บทที่ 12 - คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีของแถมติดไม้ติดมือมาด้วย

บทที่ 12 - คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีของแถมติดไม้ติดมือมาด้วย

ยามค่ำคืน หมู่เมฆสีดำทะมึนบดบังดวงดาวและแสงจันทร์จนมิด ทำให้มหานครแห่งวีรบุรุษในเวลานี้ดูเงียบสงัดเป็นพิเศษ

นอกจากแสงไฟริบหรี่จากบางคอมมิวนิตี้ที่คอยทำลายความเงียบงันของยามวิกาลแล้ว ผู้คนส่วนใหญ่ล้วนพักผ่อนหลับนอนไปพร้อมกับดวงอาทิตย์ที่ลับขอบฟ้า เพื่อสะสมเรี่ยวแรงไว้สำหรับกิจกรรมในวันรุ่งขึ้น

และในตอนนั้นเอง ค้างคาวสีดำสนิทที่มีเพียงดวงตาสีแดงฉานส่องประกายก็บินโฉบลงมาจากฟากฟ้าและร่อนลงตรงหน้าคฤหาสน์ที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา

วินาทีต่อมา ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำและเด็กสาวร่างเล็กก็ปรากฏตัวขึ้นตรงจุดนั้น

"จิ๊ คิดไม่ถึงเลยว่าเพอร์ซีอุสจะมีของดีซ่อนอยู่แบบนี้ ถ้าไม่ได้ซื้อแผนผังการคุ้มกันมาจากนัยน์ตาพันดวง ใครจะไปคิดล่ะว่าที่นี่จะมีเขตอาคมกางอยู่ด้วย"

ซูเนี่ยนแค่นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ เมื่อมองดูฐานที่มั่นของเพอร์ซีอุสเขาก็แอบรู้สึกอิจฉาตาร้อนอยู่เหมือนกัน

ถ้าที่ผืนนี้ตกเป็นของเขาได้ก็คงจะดีไม่น้อย พวกระดับสี่หลักทั่วไปคงไม่มีปัญญาบุกเข้ามาได้หรอก

"ก็แหงล่ะ เมื่อหลายปีก่อนก่อนที่ลูออสจะเข้ามารับช่วงต่อเพอร์ซีอุส ในบรรดาคอมมิวนิตี้ระดับสี่หลักของเขตชั้นล่างก็คงมีแค่อาร์คาเดียในยุครุ่งเรืองเท่านั้นแหละที่พอจะทัดเทียมได้"

ลาเมียที่ยืนอยู่ด้านข้างอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าตอนนี้เธอกำลังตื่นเต้นไม่เบาเลย พวกเขากำลังจะมาช่วยคุณน้าจริงๆ แถมยังมาด้วยวิธีที่เร้าใจสุดๆ อีกต่างหาก

อันตรายไหม ก็คงมีบ้างแหละ แต่ถ้าเทียบกับการบุกรุกเข้าไปในอาณาเขตของราชาแห่งราตรีสีขาวแล้ว ที่นี่ก็งั้นๆ แหละน่า

"ต้องยอมรับเลยนะว่าไอ้ลูออสนี่ก็เก่งเอาเรื่องเหมือนกัน ต้องใช้ชีวิตเสเพลผลาญสมบัติเก่งขนาดไหนถึงได้ทำคอมมิวนิตี้ระดับสี่หลักพังพินาศได้ขนาดนี้เนี่ย"

ซูเนี่ยนอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา พวกเขาไม่ได้โดนจอมมารโจมตี ไม่ได้โดนอูโรโบรอสปล้นความมั่งคั่ง บุคลากร หรือแม้แต่ธงเกียรติยศไปสักหน่อย

"บางที พวกเขาอาจจะไปที่นครแห่งบุปผาก็ได้มั้งคะ"

ลาเมียใช้นิ้วแตะริมฝีปากเบาๆ และพูดข้อสันนิษฐานของตัวเองออกมา

นครแห่งบุปผา แหล่งเริงรมย์ผลาญเงินที่แท้จริงของนครสวนจำลอง และยังเป็นสถานที่ที่เหล่าทวยเทพ มารร้าย อสูร วีรบุรุษ และจอมมารจำนวนนับไม่ถ้วนพากันไปโปรยปรายเงินทองเพื่อปลดปล่อยตัณหาของตัวเอง

ที่นั่นคุณอาจจะได้เห็นแม้กระทั่งทายาทของเทวราชันย์ตกอับกลายมาเป็นหญิงคณิกา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงธรรมดาทั่วไปเลย ขอแค่มีเงินจ่าย ก็จะมีคอมมิวนิตี้ที่เชี่ยวชาญด้านการปรนนิบัติพัดวีมากมายพร้อมตอบสนองความต้องการของคุณอย่างแน่นอน

"ก็เป็นไปได้นะ"

ซูเนี่ยนพยักหน้าเห็นด้วย เขาเคยได้ยินมาว่าค่าใช้จ่ายขั้นต่ำของที่นั่นคือเหรียญทองนัยน์ตาพันดวงหนึ่งเหรียญ ส่วนเพดานราคาสูงสุดนั้นไม่มีขีดจำกัด

จู่ๆ ซูเนี่ยนก็เอามือปิดปากลาเมียและกระซิบเสียงแผ่ว

"ชู่ว มีคนมา"

ซูเนี่ยนกับลาเมียหันไปมองตามทิศทางที่เสียงฝีเท้าดังขึ้น

ปรากฏร่างของชายที่มีผมสีบลอนด์ขี้เถ้าครึ่งหนึ่งสีดำครึ่งหนึ่ง สวมเสื้อโค้ทลายหนังงูกำลังเดินโซเซหิ้วขวดเหล้ากลับมา

"ฮ่าฮ่าฮ่า ข้ายังไหว ขออีก ขออีก"

"ต่อให้มาอีกสิบแปดคน ข้าก็ปราบพวกนางได้สบายมาก"

"หมอนี่น่ะเหรอลูออส"

ซูเนี่ยนกะพริบตาปริบๆ จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าสิ่งที่เขาเตรียมการมาทั้งหมดมันดูสูญเปล่ายังไงก็ไม่รู้

ไอ้นี่มันจะสวะเกินไปแล้วนะเนี่ย ดันเมาแอ๋กลับบ้านดึกดื่นป่านนี้เนี่ยนะ

แถมรอยลิปสติกที่ยังเช็ดไม่เกลี้ยงบนหน้าหมอนั่นก็พอบอกได้เลยว่าที่มันไม่ยอมกลับบ้านกลับช่องมันแอบไปทำอะไรมา

ลาเมียอดไม่ได้ที่จะแสดงสีหน้ารังเกียจออกมา ปล่อยให้สวะแบบนี้ขึ้นมาปกครองคอมมิวนิตี้ พวกผู้อาวุโสรุ่นพ่อรุ่นแม่ของหมอนี่คิดอะไรอยู่กันแน่

จากนั้นซูเนี่ยนก็หยิกแขนลาเมียเบาๆ เพื่อเตือนให้เธอลงมือตามแผน

วินาทีต่อมา เงาของลาเมียก็เริ่มบิดตัวไปมา หากเป็นตอนกลางวันการเคลื่อนไหวนี้คงสะดุดตาเอามากๆ

แต่ใครใช้ให้เวลานี้เป็นเวลากลางคืนล่ะ ความมืดมิดกับเงามืดคือสุดยอดการผสมผสานที่ลงตัวที่สุดเลยล่ะ

เพียงครู่เดียว เงามืดก็กลืนกินร่างของซูเนี่ยนและลาเมียเข้าไปจนหมด เหลือเพียงเงาบางๆ สองสาย และเมื่อซูเนี่ยนกับลาเมียเคลื่อนที่เข้าไปหลบซ่อนอยู่ในเงาของลูออส เงาที่แทบจะไม่มีใครสังเกตเห็นเหล่านั้นก็เลือนหายไปอย่างสมบูรณ์

ส่วนลูออสที่เป็นเป้าหมายกลับไม่ระแคะระคายถึงความผิดปกติเลยแม้แต่น้อย

ทุกอย่างเสร็จสิ้นภายในชั่วพริบตา

"ท่านลูออส ท่านไปเที่ยวนครแห่งบุปผามาอีกแล้วสินะครับ แต่ว่าเงินทุนของคอมมิวนิตี้... เหลือไม่มากแล้วนะครับ"

ทันทีที่ลูออสเดินผ่านประตูเข้ามา นักสู้ในชุดเกราะสไตล์โรมันสวมหมวกเกราะก็เอ่ยตักเตือนด้วยสีหน้าอมทุกข์

เห็นได้ชัดว่าลูออสไม่พอใจอย่างมากที่ถูกสั่งสอน แต่คราวนี้เขาดูจะมีความมั่นใจอยู่เต็มเปี่ยม

"จะโวยวายไปทำไม ข้าตกลงเจรจาการค้ากับคนอื่นไว้แล้ว อีกเดี๋ยวก็จะมีเงินหลายล้านเหรียญทองเข้าคลังแล้วล่ะ"

ลูออสพูดจาโอ้อวดอย่างเย่อหยิ่ง ก่อนจะฟาดการ์ดเงินสดที่มีมูลค่าหนึ่งแสนเหรียญทองนัยน์ตาพันดวงอัดหน้ากระแทกใส่นักสู้คนนั้น

แต่นักสู้คนนั้นกลับไม่มีท่าทีดีใจเลยสักนิด แถมสีหน้ายังดูกลัดกลุ้มหนักกว่าเดิมเสียอีก

"ท่านผู้นำคงแอบไปทำเรื่องฉีกสัญญามาอีกแล้วสินะ"

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าวิธีหาเงินที่รวดเร็วที่สุดมันมักจะระบุไว้ในหนังสือกฎหมายอาญาทั้งนั้นแหละ คราวก่อนหลังจากที่มีเงินก้อนโตโอนเข้ามา เพอร์ซีอุสก็ร่วงหล่นจากคอมมิวนิตี้ระดับสี่หลักกลายเป็นระดับห้าหลักไปเลย

คราวนี้เพอร์ซีอุสไปฉีกสัญญาอะไรมาอีกล่ะเนี่ย

ท่านอดีตผู้นำเอ๋ย ทำไมท่านถึงได้ปล่อยให้เจ้านี่มาสืบทอดเพอร์ซีอุสได้กันนะ

ทว่าลูออสไม่เคยใส่ใจความคิดของลูกน้องเลยสักนิด เกียรติยศชื่อเสียงอะไรนั่นมันสำคัญกว่าการหาความสุขใส่ตัวหรือไง

เขาเป็นแค่พวกลัทธิสุขนิยมที่แสนจะตื้นเขิน แถมยังเป็นพวกชอบสนุกร่วมกันเป็นหมู่คณะอีกต่างหาก เวลาที่เขาไปหาความสุขใส่ตัว เขาก็ไม่เคยลืมที่จะเผื่อแผ่ไปถึงลูกน้องของตัวเองเลยนะ

"ลาเมีย เธอได้ยินไหม"

สีหน้าของซูเนี่ยนดูตื่นเต้นขึ้นมาทันที คิดไม่ถึงเลยว่าในเวลาแบบนี้จะมีของแถมติดไม้ติดมือมาด้วย

"วางใจเถอะค่ะมาสเตอร์ ฉันทำสัญลักษณ์เอาไว้แล้ว"

ลาเมียเข้าใจความหมายของซูเนี่ยนได้ในเสี้ยววินาที อุตส่าห์มาถึงนี่แล้วจะชิงตัวแค่เลทิเซียกลับไปมันก็เสียของแย่สิ แบบนี้มันต้องขอปล้นสักหน่อยแล้ว

สาวงามและสมบัติล้ำค่า ย่อมคู่ควรกับผู้มีคุณธรรมเท่านั้น

เมื่อเทียบกับลูออสแล้ว ซูเนี่ยนมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าตัวเองเป็นผู้มีคุณธรรมล้นเหลือเลยล่ะ

สาวงามเขาก็จะเอา สมบัติเขาก็ไม่เว้น

และในตอนนั้นเอง ดูเหมือนว่าลูออสจะนึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวและดุร้าย ทำเอาซูเนี่ยนและลาเมียที่ซ่อนอยู่ในเงาถึงกับสะดุ้งโหยง

แต่โชคดีที่ลูออสไม่ได้รู้ตัวเลยว่าในเงาของเขามีคนเพิ่มมาตั้งสองคน

"ไอ้พวกเวรเอ๊ย แค่รับเอกสารสิทธิ์ครอบครองไปอย่างเดียวไม่ได้หรือไง ทำไมต้องให้ข้าขายให้ทั้งคนทั้งสัญญาด้วย"

ลูออสกัดฟันกรอดและพึมพำเสียงแผ่ว

หลังจากระบายอารมณ์เสร็จ เขาก็ดูเหมือนจะสร่างเมาขึ้นมาบ้างแล้ว เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"หาเบาะแสของเลทิเซียเจอหรือยัง"

ลูกน้องคนนั้นส่ายหน้าอย่างหมดปัญญา

"ยังหาไม่พบเลยครับ เลทิเซียไม่ได้ปรากฏตัวที่คอมมิวนิตี้ไร้ชื่อเลย"

"รู้อย่างนี้ ข้าไม่น่าไปตกลงให้สิทธิ์ในการเคลื่อนไหวอย่างอิสระกับเลทิเซียเลย"

ลูออสกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บใจ

"ไม่อย่างนั้น เงินสองล้านเหรียญทองนั่นคงตกเป็นของข้าไปแล้ว"

"จับตาดูคอมมิวนิตี้ไร้ชื่อต่อไป ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเลทิเซียจะไม่สนใจไยดีเพื่อนพ้องในอดีตของนาง ถ้าไม่ไหวจริงๆ พวกเราก็คงต้อง..."

ลูออสทำท่าปาดคอตัวเองพลางเอ่ยเสียงเหี้ยม

นี่คือข้อตกลงการค้าระหว่างเขากับผู้ซื้อนิรนามคนหนึ่ง เขาจะขายเลทิเซียให้ในราคาสองล้านเหรียญทองนัยน์ตาพันดวง

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายยังไม่รู้ว่าเลทิเซียสูญเสียเทวสิทธิ์ไปแล้ว แต่ขอแค่เงินตกมาถึงมือเขาก็พอแล้ว

"รับทราบครับ ท่านลูออส"

ลูกน้องคุกเข่าลงข้างหนึ่งเพื่อรับคำสั่ง จากนั้นลูออสก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องตัวเองไป และผล็อยหลับไปเพราะความเมามาย

[จบแล้ว]