บทที่ 23 - ลับอาวุธเตรียมเสบียง

บทที่ 23 - ลับอาวุธเตรียมเสบียง

หลังจากนั้นชีวิตของเล่าเสี้ยนก็ผ่านไปอย่างสงบสุขไร้คลื่นลมใดๆ

ผู้คนที่ย้ายเข้ามาอยู่ในชุมชนแออัดต่างก็ทยอยหางานที่เหมาะสมกับตัวเองและลงหลักปักฐานได้สำเร็จ

แพเอี๋ยงรู้สึกตัวว่าคำพูดและการกระทำในวันนั้นไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง จึงตั้งใจมาขอขมาถึงที่จวน

แต่ด้วยความที่คนผู้นี้หยิ่งยโสจนชิน ต่อให้มาขอโทษก็ยังคงรักษาท่าทีหยิ่งผยองไว้ ยิ่งไปกว่านั้นพูดไปพูดมาก็ดันสวมบทบาทเป็นผู้อาวุโส สั่งสอนเล่าเสี้ยนด้วยน้ำเสียงจริงจังให้หมั่นศึกษาคัมภีร์หลักทางลัทธิขงจื๊อให้มากขึ้น...

ช่างหลงตัวเองจนเกินเยียวยาจริงๆ

บางทีในใจเขาอาจจะคิดว่าตัวเองหวังดี เล่าเสี้ยนควรจะซาบซึ้งในน้ำใจของเขาสินะ

เล่าเสี้ยนหัวเราะร่าออกมาทันที

เขาอดไม่ได้ที่จะถามสวนไปประโยคหนึ่งว่า "นี่กินกับแกล้มไปกี่จอกเนี่ยถึงได้เมาเพ้อเจ้อขนาดนี้"

แน่นอนว่าแพเอี๋ยงฟังไม่ออกว่าหมายความว่าอย่างไร ได้แต่ทำหน้างงงวย

แต่เล่าเสี้ยนกลับปั้นปาดตึง สั่งให้องครักษ์หน้าตาเป็นมิตรเชิญตัวเขาออกไปอย่างนุ่มนวล

โชคดีที่ในเมืองเฉิงตู คนแปลกประหลาดที่ชอบทำลายบรรยากาศแบบนี้ยังมีน้อยนัก

หลังจากวันนั้น อุยก๋วน เอียวหง หรือแม้แต่เตียวเอ๊กกับเจียวจิ๋วก็เคยแวะเวียนมาเยี่ยมเยือน

พวกเขามาแลกเปลี่ยนความคิดเห็นเกี่ยวกับสงครามที่ฮั่นจงและเรื่องความเป็นอยู่ของชาวบ้านในเอ๊กจิ๋ว

เล่าเสี้ยนตั้งใจจะสร้างความประทับใจอยู่แล้ว การพูดคุยจึงเป็นไปอย่างออกรสออกชาติ และทำให้เขาได้รู้จักพวกพ้องเหล่านี้ดียิ่งขึ้น

ในบรรดาคนเหล่านี้ เตียวเอ๊กและเจียวจิ๋วคือสองคนที่เขาสนใจเป็นพิเศษ

หากจำไม่ผิด ในช่วงปลายของยุคจ๊กก๊ก สองคนนี้คือแกนนำในการต่อต้านการเดินทัพขึ้นเหนือของเกียงอุย

ตอนนี้เจียวจิ๋วก็เริ่มฉายแววให้เห็นบ้างแล้ว แต่ดูเหมือนจะแตกต่างจากภาพจำในหัวของเขาอยู่สักหน่อย

ส่วนเตียวเอ๊กนั้นมองไม่ออกเลยแม้แต่น้อย ในตอนนี้เขาแทบจะเรียกได้ว่าเป็นพวกหัวรุนแรงด้วยซ้ำ แต่ทว่า...

หมอนี่ชอบหลอกถามเขาอยู่เรื่อย พยายามเลียบเคียงอยากรู้ว่าเขามีทัศนคติอย่างไรต่อบรรดาตระกูลใหญ่ในเอ๊กจิ๋ว

เรื่องนี้ทำให้เล่าเสี้ยนเกิดความระแวดระวัง เขาจึงใช้ลูกไม้เบี่ยงเบนประเด็นไปเรื่อยๆ และไม่ยอมแสดงจุดยืนที่ชัดเจนออกไป

เวลาที่เหลือ เล่าเสี้ยนก็จะไปเดินเตร็ดเตร่ที่ค่ายทหาร ไปบรรยายให้เหล่านายกองฟังบ้าง ลงไปซ้อมประลองฝีมือยืดเส้นยืดสายกับพวกเขาบ้าง

บางครั้งก็ไปพักผ่อนหย่อนใจกับสาวงามทั้งสาม หรือไม่ก็อยู่เป็นเพื่อนท่านแม่ ชีวิตผ่านไปอย่างสุขสบายยิ่งนัก

ยังไงเสียสิ่งที่ทำได้เขาก็ทุ่มเททำอย่างเต็มที่แล้ว การมานั่งทำหน้าอมทุกข์ทุกวันก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น

ส่วนหูลิ่วและบรรดาทหารใหม่หน้าละอ่อนทั้งหลายนั้น กลับโดนเคี่ยวกรำอย่างหนักหน่วง...

สิบกว่าวันผ่านไป บัดนี้เข้าสู่ปลายเดือนสามแล้ว

ยามเฉิน เล่าเสี้ยนมาถึงค่ายทหารนอกเมืองอีกครั้ง

บรรดาโจรภูเขาที่ยืนอยู่ตรงหน้า เมื่อเทียบกับตอนที่เพิ่งเข้ามาใหม่ก็เริ่มดูเป็นทหารมากขึ้นแล้ว

อย่างน้อยการจัดแถวก็เป็นระเบียบขึ้นมาก

แต่นี่ก็เป็นเพียงแค่การพัฒนาในเบื้องต้นเท่านั้น

การฝึกระเบียบแถวและท่าทางของทหารนั้นมีประโยชน์และสำคัญมาก

แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ใหม่จากยุคอนาคตแต่อย่างใด คนโบราณเองก็รู้ถึงความสำคัญของมันดี

ตอนที่เล่าเสี้ยนถูกจูล่งอุ้มตะลุยฝ่าวงล้อมสังหารศัตรูอย่างดุเดือดที่ทุ่งเตียงปัน เขาก็ได้ประจักษ์ถึงความน่าเกรงขามของค่ายกลทหารทัพโจโฉมาแล้ว

เขาได้เห็นภาพของการต่อสู้ด้วยอาวุธเย็นที่อาบไปด้วยเลือดแดงฉานมากับตา

ธงรบที่ปลิวไสวบดบังแสงตะวัน กองทัพที่มืดฟ้ามัวดินจนมองไม่เห็นจุดสิ้นสุด รอบตัวเต็มไปด้วยผู้คนที่นัยน์ตาแดงก่ำพุ่งทะยานเข้ามาหมายจะเอาชีวิต...

วันนั้นบิดาไม่ได้โยนเขาทิ้ง แต่เล่าเสี้ยนก็ถูกภาพเหล่านั้นทำให้กลัวจนร้องไห้จ้า ร้องไม่หยุด และยังเก็บเอาไปฝันร้ายต่อเนื่องอีกตั้งนาน

โชคดีที่ตอนนั้นเขายังเป็นแค่ทารก จึงไม่มีใครให้ความสนใจมากนัก

แต่ตั้งแต่วันนั้นเขาก็รู้ซึ้งแก่ใจดี

การคิดจะเอาชนะกองทัพโบราณด้วยการฝึกทหารแบบนักศึกษามหาวิทยาลัย ถือเป็นการประเมินเหล่าวีรบุรุษในใต้หล้าต่ำเกินไปจริงๆ

"ช่วงนี้รู้สึกอย่างไรกันบ้าง" เล่าเสี้ยนเอามือไพล่หลัง กวาดสายตามองเหล่าทหารใหม่ที่เหมือนเพิ่งถูกลอกคราบมาหมาดๆ

พวกเขามองตรงไปข้างหน้า ไม่มีใครกล้าปริปากพูดก่อนได้รับอนุญาต

ในที่สุดหูลิ่วก็ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวและคุกเข่าลงข้างหนึ่ง "รายงานนายน้อย"

เสียงของเขาดังกังวานและทรงพลัง

เล่าเสี้ยนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ไม่เลวเลย พวกโจรป่าที่มีพื้นเพมาจากกลุ่มโจรโพกผ้าเหลืองเหล่านี้ สามารถปรับตัวได้เร็วกว่าคนกลุ่มก่อนหน้ามากทีเดียว

"ลุกขึ้นพูดเถิด"

"ขอรับ" หูลิ่วยืนขึ้น "นายน้อย แม้อาหารในค่ายจะดีเยี่ยม แต่การฝึกก็โหดหินจนแทบทนไม่ไหวจริงๆ ขอรับ"

ประโยคเดียวก็อธิบายความในใจของเหล่าทหารใหม่ได้หมดเปลือก

มันลำบากจริงๆ นะ การต้องยืนถือหอกยาวในท่าทหาร โดยเลือกเอาเฉพาะตอนที่แดดร้อนจัดที่สุด หากปลายหอกตกลงมาเมื่อไหร่ คนคุมฝึกก็จะเอาหวายฟาดเข้าที่ก้นทันที

"ถ้าอย่างนั้น มีใครอยากจะล้มเลิกไหม ถ้าไปตอนนี้ สามารถเบิกเงินและเสบียงล่วงหน้าได้สองเดือน นอกจากการไม่รับกลับเข้ามาทำงานอีก ก็จะไม่มีบทลงโทษใดๆ ทั้งสิ้น" เล่าเสี้ยนจ้องมองทหารใหม่ด้วยสายตาเรียบเฉย

"คนที่ออกไปจากที่นี่ จะไปรับจ้างหรือทำนา ขอเพียงขยันขันแข็ง ในเมืองเฉิงตูนี้ย่อมมีหนทางเอาชีวิตรอดได้เสมอ"

ทหารใหม่ยังคงมองตรงไปข้างหน้าและยืนตัวตรงแหน่ว

"พักตามระเบียบ" คำสั่งนี้ใช้ได้ทั้งยุคโบราณและยุคปัจจุบัน สะดวกดีจริงๆ

พวกเขาราวกับรูปปั้นที่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง ต่างหันมองหน้ากันเลิ่กลั่ก

ช่วยไม่ได้จริงๆ ปกติหากขยับตัวนิดเดียวก็โดนฟาดด้วยหวายแล้ว บางคนก้นและหลังบวมเป่งจนเวลานอนต้องนอนคว่ำ การปฏิบัติตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดจึงแทบจะกลายเป็นสัญชาตญาณไปแล้ว

แต่ก็ยังไม่มีใครยอมก้าวออกมาอยู่ดี

"ไม่มีใครไปเลยหรือ" เล่าเสี้ยนถามย้ำอีกครั้ง "แล้วถ้าข้าบอกว่า หลายวันที่ผ่านมานี่เป็นแค่การวอร์มอัพ การฝึกของจริงที่รออยู่จะโหดร้ายกว่านี้อีกหลายเท่าล่ะ"

หน้าของทหารใหม่ต่างก็ถอดสี แต่ก็ยังคงไม่มีใครก้าวออกมา

หูลิ่วกำหมัดแน่นแล้วคลายออก คลายออกแล้วก็กำแน่นอีกครั้ง ในที่สุดเขาก็เอ่ยปากพูด "นายน้อย วันหยุดพักผ่อนข้าเพิ่งกลับไปที่บ้านมา ลูกชายข้าพูดช้า ตอนนี้อายุสี่ขวบเพิ่งจะพูดเป็นประโยคยาวๆ ได้ไม่กี่ประโยค"

"สิ่งที่เขาพูดกับข้าก็คือ ท่านพ่อ โตขึ้นข้าก็จะเป็นทหารปราบคนชั่วเหมือนท่านพ่อให้ได้"

คล้ายกับว่าเขานึกถึงเรื่องราวมากมาย ขอบตาของเขาจึงเริ่มแดงรื้น

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ "นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ข้าเห็นเขามองข้าด้วยสายตาชื่นชมขนาดนั้น เขาเที่ยวไปบอกใครต่อใครว่าพ่อเขาไม่ใช่โจรภูเขาแล้ว แต่เป็นทหารแล้วต่างหาก"

"ทำเอาลูกชายบ้านไอ้ผอมข้างๆ ที่สอบไม่ติดอิจฉาตาร้อนจนแทบจะวางมวยกันเลยทีเดียว"

หูลิ่วมีอารมณ์พลุ่งพล่าน คำพูดคำจาจึงอาจจะดูวกวนไปบ้าง แต่เล่าเสี้ยนก็ไม่ได้เอ่ยขัด

เขาสังเกตเห็นว่าทหารใหม่คนอื่นๆ บางคนก็เริ่มตาแดงๆ และมีสีหน้าเคร่งขรึม

สวัสดิการที่เขามอบให้ทหารในสังกัดนั้นแตกต่างจากที่อื่น ผลลัพธ์ที่ได้จากการเกณฑ์ทหารจึงย่อมแตกต่างจากกองทัพอื่นเช่นกัน

ในพื้นที่อื่น หากชายหนุ่มในครอบครัวถูกเกณฑ์ทหารไป ก็เท่ากับว่าขาดเสาหลักในการทำงาน ชีวิตก็หมดสิ้นความหวัง ร้องไห้คร่ำครวญยังแทบไม่ทัน

แต่ที่นี่ การได้มาเป็นทหารของเขากลับกลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้นของทั้งครอบครัว

ผู้ชายที่ถูกคัดเลือกให้เป็นทหารย่อมกลายเป็นความภาคภูมิใจของครอบครัวด้วย

"วันนั้นตอนที่พวกเราได้หยุดพักกลับบ้าน คนในชุมชนแออัดออกมาร้องรำทำเพลงต้อนรับพวกเรากลับไปราวกับต้อนรับวีรบุรุษ"

"ข้าไม่เคยฝันมาก่อนเลยว่าชาตินี้จะมีวันที่ได้รับการเชิดชูจากผู้คนขนาดนี้" ในที่สุดหูลิ่วก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาปาดน้ำตาแล้วคุกเข่าดังตุบลงกับพื้น "นายน้อย ต่อให้ข้าต้องตายอยู่ที่นี่ข้าก็จะไม่ไปไหน ข้าหูลิ่วทนแบกรับความอับอายไม่ไหวหรอกขอรับ"

บรรดาทหารใหม่ต่างก็คุกเข่าตามลงมาเป็นแถว "พวกเราไม่ไปไหนทั้งนั้นขอรับ"

ในบรรดาคนที่ผ่านการทดสอบ ไม่มีใครขอถอนตัวเลยสักคน เล่าเสี้ยนรู้สึกภูมิใจมาก

เมื่อก่อนตอนที่รับสมัครชาวบ้านอพยพ จะมีคนถอนตัวในขั้นตอนนี้ไปไม่น้อยเลย

ดูเหมือนว่าพวกที่สืบเชื้อสายมาจากโจรโพกผ้าเหลืองที่ต้องใช้ชีวิตอยู่บนคมหอกคมดาบเหล่านี้ จะมีความพิเศษซ่อนอยู่จริงๆ

"ดี ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปพวกเจ้าจะเริ่มเข้าสู่การฝึกอย่างเป็นทางการ มาตรฐานจะเทียบเท่ากับกองหนุนกลุ่มอื่น หากใครเกียจคร้าน กฎของค่ายทหารจะจัดการเอง"

"ขอรับ"

"รอให้พวกเจ้าฝึกไปอีกสักหนึ่งเดือน พวกเราจะได้ออกไปเจอของจริงกัน ยามปกติหลั่งเหงื่อให้มาก ยามออกศึกจะหลั่งเลือดน้อยลง ใครไม่อยากตายฟรีเมื่อถึงเวลานั้น ตอนนี้ก็ทุ่มเทแรงกายให้เต็มที่เสียล่ะ"

"ขอรับ"

หลักสูตรการฝึกที่เล่าเสี้ยนจัดเตรียมไว้ให้พวกเขา นอกเหนือจากการฝึกระเบียบแถวพื้นฐานแล้ว ยังเพิ่มการฝึกซ้อมค่ายกลทางทหารเข้ามาด้วย

ซึ่งสิ่งนี้ต้องการให้พวกเขาอ่านสัญญาณธงประจำหมวด ธงค่าย และธงกองทัพให้ออก

ฟังคำสั่งจากกลองศึกและฉาบทองเหลืองให้เข้าใจ

ยิ่งหน่วยรบมีขนาดใหญ่ ธงรบก็จะยิ่งใหญ่และสูงขึ้นตามไปด้วย

ในยุคที่ไม่มีทั้งเครื่องกระจายเสียงและวิทยุสื่อสารเช่นนี้ ท่ามกลางสมรภูมิที่เต็มไปด้วยเสียงโห่ร้องของคนและเสียงร้องของม้า หากเล่าเสี้ยนคิดจะใช้วิธีตะโกนสั่งการ ต่อให้ยืมเสียงอันดังกังวานของเตียวหุยมาใช้ก็คงตะโกนจนคอแตกตายแน่

นี่คือสาเหตุที่การแย่งชิงธงรบและการสังหารแม่ทัพถูกจัดความสำคัญให้อยู่ในระดับเดียวกัน ทหารที่สูญเสียระบบสั่งการในสนามรบจะอ่อนแอลงทันทีและมีแต่จะต้องแตกพ่ายหนีไป

ในตอนนี้นี่เองที่ความสำคัญของการสอบคัดเลือกด้านบุ๋นก่อนหน้านี้ได้แสดงให้เห็นแล้ว

การจะทำสิ่งนี้ได้จึงจะถือว่าเป็นทหารที่ผ่านเกณฑ์เบื้องต้น

นอกจากนี้ยังมีการเพิ่มการฝึกขี่ม้า และการใช้อาวุธเช่น หอก ดาบ และธนู ท่วงท่าต่างๆ ไม่ได้มีอะไรหวือหวา เพราะกระบวนท่าในสมรภูมิของทุกกองทัพก็คล้ายคลึงกันหมด

เน้นเพียงความเรียบง่ายและใช้งานได้จริงในการสังหารศัตรู

ส่วนการฝึกสมรรถภาพร่างกายก็มีทั้งการวิ่งระยะไกลหกลี้ วิ่งสปรินต์ระยะสั้น วิ่งไปกลับ และการฝึกความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ และอื่นๆ อีกมากมาย

แต่ละรายการอาจจะดูไม่มีอะไรพิเศษ แต่กองทัพส่วนใหญ่กลับไม่สามารถจัดการฝึกได้ครอบคลุมขนาดนี้

เหตุผลก็คือ ทหารที่เล่าเสี้ยนเลี้ยงดูเหล่านี้เป็นทหารอาชีพเต็มตัว มีหน้าที่แค่ทำศึกสงคราม ไม่ต้องไปทำการผลิตใดๆ

การฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วง บวกกับสารอาหารที่ได้รับมากกว่าทหารในยุคเดียวกันอย่างเทียบไม่ติด นี่ต่างหากคือกุญแจสำคัญของความแข็งแกร่งในการรบ

หลังจากจัดการเรื่องการฝึกในค่ายทหารเสร็จสิ้น เล่าเสี้ยนก็ยังมีนัดกินข้าวที่สำคัญอีกงานหนึ่ง

ท่านลุงที่แม้จะพูดไม่ได้ว่าเป็นญาติห่างๆ เพราะไม่มีความเกี่ยวพันทางสายเลือดเลยแม้แต่น้อย สหายอู๋อี้ผู้น่ารักของเขาเดินทางกลับมาถึงแล้ว...

[จบแล้ว]