บทที่ 13 : เปิดฉากพะบู๊! มังกรพิโรธคำราม! แฮ่~

เคร้ง!

กระบี่เล่มยาวฟาดฟันลงบนศีรษะของนั่วเสี่ยวฉืออย่างดุดัน บังเกิดประกายไฟแลบปลาบสะดุดตาพร้อมเสียงใบกระบี่สั่นสะเทือนเลื่อนลั่นในทันที!

เคร้ง!

วินาทีต่อมา ลำแขนของศิษย์รับใช้หญิงพลันชาหนึบด้วยแรงสะท้อนกลับ จนเผลอปล่อยกระบี่เล่มยาวร่วงหล่นลงพื้นเสียงดังลั่น

"เอ๋?"

คนทั้งสองต่างเบิกตากว้างจ้องมองกระบี่ที่นิ่งสงบอยู่บนพื้น ก่อนจะหันมาสบสายตากันด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ใจและมิอยากจะเชื่อ

"นี่เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกัน?!" นั่วเสี่ยวฉือได้สติเป็นคนแรก นางรีบก้มลงหยิบกระบี่เล่มยาวขึ้นมาจากพื้นทันควัน ก่อนจะก้าวถอยหลังไปสองสามก้าวแล้วตวัดปลายกระบี่ชี้หน้าศิษย์รับใช้หญิงผู้นั้น "ลอบโจมตีทีเผลอนี่นา! เล่นแรงเกินไปแล้ว!"

นั่วเสี่ยวฉือมึนงงเป็นไก่ตาแตก

ตัวนางไปก่อกรรมทำเข็ญสิ่งใดให้ศิษย์รับใช้ผู้นี้เคียดแค้นกัน? ไยอีกฝ่ายจึงจู่โจมชักกระบี่เข้าใส่นางอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยเช่นนี้! โชคดีที่ร่างนี้ครอบครองพรสวรรค์ 'กายาราชันมังกร' ทำให้พลังป้องกันพุ่งทะยานขีดสุด มิเช่นนั้นนางคงได้สิ้นชีพตักษัยวายปราณอยู่ตรงนี้เป็นแน่!

"เอ่ยปากมาเสีย! เจ้าเป็นผู้ใดกันแน่?!"

"หรืออยากให้ข้าไปตามสามี... ตามมู่ชิงเสวียนมาจัดการเจ้า!"

นั่วเสี่ยวฉือเค้นถามพลางยกมือขึ้นเกาศีรษะแกร่ง แอบโล่งอกที่พบว่าไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนระคายผิว ทว่าเมื่อเปรียบเทียบกับนั่วเสี่ยวฉือแล้ว ศิษย์รับใช้หญิงผู้นั้นกลับมีสีหน้ามึนงงสับสนยิ่งกว่า

นางเคยคาดการณ์ไว้ว่านั่วเสี่ยวฉืออาจจะหลบหลีกได้

หรืออย่างน้อยที่สุดก็น่าจะสลบเหมือดคาที่

ทว่านางมิเคยคาดคิดเลยสักนิดว่า การฟาดฟันเข้าใส่ศีรษะอย่างจังนอกจากจะไม่ระคายผิวอีกฝ่ายแล้ว กลับเป็นลำแขนของนางเองที่ชาหนึบจนแทบไร้ความรู้สึก! แม้กระบี่เล่มนี้จะมิได้ลับจนคมกริบ แต่การกวัดแกว่งเข้าใส่ศีรษะของมนุษย์ มันไม่ควรจะให้ความรู้สึกเหมือนฟันลงบนก้อนเหล็กกล้าเช่นนี้สิ!

"เอากระบี่ของข้าคืนมา!"

ศิษย์รับใช้หญิงเผยรอยแผลใจแห่งความอับอายแวบหนึ่ง ก่อนจะรีบเก็บซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็วพลางจับจ้องนั่วเสี่ยวฉือด้วยสายตาเย็นชาและร้อนรน "ส่งคืนมาเดี๋ยวนี้!"

"เหอะ! เจ้ามีสติสมประกอบอยู่หรือไม่?" นั่วเสี่ยวฉือเลิกคิ้วสูงพลางชูนิ้วกลางให้ทีหนึ่ง และตอกกลับไปด้วยความโมโห "คิดว่าข้าโง่หรืออย่างไร?!"

"หากข้าคืนกระบี่ให้เจ้า เจ้าก็คงจะพุ่งเข้ามาฟันข้าอีกรอบล่ะสิ!"

ในยามนั้นเอง เสียงเตือนของระบบพลันดังขึ้นในหัว!

【 ติ๊ง! ประกาศภารกิจใหม่! 】

【 ภารกิจ: จงสยบศิษย์รับใช้หญิงลึกลับผู้โอหัง! 】

【 รางวัลเมื่อสำเร็จ 】: แต้มคุณลักษณะ +4

【 บทลงโทษเมื่อล้มเหลว 】: ปลดล็อกฉากพ่ายแพ้ (CG)

"โอ้โฮ! มาได้ประจวบเหมาะดีแท้ ระบบ!" นั่วเสี่ยวฉือยกกระบี่ชี้ตรงไปยังศิษย์รับใช้หญิงพลางฉีกยิ้มกว้าง

"เจ้า—เข้ามาเลย!"

นางไม่ยอมเชื่อหรอกว่า ยามที่ตนเองกุมกระบี่อยู่ในมือ จะไม่มีปัญญาเอาชนะศิษย์รับใช้หญิงที่มือเปล่าเล่าเปลือยได้!

ทว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวินาทีต่อมา กลับทำให้นั่วเสี่ยวฉือถึงกับพูดไม่ออก

"หรืิอ?"

ศิษย์รับใช้หญิงส่งสายตาเย็นชามาให้นั่วเสี่ยวฉือ ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือหยิบกระบี่เล่มยาวอีกเล่มหนึ่งออกมาจากบริเวณทรวงอก นางกระชับด้ามกระบี่แน่นด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างลูบไล้ไปตามใบกระบี่ จากนั้นจึงรูดผ่านจากโคนจรดปลายอย่างรวดเร็ว!

ฟุ่บ!

ประกายไฟกระจัดกระจายไปทั่วสารทิศ ลับคมกระบี่ให้วาววับขึ้นมาในชั่วพริบตา! มุมปากของศิษย์รับใช้หญิงหยักลึกขึ้นเล็กน้อยพลางกระชับกระบี่คู่กายจับจ้องมายังนั่วเสี่ยวฉือ:

"ข้าจะเข้าไปละนะ!"

ฟิ้ว!

เสียงแหวกฝ่าชั้นบรรยากาศดังสะท้าน!

ศิษย์รับใช้หญิงมาปรากฏกายอยู่เบื้องหน้านั่วเสี่ยวฉือในชั่วพริบตาพลางตวัดกระบี่เข้าใส่ทันที

พับผ่าสิ! รวดเร็วยิ่งนัก!

ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือเบิกกว้าง นางรีบยกกระบี่เล่มยาวขึ้นต้านทานอย่างยากลำบาก

เคร้ง!

ศาสตราปะทะกัน ประกายไฟสาดกระจาย!

ครานี้กลับเป็นฝั่งนั่วเสี่ยวฉือที่รู้สึกชาหนึบไปทั้งลำแขนจากการสะท้อนกลับ!

"มีฝีมือแค่นี้เองหรือ?"

ศิษย์รับใช้หญิงเอียงคอพลางตวัดกระบี่โจมตีซ้ำติดต่อกันอย่างรวดเร็ว!

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

"บัดซบ! เหตุใดนางจึงแข็งแกร่งถึงเพียงนี้!" นั่วเสี่ยวฉือขบเคี้ยวเคี้ยวฟัน ลำแขนทั้งสองข้างสั่นเทาอย่างมิอาจควบคุม สีหน้าเต็มไปด้วยความวิตกกังวล "หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป พวกเราได้ม้วยมรณาแน่!"

"ตัวข้า... ตัวข้ายังไม่รู้เลยว่าบทลงโทษเมื่อล้มเหลวคือสิ่งใด"

นางไม่มีความคิดที่จะตอบโต้อีกฝ่ายเลยสักนิด เพราะนางไม่มีความรู้ในวิชาเพลงกระบี่เลยแม้แต่น้อย!

"ฮ่า! ถึงเวลาจบเรื่องนี้เสียที!"

ศิษย์รับใช้หญิงแค่นยิ้มหยัน นางกระโดดทะยานร่างขึ้นสูงกว่าหกเมตร ก่อนจะชูกระบี่เล่มยาวขึ้นเหนือศีรษะแล้วฟาดฟันลงมาโดยอาศัยแรงโน้มถ่วงของโลก!

"รับการโจมตีจากผืนนภาไปเสีย!"

ตูม!

"กรี๊ดดดดดด"

นั่วเสี่ยวฉือมิอาจต้านทานแรงกดดันได้อีกต่อไป ร่างของนางกระเด็นหลุดลอยออกมาจากกลุ่มควันหนาทึบ กระบี่เล่มยาวในมือจึงถูกศิษย์รับใช้หญิงช่วงชิงคืนไปได้สำเร็จ

"พับผ่าสิ! นี่มัน... นี่มันสัตว์อสูรในร่างมนุษย์ชัดๆ!" นั่วเสี่ยวฉือรู้ดีว่าสถานการณ์ย่ำแย่ถึงขีดสุด นางรีบหมุนกายโกยแนบกลับไปยังห้องอาหารพลางร้องตะโกนลั่น "ช่วยด้วย! มีคนจะฆ่ากันตายแล้ว!"

ทว่าน่าเสียดายนัก มิรู้ว่าวันนี้เกิดอาเพศสิ่งใดขึ้น

ตลอดเส้นทางที่นางวิ่งผ่าน กลับไม่มีผู้คนอยู่เลยแม้แต่คนเดียว!

"กระบี่น่ะ! เขา มิได้ใช้กันเช่นนี้หรอก!" ศิษย์รับใช้หญิงผู้ถือครองกระบี่คู่ทอดสายตามองแผ่นหลังอันลนลานของนั่วเสี่ยวฉือ แววตาเผยความเหยียดหยามแวบหนึ่ง:

"ส่งเจ้าไปลงนรกเสียเถอะ!"

บึ้ม!

ศิษย์รับใช้หญิงพุ่งทะยานร่างราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ แรงส่งหนุนนำจนพื้นดินแตกออกเป็นเสี่ยงๆ นางพุ่งตรงเข้านั่วเสี่ยวฉือด้วยความเร็วที่เหนือล้ำขีดจำกัด

"หนอยแน่! ใครจะกลัวใครกัน!"

เมื่อเห็นดังนั้น นั่วเสี่ยวฉือรู้ดีว่าไม่มีทางดิ้นรนหลบหนีพ้น จึงตัดสินใจหันกลับมาสู้ตาย อย่างน้อยที่สุดก็ขอมิตายอย่างอนาถและน่าสมเพช!

"ข้าจะสู้ตายกับเจ้า!"

วาบ!

ประกายแสงสีขาวสว่างวาบ นางปลดทักษะแปลงกาย คืนสู่ร่างสาวมังกรโดยสมบูรณ์ จากนั้นจึงเอี้ยวตัวกลับมาอย่างกะทันหันพลางก้มศีรษะลงต่ำ ใช้เขามังกรเกลียวคู่ที่อยู่สองข้างศีรษะขวิดเสยขึ้นไปด้านบน!

"ไปลงนรกซะเถอะ ไอ้กร๊วก!"

"อะไรกัน?!"

ดวงตาของศิษย์รับใช้หญิงเบิกกว้าง นึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าแม่นางนั่วจะมีความกล้าหาญชาญชัยหันกลับมาโต้ตอบเช่นนี้ อีกทั้งความเร็วของอีกฝ่ายยังรวดเร็วเกินไป จนมิอาจเบี่ยงกายหลบหลีกได้ทันท่วงที! ยามนี้ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องกัดฟันฟาดฟันกระบี่เข้าใส่เพื่อปะทะหักล้าง!

ตูม!

"อั่ก! แค่กๆๆ!"

ศิษย์รับใช้หญิงได้รับบาดเจ็บสาหัสจนกระอักโลหิตออกมาคำโต ลำแขนของนางชาหนึบและสั่นเทาระริก ในขณะเดียวกัน เอวบางร่างน้อยของนางกลับเข้าไปติดแหง็กอยู่ตรงกลางระหว่างเขามังกรคู่ของนั่วเสี่ยวฉือพอดิบพอดี! มิอาจดิ้นรนหลุดพ้นได้ในเวลาอันสั้น!

"เยี่ยมยอด! ยังมีหวัง!"

ดวงตาของนั่วเสี่ยวฉือเปล่งประกายเรืองรอง นางออกวิ่งอีกคราพาบดขยี้ร่างของศิษย์รับใช้หญิงพุ่งตรงไปยังโขดหินยักษ์ที่อยู่ไม่ไกล แน่นอนว่าศิษย์รับใช้หญิงก็ตระหนักถึงวิกฤตการณ์นี้เช่นกัน นัยน์ตาของนางหรี่เล็กลงพลางระดมกวัดแกว่งกระบี่คู่ฟาดฟันเข้าใส่ศีรษะของนั่วเสี่ยวฉืออย่างบ้าคลั่ง!

เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

กระบี่คู่ขยับไหวราวกับปืนกล ฟาดฟันลงมาเล่มแล้วเล่มเล่าอย่างต่อเนื่อง ไร้ซึ่งช่องว่างให้หายใจ ประกายไฟพวยพุ่งสว่างไสวดุจดั่งดอกไม้ไฟหากเป็นยามวิกาล คงเป็นทัศนียภาพที่งดงามตระการตายิ่งนัก! ทว่าน่าเสียดาย แม้ศีรษะของนางจะมีควันโขมงจากการถูกฟันขนาดยักษ์ แต่มันกลับมิได้สร้างความเสียหายที่แท้จริงให้แก่นั่วเสี่ยวฉือเลยแม้แต่น้อย!

รวดเร็วยิ่งนัก! ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองกับโขดหินยักษ์เหลือไม่ถึงหนึ่งเมตรแล้ว!

"เจ้าศิษย์รับใช้ชั้นต่ำ! ไปตายซะเถอะ!"

ตูม!

เขามังกรกระแทกเข้ากับโขดหินยักษ์อย่างรุนแรง บังเกิดเสียงกึกก้องกัมปนาทสะท้านโลกา!

"อั่ก!" ศิษย์รับใช้หญิงยกมือขึ้นกุมปาก ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด เรียวขาอ่อนแรงจนต้องทรุดเข่าลงกับพื้นพลางกระอักโลหิตออกมาอีกคำโต "แค่กๆๆ!"

"เฮะๆๆ! เป็นอย่างไรบ้างเล่า?" นั่วเสี่ยวฉือยกมือขึ้นแตะเขามังกรที่ไร้รอยขีดข่วนของตนเองพลางจ้องมองอีกฝ่ายอย่างผู้เหนือกว่า "เจ้าแพ้แล้ว!"

นั่วเสี่ยวฉือลอบกำหมัดแน่น น้ำตาแห่งความตื้นตันหลั่งไหลอาบแก้มเนียน

โอ้พระผู้เป็นเจ้า! แงงงง~

สิบแปดปี! ข้าถูกมู่ชิงเสวียนกลั่นแกล้งรังแกมาตลอดสิบแปดปีเต็ม! นี่คือชัยชนะคราแรกในชีวิตของนาง! ถึงแม้จะมิใช่การเอาชนะมู่ชิงเสวียนโดยตรง แต่มันก็น่าปิตียินดียิ่งนัก!

【 ช้าก่อน! โฮสต์ ท่าทางของนางดูพิลึกพิลั่นยิ่งนัก! 】

"หืม?" นั่วเสี่ยวฉือตื่นจากภวังค์ความนึกคิด นางหันกลับไปมองศิษย์รับใช้หญิงพลางลางสังหรณ์ใจไม่ดีบางอย่าง

ศิษย์รับใช้หญิงปาดคราบโลหิตออกจากมุมปาก กระชับกระบี่คู่ในมือแน่นพลางค่อยๆ หยัดกายลุกขึ้นยืน เรือนผมทรงหางม้าที่เคยรวบไว้อย่างเรียบร้อยถูกแรงกระแทกจนสยายออกยุ่งเหยิง นางส่งยิ้มพรายชวนขนลุกมาให้นั่วเสี่ยวฉือ

ในวินาทีต่อมา!

คลื่นพลังปราณสีแดงฉานทางด้านซ้ายและสีครามสดใสทางด้านขวาพลันปะทุออกจากร่างของนาง ครอบคลุมไปทั่วใบกระบี่คู่ ศาสตราทั้งสองเล่มส่งเสียงกรีดร้องหวีดหวิวสั่นระริก!

"หาก... เจ้าสามารถต้านทาน... ทักษะนี้ได้... ข้า... จึงจะ... ยอมสยบ... ให้แก่เจ้า!"

ฟิ้ว!

ศิษย์รับใช้หญิงทะยานร่างขึ้นสูงอีกครา กระบี่แสงสีแดงและสีครามพลันพุ่งดิ่งลงมาจากผืนนภา จู่โจมเข้าใส่นั่วเสี่ยวฉืออย่างดุดัน!

"《 เพลงกระบี่คู่ดาวตกสวรรค์ 》!!!"

บึ้ม!!!

แรงกดดันอันน่าหวาดกลัวแผ่ซ่านครอบคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ นั่วเสี่ยวฉือลอบคิดในใจว่า หากตนเองถูกทักษะนี้โจมตีเข้าจังๆ มันต้องรู้สึกคันยิบๆ เป็นแน่!

"เหอะ! เช่นนั้นข้าก็จะขอลองดูบ้าง!" นั่วเสี่ยวฉือสูดลมหายใจเข้าลึกๆ จนหน้าท้องขยายใหญ่ราวกับลูกโป่ง ก่อนจะพ่นลมหายใจออกไปอย่างรุนแรงฉับพลัน:

"【 มังกรพิโรธคำราม 】!"

"แฮ่~"