บทที่ 13 เค้ก

“ที่แท้เธอก็มีคนรู้จักในโรงพยาบาล!” เสียงของติงอี้ย่วนที่อยู่ข้างหลังดังขึ้นด้วยความดูถูก “แต่ว่า นั่นก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะ!”

พูดจบติงอี้ย่วนก็พุ่งตัวเดินแซงหน้าเธอไป

สำหรับความหยาบคายและท่าทางไม่มีมารยาทของติงอี้ย่วนนั้น เธอรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ เธอก็แค่มาฝึกอบรมเท่านั้น เรียนเสร็จก็ไป ไม่มีส่วนได้เสียเรื่องผลประโยชน์อะไรกับเธอ และคงไม่ได้ติดต่อกันอีกในอนาคต

สามวันต่อมาเมื่อต้องไปที่แผนกอย่างเป็นทางการ เธอตั้งใจตื่นเช้า เช้าชนิดที่จะไม่ยอมไปสาย

ก่อนออกจากบ้าน แม่ตำหนิว่าชุดของเธอไม่สวย และบอกว่าไปโรงพยาบาลใหญ่โตก็ต้องแต่งตัวให้ดีๆ

เธอพูดไม่ออกและตอบกลับไป “แม่คะ มีแต่คนสวมเสื้อกาวน์สีขาวทั้งนั้น มีอะไรให้น่ามองล่ะ?”

เธอเข้าใจความคิดของแม่ดี หญิงสาวแต่งหน้าเพื่อคนที่รัก ไม่ว่าอย่างไรแม่ก็ไม่ถอดใจ...

เธอเข้าใจว่าตนเองมาถึงโรงพยาบาลเร็วกว่า แต่ติงอี้ย่วนกลับมาถึงเร็วกว่าเธอเสียอีก เธอรู้สึกนับถือติงอี้ย่วนในจุดนี้จริงๆ จึงพุ่งไปที่ความตื่นตัวนี้ของติงอี้ย่วน ต่อไปเมื่อปฏิบัติหน้าที่ก็จะต้องเป็นแพทย์ที่ขยันขันแข็งมีความรับผิดชอบเต็มที่ ถึงแม้ว่านิสัยจะดูแข็งกร้าวอยู่บ้าง

ไม่นาน เขาก็มา เพียงปรากฏตัวที่หน้าประตูก็ดึงดูดสายตาของเธอ

จากการเผชิญหน้ากันตรงๆ เมื่อวาน ในที่สุดตอนนี้เธอก็สามารถมองเขาเดินเข้ามาใกล้เธอจากที่ไกลๆ อย่างไม่สะทกสะท้านได้แล้ว

เขาที่ไม่ได้สวมเสื้อกาวน์สีขาว ยิ่งดูผอมชัดเจน เขาเร่งฝีเท้าย่างก้าวเหมือนสายลม

เมื่อเดินเข้าไปใกล้ๆ เขา ใบหน้าของเขาก็ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น

เมื่อวานยังไม่ทันได้มองเขาให้ดี ตอนนี้จึงได้พินิจพิเคราะห์เขาอย่างจริงจัง เขามีรูปร่างหน้าตาจุดเด่นตามแบบฉบับของตระกูลหนิง ใบหน้าคมชัดดั่งใบมีด เหลี่ยมคมชัดเจน สิ่งที่โดดเด่นบนหน้าของเขาก็คือดวงตา คนตระกูลหนิงล้วนเป็นคนตาสวย โดยเฉพาะเขา รูปทรงดวงตาเฉียงขึ้นเล็กน้อย ขนตาทั้งยาวและหนา มองแวบแรกเหมือนกับมีอายไลเนอร์เฉพาะของตัวเอง ขับให้ดวงตาสีหมึกของเขาเปล่งประกายโดดเด่น สำหรับเธอมันคือธาราแห่งดวงดาวที่ไหลริน

“อาจารย์หนิง”

ติงอี้ย่วนที่อยู่ข้างๆ ตะโกนขึ้นทำให้เธอตื่น โดยที่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไรที่เธอเข้าสู่โลกของตนอีกครั้ง ระยะห่างของเขาที่เดินเข้ามานั้นไม่พอจะให้เธอเห็นขนตาของเขาได้อย่างชัดเจน...

“แค่กๆ อาจารย์หนิง” เธอทักออกมา ขณะเดียวกันก็สังเกตเห็นว่ามีกล่องเค้กเล็กๆ ในมือของเขา

ใจของเธอเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เขาซื้อเค้กมาทำไม? บนกล่องมีคำว่าหมี่เหวยติดอยู่ ซึ่งมันคือยี่ห้อเบเกอรี่ที่เธอชอบเมื่อก่อน

เอามาให้เธองั้นเหรอ? เกิดความสงสัยขึ้นในใจของเธอ แต่ถ้าหากว่าไม่ใช่ แล้วจะเอาให้ใคร?

พูดถึงเค้ก เขาก็ถือว่าเป็นผู้สันทัดคนหนึ่ง ไม่ใช่เพราะตัวเองชอบกิน คนที่ชอบกินคือเธอต่างหาก เธอขอให้เขาซื้อบ่อยๆ นานวันเข้า ผู้ชายตัวใหญ่อย่างเขาก็สามารถแยกประเภทได้ว่าอะไรคือชีสเค้ก บราวนี่ ทีรามิสุ และขนมชนิดต่างๆ อีกทั้งยังมีรสชาติต่างๆ เช่น ผลไม้ มัทฉะ เค้กปุยหิมะ รัม ช็อกโกแลต

หลังจากเขาเข้าไปในห้องทำงานและวางเค้กไว้บนโต๊ะแล้วเริ่มทำงาน ในที่สุดหร่วนหลิวเจิงก็ละสายตาจากเค้กนั่น

เธอมีลางสังหรณ์ว่าเค้กก้อนนี้จะต้องเป็นของเธอแน่! ลางสังหรณ์นี้รุนแรงมากด้วย! ตอนนี้เธอได้แต่ดีใจที่เขาไม่ได้ให้มันต่อหน้าคนเยอะแยะ ไม่เช่นนั้นเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน? ยิ่งกว่านั้นติงอี้ย่วนยังเข้ากับเธอไม่ได้ หากรู้ว่าเธอกับอาจารย์หนิงมีเรื่องแบบนี้ จะไม่ฉีกเธอเป็นชิ้นๆ เลยหรือ?