บทที่ 17 ด้านมืดของมนุษย์ ข้าวสารหนึ่งถังสร้างมิตร ข้าวสารหนึ่งหาบสร้างศัตรู

คุณฮอนด้าส่งยิ้มตามมารยาท พร้อมกับน้อมตัวลงยื่นซูชิที่เริ่มแข็งกระด้างให้อีกชิ้น

ซูชิหมดอายุรสชาติแย่มาก เมล็ดข้าวแข็งจนเคี้ยวแล้วเจ็บฟัน แต่พัค ยูชานก็ยังคงกลืนมันลงคออย่างรีบร้อนด้วยความหิวโซ

ซูชิหมดไปแล้ว

ชิ้นที่หนึ่ง ชิ้นที่สอง ชิ้นที่สาม...

พัค ยูชานกลืนซูชิลงไปถึงเจ็ดชิ้นเต็ม ๆ แต่ก็ยังคงเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาเบิกโพลงเป็นประกายสีเขียวด้วยความหิว จ้องมองคุณฮอนด้าตาไม่กระพริบ

คุณฮอนด้า: ???

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างนั่งไม่ติด พากันวิพากษ์วิจารณ์ว่าพัค ยูชานช่างหน้าไม่อาย กินชิ้นเดียวไม่พอ ยังจะไปขอจากผู้เข้าแข่งขันคนอื่นมากมายขนาดนี้อีกหรือ?

ทันใดนั้นเอง เหตุการณ์พลิกผันครั้งใหญ่ก็เกิดขึ้น

เมื่ออุณหภูมิในยามค่ำคืนลดฮวบ คุณฮอนด้าและพัค ยูชานเริ่มมีภาวะตัวเย็นเกิน (Hypothermia)

ความหนาวเย็น หนาวเหน็บเสียดแท็กขั้วกระดูกเริ่มแผ่ซ่านขยายวงกว้าง...

คุณฮอนด้าประคองสติรีบนำชุดกระโปรงยาวของผู้หญิงทั้ง 18 ชุดมาพันรอบกาย แถมยังสวมกางเกงลูกไม้ทับไปอีก 12 ตัว แล้วเอาผ้าคลุมหน้าไว้หมิ่นเหม่ เพื่อป้องกันไม่ให้อุณหภูมิร่างกายลดต่ำไปมากกว่านี้

ทว่า ดวงตาของพัค ยูชานกลับทอประกายวาวโรจน์ จ้องตรงไปยังคุณฮอนด้า สายตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความโลภคุมคลั่งและเผยแววดุร้ายขึ้นเรื่อย ๆ

"แก แกจะทำอะไร?"

"อย่าเข้ามานะ อ๊ากกก!"

คุณฮอนด้ากรีดร้องเสียงหลง ไม่เพียงแต่ห่อสัมภาระในรถจะถูกแย่งชิงไป แม้กระทั่งชุดกระโปรงยาวของผู้หญิงบนตัวก็ยังถูกพัค ยูชานกระชากออกไปอย่างป่าเถื่อน

"เอาคืนมานะ!"

"เอามาให้ฉันนี่!"

ทั้งสองคนยื้อแย่งฟัดเหวี่ยงจนลงไปนอนตะลุมบอนกัน สุดท้ายพัค ยูชานไม่เว้นแม้กระทั่งกางเกงลูกไม้ 12 ตัวนั้น เขาลงแรงแย่งชิงกางเกงผู้หญิงกับคุณฮอนด้าอย่างบ้าคลั่ง

แค่วก!

เนื้อผ้าฉีกขาด

บรรยากาศตกอยู่ในความเงียบงัน

พัค ยูชานจ้องมองเศษผ้าที่ขาดคามือตาค้าง ก่อนจะกัดฟันกรอดด้วยความเหี้ยมเกรียม สายตาละโมบจับจ้องไปยังเสื้อยืดแขนสั้นบนตัวของคุณฮอนด้า

"เอามาให้ฉัน!"

"เอามา!"

"ทั้งหมดนี่ต้องเป็นของฉัน!"

"ใครใช้ให้แกอ่อนแอเองล่ะ! เมืองนี้ไม่มีคนเหลืออยู่แล้ว จะไปสนอะไรอีก! เอามาให้หมด!"

……

ภาพในห้องถ่ายทอดสดโกลาหลวุ่นวายโชกเลือดเป็นอย่างยิ่ง คุณฮอนด้าถูกกระชากคอเสื้ออย่างแรงจนแทบหายใจไม่ออกและเกือบหมดสติไป

พิธีกรสาวสวยเลล่ารีบแจ้งทีมงานภาคสนามทันที

"มีผู้เข้าแข่งขันกำลังตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต!"

"รีบเปิดใช้งานระบบคัดออกด่วนค่ะ!"

……

หลังจากการรมควันยาสลบผ่านพ้นไป พัค ยูชานก็หมดสติล้มพับลง ข้างกายแสนอ้างว้างเหลือเพียงเขาแค่คนเดียวกับเสบียงสัมภาระที่เขาแย่งชิงมาได้

คุณฮอนด้าถูกคัดออกจากการแข่งขันแล้ว

คุณฮอนด้าแบ่งปันอาหารโดยให้ซูชิแก่พัค ยูชานชิ้นหนึ่ง และยังให้เพิ่มอีกตั้งมากมาย ทว่าสิ่งที่เขาได้รับตอบแทนกลับมาคือ... การตกรอบ

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างขมวดคิ้วมุ่น บรรยากาศเต็มไปด้วยความอึดอัดและหนักอึ้ง

ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพิมพ์ข้อความคอมเมนต์ขึ้นมาประโยคหนึ่ง

[โชคดีนะที่เย่ไป๋จากหัวเซี่ยไม่ได้แบ่งหม้อไฟให้ไอ้นิก]

คุณฮอนด้าแบ่งปันอาหารให้กับผู้เข้าแข่งขันจากประเทศกิมจิอย่างมีมารยาท

แต่เย่ไป๋กลับเลือกเส้นทางที่ต่างออกไป เขาไม่ได้สนใจนิกเลยแม้แต่น้อย เอาแต่ก้มหน้าก้มตากินหม้อไฟอย่างเอร็ดอร่อยกับหลินเสวี่ยสองคน

เดิมทีผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างพากันตำหนิว่าเย่ไป๋ไร้น้ำใจ ทว่าตอนนี้พวกเขากลับตาสว่างราวกับมีแสงธรรมส่องใจ

[ที่หัวเซี่ยมีคำโบราณว่ายังไงนะ? ให้ข้าวสารหนึ่งถังเป็นพระคุณ ให้ข้าวสารหนึ่งกระสอบเป็นศัตรู (升米恩，斗米仇)]

[ใช่เลย! ให้ข้าวสารหนึ่งถังเป็นพระคุณ ให้ข้าวสารหนึ่งกระสอบเป็นศัตรู! ก่อนหน้านี้เย่ไป๋บิหมั่นโถวให้นิกชิ้นหนึ่ง นิกยังซาบซึ้งใจจนมาตามหาเขา แต่คุณฮอนด้ากลับแบ่งซูชิให้พัค ยูชานไม่หยุด คิดไม่ถึงเลยว่าพัค ยูชานจะคืบจะเอาศอกขนาดนี้]

[เย่ไป๋ไม่แบ่งอาหารให้นิกน่ะถูกแล้ว! ฉันขอถอนคำพูดที่เคยต่อว่าเย่ไป๋ก่อนหน้านี้!]

[ฉันก็ขอถอนคำพูดเหมือนกัน!]

[เดี๋ยวสิ! ขอคนหัวเซี่ยช่วยแปลหน่อย คำโบราณพวกคุณหมายความว่ายังไงนะ?]

[ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง! ประวัติศาสตร์ของหัวเซี่ยช่างยาวนาน ขนาดคำพูดคนโบราณยังดูล้ำลึกขนาดนี้เลย!]

[จำไว้ใช้เลย ต่อไปถ้ามีใครมาขอของกิน ฉันจะให้แค่หมั่นโถวชิ้นเล็ก ๆ ชิ้นเดียวพอ!]

……

เหล่าผู้ชมต่างพากันถอนคำพูดที่เคยตั้งข้อสงสัยในตัวเย่ไป๋ และเปลี่ยนมาเห็นด้วยกับท่าทีที่เขาปฏิบัติต่อนิกแทน

ขนาดเย่ไป๋ปฏิบัติต่อนิกเช่นนั้น นิกก็ยังมีความคิดที่จะแย่งชิงทรัพยากรอยู่ดี ในเมืองร้างที่อารยธรรมถูกทำลายล้างแห่งนี้ ด้านมืดในจิตใจของมนุษย์ย่อมถูกกระตุ้นออกมา มีเพียงพละกำลังและความสามารถเท่านั้นที่เป็นต้นทุนในการเอาชีวิตรอด!

พิธีกรสาวสวยเลล่าทอประกายตาเป็นประกายเย้ายวน สีหน้าท่าทางทวีความตื่นเต้นยิ่งขึ้น

"ไม่ทราบว่าตอนนี้ เย่ไป๋ ผู้เข้าแข่งขันจากหัวเซี่ย จะใช้ท่าทีแบบไหนในการรับมือกับนิก ราชาแห่งการเอาชีวิตรอดคะ"

"เขาจะอัดนิกจนร่วงตกรอบไปเลยไหม?"

"หรือว่านิกจะยอมถอยทัพไปก่อน เพื่อรอโอกาสลอบกัดทีหลัง?"

ทีมผู้กำกับรายการตื่นเต้นกันสุดขีด รายการนี้สมจริงมาก เอฟเฟกต์ภาพช่างเร้าใจเกินพิกัด ส่งผลให้รายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอดในเมืองร้าง 《รายการเรียลลิตี้เอาชีวิตรอดในเมืองร้าง》 ขึ้นแท่นหน้าแนะนำอันดับหนึ่งของทุกแพลตฟอร์มสตรีมมิ่งยักษ์ใหญ่! ผู้ชมหน้าใหม่หลั่งไหลเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดไม่ขาดสาย

1,000 ล้านคน

1,100 ล้านคน

1,200 ล้านคน

……

ในจำนวนนั้น ผู้ชมส่วนใหญ่ต่างถูกดึงดูดด้วยภาพของผู้เข้าแข่งขันจากหัวเซี่ย และพากันกดเข้ามาในห้องถ่ายทอดสดเฉพาะตัวของเย่ไป๋

ในหน้าจอถ่ายทอดสดเฉพาะตัว เย่ไป๋กำลังนั่งเผชิญหน้ากับนิก สิ่งนี้ทำให้ผู้ชมจำนวนไม่น้อยประหลาดใจ และต่างพากันคาดหวังว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

"ฉันชื่อเย่ไป๋ นายเจ็บหน้าไหมล่ะ"

นิกกุมดั้งจมูกที่บวมช้ำจนดูเหมือนจานผสมสี เขาเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก ทว่าเมื่อเขามองไปทางหลินเสวี่ย ในเมื่อมีผู้หญิงอยู่ด้วย เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย เขาก็ยังคงกัดฟันคำรามลั่น "ไม่เจ็บ!"

นิกมีหน้าตาดุดันโหดเหี้ยม มัดกล้ามเนื้อกำยำล่ำสันบนตัวสามารถทำให้เด็ก ๆ ร้องไห้จ๋าได้ง่าย ๆ หลินเสวี่ยรับรู้ถึงอันตรายได้โดยสัญชาตญาณ เธอรีบหลบไปอยู่ข้างหลังเย่ไป๋ทันทีเพื่อเลือกข้างอย่างชัดเจน

"สวัสดีเย่ไป๋ ฉันนับถือในพละกำลังของนายมาก ฉันชื่อนิก แล้วเธอคนนี้คือใคร?"

หญิงสาวตะวันออกอายุน้อยผู้มีผมยาวสลวยสีดำขลับ เครื่องหน้าจิ้มลิ้มหมดจด ยามยิ้มขึ้นมามีลักยิ้มสองข้างที่ทำให้หัวใจคนมองเต้นไม่เป็นจังหวะ นี่คือเสน่ห์เฉพาะตัวที่สาวงามชาวตะวันตกไม่มี

นิกเกิดความสนใจในตัวหลินเสวี่ยตั้งแต่แรกเห็น

ยังไม่ทันที่เย่ไป๋จะได้แนะนำ หลินเสวี่ยก็รีบกระตุกแขนเสื้อของเขา สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเอ่ยขึ้นว่า "ฉันเป็นแฟนของเย่ไป๋ค่ะ"

บรรยากาศพลันเงียบกริบลงฉับพลัน

เย่ไป๋: ???

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด: ???

หลินเสวี่ยรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง ทว่าสัญชาตญาณของผู้หญิงบอกเธอว่า การแอบอ้างเป็นแฟนของเย่ไป๋จะทำให้เธอปลอดภัย

และก็เป็นไปตามคาด นิกถอนหายใจออกมาด้วยความเสียดาย

"งั้นก็น่าเสียดายแย่"

เย่ไป๋คิดไม่ถึงเลยว่า อยู่ ๆ ตัวเขาจะกลายมาเป็น "แฟน" ของอดีตเจ้านายสาวคนสวยแบบงง ๆ ? แถมยังเป็นแค่แฟนทางนิตินัยที่ทึกทักเอาเองเสียด้วย

นิกเปลี่ยนประเด็นทันควัน "เย่ไป๋ ฉันนับถือความสามารถของนาย พวกเรามาจับมือร่วมมือกันดีกว่า นายแบ่งอาหารให้ฉัน ส่วนฉันจะให้..."

เย่ไป๋เลิกคิ้วขึ้น

นิกพลันพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เขาหันไปมองรถสปอร์ตมาเซราติที่จอดอยู่หน้าประตูของเย่ไป๋ มองดูหญิงสาวอายุน้อยหน้าตาหมดจดข้างกายเย่ไป๋ แล้วหันกลับมามองระบบสำรองไฟ ระบบทำความร้อน รวมถึงเครื่องนอนในร้านสะดวกซื้อของเขา

ฟัค!

เมื่อเทียบกับทรัพยากรที่เย่ไป๋มี ตัวเขาก็แทบจะไม่มีค่าอะไรให้แลกเปลี่ยนเลยสักนิด!

"เย่ไป๋ เอาแบบนี้เป็นไง ฉันจะเอาเสบียงสัมภาระที่นายขาดแคลนมาให้ ส่วนนายก็เอาเสบียงสัมภาระที่ฉันขาดแคลนมาแลก พวกเรามาแลกเปลี่ยนกัน"

แววตาของนิกฉายประกายเจ้าเล่ห์แสนกล

ตอนนี้นอกจากรถเชฟโรเลตคันหนึ่งแล้ว เขาก็เรียกได้ว่าตัวเปล่าเล่าเปลือย คนสิ้นเนื้อประดาตัวย่อมไม่มีอะไรต้องกลัว การที่เขาจับมือร่วมมือกับเย่ไป๋ สำหรับตัวเขาแล้ว มีแต่ได้กับได้ ไม่มีเสียเลยสักนิด!

ผู้ชมจากประเทศสุดสวยในห้องถ่ายทอดสดพากันโห่ร้องยินดีกันเกลียวกราว

[ทำได้เยี่ยมมากนิก!]

[ไปเกาะกระแสเลย! สูบเลือดสูบเนื้อจากไอ้หนุ่มหัวเซี่ยให้เกลี้ยง!]

[นิกของพวกเราจับมือกับไอ้หนุ่มหัวเซี่ย งานนี้บอกเลยว่ากำไรเน้น ๆ!]

[เอาเปรียบมันเลย! นิก! รีบไปเอาเปรียบมันเร็วเข้า!]

[เยส! ไอ้หนุ่มหัวเซี่ยไม่มีทางปฏิเสธต่อหน้าหรอก ต่างคนต่างแลกเปลี่ยนเสบียง ยุติธรรมดีออก!]

[รีบสูบเสบียงของไอ้หนุ่มหัวเซี่ยให้หมดตัวเลย! ลุยเลยนิก!]

……

ในขณะที่ผู้ชมต่างชาติกำลังตื่นเต้น แฟน ๆ ชาวหัวเซี่ยกลับเป็นกังวลแทนเย่ไป๋อย่างยิ่ง

[ไม่ว่าจะแลกยังไง เย่ไป๋ของเราก็มีแต่เสียเปรียบ]

[ใช่เลย เย่ไป๋มีครบทุกอย่างแล้ว มีเหตุผลอะไรที่ต้องไปแลกเสบียงกับคนต่างชาติด้วย?]

[ไอ้ฝรั่งคนนี้ นอกจากขนมปังปิ้งขึ้นราไม่กี่แผ่นแล้ว มันก็ไม่มีอะไรเหลือเลยสักอย่าง!]

จบบท