บทที่ 31 แม้แต่นิวตันก็ยังเอาฝาโลงไว้ไม่อยู่ เขาเป็นแค่คนธรรมดาจริง ๆ หรือ?

การตั้งค่าการเปลี่ยนพลังงานจลน์เป็นไฟฟ้าที่แสนเรียบง่ายเช่นนี้

กลับถูกคนหนุ่มชาวหัวเซี่ยนำมาปรับใช้เป็นคนแรก

เส้นผมสีขาวโพลนของสมาชิกสภาวิชาการอาวุโสปลิวไสวไปตามลม

ร่างกายของเขาสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

"พ่อหนุ่มคนนี้เป็นแค่คนธรรมดาจริง ๆ หรือ?"

"พวกเราต้องรีบรายงานเบื้องบน

จะต้องจ้างชายหนุ่มหัวเซี่ยคนนี้มาทำงานที่สถาบันวิทยาศาสตร์ของประเทศเราด้วยเงินเดือนสูงลิ่วให้ได้!"

...

ในห้องถ่ายทอดสด ล่ามเริ่มแปลข้อความจากกระสุนคอมเมนต์ไปพร้อม ๆ กัน

เลล่า พิธีกรสาวสวยเมื่อได้เห็นข้อความที่แปลออกมาก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก

"สถาบันวิทยาศาสตร์ของประเทศจิงโจ้เสนอเงินเดือนสูงถึง 2

ล้านดอลลาร์เพื่อจ้างเย่ไป๋

ผู้เข้าแข่งขันจากหัวเซี่ยค่ะ"

"เดี๋ยวก่อน! สถาบันวิทยาศาสตร์ของปาปัวนิวกินีเสนอให้ 5 ล้านดอลลาร์!"

"ช้าก่อนค่ะ! ติมอร์-เลสเตยินดีมอบเงิน 12 ล้านดอลลาร์พร้อมเชิญเย่ไป๋โอนสัญชาติ?

สวรรค์! ยังมีสูงกว่านี้อีกไหมคะ?"

"ข้อความจากล่ามภาษาญี่ปุ่นมาแล้วค่ะ! ประเทศญี่ปุ่นยินดีจ่าย 40

ล้านดอลลาร์เพื่อเชิญเย่ไป๋เข้าเป็นพลเมือง!

ต่อเดือนนะคะ! เป็นเงิน 40 ล้านดอลลาร์ต่อเดือนค่ะ!"

...

ผู้คนในห้องถ่ายทอดสดต่างตกตะลึงจนแทบคลั่งเมื่อได้ยินจำนวนเงินนั้น

สวรรค์!

40 ล้านดอลลาร์ต่อเดือนงั้นหรือ?

นั่นมันมากกว่าผลรวมเงินเดือนทั้งแปดชาติของพวกเขารวมกันเสียอีก!

บางคนถึงกับเคาะแป้นพิมพ์อย่างบ้าคลั่ง "ฉันไปเอง! ฉันไปเอง! ประเทศญี่ปุ่นจ๋า

ฉันมาแล้ว!"

ทีมงานฝ่ายผลิตรีบจัดประชุมด่วนเพื่อหารือกัน

ในที่สุดผู้กำกับก็ตัดสินใจในเรื่องที่จะไม่กระทบต่อความสมจริงของรายการ

"ผู้ชมทั่วโลกครับ รายการเรียลลิตี้โชว์นี้จะดำเนินไปเป็นเวลาสามเดือน"

"เพื่อรักษาความสมจริงและเพื่อเป็นการให้เกียรติแก่ประเทศต่าง ๆ

เราจะใช้วิธีส่งข้อมูลเพื่อบอกใบ้ข้อความนี้ให้กับผู้เข้าแข่งขันครับ"

ทันทีที่ผู้กำกับพูดจบ ห้องถ่ายทอดสดก็เกิดความโกลาหลขึ้นอีกครั้ง

พวกเขาทั้งตื่นเต้นและสงสัยว่าทีมงานจะส่งข่าวเรื่องเงิน 40

ล้านดอลลาร์ไปให้เย่ไป๋ได้อย่างไร?

...

ภาพในห้องถ่ายทอดสดเริ่มเปลี่ยนไป

หลังจากพายุฝนฟ้าคะนองสงบลง โดรนลำหนึ่งก็แอบบินผ่านน่านฟ้าใจกลางเมืองหลวงปีศาจ

(เซี่ยงไฮ้) และปล่อยธงผืนหนึ่งลงมา

ธงผืนนั้นมีพื้นหลังสีขาวและวงกลมสีแดงอยู่ตรงกลาง

บนธงเขียนจำนวนเงินค่าจ้างไว้อย่างเป็นระเบียบ

40 ล้านดอลลาร์

ผู้นำประเทศญี่ปุ่นรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

และสถาบันวิทยาศาสตร์ของญี่ปุ่นก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

เย่ไป๋จากหัวเซี่ยจะเข้าใจข้อความที่รายการบอกใบ้ไหม?

เย่ไป๋จะหวั่นไหวหรือไม่?

ภาพเหตุการณ์ถูกถ่ายทอดสดไปทั่วโลก ทุกคนต่างจ้องมองไปที่หน้าจอโดยไม่กะพริบตา

วินาทีต่อมา

ในภาพ เย่ไป๋เงยหน้าขึ้นมองเห็นธงพื้นขาววงกลมสีแดงที่พัดปลิวลงมา

ทีแรกเขาแสดงอาการสงสัยพลางยกมือขึ้นคว้าธงมาดูจำนวนเงินอย่างละเอียด

ผู้ชมทั่วโลกต่างลุ้นระทึกจนเหงื่อซึมมือ

ทีมงานฝ่ายผลิต พิธีกร และผู้กำกับต่างก็หัวใจเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมาจากอก

คนที่ตื่นเต้นที่สุดย่อมหนีไม่พ้นสมาชิกในสถาบันวิทยาศาสตร์ของญี่ปุ่น

พวกเขาถึงกับลุกขึ้นยืนเตรียมจะโห่ร้องดีใจที่เย่ไป๋จะเข้าร่วมกับสัญชาติของตน

ทว่า—

วินาทีถัดมา เย่ไป๋กลับยกยิ้มที่มุมปากแล้วแค่นหัวเราะอย่างเหยียดหยาม

"ธงของพวกที่ใช้ชีวิตดี๊ดีงั้นเหรอ"

"เอามาให้ฉันทำเป็นวัสดุ ฉันยังรู้สึกขยะแขยงเลย"

เขาไม่แม้แต่จะมองมันซ้ำอีกครั้ง ก่อนจะเหวี่ยงธงพื้นขาวผืนนั้นทิ้งไปอย่างไม่ใยดี

แล้วหันหลังวิ่งไล่ตามโดรนที่กำลังบินจากไป

ฉากนี้ทำให้โลกอินเทอร์เน็ตสั่นสะเทือน

ผู้นำและเหล่านักวิทยาศาสตร์ของญี่ปุ่นรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าจนชาดิบ

พวกเขายินดีทุ่มเงินมหาศาลเพียงเพื่อเชิญเย่ไป๋เข้าร่วม

แต่ไม่คาดคิดเลยว่าเย่ไป๋จะมองธงของพวกเขาเพียงปราดเดียวแล้วก็รังเกียจจนไม่อยากมองซ้ำ?

โดรนลำหนึ่งมันจะมีค่ามากกว่าเงิน 40 ล้านดอลลาร์ที่พวกเขามอบให้เชียวหรือ?

ทั้งที่พวกเขานั้นแสดงความจริงใจมากที่สุดแท้ ๆ!

ทีมงานฝ่ายผลิตเองก็ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก หลังฉากวุ่นวายไปหมด

"ไม่ได้การ! ผู้เข้าแข่งขันหัวเซี่ยวิ่งเร็วเกินไปแล้ว!"

"โดรนของเรากำลังจะถูกไล่ทัน!"

"ไม่ได้นะ! ในโดรนมีทั้งข้อมูลและกล้องถ่ายภาพ! ถ้าถูกเจอเข้าจะทำยังไง?"

ผู้กำกับพยายามสงบสติอารมณ์แล้วพึมพำออกมา

"วางใจเถอะ มนุษย์ที่ไหนจะวิ่งเร็วกว่าโดรน โโดรนของเรามีความเร็วถึง 60

กิโลเมตรต่อชั่วโมง และที่สำคัญที่สุดคือ มันบินสูง!"

"โดรนของเราบินอยู่ในระดับที่สูงมาก

นอกจากผู้เข้าแข่งขันหัวเซี่ยจะมีระดับเดียวกับนักกีฬากระโดดสูงทีมชาติ

ถึงจะเอื้อมถึง"

ผู้กำกับให้คำมั่นอย่างมั่นใจ

แต่ในวินาทีต่อมา ผู้ชมทั่วโลกต่างก็ต้องอ้าปากค้างจนกรามแทบค้าง

ในภาพถ่ายทอดสด เย่ไป๋เร่งความเร็วในการวิ่ง สองขาขยับอย่างบ้าคลั่ง

ปลดปล่อยสมรรถภาพทางกายระดับนักรบออกมา

วิ่งไล่ล่าด้วยท่าทางปลิดวิญญาณ

เขาเคลื่อนที่ผ่านไปราวกับเงาร่างลึกลับ

ในชั่วพริบตานั้นเขาดูเหมือนมนุษย์ที่บินได้

หรือคล้ายกับสายฟ้าสีเงินที่พุ่งฝ่าความมืดมิด

ฟุ่บ!

ร่างของเย่ไป๋พุ่งทะยานขึ้นสู่ที่สูง

ขาทั้งสองข้างขยับสลับกันกลางอากาศราวกับเหยียบย่ำไปบนความว่างเปล่า

เขากระโดดขึ้นไปในรวดเดียว!

พุ่งทะยานขึ้นไปอย่างสง่างาม!

การกระโดด! พลังในการกระโดดที่แข็งแกร่งเหลือเชื่อ!

"เชี่ยเอ๊ย!"

"บัดซบ!"

"ไอ้เวรเอ๊ย!"

"นี่มันวิชาบันไดเมฆาชัด ๆ!"

"บันไดเมฆาบ้านแกสิ! บันไดเมฆามันเป็นเรื่องเพ้อเจ้อไม่ใช่เหรอ!"

"เอาเท้าซ้ายเหยียบเท้าขวาแล้วทะยานขึ้นฟ้าได้เนี่ยนะ?

นิวตันยังเอาฝาโลงไว้ไม่อยู่แล้ว!"

...

ผู้ชมทั่วโลกต่างฮือฮาและแตกตื่น

แต่ไม่ว่าพวกเขาจะประหลาดใจแค่ไหน เย่ไป๋ก็ทำสำเร็จแล้ว

สมรรถภาพทางกายระดับนักรบทำให้เขามีพลังกระโดด ความแข็งแกร่ง ความเร็ว

และพลังระเบิดที่ก้าวกระโดดราวกับติดปีก

เขาพุ่งตัวขึ้นไปในระดับที่สูงมาก

จากนั้นก็ยื่นแขนออกไปคว้าโดรนลำนั้นไว้ในอุ้งมือได้อย่างแน่นหนา

ทีมงานฝ่ายผลิตอึ้งไปตาม ๆ กัน

ผู้กำกับถึงกับสมองว่างเปล่า

เลล่า

พิธีกรสาวสวยเองก็ไม่รู้จะสรรหาคำพูดใดมาแก้ไขสถานการณ์อันน่ากระอักกระอ่วนของทีมงานได้

สมาชิกทีมงานฝ่ายผลิตต่างก็ค่อย ๆ อ้าปากค้าง

ก่อนจะโพล่งคำเดียวกันออกมาพร้อมกันว่า

"เชี่ย... เอ๊ย!"

...

เย่ไป๋คว้าโดรนมาได้ก็รีบปิดสวิตช์ทันทีเพื่อป้องกันไม่ให้ใบพัดบาดข้อมือ

เขาหันมองไปรอบ ๆ

สายตาจ้องเขม็งไปยังตำแหน่งที่อาจจะมีกล้องซ่อนอยู่

ในภาพถ่ายทอดสด ปรากฏใบหน้าของเย่ไป๋ที่ขยายใหญ่ขึ้น

ผู้ชมทุกคนต่างลุ้นจนตัวโก่งและสูดลมหายใจเข้าลึก

ราวกับถูกสายตาของเย่ไป๋จ้องทะลุออกมาคว้าตัวพวกเขาก็ไม่ปาน

มีใครบางคนพิมพ์กระสุนคอมเมนต์อย่างระมัดระวังว่า

"คงไม่ใช่ว่า... หลังจากผ่านไปหนึ่งเดือน

เย่ไป๋จะมองรายการของเราออกทะลุปรุโปร่งแล้วหรอกนะ?"

ในใจของหลายคนเริ่มเกิดความหวั่นวิตก แต่คนที่วิตกที่สุดคือผู้กำกับ

ผู้กำกับเริ่มนึกเสียใจ เขาเกรงว่าเย่ไป๋จะแฉรายการของพวกเขา

และกลายเป็นฝ่ายคุมเกมแทน!

ความกลัว!

เขาเริ่มรู้สึกหวาดกลัวชายหนุ่มหัวเซี่ยที่ดูเหมือนคนธรรมดาคนนี้ขึ้นมาเสียแล้ว

"บัดซบ! เขาเป็นแค่คนธรรมดาจริง ๆ หรือวะ?"

...

กล้องค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไป ในที่สุดเย่ไป๋ก็หาเลนส์กล้องไม่พบ

เขาจึงเตรียมที่จะตรวจสอบโดรนในมือ

"หลินเสวี่ย มีคนส่งเสบียงมาให้เราแล้ว"

หลินเสวี่ยวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาด้วยความตื่นเต้น "อะไรเหรอ?"

แต่เมื่อเห็นว่าเป็นเพียงโดรนธรรมดา ๆ ลำหนึ่ง เธอก็หมดความสนใจทันที "ไม่ใช่ของกิน

แล้วก็น่าจะไม่ใช่แหล่งพลังงานด้วย เครื่องบินกิ๊กก๊อกลำนี้มีอะไรน่าดูนักหนา"

"น่าเบื่อชะมัด"

หลินเสวี่ยรู้สึกไม่น่าสนใจ แต่เย่ไป๋ไม่ได้คิดเช่นนั้น

เขาเก็บโดรนเข้ากระเป๋าด้วยความยินดี

ใบหน้ายิ้มแย้มราวกับดอกไม้บาน

ดีเหลือเกิน!

การที่มีโดรนบินอยู่รอบ ๆ หมายความว่ามีคนกำลังเฝ้าดูพวกเขาอยู่

และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือมีคนส่งเทคโนโลยีใหม่มาให้ถึงที่

การรับรู้ระยะไกล การควบคุมทางไกล และการวัดระยะทางไกล

เขาสามารถใช้โดรนลำนี้ในการสำรวจภูมิประเทศโดยรอบได้ไกลยิ่งขึ้น!

ดึกสงัดแล้ว

เย่ไป๋ตั้งใจจะรอจนถึงวันพรุ่งนี้เพื่อศึกษาโดรน

เขาใช้เตาแม่เหล็กไฟฟ้าเชื่อมต่อกับแหล่งจ่ายไฟ

และสั่งให้หลินเสวี่ยนำเนื้อย่างแช่แข็งที่หามาได้วางลงบนเตา

"เย่ไป๋ นี่เป็นอาหารแช่แข็งอย่างสุดท้ายในร้านสะดวกซื้อแล้วนะ"

"ของในตู้แช่แข็งหมดเกลี้ยงแล้ว"

"ตู้แช่ในห้างสรรพสินค้าอื่น ๆ ใจกลางเมืองก็ใช้การไม่ได้ตั้งนานแล้ว

เนื้อพวกนั้นก็ส่งกลิ่นเหม็นกินไม่ได้เลยสักนิด"

"เพราะงั้นเราควรจะประหยัด..."

ใบหน้าสวยของหลินเสวี่ยจู่ ๆ ก็ขยับเข้ามาใกล้จนเย่ไป๋สะดุ้ง

"เย่ไป๋! นายฟังที่ฉันพูดอยู่หรือเปล่า?"

เย่ไป๋กำลังสัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของเหรียญทองในระบบภายในร่างกาย

เขาหัวเราะแล้วพูดว่า "ไม่ต้องประหยัดหรอก โบราณว่าไว้ให้ทำตัวตามสบาย

จะกินเร็วหรือกินช้าสุดท้ายก็ต้องกินอยู่ดี"

"มา! กินกันเถอะ! จัดปาร์ตี้บาร์บีคิวกัน!"

จบบท