บทที่ 16 : ขัดจังหวะการร่ายเวท!
บทที่ 16 : ขัดจังหวะการร่ายเวท!
"โอ้! เรื่องแต่งงานสินะ!"
"ตกลงตามนี้แหละ... หือ?"
"ฉิบหายแล้ว?! แต่งงานงั้นเหรอ?" ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือเบิกกว้างขึ้นมาทันควัน นางรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "เดี๋ยว! เดี๋ยวเดียวก่อน!"
"ทำไมเรื่องมันถึงได้ปุบปับขนาดนี้ล่ะเจ้าคะ?"
นางถึงกับสมองตื้อไปชั่วขณะ นึกไม่ถึงเลยว่าท่านแม่ของมู่ชิงเสวียนจะใจร้อนและทำตัวตามสบายได้ถึงเพียงนี้! นางคิดว่าเรื่องแต่งงานอย่างน้อยๆ ก็คงต้องรออีกสักสองสามปีข้างหน้าเสียอีก!
"ก็ใช่ น่ะสิ! แต่งงาน!" ท่านแม่ของมู่ชิงเสวียนพยักหน้ารับพลางลูบหัวของนางเบาๆ "พวกเจ้าทั้งสองคนก็ถึงวัยที่สมควรจะออกเรือนกันแล้ว แถมต่างฝ่ายต่างก็มีใจปฏิพัทธ์ให้แก่กัน"
"แล้วทำไมจะแต่งงานกันไม่ได้ล่ะ?"
"หรือว่า..." พลันมือที่ลูบหัวนั่วเสี่ยวฉืออยู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นออกแรงบีบแน่นขึ้น น้ำเสียงของหญิงวัยกลางคนปรับเปลี่ยนเป็นทุ้มต่ำและแฝงแววคุกคามอันน่าสะพรึงกลัว "เจ้าไม่ได้มีใจชอบพอมู่ชิงเสวียนของข้าเลยแม้แต่น้อย?"
"หรือบางที... เจ้าอาจจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงในการย่างกรายเข้ามาในตระกูลมู่ของพวกเรา?"
จุดประสงค์อื่นงั้นเหรอ?
ก็ต้องมาโค่นล้มเจ้ามู่ชิงเสวียนน่ะสิ!
"มะ...ไม่มี! ไม่มีแน่นอนเจ้าค่ะ!" แน่นอนว่านั่วเสี่ยวฉือย่อมไม่กล้าเอ่ยความจริงออกไป นางรีบส่ายหัวระรัวประหนึ่งกลองสะบัดชัย "ข้า... ข้ารักและชอบพอมู่ชิงเสวียนมากๆ เลยเจ้าค่ะ!"
"แบบนั้นก็ดียิ่ง!"
ท่านแม่ของมู่ชิงเสวียนละมือออก ใบหน้าพลันเปลี่ยนกลับมาแย้มยิ้มละมุนและพยักหน้าด้วยความพึงพอใจเป็นล้นพ้น "ข้าจะส่งเทียบเชิญไปยังผู้คนในตระกูลผู้บำเพ็ญเพียรอื่นๆ ให้มาร่วมงานด้วย"
"จะให้พวกเขามาร่วมเป็นพยานและยลโฉมสะใภ้คนงามของตระกูลมู่เราให้เต็มตา!"
นั่วเสี่ยวฉือได้แต่ลอบถอนหายใจออกมาอย่างหมดอาลัยตายอยากเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เอาเถอะ เอาเถอะ!
ตัวนางในตอนนี้อายุยี่สิบปี ส่วนมู่ชิงเสวียนอายุยี่สิบสองปี นับว่าถึงวัยที่สามารถแต่งงานกันได้ตามกฎหมายแล้วจริงๆ
แต่! นางไม่มีวันยอมให้มู่ชิงเสวียนแตะต้องเนื้อตัวของนางเป็นอันขาดหลังจากแต่งงานกันไปแล้ว!
นี่คือเส้นตายขั้นเด็ดขาดของนาง!
...ถึงแม้ว่าหลังจากนั้น เส้นตายที่ว่านี้จะถูกตัวของนั่วเสี่ยวฉือเองเป็นคนพังมันลงมากับมือก็ตาม
ปัง!
"เดี๋ยวก่อน!" ท่านพ่อของมู่ชิงเสวียนตบโต๊ะเสียงดังสนั่นพลางลุกขึ้นยืน กวาดสายตาอันเคร่งขรึมและดุดันมองมา "ข้าไม่เห็นด้วย! ข้ายังไม่ได้เริ่มทำการทดสอบนางเลยสักนิด! เหตุใดพวกเจ้าถึงบังอาจทึกทักเอาเองแบบนี้..."
เพียียะ!
"เจ้าอยากจะพ่นวาจาอะไรออกมากระนั้นรึ?"
ยังไม่ทันที่ท่านพ่อจะสิ้นประโยคดี ท่านแม่ของมู่ชิงเสวียนก็ฟาดฝ่ามือลงไปจนอีกฝ่ายทรุดลงไปกองกับพื้น ก่อนจะยื่นมือไปบิดใบหูของสามีเต็มแรงพลางเอ่ยถามเสียงเขียว "ข้าตกลงเห็นดีเห็นงามแล้ว แล้วเจ้ากล้าดีอย่างไรถึงคิดจะมาขัดใจข้าฮะ?!"
"โอ๊ยๆๆ! เดี๋ยวก่อนยอดรัก! ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น! มันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะภรรยาจ๋า!"
เจ้าคิดแบบนั้นชัดๆ เลยต่างหาก!
"ภรรยาจ๋า! ช่วยไว้หน้าข้าต่อหน้าพวกเด็กๆ หน่อยเถอะนะ มีอะไรพวกเราค่อยเข้าไปคุยกันในห้องดีกว่า!"
"ก็ได้! ข้าก็อยากจะรู้นักว่าเจ้าจะมีข้ออ้างอันใดมาพ่นให้ข้าฟังอีก!"
นั่วเสี่ยวฉือตกตะลึงตาค้างกับภาพเหตุการณ์ที่ปรากฏตรงหน้า
ท่านแม่ของมู่ชิงเสวียนช่างดุดันและทรงพลังถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
น่าอิจฉาชะมัดยาด!
ดวงตาของนางเหลือบมองไปทางมู่ชิงเสวียนโดยสัญชาตญาณ พลางเริ่มจินตนาการไปไกลแสนไกล
"เฮือก~" มู่ชิงเสวียนสะดุ้งตัวโยน ขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พลันรู้สึกหนาวเยือกในอกขึ้นมาอย่างกะทันหัน
"เอาล่ะ! พอได้แล้ว!" ท่านแม่ของมู่ชิงเสวียนบิดหูท่านพ่อพลางออกแรงลากให้เดินตรงไปยังประตูห้อง ก่อนจะหันกลับมาเอ่ยทิ้งท้าย "พวกเราจะออกไปจัดการเรื่องส่งเทียบเชิญให้ตระกูลอื่นๆ ก่อน"
"พวกเจ้าสองคนก็ใช้เวลานี้กระชับความสัมพันธ์และพูดคุยกันตามประสาผัวเมียเถอะ พวกเราไม่รบกวนแล้ว!"
ปัง!
สิ้นคำพูดนั้น นางก็ก้าวเท้าออกไปพร้อมกับปิดประตูห้องลงเสียงดังสนั่น!
ภายในห้องนอนอันเงียบสงบ บัดนี้หลงเหลือเพียงนั่วเสี่ยวฉือและมู่ชิงเสวียนที่กำลังนั่งจ้องตากันปริบๆ
ทันใดนั้น แววตาของนั่วเสี่ยวฉือก็พลันเปลี่ยนเป็นแปลกประหลาดขึ้นมา
จะว่าไป... นี่นับเป็นโอกาสอันดีเลิศที่นางจะได้ทดลองทำตามสิ่งตระการตาที่ท่านแม่ของมู่ชิงเสวียนเพิ่งจะแสดงให้ดูเมื่อครู่นี้ไม่ใช่หรือไง!
ในเมื่อจะต้องแต่งงานกันแล้ว นางก็จำเป็นต้องสถาปนาอำนาจและฐานะของตนเองภายในบ้านให้มั่นคง!
หากนางส่งสัญญาณเตือนให้มู่ชิงเสวียนหลาบจำเสียตั้งแต่ตอนนี้ ในอนาคตเจ้าหมอนี่มิต้องสยบยอมแทบเท้าของนางหรอกหรือ?
"นี่... มู่ชิงเสวียน" นั่วเสี่ยวฉือเอ่ยเรียกพลางยกยิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย
"หืม? มีอะไรหรือ ภรรยาของข้า?" มู่ชิงเสวียนยิ้มละมุนพลางขยับกายรุกคืบเข้ามาใกล้ "เกิดเรื่องอันใดขึ้นรึ?"
"คุกเข่าลงซะ!"
"เอ๋? เหตุใดข้าต้องทำเช่นนั้นด้วยล่ะ?"
"ข้าบอกให้คุกเข่า เจ้าก็ต้องคุกเข่าสิ!"
ฟุ่บ!
นั่วเสี่ยวฉือปล่อยหมัดตรงเข้าใส่ใบหน้าของเขาพริบตา พลางแยกเขี้ยวขู่ฟ่ออย่างผู้เหนือกว่า
"ถ้าไม่ยอมคุกเข่า เจ้าจะต้องโดนทุบตีจนน่วมแน่ เข้าใจไหม?!"
หมับ!
ทว่า มู่ชิงเสวียนกลับยื่นมือออกมาคว้าหมัดของนางเอาไว้ได้อย่างง่ายดายดั่งปอกกล้วยเข้าปาก!
ชายหนุ่มยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาออกแรงดึงข้อมือของนางเบาๆ ร่างบางของสาวมังกรก็พลันถลาร่วงหล่นลงสู่อ้อมอกอันอบอุ่นของเขาในทันที!
"หา?! เฮ้ย?! เดี๋ยว?!" นั่วเสี่ยวฉืออ้าปากค้าง ใบหน้าพลันขึ้นสีแดงซ่านราวมะเขือเทศสุก นางรีบระดมกำปั้นน้อยๆ ทุบลงบนแผงอกของเขาพัลวัน "หนอยแน่ะ! มู่ชิงเสวียน! เจ้า... เจ้าคิดจะทำลามกอะไรของเจ้าฮะ?!"
นี่มันไม่ถูกต้อง!
สถานการณ์ในตอนนี้มันช่างแตกต่างจากภาพที่นั่วเสี่ยวฉือจินตนาการไว้ราวฟ้ากับเหว!
เดิมทีนางวาดฝันไว้ว่า มู่ชิงเสวียนจะต้องโดนหมัดของนางซัดเข้าเต็มเปา จนต้องยอมสยบอยู่ใต้ทรราชและความป่าเถื่อนของนาง และไม่กล้ามากลั่นแกล้งรังแกนางอีกตลอดไป
เมื่อเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็จะค่อยๆ พัฒนาจนกลายเป็นเหมือนคู่ของท่านแม่และท่านพ่อของมู่ชิงเสวียนไม่มีผิด!
ทว่าภาพความจริงในตอนนี้ มันช่างห่างไกลจากสิ่งที่นางคิดฝันไว้เหลือเกิน
ยังไม่ทันที่นั่วเสี่ยวฉือจะประมวลผลในสมองได้ทัน นางก็พบว่าร่างของตนเองถูกมู่ชิงเสวียนช้อนอุ้มขึ้นในท่าเจ้าหญิงเสียแล้ว!
"ข้าคิดจะทำอะไรอย่างนั้นรึ? หึหึ..." มู่ชิงเสวียนยิ้มโดยไม่เอ่ยคำใด เขาค่อยๆ สาวเท้าอุ้มนางตรงไปยังเตียงนอนอย่างช้าๆ
"ฉิบหายแล้ว! มู่ชิงเสวียน ปล่อยข้านะเว้ย!" นั่วเสี่ยวฉือดีดดิ้นขัดขืนอย่างบ้าคลั่ง มือไม้และเรียวขาปัดป่ายไปทั่ว "พวกเราเป็นศัตรูคู่อาฆาตกันนะ!"
ทว่าด้วยระดับพละกำลังที่แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน ทำให้นางไม่มีโอกาสที่จะดิ้นรนหลุดพ้นจากพันธนาการของเขาได้เลยแม้แต่น้อย!
......
นั่วเสี่ยวฉือที่นอนซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ทอดสายตาเหม่อมองไปยังดวงไฟบนเพดานห้องด้วยความรู้สึกสับสนในตัวเอง
เส้นตายขั้นเด็ดขาดของนาง... ไม่สมควรถูกข้ามผ่านเลยจริงๆ!
...แต่จะว่าไป เมื่อกี้พวกเราตกลงกันไว้ว่าห้ามแตะต้องตัวกัน 'หลังแต่งงาน' นี่นา เรื่องที่เกิดขึ้น 'ก่อนแต่งงาน' ย่อมไม่นับสิ!
เมื่อคิดได้ดังนั้น มุมปากของนั่วเสี่ยวฉือก็พลันหยักลึกเป็นรอยยิ้มอย่างผู้มีชัย "หึ! ทุกอย่างยังคงเป็นไปตามแผนการของข้าไม่มีผิดเพี้ยน!"
นางยันกายลุกขึ้นนั่งบนเตียง ตวัดสายตามองไปยังมู่ชิงเสวียนที่กำลังยืนอัดควันยาสูบพลางทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง
โทสะที่ไร้ที่มาพลันปะทุขึ้นในอกของนางอีกระลอก
เพียียะ!
"นี่! มู่ชิงเสวียน!" นั่วเสี่ยวฉือเอื้อมมือไปฟาดไหล่ของเขาเต็มแรง พลางถลึงตาใส่เขาอย่างดุดัน "หันมามองข้าเดี๋ยวนี้! ข้ามีคำถามจะซักฟอกเจ้า!"
"ฟู่~" มู่ชิงเสวียนพ่นควันสีขาวนวลออกมา ก่อนจะหันกลับมามองนาง "มีเรื่องอันใดรึ?"
"ยังจะมาทำเป็นไขสืออีก! ข้าขอถามเจ้าตรงๆ เลยนะ!" นั่วเสี่ยวฉือชี้หน้าเขา พลางหรี่ตาลงอย่างจับผิด
"เจ้าใชไหมที่รู้อยู่เต็มอกว่าท่านพี่สาวของเจ้าจะมาเปิดฉากทดสอบข้า เจ้าก็เลยแกล้งทำเป็นเดินหนีหายไปดื้อๆ ใช่ไหมฮะ?!"
เมื่อได้ยินคำถามนั้น แววตาของมู่ชิงเสวียนพลันสั่นไหวและกลอกไปมาด้วยความลนลานชั่วครู่
และแน่นอนว่าอาการพิรุธนั้น ไม่อาจเล็ดลอดสายตาของนั่วเสี่ยวฉือไปได้เลย!
"ได้! ที่แท้เจ้าก็รู้เห็นเป็นใจมาตั้งแต่แรกแล้ว!" นั่วเสี่ยวฉือยี่งโกรธจัด นางยื่นมือไปตะปบหมับเข้าที่ใบหูของเขาแล้วออกแรงบิดทันที
"เจ้าล่วงรู้หรือไม่ว่าสถานการณ์ในตอนนั้นมันอันตรายแค่ไหน?! ข้าเกือบจะเอาชีวิตไม่รอดแล้วนะ!"
นั่วเสี่ยวฉือออกแรงดึงหูของเขาให้ขยับมาใกล้ พลางพ่นเรื่องราวอันน่าตื่นเต้นทว่าแฝงอันตรายที่เพิ่งเผชิญมาให้เขาฟังจนหมดเปลือก
เมื่อมู่ชิงเสวียนได้ยินเช่นนั้น ดวงตาของเขาก็พลันเบิกกว้างขึ้นมาทันที เขารีบกุมบ่าของนางไว้แน่นด้วยท่าทางตื่นตระหนกและลนลาน พลางเริ่มตรวจตราหาบาดแผลตามร่างกายของนางอย่างละเอียด
"สะบัดออกไปเลย!" นั่วเสี่ยวฉือปัดมือของเขาขว้าง ใบหน้าขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย "ไม่ต้องมาทำเป็นห่วง! ข้าน่ะหนังเหนียวจะตายไป พี่สาวของเจ้าไม่มีทางระคายผิวข้าได้หรอก!"
"อะแฮ่ม... ภรรยาข้า"
"ไสหัวไปเลย! ห้ามเรียกข้าว่าภรรยานะ!"
"สหายที่ดีของข้า!" มู่ชิงเสวียนเปลี่ยนคำเรียกพลางยื่นมือไปโอบไหล่บางของนางไว้ เขาเกาหัวตัวเองเบาๆ ด้วยความรู้สึกผิดที่ฉายชัดบนใบหน้า
"ข้าต้องขออภัยด้วยจริงๆ ก่อนหน้านี้ท่านพี่สาวรับปากกับข้าเป็นมั่นเป็นเหมาะแล้วว่าจะแค่แกล้งขู่ให้เจ้าตกใจเล่นเท่านั้น"
"ข้าไม่รู้จริงๆ ว่าท่านพี่จะลงมือรุนแรงกับเจ้าถึงเพียงนี้"
"ภรรยา... เจ้ายอมยกโทษให้ข้าได้หรือไม่?"
"เหอะ! มาพ่นคำพูดพวกนี้ตอนนี้จะมีประโยชน์อันใด!" นั่วเสี่ยวฉือยกมือขึ้นท้าวสะเอวพลางสะบัดหน้าหนีไปอีกทางอย่างถือดี "ค่าเสียหาย! ข้าต้องการค่าทำขวัญ เจ้าเข้าใจไหม?!"
ทว่า คำกล่าวขอโทษหรือการตามใจจากมู่ชิงเสวียนกลับเงียบหายไปนานผิดปกติ
"หือ?"
นั่วเสี่ยวฉือหันขวับกลับมามองด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทว่ากลับพบว่ามู่ชิงเสวียนกำลังยืนหยัดอยู่ตรงเบื้องหน้านางด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม แววตาคมกริบคู่นั้นกำลังจ้องมองมาที่นางอย่างไม่วางตา!
"ฉิบหายแล้ว! เจ้าคิดจะทำเรื่องลามกอะไรอีกฮะ?!" นั่วเสี่ยวฉือตาโตด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอีกระลอก "ถอยออกไปห่างๆ เลยนะ!"
ปัง!
ในตอนนั้นเอง ประตูห้องนอนก็ถูกผลักให้เปิดออกโดย มู่เสี่ยวหลาน
"ท่านพี่ พี่สะใภ้ ข้ามีเรื่องสำคัญจะบอกพวกท่าน..."
"เอ๋?"
ยังไม่ทันที่นางจะสิ้นประโยคดี ก็พลันสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตจากสายตาคู่หนึ่งที่ทิ่มแทงตรงมาที่นางอย่างพร้อมเพรียงกัน!
มู่เสี่ยวหลาน : ......
......