บทที่ 17 - เปิดบัญชี ทดสอบฝีมือ

หกโมงเช้า เสียงฝีเท้าเริ่มดังสลับไปมาตรงทางเดินของหอพักพนักงานโรงงานอิเล็กทรอนิกส์

ฉินเฟิ่นนั่งอยู่ตรงขอบเตียงเหล็ก มองดูซุนเฉียงที่ยังคงนอนกรนเสียงดังอยู่เตียงชั้นบน สองมือยกขึ้นลูบหน้าตัวเองแรงๆ

เมื่อคืน ตอนที่ความคิดเรื่องจะไปให้ 'เฒ่าใบ้' ที่ร้านรับซื้อของเก่าช่วยเปิดบัญชีธนาคารแวบเข้ามาในหัว พอตกตะกอนความคิดอยู่ทั้งคืน เขาก็ปัดแผนนี้ทิ้งไปจนหมด

เฒ่าใบ้ควบคุมง่ายก็จริง แถมยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเกี่ยวกับบัตรธนาคารด้วย แต่นี่แหละคือเป้านิ่งชั้นดี แกใช้ชีวิตวนเวียนรับซื้อเศษกระดาษเศษขวดอยู่แค่หลังโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ทุกวี่ทุกวัน วิถีชีวิตตายตัวสุดๆ

ขืนวันข้างหน้าฝั่งสตูดิโอมีปัญหา แล้วตำรวจไซเบอร์แกะรอยเส้นทางการเงินไล่บี้มาจนถึงต้นตอ ก็คงมาตะครุบตัวเฒ่าใบ้ได้ถึงร้านรับซื้อของเก่าแบบสบายๆ และถ้าเขาเคยไปข้องแวะกับแก มันก็ต้องทิ้งร่องรอยไว้แน่ๆ

แบบนี้ไม่เรียกว่าไฟร์วอลล์หรอก เขาเรียกว่าระเบิดเวลาต่างหาก

เส้นทางการฟอกเงิน มันต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานของความเคลื่อนไหวที่ไร้ร่องรอยอย่างสิ้นเชิง

ฉินเฟิ่นลุกขึ้นยืน เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วเดินออกจากตึกหอพัก

แปดโมงเช้า ตลาดนัดแรงงานเขตเจียงหนิง

แสงแดดเริ่มแผดเผา ริมถนนมีชายฉกรรจ์ที่มารอรับจ้างรายวันนั่งยองๆ เรียงกันเป็นแถว แทบเท้ามีแผ่นกระดาษลังเขียนว่า 'ช่างไม้ ช่างปูน ทะลวงท่อ' วางตั้งไว้

ฉินเฟิ่นเดินปะปนไปกับฝูงชน กวาดสายตามองใบหน้าของคนพวกนั้นอย่างรวดเร็ว

เขาเดินผ่านพวกวัยฉกรรจ์ที่จับกลุ่มกันแววตาเจ้าเล่ห์เหล่านั้นไป ก่อนจะหยุดเท้าลงตรงหน้าคุณลุงคนหนึ่งที่นั่งยองๆ อยู่ใต้ร่มไม้เพียงลำพัง ลุงผมหงอกขาวประปราย สวมชุดลายพรางทหาร กระสอบปุ๋ยข้างเท้าแฟบแบน ใบหน้าเต็มไปด้วยความกลัดกลุ้ม ดูทรงแล้วคงไม่ได้รับงานมาหลายวันแล้วแน่ๆ

ฉินเฟิ่นหยุดเดิน ล้วงซองบุหรี่ 'หงหนานจิง' ที่เพิ่งซื้อมาใหม่ออกมาจากกระเป๋า ดึงออกมาหนึ่งมวนแล้วยื่นส่งให้

"คุณลุงครับ รับงานไหมครับ?" ฉินเฟิ่นเอ่ยปาก

ลุงเงยหน้าขึ้น สายตาจดจ้องไปที่บุหรี่แบบมีก้นกรองมวนนั้น ก่อนจะยื่นมือมารับแล้วเอาไปทัดไว้ที่หลังหู

"แบกอิฐห้าสิบ ฉาบผนังแปดสิบ เอ็งดูผิวพรรณผู้ดีขนาดนี้ ที่บ้านจะต่อเติมเหรอ?" ลุงกวาดสายตามองฉินเฟิ่น

ฉินเฟิ่นย่อตัวลงนั่งยองๆ "ไม่ให้ใช้แรงงานหรอกครับ แค่ไปธนาคารกับผมหน่อย ใช้บัตรประชาชนลุงเปิดบัญชีให้ใบเดียว ลุงไม่ต้องออกเงินสักแดง เปิดเสร็จผมให้ลุงสองร้อย"

สีหน้าของลุงเปลี่ยนไปทันที แกผุดลุกขึ้นยืน เอื้อมมือมาผลักไหล่ฉินเฟิ่น

"ไปๆๆ อย่ามาล้อเล่นแถวนี้ เรื่องแบบนี้ฟังดูทะแม่งๆ พิกล ข้าไม่ทำเรื่องผิดกฎหมายหรอกนะเว้ย ขืนมีเรื่องขึ้นมา ตำรวจได้มาจับข้าพอดี!"

ฉินเฟิ่นไม่ขยับหนี ปล่อยให้อีกฝ่ายผลักไปหนึ่งที ก่อนจะลดเสียงลงต่ำ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความจนปัญญาอย่างถึงที่สุด

"ลุงครับ ลุงฟังสำเนียงผมสิ เราคนบ้านเดียวกันมาจากซูเป่ยนะ ผมปีนี้เพิ่งจะสิบเจ็ด ขาดอีกสามเดือนถึงจะบรรลุนิติภาวะ ตามคนในหมู่บ้านมาเข้าโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ อุตส่าห์วิ่งเต้นฝากฝังจนได้เข้าทำงานในสายพานแล้ว แต่ฝ่ายการเงินของโรงงานเขาตงฉินจัด ไม่มีบัตรประชาชนก็ทำบัตรเงินเดือนไม่ได้ พอไม่มีบัตรเขาก็ไม่จ่ายเงินเดือน เงินก็ค้างเติ่งอยู่ในโรงงานนั่นแหละ"

ฉินเฟิ่นชี้ไปที่บุหรี่ที่ทัดอยู่หลังหูลุง "ผมก็แค่จะขอยืมบัตรประชาชนลุงไปเปิดบัญชีเปล่าๆ เอาไปลงทะเบียนกับโรงงาน รหัสผ่านเดี๋ยวผมตั้งเอง ต่อไปเงินเดือนออกก็โอนเข้าบัญชีนี้ ผมก็แค่ไปกดออกมา ลุงไม่ต้องรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น สองร้อยหยวน ลุงแค่นั่งเฉยๆ แป๊บเดียวก็ได้เงินแล้ว"

ลุงยืนอึ้งไปเลย อายุไม่ถึงสิบแปดแอบเข้าโรงงาน พอไม่มีบัญชีก็รับเงินเดือนไม่ได้ เรื่องแบบนี้ในวงการผู้ใช้แรงงานปี 2008 ถือเป็นเรื่องปกติมาก แกมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของฉินเฟิ่น สลับกับมองป้าย 'ช่างปูน' ข้างๆ ตัว

"ไม่ได้ให้ไปทำเรื่องผิดกฎหมายจริงๆ นะ?" ลุงเริ่มใจอ่อน

"ถ้าผมเป็นพวกสิบแปดมงกุฎ จะมายืนตากแดดพล่ามกับลุงอยู่ทำไม ถ้าลุงไม่อยากได้เงินก้อนนี้ ผมไปหาคุณน้าข้างๆ นู่นก็ได้" พูดจบ ฉินเฟิ่นก็ทำท่าจะเดินหนี

"เดี๋ยวๆ!" ลุงรีบคว้าแขนฉินเฟิ่นไว้แน่น "ไปๆ ธนาคารไหนล่ะ?"

สองชั่วโมงต่อมา ฉินเฟิ่นใช้วิธีเดียวกันนี้ ควักเงินไปหกร้อยหยวน ตระเวนไปตามแหล่งรวมแรงงานต่างจุดกันสามแห่ง หาคุณลุงรับจ้างรายวันที่ไม่รู้จักกันเลยสามคน จนได้บัตรเอทีเอ็มมาสามใบที่เป็นชื่อของคนอื่น และรหัสผ่านทั้งหมดถูกเขาตั้งเป็นหกแปด (888888) เหมือนกันหมด

ลุงทั้งสามคน พอได้เงินปุ๊บก็รีบแยกย้ายไปหางานที่ไซต์ก่อสร้างอื่นทันที ไม่มีทางที่จะมาโคจรเจอกันได้อีกแน่นอน

เที่ยงตรง ณ ร้านเน็ตแห่งหนึ่ง

ฉินเฟิ่นนั่งอยู่ตรงเครื่องริมหน้าต่าง อุตส่าห์นั่งรถเมล์ข้ามฝั่งเมืองจินหลิงมาตั้งไกล เพื่อเปลี่ยนพิกัดสถานที่แบบสับขาหลอก

เปิดเครื่อง ล็อกอินเข้า QQ

เสียงแจ้งเตือนข้อความเด้งรัวๆ ดั่งระเบิดลง ข้อความจากมันฝรั่งแห่งเจียงตง พิมพ์รัวมาเป็นหน้ากระดาน

"ลูกพี่ ตื่นยัง ทำบัตรเสร็จยัง พวกตัวแทนจำหน่ายข้างล่างมันทวงของกันยิกๆ แล้วเนี่ย!"

"อยู่ป่าวเนี่ย? กระแสกำลังมาแรงเลยนะเว้ย หายไปวันนึงเงินหายไปตั้งหลายพันเลยนะ!"

ฉินเฟิ่นวางมือทั้งสองข้างลงบนคีย์บอร์ด พิมพ์ตอบอย่างรวดเร็ว "เลขบัญชี: 6222XXXXXX โอนเงินมา คีย์การ์ดหนึ่งพันชุดเตรียมไว้พร้อมแล้ว"

ฝั่งนู้นเงียบกริบไปทันที

ผ่านไปสองนาที ถู่โต้วก็ส่งข้อความยาวเหยียดมา

"ลูกพี่ ฉันขอพูดแบบเปิดอกเลยนะ หนึ่งพันชุด สองหมื่นห้าพันหยวน เราเพิ่งจะเคยร่วมงานกันครั้งแรก ถอดปลั๊กเน็ตปุ๊บใครจะไปรู้จักใคร ขืนฉันโอนเงินไปตูมเดียว แล้วลูกพี่บล็อกฉันหนีหายไปเลย ฉันคงทำงานเหนื่อยฟรีไปครึ่งเดือนเลยนะ เราผ่านคนกลางอย่างเถาเป่า หรือแพลตฟอร์มกลางหน่อยไม่ได้เหรอ ฉันหวั่นใจจริงๆ ว่ะ"

ฉินเฟิ่นเอนหลังพิงเก้าอี้ ปฏิกิริยาของถู่โต้วไม่ผิดไปจากที่เขาคำนวณไว้เลย พวกทำธุรกิจสีเทาน่ะ จมูกไวต่อความเสี่ยงยิ่งกว่าหมาซะอีก

"เถ้าแก่ถู่โต้ว" นิ้วของฉินเฟิ่นรัวคีย์บอร์ดอีกครั้ง "ใช้คนกลางเป็นไปไม่ได้ ผมเกลียดการทิ้งร่องรอย แล้วก็ขี้เกียจวุ่นวายด้วย ในเมื่อคุณไม่ไว้ใจ งั้นวันนี้เราซื้อขายกันแค่หนึ่งร้อยชุดพอ สองพันห้า เงินแค่นี้คุณคงยอมขาดทุนได้อยู่แล้ว"

ฉินเฟิ่นไม่รอช้า พิมพ์ประโยคที่สองตามไปติดๆ "ร้อยชุดขายหมด ยืนยันว่าไม่มีปัญหา เราค่อยมาว่ากันใหม่ ถ้าเงินแค่สองพันห้าคุณยังไม่กล้าเสี่ยง ก็ลบเพื่อนซะ ผมจะไปหาเจ้าอื่นทันที"

นี่แหละคือความเด็ดขาดขั้นสุด

สามสิบวินาทีต่อมา หน้าต่างแชตก็เด้งข้อความตอบกลับมา "ใจป้ำดี! เลขบัญชีอันนั้นใช่ไหม โอนเดี๋ยวนี้แหละ!"

ห้านาทีต่อมา ภาพสกรีนช็อตโอนเงินสำเร็จก็ถูกส่งมา

ฉินเฟิ่นสลับหน้าจอไปที่แอปธนาคาร เช็กยอดเงิน เงินสองพันห้าร้อยหยวนนอนนิ่งอยู่ในบัญชีใบนั้นเรียบร้อย

เขาลากเมาส์ ส่งไฟล์บีบอัดเข้ารหัสที่บรรจุคีย์การ์ดบอทหนึ่งร้อยชุดไปให้ทันที

"ส่งของแล้ว" ฉินเฟิ่นพิมพ์สั้นๆ แค่สามคำ

ถู่โต้วส่งสติกเกอร์รูปประสานมือคารวะกลับมา ก่อนที่รูปโปรไฟล์จะเปลี่ยนเป็นสถานะไม่อยู่ (Away) ทันที

กว่าจะได้ฟีดแบ็กคงต้องใช้เวลาพักใหญ่ ฉินเฟิ่นเลยเปิดเบราว์เซอร์ พิมพ์คำว่า "เว็บบอร์ดเทียนหยา" ลงไป

เทียนหยาในปี 2008 ถือเป็นศูนย์รวมตัวตึงและเทพไอทีของจีนเลยก็ว่าได้ เขาคลิกเข้าไปที่ห้อง "โลกไอที"

กวาดสายตามองผ่านกระทู้ขอความช่วยเหลือและกระทู้น้ำท่วมทุ่งไป จนกระทั่งสายตาไปสะดุดกับกระทู้ปักหมุดสีแดงแจ๋กระทู้หนึ่ง

[พูดคุย: กลยุทธ์การบายพาสกลไกป้องกันการแทรกแซงของระบบ TP โครงสร้างระดับล่างของเกมบริษัทเพนกวิน พร้อมโค้ดทดสอบ]

เจ้าของกระทู้ใช้ชื่อไอดีว่า "โค้ดเดอร์คลั่ง"

ฉินเฟิ่นคลิกเข้าไปดู ในเนื้อหากระทู้มีโค้ดภาษา C++ แปะยาวเหยียดเต็มหน้าจอ

เจ้าของกระทู้คอมเมนต์ไว้ด้านล่างว่า "ช่วงนี้กำลังทำเรื่องทดสอบเจาะระบบ เขียนสคริปต์แทรกแซงหน่วยความจำขึ้นมาตัวนึง แต่พอรันไปได้แค่สามนาที สัญญาณเตือนก็ดังลั่น จอฟ้าทันที นั่งงมหาจุด Error (Overflow) มาหลายวันแล้วก็ยังไม่เจอ รบกวนผู้รู้ช่วยชี้แนะทีครับ"

กระทู้นี้ฮอตปรอทแตกมาก

คอมเมนต์ชั้น 2: "ตรรกะเจ้าของกระทู้ดูเป๊ะดีนะ ลองเปลี่ยนตัวเข้ารหัส (Obfuscator) ดูไหม?"

คอมเมนต์ชั้น 15: "การกำหนดตำแหน่ง (Addressing) ของนายมันทื่อเกินไป แนะนำให้ใช้ตัวชี้ตำแหน่งแบบไดนามิก (Dynamic Pointer) ตามไปดีกว่า"

คอมเมนต์ชั้น 35: "อย่าเสียเวลาเลย ตรรกะระดับล่างของบริษัทเพนกวินมันไร้เทียมทาน"

ฉินเฟิ่นจ้องมองหน้าจอ สายตากวาดไล่โค้ดที่แสนจะซับซ้อนนั้นอย่างรวดเร็ว เครื่องวิเคราะห์ตรรกะในสมองทำงานเต็มสปีด โค้ดทั้งหมดถูกเขาย่อยสลายกลายเป็นเส้นทางคำสั่งพื้นฐานที่สุดในพริบตา

"มัวแต่เอาหัวชนกำแพงกันอยู่ได้ น่าตลกจริงๆ" ฉินเฟิ่นหลุดขำออกมา

คนพวกนี้ยังคงใช้วิธีหาจุดเซฟจากฐานข้อมูลแบบเดิมๆ โดยไม่ทันสังเกตเลยว่าระบบ TP มันแอบมีการตรวจสอบไทม์แสตมป์ระดับล่างในวินาทีที่ 3 ของการรันโปรแกรม ขืนฝืนแทรกแซงเข้าไป ก็ต้องเกิดปัญหาหน่วยความจำขัดข้องจนจอฟ้าแน่นอน

เขาวางมือทั้งสองข้างกลับไปบนคีย์บอร์ด แล้วคลิกช่องตอบกลับ

"ตรรกะของเจ้าของกระทู้ดูเหมือนจะรัดกุมนะ แต่จริงๆ แล้วไปคนละทิศละทางเลย คุณใช้จุดเซฟมาเป็นตัวเทียบ แต่ดันพลาดตรงที่ TP มีการตรวจสอบไทม์แสตมป์ซ่อนอยู่ในวินาทีที่ 3 ถ้าคุณรันโค้ดชุดนี้ ยังไงก็ต้องจอฟ้าชัวร์"

นิ้วของฉินเฟิ่นรัวเร็วปานสายฟ้า "วิธีแก้ที่ถูกคือ ต้องเลิกคิดเรื่องแทรกแซงข้อมูล แต่ให้หันไปใช้การดักจับข้อความจากภายนอก (Message Hook) แทน อาศัย API ของระบบ Windows ปลอมตัวเป็นโปรแกรมป้อนคำสั่งที่ถูกต้องตามกฎไปเลย"

นิ้วไม่หยุดพิมพ์ ฉินเฟิ่นจัดแจงพิมพ์โค้ดไดรเวอร์ระดับล่างที่ปรับแก้แล้วลงไปสองบรรทัด

"แค่เดินอ้อมกำแพงไปก็จบแล้ว แปะโค้ดแก้ให้สองบรรทัด ไปทำความเข้าใจเอาเองนะ"

กดส่ง คอมเมนต์ของเขาไปโผล่อยู่ที่ชั้น 68

และในตอนนั้นเอง ไอดี QQ ตรงมุมขวาล่างของหน้าจอคอมพิวเตอร์ก็กะพริบวิบวับอย่างบ้าคลั่ง

เสียง "ติ๊ดๆ" บาดแก้วหูดังรัวๆ เป็นจังหวะ

ฉินเฟิ่นคลิกเปิดหน้าต่างแชต

คอลเสียงจากมันฝรั่งแห่งเจียงตงเด้งขึ้นมาทันที

พอกดรับปุ๊บ เสียงที่ลอดผ่านหูฟังออกมาก็เต็มไปด้วยความบ้าคลั่งที่ปิดไม่มิด

"คีย์ร้อยชุด แค่ไม่ถึงห้านาที โดนพวกตัวแทนเหมาเกลี้ยงเลยเว้ย!" เสียงของถู่โต้วสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น "QQ ฉันแทบจะค้าง มีแต่คนทักมาขอซื้อ โคตรนิ่งเลย รันฉลุยไหลลื่นเป็นน้ำ ไม่มีหน้าต่างแจ้งเตือนบ้าบออะไรเด้งขึ้นมาสักนิด!"

ฉินเฟิ่นดึงหูฟังออกห่างนิดหน่อย "ใจเย็นๆ มีอะไรค่อยๆ พูด"

"พันชุด ขอคีย์พันชุดเดี๋ยวนี้เลย ฉันจะโอนเงินให้เดี๋ยวนี้แหละ!" ถู่โต้วหอบหายใจแฮ่กๆ "บัญชีเดิมใช่ไหม?"

"เปลี่ยนแล้ว" ฉินเฟิ่นทำหน้านิ่งสนิท "เงินสองหมื่นห้าโอนเข้าบัญชีเดียวไม่ได้ จดสองบัญชีนี้ไว้ บัญชีแรกโอนหมื่นสอง อีกบัญชีโอนหมื่นสาม"

ฉินเฟิ่นส่งหมายเลขบัญชีธนาคารของคนที่รับจ้างรายวันอีกสองใบไปให้ ยอดเงินสองหมื่นห้าในเวลานี้ถือเป็นตัวเลขที่เซนซิทีฟมาก ต้องกระจายความเสี่ยง

"เข้าใจแล้ว ขอเวลาห้านาที!" วางสายทันที

สี่นาทีต่อมา ภาพสกรีนช็อตโอนเงินสองใบก็ถูกส่งมา

ฉินเฟิ่นเปิดแอปธนาคาร ยอดเงินสองหมื่นห้าพันหยวน โอนเข้าครบทุกบาททุกสตางค์

เขาใช้เมาส์ลากไฟล์บีบอัดหนึ่งพันชุดส่งไปให้

"คีย์บอทพ่วงระบบตรวจสอบยืนยันตัวตนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงมาด้วยนะ" ฉินเฟิ่นพิมพ์ข้อความส่งไป "ถ้ามีใครหน้าไหนพยายามแคร็กซอร์สโค้ด โปรแกรมจะล็อกตายแล้วทำลายตัวเองทันที คุมลูกน้องนายที่คิดจะกินรวบเอาไว้ให้ดีๆ ล่ะ"

ถู่โต้วตอบกลับมาทันควัน "ลูกพี่วางใจได้เลยร้อยเปอร์เซ็นต์ ใครกล้ายุ่งกับซอร์สโค้ดฉันจะสับมันให้เละเลย ท่านเทพแห่งความมั่งคั่ง วันนี้ลูกพี่พักผ่อนก่อนเถอะ พรุ่งนี้ฉันค่อยมาสั่งของใหม่!"

การทำธุรกรรมเสร็จสิ้น

ฉินเฟิ่นดึงแฟลชไดรฟ์ออก ล้างประวัติการท่องเว็บทั้งหมด ลบข้อมูลการล็อกอิน QQ ออกจนเกลี้ยง แล้วเช็กบิลลุกจากเครื่อง

เดินออกจากร้านเน็ต ฉินเฟิ่นหาตู้ ATM ของธนาคารการเกษตรแห่งจีนที่อยู่ด้านนอกสาขาได้ตู้หนึ่ง

สอดบัตร กดรหัส

ตามมาด้วยเสียงตื๊ดๆ ทุ้มๆ ของเครื่องนับธนบัตร ปึกแบงก์ร้อยสีแดงใหม่เอี่ยมก็ค่อยๆ ทยอยคายออกมาทีละปึกๆ

ฉินเฟิ่นดึงเงินสดสองหมื่นเจ็ดพันห้าร้อยหยวนออกมาทั้งหมด ยัดใส่ถุงพลาสติกสีดำที่เตรียมมาอย่างดี กระเป๋ากางเกงตุงขึ้นถนัดตา ความกังวลทุกอย่างถูกทำลายทิ้งจนหมดสิ้นในวินาทีนี้

โบกเรียกแท็กซี่

"พี่ครับ ไปเขตพัฒนาอุตสาหกรรมเจียงหนิง"

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ณ ชั้นยี่สิบแปด อาคารเทนเซ็นต์ (บริษัทเพนกวิน) เมืองเซินเจิ้น

วิศวกรอาวุโสคนหนึ่งจากฝ่ายความปลอดภัย กำลังรีเฟรชหน้าเว็บบอร์ดเทียนหยาอย่างกระวนกระวาย เขาคือ "โค้ดเดอร์คลั่ง" นั่นเอง และนี่ก็คือการจำลองการโจมตีป้องกันระบบที่เขาทำเป็นงานอดิเรก

พอหน้าเว็บรีเฟรชเสร็จ คอมเมนต์ชั้นที่ 68 ก็เด้งเข้าตาเขาพอดี

ตอนแรกกะจะพิมพ์ด่ากลับไปสักประโยค ว่ามีเด็กใหม่ที่ไหนไม่เจียมตัวมาทำเป็นอวดรู้ แต่พอสายตาเลื่อนไปเห็นโค้ดแก้สองบรรทัดข้างใต้ ร่างกายเขาก็แข็งทื่อไปทันที

มือที่จับเมาส์อยู่สั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้

"นี่... นี่มันคิดได้ยังไงวะเนี่ย?" เขาลุกพรวดขึ้นมา เก้าอี้หมุนกระแทกเข้ากับแผงกั้นโต๊ะทำงานอย่างแรง

เขาจ้องเขม็งไปที่ข้อความ "แค่เดินอ้อมกำแพงไป" บนหน้าจอ โค้ดสองบรรทัดนี้แม่นยำสุดๆ มันตัดตรรกะการตรวจสอบสภาพแวดล้อมที่ทีมงานของเขาภูมิใจนักหนาออกไปได้อย่างเด็ดขาด

"บ้าไปแล้ว ถอดโค้ดระดับล่างออกมาซะเกลี้ยงขนาดนี้ ไอ้หมอนี่มันเป็นใครวะเนี่ย?!"

เขารีบคลิกเข้าไปดูโปรไฟล์ไอดี "ชาวนาบนคีย์บอร์ด" ทันที

หน้าโปรไฟล์ว่างเปล่า... วันที่สมัคร: วันนี้