บทที่ 001 ระบบมหาเศรษฐีคริติคอล

เจียงเฉิง ยามค่ำคืน!

ท้องฟ้าไม่เป็นใจ ราวกับสัมผัสได้ถึงความรู้สึกเศร้าหมองของผู้คนมากมาย จู่ๆ ก็มีฝนตกปรอยๆ ลงมา

หวังเส่าจวินเดินอยู่บนถนนที่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เงยหน้ามองท้องฟ้า หยาดฝนสาดซัดจนใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเปียกปอน

คนคนหนึ่งจะก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ได้อย่างไรกันนะ ก็เมื่อกี้เลย เขาต้องการจะรายงานเรื่องด่วนให้หัวหน้าทราบ แต่ด้วยความรีบร้อน จึงพุ่งพรวดเข้าไปในห้องทำงานของอีกฝ่ายโดยไม่ได้เคาะประตู

ปกติแล้วเรื่องนี้ก็คงไม่เป็นไร แต่ความซวยคือ ดันไปเจอตอนที่หัวหน้ากำลังชาร์จแบตอยู่ในห้องทำงานพอดี

จากนั้นเขาก็โดนไล่ออก

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย แค่เพราะเรื่องแค่นี้ถึงกับต้องไล่ฉันออกเลยเหรอ? อย่างน้อยฉันก็ทนอาบเหงื่อต่างน้ำทำงานให้บริษัทมาตั้งหลายเดือนแล้วนะ"

เดี๋ยวนะ ไม่ถูกสิ หมอนั่นต้องกำลังขึ้นลำกล้องเตรียมยิงอยู่แน่ๆ แต่เพราะฉันพุ่งพรวดเข้าไป ก็เลย............

อืม ต้องเป็นแบบนั้นแหละ ถ้าอย่างนั้น...... รู้งี้ฉันน่าจะมองให้เต็มตากว่านี้หน่อย จะได้รู้ว่าคุณเลขาชาร์จแบตไปได้แค่ไหนแล้ว

พอกลับมาถึงห้องเช่า ห้องเล็กๆ ขนาดสามสิบตารางเมตร ถึงจะเล็กแต่ก็มีของใช้ครบครันไปหมด

เรียนจบมาได้ครึ่งปี แต่ทะลุมิติมาได้สองปีครึ่งแล้ว!

เดิมทีคิดว่าจะได้ใช้ชีวิตที่ร่ำรวย ใครจะไปคิดล่ะว่า ชีวิตการทำงานเข้าเก้าโมงเช้าเลิกห้าโมงเย็นจะทำลายจินตนาการของเขาจนป่นปี้ อืม ก็ยังถือว่าดีกว่าก่อนทะลุมิติมานิดหน่อยล่ะนะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องเข้าไปเป็นแรงงานขันนอตในโรงงาน ทำตัวเป็นวัวเป็นม้าที่เหนื่อยสายตัวแทบขาด

หลังจากอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ เขาก็ล้มตัวลงนอนบนโซฟา ไถดูไลฟ์สตรีมแนววับๆ แวมๆ พอเจอคนที่ถูกใจก็ปัดมือเปย์ของขวัญส่งหัวใจดวงน้อยๆ ไปให้ตามอารมณ์

เผลอแป๊บเดียว เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนแล้ว

"เฮ้อ~ นี่เที่ยงคืนแล้วเหรอเนี่ย? เวลาผ่านไปเร็วจริงๆ นอนดีกว่า พรุ่งนี้ยังต้องไปทำงานอีก"

เขาผุดลุกขึ้นกำลังจะกลับไปนอนในห้อง แต่จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ "เวรเอ๊ย ทำงานบ้าอะไรล่ะ โดนไล่ออกแล้วนี่หว่า ดูต่อดีกว่า~"

จากนั้นเขาก็ทิ้งตัวนั่งแหมะลงบนโซฟาตามเดิม

และในตอนนั้นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว

"ติ๊ง โฮสต์ทะลุมิติมาได้สองปีครึ่งแล้ว ตรงตามเงื่อนไขการผูกมัดของระบบ ต้องการผูกมัดหรือไม่?"

เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้หวังเส่าจวินตาสว่างขึ้นมาทันที

ระบบงั้นเหรอ?

ในฐานะที่เขาเป็นหนอนหนังสือตัวยง ทำไมเขาจะไม่รู้ล่ะว่านี่หมายถึงอะไร

"ระบบ ในที่สุดนายก็มา ฉันรอนายมาสองปีครึ่งแล้ว ผูกมัดเลย!"

"ติ๊ง ระบบมหาเศรษฐีคริติคอลผูกมัดสำเร็จแล้ว ตอนนี้จะขอแนะนำฟังก์ชันของระบบให้โฮสต์ทราบ"

"ระบบนี้คือระบบมหาเศรษฐีคริติคอล เพียงแค่โฮสต์ได้รับความประทับใจจากสตรีมเมอร์สาว เมื่อค่าความประทับใจถึงแปดสิบ ก็จะได้รับรางวัลจากระบบ หากค่าความประทับใจถึงแปดสิบเอ็ด ก็จะทวีคูณรางวัลแบบคริติคอลขึ้นเป็น 81 เท่า และจะเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ"

"สามารถรับได้เพียงวันละหนึ่งครั้งเท่านั้น และสตรีมเมอร์สาวแต่ละคนสามารถให้รางวัลได้เพียงครั้งเดียว"

"ติ๊ง ขอมอบแพ็กเกจของขวัญมือใหม่หนึ่งกล่อง ต้องการเปิดหรือไม่?"

หวังเส่าจวินฟังคำแนะนำของระบบ เรียกได้ว่าฟังก์ชันของระบบนี้เข้าใจง่ายมากๆ แถมยังตรงไปตรงมาสุดๆ

"ระบบ เปิดแพ็กเกจของขวัญมือใหม่เลย"

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงิน 1 ล้าน ตอนนี้ได้โอนเข้าบัญชีธนาคารของโฮสต์เรียบร้อยแล้ว"

"ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์ได้รับหน้าต่างสถานะตัวละคร (ช่วยโฮสต์ประเมินสตรีมเมอร์สาว คุณคือโฮสต์ของระบบนี้ จะติดโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์ไม่ได้เด็ดขาด ต้องรับประกันสุขภาพของโฮสต์)"

ในขณะที่เขากำลังรอรับรางวัลอื่นๆ จากระบบต่อไป เขารอแล้วรอเล่า เวลาผ่านไปห้านาที แต่เสียงของระบบก็ไม่ดังขึ้นอีกเลย

"ไม่จริงน่า นี่คือของทั้งหมดในแพ็กเกจของขวัญมือใหม่เหรอ? อืม แต่ความจริงมันก็ไม่น้อยแล้วนะ"

เมื่อมองดูข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารที่เด้งขึ้นมาบนมือถือ พอเห็นยอดเงินคงเหลือ 1.01 ล้าน เขาก็รู้สึกฮึกเหิมเต็มเปี่ยมขึ้นมาทันที

เขาเปิดแอปโต่วอินขึ้นมาอีกครั้ง ในหัวก็วิเคราะห์ฟังก์ชันของระบบนี้อย่างรวดเร็ว

วันละหนึ่งครั้งเท่านั้น แถมสตรีมเมอร์แต่ละคนก็ให้รางวัลได้แค่ครั้งเดียว

ดูจากสถานการณ์แล้ว ตอนนี้คงยังเข้าไปดูไลฟ์ของพวกสตรีมเมอร์เบอร์ใหญ่ๆ ไม่ได้ เพราะยังไงพวกเธอก็คงไม่ขัดสนของขวัญคาร์นิวัลแค่ไม่กี่อันของเขาหรอก

สู้ไปลงมือกับพวกสตรีมเมอร์เบอร์เล็กๆ ดีกว่า ในช่องไลฟ์สดของพวกเธอมีคนดูไม่เยอะ แถมคนเปย์ของขวัญให้ก็น้อยตามไปด้วย

ใช้เงินให้น้อยที่สุด เพื่อกอบโกยค่าความประทับใจให้ได้มากที่สุด

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รีบค้นหาในโต่วอินอย่างรวดเร็ว

สตรีมเมอร์เบอร์ใหญ่ในโต่วอินมีไม่เยอะเท่าไหร่ แต่สตรีมเมอร์เบอร์เล็กๆ นี่สิมีอยู่เกลื่อนกลาด ไถจอไปแค่สองทีก็เจอแล้ว

เขามองดูชื่อของอีกฝ่าย เถียนเถียนเจี้ยงงั้นเหรอ?

เธอสวมชุดสไตล์สาวน้อยสีชมพู เรียวขายาวถูกห่อหุ้มด้วยถุงน่องสีขาว กำลังเต้นท่าเช็ดกระจกไปตามจังหวะเพลง แก้มป่องพองลม ดวงตาปรือฉ่ำเยิ้ม ดูราวกับลูกนกน้อยที่พร้อมให้เด็ดดม

ในห้องไลฟ์สดมีคนดูอยู่แค่ไม่กี่สิบคน

ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกชอบดูฟรี นานๆ ทีถึงจะมีสักคนสองคนส่งของขวัญหัวใจดวงน้อยๆ ให้

[จวินหลินเทียนเซี่ย เข้าสู่ห้องไลฟ์สด]

หวังเส่าจวินที่ห้อยป้ายไอดีเลเวลยี่สิบห้าเดินเข้ามาปุ๊บ ก็กลายเป็นไอดีระดับสูงสุดในห้องไลฟ์สดนี้ทันที

พอเถียนเถียนเจี้ยงเห็นว่ามีไอดีเลเวลยี่สิบห้าเข้ามา ก็รีบดัดเสียงหวานพูดออดอ้อนว่า "ยินดีต้อนรับค่ะพี่จวินหลิน~"

น้ำเสียงนั้น พูดแบบไม่ได้โม้เลยว่า มันยิ่งกว่าพี่อูจีซะอีก

ทำเอาหวังเส่าจวินที่ได้ฟังขนลุกซู่ไปทั้งตัวโดยไม่รู้ตัว ยัยนี่มันเครื่องผลิตความขนลุกชัดๆ

เขาไม่ลืมเป้าหมายที่ตัวเองเข้ามาในนี้หรอก เขาจัดการเติมเหรียญโต่วอินไป 1 แสนหยวน จากนั้นก็กดส่งของขวัญคาร์นิวัลไปให้หนึ่งชิ้นทันที

สามพันหยวน นี่มันเงินเดือนทั้งเดือนของใครหลายๆ คนเลยนะ

เถียนเถียนเจี้ยงมองดูเอฟเฟกต์ของขวัญคาร์นิวัล เธออึ้งไปชั่วขณะ แต่ก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าคนชื่อจวินหลินเทียนเซี่ยจะเป็นมหาเศรษฐีตัวจริงหรือไม่ ถึงจะเป็นแค่ไอดีเลเวลยี่สิบห้า แต่เขาก็ยินดีที่จะเปย์ให้นี่นา

เธอรีบส่งสายตาหวานเชื่อมมองกล้องทันที พร้อมกับร้องตะโกนว่า "ขอบคุณสำหรับของขวัญคาร์นิวัลนะคะพี่จวินหลิน หนูเพิ่งเคยได้รับเป็นครั้งแรกเลย ขอบคุณค่ะพี่ชาย~"

"ติ๊ง ขอแสดงความยินดีด้วย โฮสต์ ค่าความประทับใจที่อีกฝ่ายมีต่อคุณทะลุแปดสิบแล้ว ปัจจุบันอยู่ที่เก้าสิบ ต้องการรับรางวัลคริติคอลหรือไม่?"

เก้าสิบ?

เชี่ยเอ๊ย ว่าแล้วเชียว ผู้หญิงที่ดูหยิ่งๆ หรือสนิทด้วยยากน่ะ ไม่ต้องสงสัยเลย นั่นแปลว่านายไม่มีเงินต่างหาก

ให้ตายสิ แค่คาร์นิวัลชิ้นเดียว ค่าความประทับใจก็พุ่งพรวดไปถึงเก้าสิบเลย

[เดี๋ยวนะ สตรีมเมอร์ เมื่อวานเพิ่งบอกว่าตัวเองเป็นคนสนิทกับคนยากไม่ใช่เหรอ? นี่คือสนิทยาก? นี่มันสุกงอมพร้อมกินแล้วมั้ง?]

[จริงด้วย ร้อนแรงจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ยหมดแล้วเนี่ย]

[เชี่ย เปิดมาก็ซัดคาร์นิวัลเลย นี่มันลูกพี่ตัวจริงปะเนี่ย?]

[เลิกเพ้อเจ้อเถอะ ลูกพี่ตัวจริงอะไรกัน ไอดีแค่เลเวลยี่สิบกว่าเนี่ยนะจะเป็นลูกพี่ได้ไง อย่างน้อยก็ต้องอัปไปถึงเลเวลห้าสิบกว่าถึงจะพอเรียกได้ว่าลูกพี่เถอะ]

[หึๆ แกมันก็แค่ไก่อ่อนเลเวลสาม มีหน้ามาว่าคนอื่นเขาอีกเหรอ?]

[เถียนเถียน รีบงัดไม้ตายของเธอออกมาเร็ว ต้องรั้งลูกพี่ใหญ่คนนี้ไว้ให้ได้นะ]

[ใช่ๆๆ เต้นระบำเงาไปเลย เอาให้ลูกพี่ใหญ่ไปไหนไม่รอด คนที่ยอมเปย์คาร์นิวัลให้เธอ ต้องเป็นลูกพี่ที่มีฐานะประมาณนึงแน่ๆ เกาะขาพี่เขาไว้ให้แน่น อีกไม่นานเธอก็ดังระเบิดแล้ว]

เถียนเถียนเจี้ยงมองดูข้อความในแชทพวกนี้ หัวใจก็เต้นตึกตัก หรือว่านี่คือความรู้สึกของอาการใจเต้นกันนะ?

"พี่จวินหลิน อยากดูโชว์อะไรคะ หนูจัดให้ได้หมดเลยน้า~"

จวินหลินเทียนเซี่ย: "อะไรก็ได้ งั้นเอาระบำเงาแล้วกัน"

ระบำเงาเหรอ?

เขาจะต้องเสียใจแน่!