายามปลอบใจตัวเองว่าในโลกนี้ไม่มีผีหรอก หรงเล่ออิงแค่ปั้นน้ำเป็นตัวหลอกเขาเท่านั้น!

ผีสาวเหลียงอิงเซี่ย : ???

เอ๊ะ แกจะเดินก็เดินไปสิ จะมาลากฉันไปด้วยทำไม

"หรงเล่ออิง! ปล่อยฉันนะ! ฉันจะอยู่กับหมิงต๋า!"

เหลียงอิงเซี่ยดิ้นรนขัดขืนอย่างหนักเพื่อหวังจะหลุดพ้นจากการเกาะกุม

"แม่ อย่าเพิ่งดิ้นสิ หนูมีเรื่องจะถามนิดหน่อย!" หรงเล่ออิงพยายามรั้งตัวเธอไว้แน่นพลางกระซิบเสียงเบา

"ถามเสร็จเดี๋ยวหนูปล่อยให้กลับไปหาเขาแน่"

เธอแค่อยากรู้ว่าทำไมหรงหมิงต๋าถึงดึงดันอยากให้เธอกลับไปอยู่ที่บ้านตระกูลหรงนักหนา

"ฉันไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ฉันจะไปหาหมิงต๋า ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

เหลียงอิงเซี่ยดิ้นแรงมากจนหรงเล่ออิงจับไว้ไม่อยู่ ผีสาวสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมและพุ่งกลับไปเกาะบ่าหรงหมิงต๋าดังเดิมทันที

เหลียงอิงเซี่ยโอบแขนหรงหมิงต๋าไว้แน่นด้วยสีหน้าอิ่มเอมใจ "หมิงต๋า ไม่มีใครแยกพวกเราออกจากกันได้หรอก"

ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับลงบนบ่าอีกครั้ง ลำคอตีบตันราวกับถูกใครบางคนบีบเค้นจนแทบหายใจไม่ออก

หรงหมิงต๋ากระตุกเนกไทให้คลายออก สีหน้าเผยให้เห็นถึงความหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

เขาพาบอดี้การ์ดเดินจากไป ขณะที่เดินผ่านหรงเล่ออิงและคุณปู่หรง เขาก็ตวัดสายตาเย็นเยียบมองทั้งสองคน

"อีกสองสามวันฉันจะมาหาพวกแกใหม่"

หรงเล่ออิงจ้องมองผีสาวที่เกาะติดอยู่บนบ่าของเขาอย่างเหม่อลอย รู้สึกวูบโหวงในอกราวกับมีใครมาเจาะรูไว้ มันช่างเหน็บหนาวเหลือเกิน

เหตุการณ์เมื่อครู่ตกอยู่ในสายตาของคุณปู่หรงทั้งหมด ท่านมองไม่เห็นผีและไม่สามารถช่วยหรงเล่ออิงรั้งตัวเหลียงอิงเซี่ยไว้ได้

ท่านลูบหลังหรงเล่ออิงด้วยความปวดใจ "ไม่เป็นไรนะเสี่ยวอิง ยังมีปู่อยู่ตรงนี้ทั้งคน"

ตั้งแต่เด็ก หรงเล่ออิงมักจะได้ยินเรื่องราวความรักของพ่อแม่จากปากเพื่อนบ้านเสมอ ทุกคนต่างบอกว่าพวกเขาสองคนรักกันปานจะแหกตูดดม

แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าแม่ของเธอจะคลั่งรักจนไม่ลืมหูลืมตาได้ขนาดนี้!

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอเฝ้าดูหรงหมิงต๋าแต่งงานใหม่กับผู้หญิงคนอื่น เห็นพวกเขาจูบพลอดรัก หลับนอนด้วยกัน และสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกันทุกวัน

แต่แม่ก็ยังคงรักและปักใจอยู่กับหรงหมิงต๋าไม่เสื่อมคลาย

เพื่อผู้ชายคนนี้ แม่ยอมทิ้งแม้กระทั่งลูกในไส้ของตัวเอง

หรงเล่ออิงรู้สึกเหมือนถูกหักหลังอย่างแรง เธอเคยคิดว่าที่แม่เกาะติดหรงหมิงต๋าเป็นเพราะต้องการแก้แค้น

เพราะความเจ็บใจและความแค้นที่ถูกหักหลัง เธอจึงคอยตามหลอกหลอนเขา

แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าแม่แค่รักเขาสุดหัวใจ และไม่ต้องการแยกจากเขาไปไหน ต่อให้เขาจะลืมเธอและแต่งงานใหม่ไปแล้วก็ตาม

หรงเล่ออิงพยายามข่มความปวดร้าวในใจ ฝืนยิ้มออกมา "คุณปู่คะ หนูไม่เป็นไรค่ะ"

ช่างมันเถอะ ต่อให้ไม่มีพ่อไม่มีแม่ เธอก็โตมาได้แถมยังเก่งกาจขนาดนี้

เมื่อก่อนไม่เคยต้องการ ตอนนี้และในอนาคตก็ไม่ต้องการเหมือนกัน

คุณปู่หรงเห็นรอยยิ้มฝืนๆ ของหลานสาวก็ยิ่งรู้สึกปวดใจมากขึ้นไปอีก

อีกไม่กี่วันมหาวิทยาลัยตงหนิงก็จะเปิดเทอมแล้ว ตอนแรกท่านตั้งใจว่าพอหลานสาวเปิดเทอมก็จะกลับบ้านเกิด

แต่พอเจอสถานการณ์แบบนี้เข้า ท่านก็ชักจะเป็นห่วงไม่อยากทิ้งเธอให้อยู่ที่เมืองตงหนิงคนเดียวเสียแล้ว

ระหว่างทานข้าว คุณปู่หรงก็เอ่ยขึ้นว่า "เสี่ยวอิง เราไปหาเช่าบ้านกันเถอะ"

หรงเล่ออิงมองคุณปู่อย่างงุนงง "คุณปู่คะ อีกไม่กี่วันมหา'ลัยก็จะเปิดเทอมแล้วนะคะ"

เธอเข้ากับรูมเมตได้ดีมาก การอยู่หอพักก็สนุกดี เธอไม่อยากย้ายออกมาอยู่ข้างนอกหรอก

"ปู่จะอยู่เอง" คุณปู่หรงอธิบาย "ปู่คิดดูแล้ว หลานไม่อยู่บ้าน ปู่กลับไปอยู่บ้านเกิดคนเดียวก็เหงาแย่"

"เลี้ยงไก่เลี้ยงเป็ดก็ไม่ได้เงินเท่าไหร่ ปู่กะว่าจะหางานทำที่เมืองตงหนิงนี่แหละ จะได้หาเงินเพิ่มด้วย"

เหตุผลหลักจริงๆ คือท่านตั้งใจจะอยู่เมืองตงหนิงเพื่อคอยปกป้องหลานสาวสุดที่รัก ไม่ยอมให้พวกสวะอย่างหรงหมิงต๋ามารังแกเธอได้เด็ดขาด

หรงเล่ออิงชะงักไปเล็กน้อย แต่ไม่นานเธอก็เข้าใจเจตนาที่แท้จริงของคุณปู่ ท่านเป็นห่วงกลัวว่าหรงหมิงต๋าจะมารังแกเธอนั่นเอง

หัวใจของหรงเล่ออิงอบอุ่นขึ้นมาทันที เธอเองก็ไม่อยากปล่อยให้คุณปู่กลับไปอยู่บ้านเกิดคนเดียวเหมือนกัน

เธอเป็นห่วงว่าถ้าคุณปู่อยู่คนเดียวแล้วเกิดเจ็บไข้ได้ป่วยขึ้นมา เธอจะดูแลท่านไม่ทันท่วงที

"ถ้าอย่างนั้นหนูซื้อบ้านเลยดีกว่าค่ะ หนูมีเงินแล้ว ซื้อหลังเล็กๆ สักหลังก็พอ"

ในเมื่อคุณปู่ตั้งใจจะอยู่เป็นเพื่อนเธอที่เมืองตงหนิง การซื้อบ้านย่อมดีกว่าเช่าอยู่แล้ว อีกอย่างตอนนี้เธอก็มีเงินเก็บพอสมควร

คุณปู่หรงคิดตามและเห็นด้วยกับเหตุผลของหลานสาว จึงตกลงรับข้อเสนอเรื่องซื้อบ้าน

[จบแล้ว]