บทที่ 26 : ชีวิตอันแสนสุขของข้ายังไม่ทันได้เริ่ม ก็ต้องมาตายแล้วรึ?

"ฮ่าๆๆ! พวกเจ้าทุกคนช่างเป็นคนฉลาดที่รู้เท่าทันสถานการณ์ดียิ่ง!"

"วางใจเถอะ! เมื่อเรื่องราวทุกอย่างเสร็จสิ้นลง ตระกูลเย่ของข้าจะไปเยี่ยมเยือนพวกเจ้าถึงประตูบ้านด้วยตัวเองพร้อมรางวัลอย่างงาม!"

"ส่วนคนบางกลุ่ม..." ท่านพ่อของเย่เจียวเจียวกวาดสายตามองไปยังผู้นำตระกูลหลิน ตระกูลเซียว และตระกูลหวัง แววตาของเขาพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นยะเยียบดุจน้ำแข็ง "ข้าจะมอบโอกาสให้พวกเจ้าอีกเป็นครั้งสุดท้าย!"

"พวกเจ้า... จะยอมสวามิภักดิ์เข้าร่วมกับพวกข้าหรือไม่?!"

ตึง!

แรงกดดันอันมหาศาลและทรงพลังถูกปลดปล่อยออกมาอีกระลอก ทำเอาทุกคนในที่นั้นถึงกับอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ในใจของเขารู้สึกหงุดหงิดอยู่ไม่น้อย นึกไม่ถึงเลยว่าไม่มีตระกูลใหญ่ในบรรดาห้าตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรตระกูลใดยอมศิโรราบแปรพักตร์มาเข้าพวกด้วยเลยสักคน

เรื่องนี้ย่อมทำให้ความยากในแผนการทำลายล้างตระกูลมู่ทวีคูณขึ้นอย่างไม่ต้องสงสัย!

ผู้นำตระกูลหลิน ตระกูลเซียว และตระกูลหวังหันมาสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าให้กันอย่างมั่นคงเด็ดเดี่ยว

"ขออภัยด้วย! ตระกูลเซียวของข้าเป็นตระกูลที่ยึดมั่นในความซื่อสัตย์และคุณธรรมมาโดยตลอด!" ผู้นำตระกูลเซียวขยับกายก้าวออกไปด้านหน้า พลางชี้นิ้วด่าทอท่านพ่อของเย่เจียวเจียวด้วยความเดือดดาล

"ส่วนเจ้า! มันก็เป็นแค่คนทรยศที่โมหันต์ด้วยความโลภโมโทสันเท่านั้นแหละ!"

"แล้วตอนนี้เจ้ายังคิดจะมาเรียกร้องสิ่งใดอีก!"

"พูดได้ดี!" ผู้นำตระกูลหวังยืนกอดอกพลางจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหยียดหยาม "ด้วยสันดานของตระกูลเย่แล้ว การเข้าร่วมกับพวกเจ้าคงไม่เพียงแต่จะไม่ได้ประโยชน์อันใด แต่อาจจะโดนพวกเจ้าหักหลังลอบกัดขจัดทิ้งในภายหลังเสียมากกว่า!"

ฟุ่บ!

"จะไปเสียเวลาพ่นวาจาไร้สาระกับมันทำไมกัน!"

ผู้นำตระกูลหลินชักกระบี่ออกจากฝัก พริบตานั้นก็พุ่งทะยานเข้าใส่กลุ่มคนของตระกูลเย่ ตวัดคมกระบี่ฟาดฟันปลิดชีพคนไปหลายคนในทันที "หนอยแน่ะ ฆ่าพวกมันก่อนเลย!"

ฉั๊วะ! ฉั๊วะ!

ศีรษะของคนอีกหลายคนหลุดกระเด็นกลิ้งไปกับพื้นในชั่วพริบตา!

เมื่อเห็นภาพนั้น ผู้นำตระกูลหวังและผู้นำตระกูลเซียวก็ไม่รอช้า รีบสั่งการระดมพลคนของตนเองแล้วพุ่งเข้าใส่ตระกูลเย่รวมถึงตระกูลพรรคพวกกลุ่มย่อยที่ยอมสวามิภักดิ์ตระกูลเย่อย่างบ้าคลั่ง!

"ฮ่าๆๆๆ! ดี! พวกเจ้าช่างใจกล้าบ้าบิ่นกันดีแท้นะ!" ท่านพ่อของเย่เจียวเจียวหัวเราะออกมาด้วยความคลั่งแค้น เขาโบกมือพลางกัดฟันกรอด "ฆ่า! ฆ่าพวกมันให้หมด!"

"ห้ามเหลือรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว!!!"

เพล้ง! เพล้ง!

คลื่นเสียงอันทรงพลังของเขาถึงกับทำให้กระจกหน้าต่างของโรงแรมแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ ในพริบตา!

"พวกเรา บุกเข้าไป!"

"ฆ่าพวกมันให้สิ้น! แล้วสมบัติพัสถานทั้งหมดของตระกูลมู่จะตกเป็นของพวกเรา!"

เมื่อเห็นสัญญาณเปิดฉาก เหล่าสมาชิกของตระกูลเย่และตระกูลย่อยที่สวามิภักดิ์ก็พุ่งเข้าสู่สมรภูมิรบอย่างพัวพัน

ปัง ปัง ปัง!

พื้นที่ภายในโรงแรมพลันแปรเปลี่ยนเป็นเครื่องบดเนื้อขนาดมหึมาในชั่วพริบตา

การโจมตีด้วยทักษะพลังปราณหลากสีสันส่องประกายเจิดจ้าจนลายตาไปหมด

ผู้บำเพ็ญเพียรสายกายาต่างสาวหมัดเข้าใส่กันด้วยพละกำลังอันป่าเถื่อนหนุนเนื่อง ทำเอาเศษซากแขนขาที่หลุดขาดปลิวว่อนไปทั่วทุกสารทิศ

"หึหึหึ! สู้กันเข้าไป! เข่นฆ่ากันเข้าไป!" ท่านพ่อของเย่เจียวเจียวพยักหน้าด้วยความพึงพอใจเป็นล้นพ้น รอยยิ้มชั่วร้ายปรากฏขึ้นบนใบหน้า "มันจะดีที่สุดหากพวกมันเข่นฆ่ากันจนพินาศย่อยยับไปทั้งสองฝ่าย เมื่อถึงเวลานั้นตระกูลเย่ของข้าจะได้ก้าวขึ้นเป็นตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรเพียงหนึ่งเดียวในใต้หล้าได้อย่างง่ายดาย!"

จากนั้น เขาก็ตวัดสายตาคมกริบเล็งเป้าตรงมาทางนั่วเสี่ยวฉือ

"!!!"

นั่วเสี่ยวฉือพลันรู้สึกหนาวเยือกไปทั้งตัวดั่งโดนน้ำแข็งราดรด นางรีบยื่นมือไปสวมกอดมู่ชิงเสวียนไว้แน่นตามสัญชาตญาณ "มู่ชิงเสวียน! รีบ..."

ฟุ่บ!

ยังไม่ทันที่นางจะสิ้นประโยคดี มู่ชิงเสวียนก็คว้าหมับเข้าที่ร่างบางของนาง พลิกกายหันหลังวิ่งหนีออกจากตรงนั้นอย่างไม่คิดชีวิตโดยไม่หันกลับมามองข้างหลังแม้แต่น้อย!

"วิ่ง... เอ๋..." นั่วเสี่ยวฉืออ้าปากค้างพลางมองดูมู่ชิงเสวียนด้วยความรู้สึกตลกปนอัศจรรย์ใจ

เจ้าหมอนี่สับตีนแตกได้รวดเร็วปานสายฟ้าแลบแท้ๆ!

ช่างเป็นคนที่ฉลาดและทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดจริงๆ!

"ฮ่าๆๆ! คิดจะหนีงั้นรึ อย่าฝันไปหน่อยเลย!" ท่านพ่อของเย่เจียวเจียวหัวเราะร่าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพุ่งทะยานร่างไล่ล่าตามมาในทันที "ข้าจะเด็ดหัวเจ้าบ่าวและเจ้าสาวคู่นี้ เพื่อเพิ่มความสำราญให้แก่แผนการทำลายล้างตระกูลมู่ในวันนี้เสียเลย!"

ฟุ่บ!

ความเร็วของเขานั้นมหาศาลทลายขีดจำกัด จนเกิดเสียงแหวกอากาศระเบิดดังสนั่นเป็นระยะ

จากนั้นเขาก็ตวัดมือคราหนึ่ง ออกแรงกระชากเศษซากกำแพงขนาดใหญ่แล้วทุ่มตรงมาด้านหน้า

ตึง!

เศษซากกำแพงหนาทึบร่วงหล่นลงมาปิดกั้นเส้นทางในทางเดินไว้อย่างประจวบเหมาะ ตัดช่องทางการหนีของมู่ชิงเสวียนจนหมดสิ้น!

มู่ชิงเสวียนขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและจริงจัง ดั่งกำลังจมดิ่งอยู่กับความขบคิดอย่างหนัก

"หนีสิ! เหตุใดถึงหยุดวิ่งเสียแล้วล่ะ?" ชายวัยกลางคนก้าวเท้าเยื้องย่างเข้ามาพร้อมระบายกลิ่นอายกดดันอันมหาศาล ทุกย่างก้าวของเขาทำให้นั่วเสี่ยวฉือรู้สึกราวกับมีก้อนหินหนักอึ้งมากดทับอยู่ที่หน้าอก

"หึหึหึ! ต่อให้เจ้าจะหนีเตลิดเปิดเปิงไปที่ใดก็ไร้ประโยชน์!"

"เพราะวันนี้น่ะ มันคือวันตายของพวกเจ้าอย่างไรเล่า!"

"แย่แล้วสิ..." นั่วเสี่ยวฉือกำหมัดแน่นพลางเม้มริมฝีปากด้วยความขัดใจ

พับผ่าสิ! ชีวิตอันแสนสุขราบรื่นของนางกับมู่ชิงเสวียนยังไม่ทันได้เริ่มต้นขึ้นเลยด้วยซ้ำ ไฉนเรื่องราวมันถึงได้มาจบเห่ลงเอาดื้อๆ แบบนี้ล่ะ!

นางยังคิดที่จะล้างแค้นและเอาคืนเจ้ามู่ชิงเสวียนอยู่เลยนะ!

ดังนั้น มู่ชิงเสวียนจะมาด่วนตายอยู่ที่นี่ไม่ได้เป็นอันขาด!

เดี๋ยวก่อนนะ!

ดวงตากลมหม่นพลันเป็นประกายวิบวับเมื่อฉุกคิดบางสิ่งขึ้นมาได้

จะว่าไป... พลังป้องกันของเผ่ามังกรของนางมันยอดเยี่ยมและเหนือชั้นกว่าผู้บำเพ็ญเพียรในระดับเดียวกันตั้งมากมายไม่ใช่หรืออย่างไร?

แถมในเกมนิยายแนวนี้ ช่วงท้ายเกมพลังระดับพ้นปุถุชน ก็ไม่แน่ว่าจะเจาะการป้องกันของนางเข้า!

หากนางยอมเสี่ยงชีวิตสู้ตายถวายหัว อย่างน้อยๆ ก็น่าจะสามารถถ่วงเวลาเพื่อให้มู่ชิงเสวียนหนีเอาตัวรอดไปได้!

"นี่... มู่ชิงเสวียน" นั่วเสี่ยวฉืออึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปกระตุกชายเสื้อของเขา พลางเงยหน้ามองเขาด้วยแววตาที่แฝงไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

"ทำไมเจ้าไม่หนีไปก่อนล่ะ! ตัวข้า... อื้อออออ!"

ยังไม่ทันที่นางจะพ่นคำพูดสละชีพจบ มู่ชิงเสวียนก็เคลื่อนกายเข้ามาขวางเส้นทางของนางไว้ทันควัน

"ภรรยา เจ้าหนีไปก่อนเถอะ!" มู่ชิงเสวียนเลิกริมฝีปากขึ้น พลางส่งยิ้มละมุนและวางร่างของนางลงบนพื้นอย่างแผ่วเบา "ข้าจะอยู่ต้านทานมันไว้ที่นี่สักพัก แล้วจะรีบตามเจ้าไปในภายหลัง"

เขาเอ่ยออกไปเช่นนั้น ทว่าในใจกลับไม่มีความมั่นใจในศึกครานี้เลยแม้แต่น้อย

ถึงแม้ว่าตัวเขาจะก้าวเข้าสู่ ระดับพ้นปุถุชนขั้นกลาง มาเป็นเวลานานและมีประสบการณ์การต่อสู้อย่างโชกโชนก็ตาม

แต่ทว่าท่านพ่อของเย่เจียวเจียวผู้นี้ เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับพ้นปุถุชนขั้นปลายธรรมดาๆ ทั่วไป ระดับพลังปราณในร่างของเขานั้นสูงล้ำกว่าปกติมากนัก!

หากเทียบตามแต้มคุณสมบัติของระบบแล้ว พละกำลังของมู่ชิงเสวียนอยู่ที่ 40 แต้ม ในขณะที่พละกำลังของท่านพ่อของเย่เจียวเจียวสูงถึง 70 แต้มเลยทีเดียว!

ห่างกันเกือบเท่าตัว!

"รีบหนีไปซะ!"

มู่ชิงเสวียนตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นจริงจังและเคร่งเครียดพลางเอ่ยข่มขู่ "มิฉะนั้น... เจ้าคงไม่อยากให้อัตลักษณ์ความเป็นสาวมังกรของเจ้าต้องถูกเปิดโปงหรอก... ใช่ไหม?"

"อึก..."

จู่ๆ นั่วเสี่ยวฉือก็ยกมือขึ้นกุมหน้าอกของตนเองแน่น ใบหน้าจิ้มลิ้มบิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมาน พลันบังเกิดความเจ็บปวดแปลบแล่นพล่านเข้าสู่ขั้วหัวใจ

มันเจ็บปวดเหลือเกิน!

"ข้าไม่..."

"อะไรงั้นรึ?"

"ข้าบอกว่าข้าไม่มีวันทิ้งเจ้าแล้วหนีเอาตัวรอดไปคนเดียวเด็ดขาด!!!"

เพียียะ!

นั่วเสี่ยวฉือฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของมู่ชิงเสวียนเต็มแรง

ชายหนุ่มถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ ยังไม่ทันที่เขาจะได้สติและตอบโต้สิ่งใดกลับไป ก็พลันสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นอันอ่อนนุ่มที่ประทับลงบนริมฝีปากของตนเอง

"อืมม์....."

เขาจ้องมองนั่วเสี่ยวฉือด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความงุนงงและสับสนทำอะไรไม่ถูก

"หุบปากไปเลยนะ!"

นั่วเสี่ยวฉือที่บัดนี้มีหยาดน้ำตาร่วงพรูอาบสองแก้ม ระดมกำปั้นน้อยๆ ทุบลงบนแผงอกของเขาอย่างอัดอั้น น้ำเสียงของนางสั่นเครือระคนสะอึกสะอื้น "มู่ชิงเสวียน! เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าตนเองกำลังพ่นวาจาเหลวไหลอันใดออกมา!"

"ให้ข้าหนีไปคนเดียวงั้นรึ? แล้วเจ้าจะอยู่ต้านทานไว้เองอย่างนั้นเร้า?"

"ลำพังตัวเจ้าคนเดียว จะไปต้านทานพลังมหาศาลขนาดนั้นได้อย่างไรกันฮะ!"

แล้วเจ้า... จะสามารถกลับมาหาข้าได้อีกอย่างนั้นรึ?

"เจ้าคิดจะจบเรื่องทึกทักเอาเองด้วยการยอมตาย แล้วทิ้งให้ข้าต้องกลายเป็นหญิงหม้ายแต่งงานหม้ายขันหมากอย่างนั้นใช่ไหม?!"

"คือเรื่องนั้น......"

เพียียะ!

"บอกให้หุบปากอย่างไรเล่า!" นั่วเสี่ยวฉือฟาดฝ่ามือใส่เขาอีกระลอก ก่อนจะขยับกายเข้าไปยืนหยัดอยู่เคียงข้างเขา แววตาทั้งสองข้างแปรเปลี่ยนเป็นเด็ดเดี่ยวและแข็งกร้าวขึ้นมาทันที "พวกเราจะตายก็ตายด้วยกัน! จะอยู่ก็อยู่ด้วยกัน!"

"ข้าไม่อยากให้ผู้คนภายนอกมาตราหน้านินทาว่าข้าเป็นหญิงแพศยาใจดำอำมหิตที่ทอดทิ้งสามีของตนเองหรอกนะ!"

นางทำปากยื่นพลางแค่นเสียงสะบัดหน้าหนี "เหอะ! จำใส่หัวของเจ้าไว้ด้วยล่ะ! นี่คือเหตุผลเดียวที่ข้ายอมอยู่โยงที่นี่!"

"ไม่ได้เป็นเพราะว่าข้าบังเกิดความห่วงใยในตัวเจ้าเลยสักนิดเดียว!"

"เอาล่ะ! เมื่อกี้เจ้าคิดจะพ่นคำพูดอันใดอีกล่ะ? รีบๆ พ่นออกมาตอนนี้เลยสิ!"

มู่ชิงเสวียนยกมือขึ้นลูบใบหน้าของตนเอง พลางเผยรอยยิ้มอย่างหมดท่าและเอื้อมมือไปชี้ที่ด้านข้าง "ที่ข้าจะบอกก็คือ... ดูเหมือนเจ้าหมอนั่นกำลังโกรธจัดจนฟิวส์ขาดแล้ว และพวกเราสองคนอาจจะตกอยู่ในสถานการณ์ที่ย่ำแย่กว่าเดิมน่ะสิ"

"เอ๋?" นั่วเสี่ยวฉือกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะหันขวับไปมองตามนิ้วมือของเขา

"สามหาว! พวกเจ้ามันสามหาวสิ้นดี!" ท่านพ่อของเย่เจียวเจียวโกรธจัดจนหนวดเคราสั่นกระพือ หนวดแทบจะหลุดร่วงออกมาหลายเส้น เขาขบฟันกรอดพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอาฆาตมาดร้าย "พวกเจ้าสองคนเห็นข้าที่เป็นศัตรูอยู่ตรงหน้าเป็นหัวหลักหัวตอหรืออย่างไรกัน!"

"ในสถานการณ์ความเป็นความตายเช่นนี้ พวกเจ้ายังจะมีหน้ามาพร่ำพรรณนารักออดอ้อนต่อกันอีกรึ!"

"ดียิ่ง!"

แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยรังสีอำมหิตอันเข้มข้น ก่อนจะค่อยๆ ยกฝ่ามือหนาขึ้นสูง

พลันบนเพดานห้องนอนก็เกิดความผันผวนของมวลอากาศ ปรากฏเป็นรูปมหาหัตถ์สีทองอร่ามโปร่งแสงขนาดมหึมาที่มีความกว้างมากกว่าสิบเมตร ซึ่งก่อตัวขึ้นจากพลังปราณอันมหาศาลแท้จริง!

"เช่นนั้นในวันนี้ ข้าก็จะส่งพวกเจ้าสองคนลงนรกไปอยู่ร่วมกันเสียเลย!"

เขากดฝ่ามือลงมาด้านล่างอย่างรุนแรงและเฉียบขาด!

มหาหัตถ์สีทองอร่ามพุ่งดิ่งทลายลงมาด้วยพละกำลังอันหนักหน่วงดั่งขุนเขาที่ไม่อาจมีสิ่งใดขวางกั้นได้!

"ไปตายซะให้หมด!"