บทที่ 002 นี่สตรีมเมอร์ ที่เอวเธอแขวนถุงน้ำไว้สองถุงทำไมเนี่ย

เมื่อมองดูข้อความแชทในห้องไลฟ์สด มันก็กระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นของเขาขึ้นมาในพริบตา เขาอยากจะดูซะหน่อยว่าการเต้นนี้มันมีความน่าตื่นตาตื่นใจตรงไหนกันแน่

เถียนเถียนเจี้ยงมองดูข้อความแชทของเขา เธอปรายตามองกล้องด้วยความขวยเขิน จากนั้นห้องไลฟ์สดก็มืดดำลงในทันที

ในขณะที่หวังเส่าจวินกำลังรู้สึกสงสัยอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นอีกครั้ง "ติ๊ง ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์ ค่าความประทับใจที่อีกฝ่ายมีต่อคุณทะลุถึง 98 แล้ว ต้องการรับรางวัลคริติคอลหรือไม่?"

หืม?

เดี๋ยวนะ ให้ผู้หญิงคนนั้นแสดงโชว์แล้วยังสามารถเพิ่มค่าความประทับใจได้อีกเหรอเนี่ย?

นี่มันรสนิยมแบบไหนกัน?

"เดี๋ยวก่อน รอให้เธอแสดงโชว์จบ ค่อยเปย์คาร์นิวัลให้อีกสักอัน ดูซิว่าจะถึง 100 ได้ไหม"

จากนั้นเขาก็เบนสายตากลับไปที่ห้องไลฟ์สดอีกครั้ง เห็นเพียงห้องไลฟ์สดที่มืดมิดจู่ๆ ก็มีแสงสลัวๆ สว่างขึ้นมา

มองเห็นเพียงแค่เงาหนึ่งกำลังบิดส่ายไปมา

[วู้ฮู ความรู้สึกที่ห่างหายไปนาน!]

[ผ่านไปตั้งหลายเดือน ในที่สุดก็ได้ดูการเต้นนี้อีกครั้ง ขอบคุณลูกพี่จวินหลินที่พาพวกเรามารำลึกความหลังกับการเต้นนี้]

ผู้คนในห้องไลฟ์สดเรียกได้ว่าตื่นเต้นกันแบบสุดๆ ในทางกลับกัน หวังเส่าจวินกลับมองดูเงาในห้องไลฟ์สดด้วยใบหน้ามึนงง

จนอดไม่ได้ที่จะพิมพ์ข้อความแชทส่งไป

จวินหลินเทียนเซี่ย: "เหตุผลร้อยแปดพันเก้าฉันก็พอเข้าใจนะ แต่ทำไมสตรีมเมอร์ถึงต้องเอาถุงน้ำสองถุงไปแขวนไว้ที่เอวด้วยล่ะ?"

ทันทีที่ข้อความแชทนี้ส่งออกไป เห็นได้ชัดเลยว่าผู้คนในห้องไลฟ์สดไม่คิดว่าเขาจะถามแบบนี้

[ฮ่าๆๆๆๆๆ ถุงน้ำเหรอ? ขำชะมัดยาด แกอย่าพูดเป็นเล่นไปนะ มันก็เหมือนจริงๆ นั่นแหละ]

[ลูกพี่จวินหลินนี่ใสซื่อจังเลยน้า~]

[แฮะๆ~]

จากนั้นด้านล่างก็เต็มไปด้วยข้อความแชทว่า แฮะๆ ล้วนๆ

หวังเส่าจวินเพิ่งจะตั้งสติได้

ในหัวอดไม่ได้ที่จะปรากฏภาพอันน่าขนลุกขึ้นมา จากนั้นเขาก็ถึงกับจิตตกไปเลย

ไม่จริงน่า? อย่าบอกนะว่านี่คือเรื่องจริง?

จู่ๆ เขาก็นึกถึงรางวัลจากแพ็กเกจของขวัญมือใหม่ขึ้นมาได้ หน้าต่างสถานะตัวละคร

เขาอดไม่ได้ที่จะคิดในใจ หน้าต่างสถานะของเถียนเถียนเจี้ยงก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ตัวละคร: เถียนเถียนเจี้ยง

หน้าตา: 45

ความประทับใจ: 98

เพศ: หญิง

อายุ: 49

สัดส่วน: 90、109、115

งานอดิเรก: อาหารอร่อย, เรื่องเซ็กซ์, นอนหลับ, ชอบความตื่นเต้น

จำนวนครั้งที่ชาร์จแบต: 199

เมื่อหวังเส่าจวินเห็นข้อมูลนี้ เขาก็แข็งทื่อเป็นหินและแตกสลายไปตรงนั้นทันที

เชี่ยเอ๊ยอะไรวะเนี่ย!

นี่............นี่.........

เขาคิดหาคำพูดใดๆ มาบรรยายความรู้สึกในตอนนี้ไม่ออกแล้ว เมื่อนึกย้อนไปถึงน้ำเสียงที่อีกฝ่ายใช้เรียกตัวเอง

ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหมือนมีมดนับไม่ถ้วนกำลังไต่ยั้วเยี้ยอยู่ตามตัว รู้สึกขนลุกซู่ไปทั้งตัว

จากนั้นเมื่อมองดูผู้คนในห้องไลฟ์สดที่ยังคงพิมพ์ข้อความแชทบอกว่าดูดี เขาก็รู้สึกว่าตัวเองเผลอหลงเข้ามาในโซนของแปลกเข้าให้แล้ว

เขาส่ายหัวไปมา สลัดภาพในหัวทิ้งไป แล้วรีบคิดในใจอย่างรวดเร็วว่า "ระบบ เร็วเข้า รับรางวัลคริติคอล"

เขาไม่อยากจะทนอยู่ต่อแม้อีกแค่วินาทีเดียว 98 ก็ 98 เถอะ น่ากลัวเกินไปแล้ว

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์รับรางวัลสำเร็จแล้ว"

เมื่อได้ยินคำว่าสำเร็จ เขาก็กดออกจากห้องไลฟ์สดทันที พร้อมกับบล็อกทิ้งไปอย่างรวดเร็ว ของแรร์แบบนี้ เจอแค่ครั้งเดียวก็พอ ถ้าขืนเจออีกครั้งสงสัยมีหวังเอาชีวิตไม่รอดแน่

"ตรวจพบค่าความประทับใจ 98 รางวัลจะถูกทวีคูณแบบคริติคอลขึ้น 98 เท่า ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงินเก้าสิบแปดล้าน พ่อบ้านระดับซูเปอร์หนึ่งคน แฮกเกอร์ระดับซูเปอร์สี่คน บอดี้การ์ดระดับซูเปอร์ 10 คน"

"รางวัลได้ถูกส่งไปยังพื้นที่ระบบแล้ว โฮสต์สามารถนำออกมาใช้ได้ทุกเมื่อ ตัวละครจะมีความจงรักภักดีต่อโฮสต์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ อีกทั้งปัญหาเรื่องตัวตนก็ได้รับการแก้ไขทั้งหมดแล้ว แหล่งที่มาของเงินก็ถูกต้องตามกฎหมาย ขอให้โฮสต์ใช้งานได้อย่างสบายใจ"

เมื่อมองดูรางวัลเหล่านี้ สิ่งที่ทำให้หวังเส่าจวินรู้สึกประหลาดใจก็คือ มันมีตัวละครที่เป็นคนให้มาด้วย

จงรักภักดีแบบร้อยเปอร์เซ็นต์เหรอ?

แบบนี้ก็ทำให้เขาวางใจขึ้นได้ไม่น้อย อย่างน้อยก็ไม่ต้องกังวลว่าพวกเขาจะแทงข้างหลัง

จู่ๆ ข้อความในมือถือก็เด้งขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อมองดูตัวเลขยอดเงินคงเหลือในบัญชีธนาคารเป็นพรวนขนาดนั้น ชีวิตก็เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกปลอดภัยขึ้นมาทันที

เขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ เงินสามารถทำให้คนเราอารมณ์ดีขึ้นได้จริงๆ ความรู้สึกตกต่ำใจที่เกิดจากการโดนไล่ออกจนตกงาน มลายหายวับไปในพริบตา

ในขณะที่เขากำลังทอดถอนใจอยู่นั้น ก็มีสายโทรศัพท์โทรเข้ามา

หน้าจอแสดงสายเรียกเข้าว่าเป็นธนาคาร เขาจึงกดรับสายทันที

ยังไม่ทันที่เขาจะอ้าปากพูด น้ำเสียงหวานใสก็ดังขึ้น "สวัสดีค่ะ ใช่คุณหวังหรือเปล่าคะ?"

"ใช่ครับ ผมเอง"

"สวัสดีค่ะคุณหวัง ขอบคุณที่ให้ความไว้วางใจในธนาคารของเรานะคะ ตอนนี้ทางเราได้อัปเกรดบัตรธนาคารให้คุณแล้ว ไม่ทราบว่าคุณมีแผนการลงทุนหรือจัดการการเงินอะไรไหมคะ? ทางเรามีโครงการอยู่สองสามแห่ง..."

หวังเส่าจวินไม่รอให้อีกฝ่ายพูดจบ ก็เอ่ยปากแทรกขึ้นมาทันที "อ้อ ผมมีแผนการลงทุนเรียบร้อยแล้วครับ ลาก่อน!"

พูดจบเขาก็วางสายไปทันที บัดซบ ยังคิดจะมาหลอกเอาเงินฉันอีกเหรอ? ฝันไปเถอะ

โครงการของพวกคุณถ้ามันทำกำไรได้มากขนาดนั้น ยังจะต้องมาคอยเร่หาเงินทุนอีกทำไม ป่านนี้คนอื่นเขาคงเอาเงินมาประเคนให้ถึงที่ไปตั้งนานแล้ว

นี่มันหลอกให้ฉันเอาเงินไปถมหลุมดำให้พวกคุณชัดๆ เงินของฉันไม่ได้ลอยมากับสายลมนะ

เอ่อ...... เหมือนมันจะลอยมากับสายลมจริงๆ นั่นแหละ ไม่สิ! เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะเสียเวลาไปตั้งหลายนาทีเลยนะ

แถมยังต้องมาดูภาพอุจาดตาแบบนั้นอีก พอคิดถึงระบำเงาในห้องไลฟ์สดเมื่อกี้ ขนก็ลุกซู่ไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่

เขากดสั่งอาหารเดลิเวอรีให้ตัวเอง แล้วก็นั่งไถดูคลิปสั้นในโต่วอินบนโซฟาต่อไป

ครู่ต่อมา จู่ๆ ก็มีข้อความส่วนตัวเด้งขึ้นมา สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกสงสัยเล็กน้อย โต่วอินของเขาก็ไม่มีเพื่อนนี่นา ใครจะส่งข้อความมาหาเขากัน

เขากดเปิดดูข้อความส่วนตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น เป็นคนที่ชื่อว่า เสี่ยวเถียน รูปโปรไฟล์ดูคุ้นๆ ตา

จู่ๆ อีกฝ่ายก็ส่งรูปมาให้สองสามรูปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย มีทั้งหน้าอกตู้มๆ สะโพกดินระเบิด เรียวขายาว ถุงน่องดำ ถุงน่องขาว มีมาให้ครบหมด

พวกนี้ไม่ได้สำคัญอะไรเลย ที่สำคัญก็คือ

นี่ใครวะ?

"คนสวย เธอคือใครเนี่ย? เรารู้จักกันด้วยเหรอ?"

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายกำลังตกเหยื่ออยู่ ข้อความจึงถูกตอบกลับมาแทบจะในพริบตา

"พี่จวินหลิน~ ทำไมพี่ถึงลืมหนูเร็วจังเลยล่ะคะ ระบำเงาของหนูเมื่อกี้ดูดีไหมเอ่ย? ทำไมถึงบล็อกหนูล่ะคะ~"

หวังเส่าจวินมองดูข้อความนี้ เขาก็ตั้งสติได้ในทันที

เมื่อมองดูสรรพนามที่ตัวเองเพิ่งใช้เรียกอีกฝ่ายไปเมื่อกี้ กำปั้นของเขาก็พาลกำแน่นขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว เส้นเลือดที่คอปูดโปน ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว มีความรู้สึกอยากจะปามือถือทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด

เวรเอ๊ย! เปิดแอคหลุมมาตามล่าฉันใช่ไหม ได้ แอคหลุมก็จะบล็อกทิ้งให้หมด

หลังจากบล็อกอีกฝ่ายทิ้งไปอีกครั้ง อารมณ์อยากจะไถดูคลิปสั้นก็หมดลงไปในทันที

กินมื้อดึกเสร็จเวลาก็ล่วงเลยมาถึงตีหนึ่งครึ่งแล้ว วันนี้ทำงานมาเหนื่อยมากอยู่แล้ว จู่ๆ ความง่วงก็ถาโถมเข้ามา หลังจากแปรงฟันล้างหน้าเสร็จ เขาก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง ในหัวก็คิดถึงแผนการในอนาคต ก่อนจะเผลอหลับไปอย่างสะลึมสะลือ

แปดโมงเช้า เขาตื่นขึ้นมาตรงเวลาเป๊ะ จากนั้นก็เหลือบมองดูเวลา เพิ่งจะคิดลุกขึ้นไปทำงาน

จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองเหมือนจะโดนไล่ออกไปแล้ว แถมต่อไปก็ไม่ต้องทำงานแล้วด้วย

โรคผลพวงจากการทำงานชัดๆ ต้องปรับเวลาสักหน่อยแล้ว เขาล้มตัวลงนอนต่อ

จนกระทั่งถึงตอนเที่ยงวัน เขาถึงค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา

เขาหรี่ตามองดูแสงแดดอันเจิดจ้าข้างนอก ยื่นมือไปหยิบมือถือมา

เมื่อมองดูเวลาบนหน้าจอ เขาก็อดไม่ได้ที่จะบิดขี้เกียจแล้วพึมพำออกมา "นี่เที่ยงแล้วเหรอเนี่ย? การได้นอนหลับจนตื่นขึ้นมาเองนี่มันโคตรจะฟินเลย"

พอนึกถึงเรื่องเมื่อคืน เขาก็หูตาสว่างขึ้นมาทันที รีบคิดในใจว่า "ระบบ อยู่ไหม?"

"ติ๊ง อยู่ครับโฮสต์!"

เมื่อได้ยินเสียงของระบบ เขาถึงค่อยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ โชคดีที่ไม่ใช่ความฝัน

ลุกจากเตียง อาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ ก็มานั่งบนโซฟา แล้วแค่นึกในใจ

ชายวัยกลางคนผู้หนึ่งก็ปรากฏตัวขึ้นในห้องนั่งเล่น อายุประมาณสี่สิบกว่าปี สวมชุดพ่อบ้านเต็มยศ ส่วนสูงราวๆ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเก้าเซนติเมตร สัดส่วนรูปร่างกำลังพอดี เมื่อเขายืนอยู่ตรงหน้า ก็มีกลิ่นอายของความเป็นผู้ใหญ่ที่ดูสุขุมนุ่มลึกแผ่ซ่านออกมากระทบตัว

"นายน้อย!"

ชายวัยกลางคนมองไปทางหวังเส่าจวินที่อยู่บนโซฟา พร้อมกับร้องเรียกด้วยความเคารพ