ตอนที่ 133 ด้วงหยกขาว

เมื่อ'เย่ว์หยาง'มาถึงต้นหัวกลมแปลกๆ  ด้วงปีศาจยักษ์ที่กำลังไล่ตาม'เย่ว์หยาง' ก็หันหัวกลับและจากไปทันที 'เย่ว์หยาง'คิดว่าด้วงปีศาจยักษ์นี้จำเป็นต้องใช้เวลาอย่างน้อย 3 นาทีถึงจะกลับไปถึงที่ๆ 'เย่คง'กับพวกอยู่

เขาคิดว่าเขาให้เวลา'เย่คง'ทำสัญญากับด้วงอ่อนเพียงพอแล้ว  เขาเดินมาถึงด้านหน้าต้นไม้หัวกลมแปลกๆ และเรียกต้นดอกหนามที่ยังอยู่ในช่วงวิวัฒนาการออกมา  อย่างไรก็ตาม  ตรงกับที่คาดเอาไว้ ต้นไม้หัวกลมมีความเคลื่อนไหวทันที ผิวนอกที่ปกคลุมด้วยหนามคล้ายแคสตัสค่อยๆ เปิดออก  แสงสว่างสีขาวฉายออกมาเต็มอากาศ มองดูบริสุทธิ์เย็นตาเย็นใจ

สิ่งสกปรกรอบด้านละลายสลายเป็นจุลสีดำภายใต้แสงสว่างสีขาว ที่ค่อยๆ ฉายขึ้นไปบนท้องฟ้า ตอนแรก 'เย่ว์หยาง'คิดว่าจะมีของประเภทไข่มุกอยู่ภายในต้นหัวกลม เหมือนไข่มุกที่พบในเปลือกหอย

เมื่อแสงสว่างสีขาวไม่ได้สร้างความพร่าตามึนงงต่อไป  'เย่ว์หยาง'ยื่นมือออกไปและมองดู แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นสิ่งที่อยู่ภายใน ภายในลำต้นหัวกลมนั้น มีชั้นเนื้อคล้ายเนื้อเยื่อมะพร้าว และในกลางต้นที่มีเนื้อเหลืออยู่ไม่มาก ด้วงตัวหนึ่งดูคล้ายหยก

ลำตัวเป็นประกายโปร่งแสง มองทะลุเห็นอวัยวะภายในผ่านเปลือกนอกมันได้  มันดูเหมือนด้วงจอมพลังขนาดเล็ก แต่เขาของมันยังไม่เจริญเติบโตเต็มที่จนเห็นเป็นรูปชัด  เขาของมันดูเหมือนไม่สามารถใช้ทำร้ายคนได้

แต่ให้ความรู้สึกที่งดงามนุ่มนวลเยือกเย็น ตัวด้วงดูเหมือนงานประติมากรรมชิ้นเอกที่ได้รับการขัดเกลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ร่างเป็นประกายและโปร่งแสงของมันดูเหมือนหยกขาวและมีขนสีทองที่มองเห็นด้วยตาเปล่า  ไม่มีสีสันอื่นบนตัวมัน  เขา ขาและลำตัวน้อยๆ ของมันดูแล้วให้ความรู้สึกที่่น่ารักมากกว่า

'เย่ว์หยาง'รู้สึกประหลาดใจ  แม้เขาใช้ทักษะญาณทิพย์ระดับ 3 ตรวจดู  ก็ไม่สามารถตรวจสอบด้วงหยกตัวนี้ได้ ฮุยไท่หลางดูเหมือนจะรำคาญด้วงหยกขาวที่มีพลังมหาศาลแม้ว่ามันยังเป็นตัวอ่อนก็ตาม

เหตุผลก็คือว่าพลังบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ในตัวด้วงทำให้ปราณปีศาจในตัวฮุยไท่หลางปั่นป่วน  ดังนั้นฮุยไท่หลางไม่ยอมเข้ามาอยู่ใกล้ด้วงหยกขาว ถ้าเป็นด้วงตัวอื่นๆ ที่มีพลังสมบูรณ์ ฮุยไท่หลางคงจะกินมันไปเรียบร้อยแล้ว

'เย่ว์หยาง'เอื้อมมือหยิบด้วงหยกขาวมาไว้ในมือของเขา ถ้าเขาไม่เห็นว่าเท้าและเขาของมันเคลื่อนไหวอย่างแผ่วเบา  'เย่ว์หยาง'คงคิดว่านี่คือหยกขาวที่แกะสลักเป็นรูปตัวด้วงเป็นผลงานชั้นยอดของประติมากรฝีมือดี เจ้านี่เป็นสิ่งมีชีวิตหรือนี่?

ในแดนปีศาจที่สกปรกแห่งนี้  มีสิ่งมีชีวิตที่มีพลังบริสุทธิ์อยู่ได้อย่างไร?  ในโลกนี้มีเรื่องแปลกประหลาดที่อธิบายไม่ได้อยู่มากเหมือนกัน  'เย่ว์หยาง'เปิดสารานุกรมสัตว์อสูรของเขาและหาดูในหมวดสัตว์อสูรประเภทแมลงอยู่เป็นเวลานาน

แต่เขาไม่สามารถหาบันทึกข้อมูลที่เข้ากันมาอธิบายเจ้าด้วงหยกขาวนี้ได้เลย เมื่อเขาพยายามใช้ปราณก่อกำเนิดหยั่งความรู้สึกถึงมัน พอถ่ายปราณลงไปนิดหน่อย จู่ๆ แสงสว่างสีขาวก็หุ้มตัวเขาไว้ทั้งหมด

ฮุยไท่หลางดูเหมือนจะไม่ชอบแสงสว่างสีขาว มันถอยห่างออกมาประมาณ 2-3 เมตรทันทีเพื่อหลบออกห่างจากแสงนั้น 'เย่ว์หยาง'ศึกษาดูอยู่นาน  แต่เขาก็ยังไม่สามารถหาคำตอบที่เหมาะสมกับเหตุประหลาดครั้งนี้ เขารู้แน่ๆ ว่าด้วงตัวนี้เป็นของดี

แต่เขาไม่รู้ว่าด้วงหยกขาวตัวนี้เป็นอสูรประเภทใด ด้วงหยกขาวไม่ได้ต่อสู้ดิ้นรนในมือของเขาแต่อย่างใด  แม้เมื่อ'เย่ว์หยาง'จะพลิกตัวมันลงและสังเกตดูทุกซอกทุกมุม  เท้าน้อยๆ ของมันแค่ขยับนิดหน่อยเป็นบางครั้ง  มันใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่เงียบๆ คล้ายกับหลับลึกตลอดเวลา

“เอาไว้ก่อนก็แล้วกัน แค่เก็บมันไว้และเอาไปตรวจดูที่บ้านต่อทีหลังก็ได้”

'เย่ว์หยาง'ใส่ด้วงหยกขาวไว้ในกระเป๋าหลังของเขา  ทันใดนั้นเอง  ฮุยไท่หลางวิ่งเข้าใส่เขาสุดกำลังทันที มันตั้งใจจะกินชั้นเนื้อไม้ขาวที่เหลือ 'เย่ว์หยาง'เตะมันจนกระเด็นออกไป  เจ้าหมานี่จะกลายเป็นตาบอดหูหนวกไม่สนใจคำพูดเจ้านายเมื่อได้พบของดีๆ เสมอ

“โฮ่ง โฮ่ง...”

ฮุยไท่หลางรีบแสดงท่าทางเหมือนหมาซื่อสัตย์และกระดิกหางอย่างตื่นเต้น  มันพยายามแสดงให้เห็นว่า

“ข้ายังเป็นเด็กดีนะ..เจ้านาย”

“เป็นไปได้ว่าเนื้อผลไม้นี้เหมาะกับสัตว์อสูรหรือ?”

'เย่ว์หยาง'ใช้ปราณก่อกำเนิดตรวจสอบและพบว่าผลไม้ชนิดนี้มีพลังชีวิตคล้ายหัวใจต้นโอ๊คแต่พลังอ่อนกว่าเล็กน้อย  ยิ่งกว่านั้น ยังมีพลังบริสุทธิ์ที่'เย่ว์หยาง'ไม่สามารถตรวจพบได้  'เย่ว์หยาง'จ้องดูพร้อมกับไตร่ตรอง

บางทีถ้าเขาใช้เนื้อผลไม้ชนิดนี้เลี้ยงสัตว์อสูร โดยเฉพาะอย่างยิ่งบำรุงอสูรตัวน้อย น่าจะมีผลที่มากยิ่งกว่ากินแก่นเวทก็ได้ นั่นเป็นเพราะเนื้อผลไม้ชนิดนี้บริสุทธิ์มาก เกือบจะไม่หมองเลย

ด้วยเหตุนี้ไม่ต้องสงสัยเลยที่ฮุยไท่หลางจ้องมองดูจนน้ำลายไหลไม่หยุด ผลของต้นหัวกลมประหลาดถูกด้วงหยกขาวกินไปจนเกือบหมดแล้ว เหลือเนื้อตรงขอบอยู่เพียงนิดหน่อย 'เย่ว์หยาง'หั่นแบ่งเศษนิดหน่อยให้ฮุยไท่หลางที่ยังน้ำลายยืดอยู่

มันรีบงับทันทีเหมือนกับตือโป๊ยก่ายกินชิ้นโสม  เนื้อผลไม้ไม่ทันได้กระทบถูกฟันของมันก็ไหลลงท้องไปหมด ในทางตรงข้าม เมื่อ'เย่ว์หยาง'เรียกเสี่ยวเหวินหลีออกมาแล้วให้เธอชิ้นหนึ่ง เธอรับเนื้อผลไม้มาดมๆ นิดหน่อยแล้วคืนให้'เย่ว์หยาง'เหมือนกับว่าไม่สนใจเนื้อผลไม้นี้  'เย่ว์หยาง'เหงื่อตกขณะลูบหัวน้อยๆ ของเธอเบาๆ

“เด็กๆ ไม่ควรจะจุกจิกกับอาหารนะ”

เสี่ยวเหวินหลียังคงส่ายศีรษะ แขนทั้งหกกอด'เย่ว์หยาง'แน่นทำท่าเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจตัว เมื่อ'เย่ว์หยาง'คะยั้นคะยอให้เธอกิน  เธอรับมาทำท่าเหมือนจะกินก่อนที่จะส่งผลไม้ต่อให้ฮุยไท่หลางและเปลี่ยนสภาพเป็นสายรุ้งกลับเข้าไปพักในตัว'เย่ว์หยาง'

'เย่ว์หยาง'เห็นอย่างนี้ก็ยิ่งเหงื่อตกหนัก  แต่ฮุยไท่หลางกลับตรงกันข้าม  มันกินเนื้อผลไม้อีกชิ้นอย่างสบายอารมณ์  เวลามันสบายอารมณ์ มันจะกระดิกหางยาวของมันไปทางซ้ายบ้าง ขวาบ้าง..แรงๆ. ลองดูอีกครั้งน่ะ

'เย่ว์หยาง'เรียกนางพญากระหายเลือดออกมา เมื่อนางรับชิ้นผลไม้มา ตอนแรกนางก็พยักหน้า  จากนั้นก็ส่ายศีรษะและร่ายยาวเป็นภาษาปีศาจยาวพรืด นางยังส่งสัญญาณมือเป็นภาษาใบ้ให้'เย่ว์หยาง' น่าเสียดายที่'เย่ว์หยาง'ไม่เข้าใจแม้แต่น้อย

จากพื้นฐานสัญญาณมือของนางพญากระหายเลือด  'เย่ว์หยาง'คาดว่านางกำลังบอกว่าเนื้อผลไม้นี้อร่อยมากแน่ๆ  คงเป็นเพราะว่าแก่นจริงๆ ของมันหายไปแล้ว  'เย่ว์หยาง'คาดว่า เนื้อผลไม้ส่วนที่ดีที่สุดคงถูกด้วงหยกขาวกินไปแล้ว

สำหรับเนื้อผลไม้ที่เหลือ  เสี่ยวเหวินหลีไม่สนใจมัน ขณะที่นางพญากระหายเลือดก็มีท่าทีเฉยๆ กับมัน นางก็อยากจะกินมัน แต่ก็ยังไม่ถึงกับน้ำลายหกเหมือนฮุยไท่หลาง

“ข้าควรจะเก็บมันไว้ก่อน  บางทีมันอาจใช้ได้ในอนาคต”

'เย่ว์หยาง'ไม่ปฏิเสธที่จะมีสมบัติเพิ่มขึ้น  เขาเก็บต้นหัวกลมไว้ในแหวนลิช  พอมีแหวนลิช 'เย่ว์หยาง'สามารถรวบรวมสมบัติได้ง่ายขึ้น ห่างออกไป เสียงดังครืนๆ ตามมาด้วยเสียงกึกก้องปานแผ่นดินถล่มทลาย กลางอากาศ เด็กน้อย 5 คนขี่อสูรเหินฟ้ารีบบินตรงมาหา'เย่ว์หยาง'พร้อมกับร้องแตกตื่น  พวกเขายังมาไม่ทันถึงก็ตะโกนลั่นมาทาง'เย่ว์หยาง'ว่า

“ฝูงแมลงกำลังมา  เราต้องกลับไปที่ประตูเทเลพอร์ตโดยเร็ว”

ที่ด้านล่างของพวกเขา เป็น'เย่คง', เจ้าอ้วน'ไห่'และสหายวิ่งหนีมาตามหุบเขาอย่างทุลักทุเล มีหนอนปีกดำและยุงดูดเลือดบินอยู่เต็มท้องฟ้า ก่อตัวเป็นเมฆฝูงแมลง  แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดยังคงเป็นด้วงจอมพลัง

ร่างขนาดใหญ่ของมันทำลายทุกอย่างในเส้นทางที่มันไล่กวด'เย่คง'และคนอื่นๆ  แรงกระแทกของมันทำให้สั่นสะเทือนไปทั้งหุบเขา ถ้ามันไล่'เย่คง'และเจ้าอ้วน'ไห่'ทัน บางทีพวกเขาอาจจะกลายเป็นเนื้อบดไปในทันทีก็ได้

“พวกเจ้ายังจะรออะไรกันอีก  รีบๆ เปิดม้วนเทเลพอร์ตได้แล้ว!”

'เย่ว์หยาง'แทบจะคลั่งใจตาย  ภายใต้สถานการณ์อันตรายขนาดนั้น  ทำไมพวกเขายังวิ่งมาหาเขาตรงนี้?

“ข้าไม่มีปัญหากับเรื่องนั้น  แต่เจ้าอ้วนไห่ต้องใช้เวลาเปิดม้วนเทเลพอร์ต”

ก่อนที่'เย่คง'จะพูดจบ  'เย่ว์หยาง'ใช้ดาบฮุยจินฟันใส่ด้วงจอมพลังอย่างดุเดือด  ในอีกด้านหนึ่ง ฮุยไท่หลางโก่งคอหอนเสียงดัง  ตลอดทั้งร่างของมันเปล่งปราณปีศาจที่คล้ายกับของจ้าวปีศาจ  คุกคามฝูงแมลงและกดดันจนพวกมันไม่กล้าเข้ามาใกล้

เมื่อทุกคนเทเลพอร์ตจากไปแล้ว  'เย่ว์หยาง'พาฮุยไท่หลางหลบหัวยักษ์ของด้วงจอมพลังและเทเลพอร์ตกลับไปทันที ตอนนี้ฝูงแมลงที่น่ากลัวปรากฏขึ้นในท้องฟ้า  มันคือฝูงผึ้งปรสิตที่ชอบจับอสูรอ่อนแอกิน

'เย่ว์หยาง'คิดว่าแดนปีศาจเป็นสถานที่น่ากลัวอย่างแท้จริง  จึงไม่ต้องสงสัยเลยว่าสัตว์ประหลาดที่เติบโตขึ้นมาในแดนปีศาจเกือบทั้งหมด จะแข็งแกร่งกว่าสัตว์ประหลาดในทวีปมังกรทะยาน  สภาพแวดล้อมที่นี่โหดร้ายอำมหิตมาก

สัตว์ประหลาดที่เอาตัวรอดได้ในสภาพแวดล้อมนี้จะแข็งแกร่งที่สุดตามธรรมชาติ

“ดีมากเลย ทุกคนกลับมาได้อย่างปลอดภัย”

ผู้หญิงตัวสูงเห็นว่าเด็กทั้ง 5 คนกลับมาได้แล้ว  'เย่คง', เจ้าอ้วน'ไห่'และคนอื่นๆ ก็กลับมาได้อย่างปลอดภัย แม้จะมีสภาพทุลักทุเลราวกับตกนรกก็ตาม สำหรับ'เย่ว์หยาง'ที่กลับมาเป็นคนสุดท้าย

เธอไม่จำเป็นต้องกังวล  ในขณะที่ว่าฝีมือต่อสู้ของ'เย่ว์หยาง'คือเหตุผลที่ทำให้ทุกคนรอดอยู่ได้ในตอนแรก  ถ้าไม่ใช่เพราะเขา บางทีกลุ่มเล็กๆ 2 กลุ่มคงถูกกำจัดออกไปเรียบร้อยแล้ว

“เฮ้, เด็กใหม่ มือใหม่ พวกเจ้ามาช้าจริงๆ ข้าหลับไปตั้งงีบหนึ่งแล้ว”

เด็กผู้ชายที่หยิ่งยโสเยาะเย้ยถากถางพวกเขา

“ไหนขอดูหน่อยซิ ว่าพวกเจ้าได้อะไรกลับมาบ้าง?  มือเปล่ากลับมานี่ ฮะฮะ คิดยังไงถึงได้เข้าร่วมชั้นเรียนมรณะ ด้วยฝีมือมีแค่นี่น่ะหรือ?”

“ฉือหลุน! จะมากไปแล้วนะ เจ้าสามารถอวดฝีมือต่อหน้าเราอีกครั้งก็ได้ ถ้าเจ้าสามารถชนะชิงแชมป์ประจำสัปดาห์ได้”

เด็กผู้หญิงตัวสูงทำหน้าคร่ำเคร่งขณะโต้ตอบคำเยาะเย้ยถากถางของเขา

“เงียบเลยนะทุกคน! เราต้องไปที่ศูนย์การแพทย์เพื่อส่งยาและจบภารกิจของเรา”

บุรุษเกราะดำตาอินทรีพูดเสียงหนักแน่นในจัตุรัสหินดำ  นักเรียนในชั้นเรียนมรณะที่กำลังยืนรอหยุดการถกเถียงกันทันที และเดินตรงไปที่ประตูเทเลพอร์ตที่หมอวัยกลางคนเปิดรอไว้แล้ว  'เย่ว์หยาง'ไม่ต้องการเข้าไปก่อน

เรื่องแบบนี้เหมือนกับการรับรางวัลจากผลงานพวกเขา เขาอยากจะปล่อยให้เจ้าอ้วน'ไห่'ในฐานะพี่ใหญ่จัดการมากกว่า  อย่างไรก็ตาม  องค์หญิง'เพ่ยเพ่ย'ดึงมือของเขา และยืนกรานว่าจะพาตัวเขาไปด้วยให้ได้

เมื่อไม่สามารถเปลี่ยนใจองค์หญิงน้อยได้ เขาก็ได้แต่คล้อยตาม ศูนย์การแพทย์ที่พวกเขาเทเลพอร์ตเข้ามาเป็นสถานที่ใหญ่โต  อย่างน้อยใหญ่กว่าศูนย์รักษาที่'เย่ว์หยาง'เคยเห็นที่หอทงเทียนถึง 10 เท่า

รอบๆ ศูนย์การแพทย์ เป็นพื้นที่สี่เหลี่ยมกว้างใหญ่มากและมีอาคารที่แตกต่างกัน 3 หลังตั้งอยู่ในตำแหน่งทำมุมเป็นสามเหลี่ยมกับหอศูนย์การแพทย์ เมื่อพวกเขาเทเลพอร์ตเข้ามา  สิ่งที่แรกที่พวกเขาเห็นก็คือคนจำนวนมากมายเต็มอยู่ในพื้นที่สี่เหลี่ยม

เกือบทั้งหมดเป็นทหาร ยังคงมีนักเรียนที่สวมเครื่องแบบนักเรียนที่แตกต่างกัน  มีบางส่วนเป็นชุดของสถาบันฉางจิง และชุดอื่นๆ 'เย่ว์หยาง'ไม่รู้จัก  แต่ทั้งหมดเป็นระดับหัวกะทิ ที่พื้นทั้งหมดเต็มไปด้วยทหารบาดเจ็บ

ด้วยการกะประมาณการง่ายๆ  เท่าที่เห็นอย่างน้อยก็ต้องมีประมาณ 3 พันคน 'เย่ว์หยาง'ได้รับการยืนยันข้อสงสัยในใจตนแล้ว  เป็นที่แน่นอนว่าไม่ใช่เพียงสถาบันฉางชุนเฉิง ที่ส่งนักเรียนไปเก็บรวบรวมสมุนไพรเท่านั้น

ทุกคนที่รู้วิธีเก็บสมุนไพรก็ถูกส่งไปช่วยด้วย  จำนวนทหารที่ได้รับบาดเจ็บซึ่งสถาบันฉางชุนเฉิงรับผิดชอบมี 300 คน  ถ้ามีกล้วยไม้ใจฝ่อกลีบดำไม่พอ  อย่างนั้นทหารที่อยู่ในความรับผิดชอบของสถาบันฉางชุนเฉิงก็จะตายเพราะภารกิจที่ล้มเหลว

'เย่ว์หยาง'คาดว่า  ไม่น่าจะมีปัญหามากนักในการทำภารกิจให้เสร็จสิ้นสำหรับสถาบันฉางชุนเฉิง แต่สถาบันอื่นเล่า?  พวกเขาทำตามเป้าหมายได้หรือเปล่า?

“นักเรียนสถาบันฉางชุนเฉิง โปรดนำสมุนไพรมาส่งตรงนี้”

แพทย์หญิงเสียงหวานกล่าวต้อนรับและนำนักเรียนชั้นเรียนมรณะสถาบันฉางชุนเฉิงไปหาหมอหญิงวัยกลางคนเค้าหน้าใจดีมีเมตตาคนหนึ่ง นางค้อมหัวให้เล็กน้อยกล่าวว่า

“ท่านหมอ!  สถาบันฉางชุนเฉิงมาเลือกเก็บสมุนไพรแล้ว  ดูเหมือนว่าพวกเขารวบรวมมาได้ค่อนข้างน้อย”

“ดีมาก เจ้าช่วยดูแลบันทึกความสำเร็จให้พวกเขาด้วย  พวกที่มีความสำเร็จโดดเด่นเหล่านั้นจะได้รับรางวัลเป็น 2 เท่าจากอาณาจักร”

หมอหญิงสูงวัยที่เป็นผู้ดูแลรับสมุนไพรทุกอย่างและตรวจดูทั้งหมดอย่างระมัดระวัง นักเรียนชั้นเรียนมรณะของสถาบันฉางชุนเฉิงเกือบทั้งหมดเก็บได้ 10 ต้น มีนักเรียนเพียง 5 คนเก็บได้ไม่ถึง 10 ถือว่าภารกิจล้มเหลว อย่างไรก็ตาม ผู้ดูแลหญิงสูงวัยก็ยังขอบคุณพวกเขาอย่างซาบซึ้งกล่าวว่า

“กล้วยไม้ใจฝ่อกลีบดำแต่ละ ต้นจะช่วยชีวิตคนได้หนึ่งชีวิต พวกเจ้าทำหน้าที่ได้ดีมาก  ยิ่งกว่านั้น ยังเก็บสมุนไพรมาได้ถูกต้องทั้งหมด ไม่มีข้อผิดพลาดแม้แต่น้อย  พวกเจ้าทุกคนเป็นนักเรียนที่โดดเด่นอย่างมาก  เราหวังว่าพวกเจ้าทุกคนจะทำได้เป็นอย่างดีในอนาคต...”

หญิงผู้ดูแลสูงวัยผู้นี้กาเครื่องหมาย

“ผ่าน”

บนบัตรคะแนนให้กับนักเรียนรวมทั้งคนที่ยังทำไม่ถึงเป้าหมายด้วย การกระทำของนางทำให้คนที่อยู่ด้านข้างประท้วง  มีผู้ชายที่มาจากสถาบันฉางจิงลุกขึ้นยืนคัดค้านเสียงดัง

“ท่านหมอ!  แบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย ทำไมท่านถึงไม่ให้ข้าผ่านทั้งที่ข้าก็ทำภารกิจสำเร็จตามที่ต้องการแล้ว?  ส่วนพวกเขายังเก็บไม่ได้ตามเป้าหมายด้วยซ้ำ  ทำไมท่านถึงให้พวกเขาผ่าน?”

“หนุ่มน้อย, ข้าคิดว่าเจ้าเองก็รู้เหตุผลดีอยู่แล้ว.. เจ้ารู้เหตุผลไหม? นั่นเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้โกง  เจ้าต้องเต็มใจช่วยผู้คนจากหัวใจเจ้าเอง ในเมื่อเจ้ากำลังจะช่วยผู้คนไม่ใช่แค่เอาแต่จะให้จบๆ ภารกิจไปเท่านั้น  แม้ว่าเจ้าจะเก็บกล้วยไม้ใจฝ่อกลีบดำมาได้ถึง 10 ต้น  แต่เจ้าขอให้คนอื่นช่วยเจ้ารวบรวมให้ เมื่อเจ้าใส่สมุนไพรที่เก็บรวบรวมมาด้วยวิธีที่แตกต่างกันเข้าด้วยกัน แม้ว่าเจ้าจะไม่เห็นปัญหาที่อยู่ในภายนอก แต่มันจะส่งผลกระทบต่อคุณภาพของสมุนไพรในภายหลัง  โชคดีที่เจ้าผสมเข้ากันไม่มาก  มิฉะนั้นมันอาจจะไร้ประโยชน์ไปเลย  นักเรียน! ข้าหวังไว้ว่าเจ้าจะจำเอาไว้ว่า ความซื่อสัตย์เป็นรากฐานสำคัญในการช่วยชีวิต  สำหรับสมุนไพรที่เจ้านำกลับมาด้วยความยากลำบากมาก  ข้าอยากจะขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของเจ้าแทนทหารที่ได้รับบาดเจ็บ  อย่างไรก็ตาม ในฐานะที่เป็นหมอ ข้าไม่ให้เจ้าสอบผ่าน”

คำพูดของหมอหญิงวัยกลางคนทำให้นักเรียนผู้นั้นนึกละอายใจขึ้นมาบ้าง 'เย่ว์หยาง'เห็นว่าใบบันทึกจะถูกบันทึกไว้ในใบป้ายที่ต่างกันสำหรับนักเรียนจากสถาบันต่างๆ สถาบันส่วนใหญ่จะเก็บรวบรวมได้ราวๆ 200 ต้น

มีเพียงที่แตกต่างอยู่สถาบันเดียวคือสถาบันฉางจิง เก็บรวบรวมได้มากกว่า500 ต้น นอกจากนี้ยังมีสมุนไพรที่รวบรวมมาโดยทหารชั้นหัวกะทิเก็บรวบรวมมาได้ราว 100 ต้น  ดูผลงานเหล่านี้แล้ว 'เย่ว์หยาง'ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้แต่แอบถอนใจ

มีทหารถูกพิษถึง 3 พันคน และพวกเขารวบรวมมาได้ 1000 ต้น แล้วทหารที่เหลืออีก 2000 คนล่ะ? อาจเป็นได้ว่า นอกจากกล้วยไม้ใจฝ่อกลีบดำแล้ว  จะไม่มีทางอื่นช่วยเลยหรือ?

พลังบริสุทธิ์ของด้วงหยกขาวมีประสิทธิภาพในการสลายปราณปีศาจ  จะมีผลในการรักษาพิษหรือไม่? 'เย่ว์หยาง'เริ่มคิดมากขึ้น ***************************

ที่มา:https://writer.dek-d.com/tanay2507/story/viewlongc.php?id=1429532&chapter=133