บทที่ 28 - เลือกขุนพลฝึกทหาร กวนอูยังคงความเย่อหยิ่ง

บทที่ 28 - เลือกขุนพลฝึกทหาร กวนอูยังคงความเย่อหยิ่ง

อำเภอเกาถัง ทางทิศตะวันตกของเมือง

บริเวณนี้ถูกจัดให้เป็นค่ายทหารและลานฝึกซ้อม มีรั้วไม้สร้างไว้สูงลิ่ว อยู่ห่างไกลจากย่านชุมชน ใช้สำหรับฝึกซ้อมทหารรักษาอำเภอ

อำเภอเกาถังมีทหารรักษาอำเภอเพียงสามร้อยนาย จึงไม่ได้สร้างค่ายทหารแยกไว้ริมน้ำเชิงเขาเหมือนอย่างอำเภอผิงหยวน

ภายในลานฝึก ทหารสามร้อยนายต่างกำลังฝึกซ้อมการแทงหอกและการฟันดาบ ส่งเสียงร้องฮึกเหิมดังกึกก้อง

บนลานประลองที่ดูเรียบง่าย ขุนพลผู้หนึ่งยืนตระหง่านถือดาบ รูปร่างสูงใหญ่ นัยน์ตาหงส์ คิ้วดั่งหนอนไหม หนวดเครายาวเฟื้อยจรดหน้าท้อง ใบหน้าฉายแววเย่อหยิ่งทระนง

เขาคือกวนอู พี่น้องร่วมสาบานของหลิวเป่ย และเป็นนายร้อยแห่งอำเภอเกาถังในปัจจุบัน

แสงแดดแผดเผาสาดส่องลงบนใบหน้า ทำให้ใบหน้าที่แดงอยู่แล้วยิ่งดูแดงก่ำขึ้นไปอีก

"เมื่อเทียบกับเหล่าวีรบุรุษแห่งเยียนจ้าวแล้ว รูปร่างและความอดทนของทหารอำเภอเกาถังพวกนี้ช่างห่างชั้นกันเหลือเกิน"

สีหน้าของกวนอูดูไม่ค่อยพอใจนัก

ทหารอำเภอมีฝีมือไม่เท่ากัน ทำให้ยากต่อการฝึกซ้อมเป็นอย่างยิ่ง

"รายงาน! ท่านนายร้อย ท่านนายอำเภออยู่ที่หน้าค่าย ขออนุญาตเข้ามาด้านในขอรับ"

"อนุญาต!"

เมื่อได้ยินรายงานจากทหารยาม แววตาอันดุดันของกวนอูก็แฝงความอ่อนโยนลงไปสามส่วน

เสียงระฆังโลหะดังกังวาน ธงสัญญาณโบกสะบัด

ทหารสามร้อยนายหยุดการฝึกซ้อมชั่วคราว แล้วพากันหันไปมองกวนอูที่ยืนอยู่บนลานประลอง

"จัดแถว!" ทหารผู้ถือธงตะโกนสั่ง

ทหารพากันรีบวิ่งไปรวมตัวกันตรงหน้าธงสัญญาณทั้งแปดด้านที่อยู่หน้าลานประลอง

แต่การเคลื่อนไหวในการรวมตัวกันก็ยังคงดูสับสนวุ่นวายอยู่บ้าง จนกวนอูอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

ในระหว่างที่ทหารกำลังจัดแถว หลิวเป่ย เจิ้งผิง และจางเฟยก็ควบม้าเข้ามา

พอจางเฟยเห็นกวนอูยืนอยู่บนลานประลอง ก็ตะโกนลั่นทันที "พี่รอง พี่ใหญ่เชิญท่านปราชญ์เจิ้งมาแล้ว ต่อไปข้าจะได้มาช่วยท่านฝึกทหารแล้วนะ!"

หากไม่มีเจิ้งผิง หลิวเป่ยก็เตรียมจะให้จางเฟยควบตำแหน่งปลัดอำเภออยู่แล้ว

กวนอูมักจะไม่ชอบคลุกคลีกับพวกบัณฑิต ชอบแต่บรรยากาศในค่ายทหาร ส่วนตำแหน่งปลัดอำเภอก็ต้องเป็นคนที่ไว้ใจได้ จึงมีแค่จางเฟยเท่านั้นที่เหมาะสม

กวนอูกระโดดลงมาจากลานประลอง ก้าวฉับๆ เดินไปหาหลิวเป่ย แววตาที่มองหลิวเป่ยเต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูน "พี่ใหญ่!"

"หยุนฉางฝึกทหาร เหนื่อยแย่เลย!" หลิวเป่ยกระโดดลงจากหลังม้า หยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับเหงื่อบนใบหน้าให้กวนอู

ท่าทางที่ดูคล่องแคล่วนั้น ดูปุ๊บก็รู้เลยว่าไม่ใช่การทำแบบนี้เป็นครั้งแรก

ความเย่อหยิ่งของกวนอูมลายหายไปในพริบตาเมื่ออยู่ต่อหน้าหลิวเป่ย เขาไม่ได้ปัดป้องมือของหลิวเป่ยที่กำลังเช็ดเหงื่อให้ พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "การแบ่งเบาภาระของพี่ใหญ่ เป็นหน้าที่ของน้องอยู่แล้ว!"

แต่พอหันไปมองเจิ้งผิง แววตาก็กลับมาเย่อหยิ่งดุดันอีกครั้ง

เมื่อเห็นท่าทางของกวนอูเป็นเช่นนั้น หลิวเป่ยก็รีบแนะนำตัวทันที "หยุนฉาง นี่คือบุตรชายของท่านอาจารย์คังเฉิงแห่งเป่ยไห่ นามว่าเจิ้งผิง ชื่อรองเสี่ยนหมิว"

"ท่านปราชญ์เจิ้งมีความสามารถในการบริหารบ้านเมือง พี่ได้แต่งตั้งท่านให้เป็นปลัดอำเภอแห่งเกาถังแล้ว"

เจิ้งผิงถือพัดประสานมือคารวะ โค้งตัวลงเล็กน้อย "เจิ้งผิงแห่งเป่ยไห่ ขอคารวะ!"

กวนอูปรายตามองเจิ้งผิงด้วยหางตา แล้วประสานมือคารวะเล็กน้อย "นายร้อยกวนอู ขอคารวะท่านปลัดอำเภอเจิ้ง"

ทั้งหลิวเป่ยและจางเฟยต่างก็เรียกขานว่าท่านปราชญ์ด้วยความเคารพ แต่กวนอูกลับเรียกแค่ปลัดอำเภอ ความหมางเมินปรากฏชัดเจนบนใบหน้า

"พี่รอง ท่านปราชญ์มีความสามารถสูงส่ง ไม่ใช่พวกบัณฑิตคร่ำครึหรอกนะ" จางเฟยกระซิบข้างหูกวนอู

หลิวเป่ยก็รู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

นิสัยของกวนอูเป็นแบบนี้มานานแล้ว ไม่ได้จงใจมุ่งเป้าไปที่เจิ้งผิงโดยเฉพาะ แต่เป็นกับบัณฑิตทุกคน

"ท่านปราชญ์ หยุนฉางมีนิสัยเช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่ได้มีเจตนาลบหลู่แต่อย่างใด" หลิวเป่ยช่วยแก้ตัวเสียงเบา

เมื่อเห็นว่าทั้งหลิวเป่ยและจางเฟยต่างก็ระมัดระวังคำพูดท่าทีเมื่ออยู่ต่อหน้าเจิ้งผิง กวนอูก็ยิ่งรู้สึกแย่กับเจิ้งผิงมากขึ้นไปอีก

เจิ้งผิงรู้นิสัยของกวนอูดี จึงส่ายหน้าเบาๆ "ไม่เป็นไร! ขอดูผลการฝึกซ้อมทหารหน่อยเถิด!"

กวนอูแค่นเสียงเย็นชา "พี่ใหญ่ ปลัดอำเภอมีหน้าที่ดูแลงานเอกสาร ส่วนนายร้อยดูแลงานทหาร คนดูแลงานเอกสารจะเข้ามาก้าวก่ายงานทหารได้อย่างไร?"

"หยุนฉาง อย่าเสียมารยาท!" หลิวเป่ยดุเบาๆ "ไปฝึกทหารต่อเถอะ ให้พี่กับท่านปราชญ์ได้ชมหน่อย"

เมื่อเห็นหลิวเป่ยเริ่มมีน้ำโห กวนอูจึงรีบประสานมือแล้วหันหลังกลับไปรับธงสัญญาณจากมือทหารยามเพื่อมาสั่งการฝึกทหารสามร้อยนายด้วยตัวเอง

"ท่านปราชญ์ การฝึกซ้อมของหยุนฉางพอจะดูได้ไหม?" หลิวเป่ยพูดด้วยความภาคภูมิใจเล็กน้อย "ถึงจะเรียกได้ไม่เต็มปากว่าเป็นทหารชั้นยอด แต่เมื่อก่อนทหารพวกนี้แค่เข้าแถวยังทำกันวุ่นวายไปหมดเลยนะ"

"การเปลี่ยนกลุ่มคนที่มารวมตัวกันอย่างสะเปะสะปะให้กลายเป็นกองทหารได้ ท่านนายร้อยกวนมีความสามารถจริงๆ" เจิ้งผิงเอ่ยชมเบาๆ แต่แล้วก็ส่ายหน้า "เพียงแต่วิธีการฝึกแบบนี้ คงใช้ได้แค่การลาดตระเวนในเขตอำเภอเท่านั้น หากคิดจะนำไปปราบปรามโจรโพกผ้าเหลือง คงหวังพึ่งพรอะไรไม่ได้มากนัก"

กวนอูหูไว พอได้ยินคำวิจารณ์ของเจิ้งผิงก็รู้สึกโกรธเคืองขึ้นมาทันที

นัยน์ตาหงส์หรี่ลง กวนอูมองเจิ้งผิงด้วยสายตาแข็งกร้าว "ท่านปลัดอำเภอเจิ้งรู้วิธีฝึกทหารด้วยหรือ?"

พัดขนนกโบกพัดเบาๆ เจิ้งผิงสีหน้าไม่เปลี่ยน หัวเราะเบาๆ ตอบกลับไปว่า "พอรู้บ้างเล็กน้อย!"

คำว่า 'พอรู้บ้างเล็กน้อย' ทำให้กวนอูยิ่งฉุนเฉียวหนักกว่าเดิม

คำว่าพอรู้บ้างเล็กน้อย ไม่ได้หมายความว่ารู้แค่ผิวเผินจริงๆ

การใช้คำนี้ถ้าไม่แปลว่าถ่อมตัวก็แปลว่าดูถูก

และในสายตาของกวนอู เจิ้งผิงจงใจพูดดูถูกชัดๆ!

ต่อให้บอกว่าพอรู้บ้างเล็กน้อย ก็ยังเก่งกว่าวิธีฝึกทหารของกวนอู แบบนี้มันน่าโมโหกว่าการด่าตรงๆ ว่าเขาฝึกทหารไม่เป็นเสียอีก!

ร่างสูงเก้าเชียะของกวนอูยืนตระหง่านราวกับเทพมาร น้ำเสียงแฝงความเย็นชาไว้สามส่วน "ขอยินดีรับฟังคำชี้แนะจากท่านปลัดอำเภอ!"

เจิ้งผิงกวาดสายตามองทหารที่เพิ่งจัดแถวเสร็จอีกครั้ง "มิกล้าชี้แนะ เพียงแค่มีความเห็นตื้นเขินบางประการ ขอท่านนายร้อยกวนโปรดชี้แนะ"

"ในหมู่ทหารอำเภอ มีผู้ใดบ้างที่กล้าหาญไม่กลัวตายในสนามรบ?"

กวนอูคิดว่าเจิ้งผิงกำลังเยาะเย้ยตน จึงตะโกนสั่งทหาร "จางหู่ จางช่าน ต่งฉิน... ก้าวออกมา!"

ชายสิบสองคนที่ถูกเรียกชื่อ ก้าวออกมาข้างหน้าอย่างกล้าหาญ

นี่คือทหารสิบสองนายที่กล้าหาญที่สุดและไม่กลัวตายในบรรดาทหารสามร้อยนาย และเป็นสิบสองคนที่กวนอูชื่นชมที่สุดด้วย

แม้รูปร่างจะไม่กำยำที่สุด ฝีมือการต่อสู้จะไม่เก่งกาจที่สุด แต่พวกเขาก็มีจิตใจที่พร้อมจะสู้ถวายหัว!

"ท่านปลัดอำเภอเจิ้ง นี่คือเหล่านักรบผู้กล้าหาญของอำเภอเกาถัง พอจะเข้าตาท่านบ้างหรือไม่?" น้ำเสียงของกวนอูยังคงแข็งกร้าว

เจิ้งผิงไม่ได้ตอบคำถามของกวนอู แต่ถามต่อว่า "มีผู้ใดบ้างที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม ร่างกายกำยำ ดุดันและดุร้าย?"

กวนอูอึ้งไปครู่หนึ่ง กัดฟันพูดว่า "ดูเหมือนท่านปลัดอำเภอจะคิดว่าในหมู่ทหารของข้าไม่มีคนเก่งกาจสินะ"

"เถาเอ้อร์หนิว อู่หู่จื่อ จางซานตัว... ก้าวออกมา!"

คนที่ก้าวออกมาคราวนี้ล้วนเป็นคนรูปร่างกำยำล่ำสัน แต่มีเพียงหกคนเท่านั้น

"มีผู้ใดบ้างที่ใช้กระบี่ยาวได้คล่องแคล่ว รักษาเกียรติยศ สามารถจัดแถวได้อย่างเป็นระเบียบ เดินหน้าอย่างมั่นคง ไม่ตื่นตระหนกลนลาน?" เจิ้งผิงถามอีก

แต่กวนอูกลับชะงักไป "ท่านถามแบบนี้ทำไม?"

เจิ้งผิงไม่ตอบ ถามต่อไปว่า "มีผู้ใดบ้างที่มีพละกำลังมหาศาล สามารถดึงเหล็กให้ยืด ดัดเหล็กให้ตรงได้ ดุดันและกล้าหาญ มีกำลังแขนเหนือคนทั่วไป กล้าบุกทะลวงเข้าไปในกองทัพหลักของศัตรู ทำลายกลองรบ และช่วงชิงธงรบของศัตรูมาได้?"

"มีผู้ใดบ้างที่ปีนป่ายที่สูงได้เก่ง เดินทางไกลได้ทนทาน ร่างกายคล่องแคล่วว่องไว และวิ่งได้รวดเร็ว?"

"มีผู้ใดบ้างที่พ่อหรือพี่ชายตายด้วยน้ำมือของโจรโพกผ้าเหลือง และต้องการจะแก้แค้นแทนพวกเขา?"

"มีผู้ใดบ้างที่เป็นเขยแต่งเข้าบ้านภรรยาหรือทาสรับใช้ ที่ตั้งใจจะล้างความอัปยศอดสูและสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเอง?"

"มีผู้ใดบ้างที่เคยเป็นนักโทษ และต้องการจะหลีกหนีหรือปกปิดความอัปยศนี้?"

"มีผู้ใดบ้างที่มีความสามารถและทักษะเหนือคนธรรมดา สามารถแบกของหนักเดินทัพทางไกลได้?"

เมื่อถูกถามรัวเป็นชุด ความเย่อหยิ่งในแววตาของกวนอูก็ค่อยๆ จางหายไป แทนที่ด้วยความกระอักกระอ่วนใจ

กวนอูฟังคำพูดของเจิ้งผิงรู้เรื่องทุกคำ แต่พอเอามารวมกันแล้วกลับไม่เข้าใจความหมายเลย

หลิวเป่ยกลับพอจะนึกอะไรออกบ้าง "ท่านปราชญ์ หรือว่าสิ่งที่ท่านพูดถึงคือวิธีฝึกทหารในคัมภีร์ลิ่วเทา?"

[จบแล้ว]