บทที่ 12 - ความรักครั้งนี้... ห้ามมีเด็ดขาดนะนังหนู!!!

เขาแวะไปร้านขายของกินเล่นข้างๆ จ่ายแบงก์ร้อยเช่าโต๊ะเก้าอี้มาชุดนึง เอามาตั้งแหมะไว้ข้างป้ายรถเมล์ แล้วเอาฟิวเจอร์บอร์ดตั้งพิงไว้ข้างหน้า

สวมแว่นกันแดด เอนหลังพิงพนักเก้าอี้

อย่าว่าแต่คนอื่นเลย ตัวเขาเองยังรู้สึกว่าได้ฟีลสุดๆ

เหมือนพ่อหมอจอมหลอกลวงไม่มีผิด!

ในขณะเดียวกัน นักเรียนกลุ่มใหญ่ก็เริ่มทยอยเดินออกจากประตูโรงเรียนจี๋อิง

จับกลุ่มคุยเล่นหัวเราะคิกคักกันมาเป็นระลอกๆ

บางคนตรงดิ่งมาที่ป้ายรถเมล์ บางคนก็เลี้ยวเข้าซอยของกินเล่น

ในชาติก่อน แฟนสาวที่คบกันมาเก้าปีจนเกือบจะได้แต่งงานกันของฉินจั๋ว ก็เรียนอยู่โรงเรียนนี้นี่แหละ

และเท่าที่เขารู้ หลังเลิกเรียนเธอจะมารอขึ้นรถเมล์สายนี้กลับบ้านทุกวัน

สายตาของฉินจั๋วกวาดมองฝ่าฝูงชนไปรอบๆ

ไม่นานนัก ร่างที่แสนคุ้นเคยก็เดินมาหยุดอยู่ที่ป้ายรถเมล์

คนคบกันมาเก้าปี มองปราดเดียวฉินจั๋วก็จำได้ทันที!

แต่ตอนนี้เธอยังดูเป็นเด็กสาววัยใส ผมซอยสั้น ใบหน้าจิ้มลิ้มไร้เดียงสา

สะพายเป้สีชมพู กำลังก้มหน้าก้มตากดมือถือ

ชาติที่แล้วเขาไม่เคยเห็นเธอในเวอร์ชันนี้มาก่อนเลย!

ความน่ารักน่าเอ็นดูทำเอาฉินจั๋วแทบอยากจะพุ่งเข้าไปหยิกแก้มยุ้ยๆ นั่นให้รู้แล้วรู้รอด!

แต่คำเตือน 'คุกสามปีรออยู่แถมไม่มีเพดานลดโทษ' ก็เบรกความคิดบ้าๆ ของเขาไว้ได้ทัน

เขาชูป้ายขึ้นฟ้า แล้วตะโกนก้องใส่ฝูงชน

"รับดูดวงคนมีวาสนาต่อกัน! แค่แวะมาก็รับไปเลย 100 หยวน! ถ้าตรงเงื่อนไขเอาไปเลย 100 หยวน!!!"

พริบตาเดียว เด็กนักเรียนชายที่รอรถเมล์อยู่เกือบครึ่งก็กรูกันเข้ามาล้อมวง แน่นอนว่ารวมถึงอดีตแฟนสาวของเขา — ถานหว่านชิว ด้วย

"หว่านหว่าน เราไปดูกันเถอะ!"

เพื่อนสาวผมทรงดังโงะกระตุกแขนเสื้อถานหว่านชิวยิกๆ

ถานหว่านชิวพยักหน้าหงึกหงัก แต่คนมุงเยอะเกินไป พวกเธอเลยถูกเบียดอยู่รอบนอก ได้แต่เขย่งปลายเท้าชะเง้อคอมองเข้าไป

"ให้จริงป่าวเนี่ย?"

"รับเงินยังไงอะ?"

เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังเซ็งแซ่รุมล้อมฉินจั๋ว ทำเอาเขาปวดหัวตึ้บ

"เงียบๆ หน่อย! เงียบก่อน!"

ฉินจั๋วยกมือขึ้นปราม

"ฉันจะดูดวงและแจกเงินให้กับ 'ผู้มีวาสนา' ที่ตรงตามเงื่อนไขเท่านั้น!"

"เงื่อนไขอะไรล่ะ???"

เสียงเซ็งแซ่รอบด้านค่อยๆ เบาลง

"ข้อแรก ต้องแซ่ถาน และข้อสอง ในชื่อต้องมีคำที่เกี่ยวกับฤดูกาลทั้งสี่!"

เงื่อนไขมหาโหดขนาดนี้ นอกจากถานหว่านชิวแล้ว คนอื่นก็น่าจะปลิวหมด!

แต่พอฉินจั๋วพูดจบ สิ่งที่ทำเอาเขาอึ้งทึ่งเสียวก็คือ...

แทบทุกคนในวงล้อมยกมือพรึ่บ ความวุ่นวายบังเกิดอีกรอบ

"ผมๆๆ! ผมชื่อถานชุนชุน (ฤดูใบไม้ผลิ)!"

"ผมชื่อถานตงตง (ฤดูหนาว)!"

"ฉันถานเซี่ยเซี่ย (ฤดูร้อน)!"

"ฉันด้วยๆ"

...

ฉินจั๋วถึงกับใบ้กิน

จะแต่งเรื่องหลอกกันทั้งที ก็ช่วยตั้งชื่อให้มันดูเป็นผู้เป็นคนหน่อยได้ไหม!

นี่คิดจะเล่นต่อคำกันหรือไงเนี่ย???

"ฉันมองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าชื่อจริงพวกนายชื่ออะไร ใครไม่เข้าข่าย ต่อให้มาเนียนก็ไม่รอดหรอก!"

พูดจบเขาก็นั่งกอดอก ขยับแว่นดำ ใช้ความเงียบสยบความเคลื่อนไหว

และก็เป็นไปตามคาด ฝูงชนบ่นงึมงำด่าทออยู่พักหนึ่ง ก่อนจะสลายตัวจากไป

"หลอกลวงชัดๆ!"

"นั่นดิ! เคยเห็นแต่พวกเลือกหน้าตา ไม่เคยเห็นใครคัดคนจากชื่อมาก่อน!"

ฝูงชนเริ่มบางตา ป้ายรถเมล์กลับสู่สภาวะปกติอีกครั้ง

"หว่านหว่าน เธอเข้าข่ายเป๊ะเลยนี่!"

เด็กสาวทรงดังโงะตบไหล่ถานหว่านชิวด้วยความตื่นเต้น

วินาทีต่อมา ถานหว่านชิวก็พุ่งพรวดมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะดูดวง ดวงตาเป็นประกายวิบวับ

ฉินจั๋วแอบยิ้มมุมปาก — มาแล้วโว้ย!

เขารู้นิสัยถานหว่านชิวดี ยัยนี่ขนาดคิวอาร์โค้ดแปลกๆ ยังกล้าสแกนสุ่มสี่สุ่มห้า นับประสาอะไรกับเรื่องแบบนี้ ติดกับชัวร์!

"สวัสดีค่ะ ฉันตรงตามเงื่อนไขที่คุณบอกเป๊ะเลย!"

ฉินจั๋วทำมาดขรึม พยักหน้าช้าๆ

"ยื่นมือมาสิ ฉันขอดูเส้นลายมือหน่อย ถึงจะรู้ว่าจริงไม่จริง!"

ถานหว่านชิวลังเลนิดหน่อย แต่ก็ยอมยื่นมือออกไป

ฉินจั๋วรวบมือเธอไว้ พลิกคว่ำพลิกหงายพิจารณาดูอยู่หลายรอบ

"อืมๆ... ใช่จริงๆ ด้วย เธอแซ่ถาน และในชื่อก็น่าจะมีคำว่า 'ชิว' (ฤดูใบไม้ร่วง) สินะ!"

"คุณทายถูกได้ยังไงเนี่ย?"

ถานหว่านชิวเบิกตากว้าง

ปกติเธอไม่เคยมูเตลูเรื่องพวกนี้เลย ที่พุ่งเข้ามาก็เพราะหวังเงินร้อยหยวนล้วนๆ แต่ผลคือ... หมอดูคนนี้มีของแฮะ!

ฉินจั๋วแอบอมยิ้ม

"แน่นอนสิ เรื่องดูลายมือน่ะฉันมืออาชีพ! เธอนี่แหละคือผู้มีวาสนาที่ฉันตามหา"

ถานหว่านชิวชะงักไปนิด ก้มมองมือตัวเองที่ถูกกุมไว้แน่น

"นี่... กำลังดูลายมืออยู่เหรอคะ? ทำไมคุณถึงลูบมือฉันไปมาแบบนี้ล่ะ?"

"ฮ่าๆ... นี่เขาเรียกว่าศาสตร์การจับกระดูกน่ะ แม่หนู..."

ฉินจั๋วเกือบหลุดปากเรียกชื่อ รีบเบรกตัวเองแทบไม่ทัน

"อืม ฉันยังคำนวณได้อีกนะ ว่าบ้านของเธออยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้!"

"ใช่ค่ะ! บ้านฉันอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้จริงๆ!"

ถานหว่านชิวอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ ตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก

ฉินจั๋วมองใบหน้าเหวอๆ ของเธอแล้วแทบจะหลุดขำก๊ากออกมา!

น่ารักเกินไปแล้วโว้ย!!!

เขายังไม่ทันได้อ้าปากพูดต่อ ถานหว่านชิวก็ชะโงกหน้าเข้ามาใกล้ด้วยความร้อนรน

"อาจารย์คะ! ช่วยดูดวงความรักให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ ตอนนี้มีผู้ชายมาตามจีบฉันอยู่ แต่... ฉันกลัวจะเสียการเรียนน่ะค่ะ!"

หา????

แว่นตากันแดดของฉินจั๋วแทบจะหลุดจากดั้ง

เขาเบิกตากว้างเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม!

ถานหว่านชิว!!

ชาติที่แล้วตอนคบกัน เธอไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังเลยนะโว้ย!!!

"อาจารย์คะ?"

ถานหว่านชิวโบกมือไหวๆ ตรงหน้าเขา!

จู่ๆ ก็ชอร์ตไปดื้อๆ ซะงั้น?

ฉินจั๋วได้สติกลับมา เรื่องนี้จะปล่อยให้เกิดขึ้นไม่ได้เด็ดขาด!

เขาปั้นหน้าเคร่งขรึมสุดชีวิต

"แม่หนู! ฉันมองเห็นลางร้ายบางอย่าง!!!"

"ลางร้ายอะไรคะ?"

ถานหว่านชิวรีบถามเสียงหลง

ฉินจั๋วกุมมือเธอไว้แน่น ทำหน้าจริงจัง น้ำเสียงหนักแน่นดุจหินผา

"ความรักครั้งนี้... เอ็งห้ามมีเด็ดขาดนะนังหนู!!!"

"ถ้าเธอไม่ริอ่านมีความรักตอนนี้ รับรองว่าเธอจะสอบติดโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งได้อย่างแน่นอน!"

โรงเรียนมัธยมที่หนึ่งถือเป็นสถานศึกษาชั้นนำอันดับท็อปของเมืองซือ

แต่ทว่า... ชาติที่แล้วพวกเขาสองคนเรียนอยู่โรงเรียนสาขาย่อยของมัธยมที่หนึ่งต่างหาก

ถึงจะบอกว่าเป็นสาขาย่อย แต่เอาเข้าจริงนอกจากชุดนักเรียนแล้ว อย่างอื่นก็ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกันกับโรงเรียนหลักเลยสักนิด!

คุณภาพครูผู้สอนต่างกันราวฟ้ากับเหว

แถมคะแนนสอบเข้าก็ต่ำกว่ากันตั้งร้อยคะแนน

แต่ก็นะ... ยังไงก็ใช้ชื่อโรงเรียนมัธยมที่หนึ่งเหมือนกัน!

พูดแบบนี้ก็ไม่ถือว่าโกหกหรอก!

ดวงตาของถานหว่านชิวทอประกายวิบวับ แน่นอนว่าเธอเข้าใจว่าเป็นโรงเรียนหลัก

"จริงเหรอคะ? ฉันจะสอบติดมัธยมที่หนึ่งจริงๆ เหรอ?"

ฉินจั๋วพยักหน้าหนักแน่น

"จริงแท้แน่นอน! แต่ข้อแม้คือห้ามมีแฟนตอน ม.ต้น เด็ดขาด"

"แต่ว่า... พอขึ้น ม.ปลาย แล้วมีได้นะ พอเธอเดินเข้าห้องเรียนไป เธอจะได้เจอกับคนคุ้นหน้าคนนึง!"

"ซี๊ดดดด!"

ถานหว่านชิวพยักหน้าอย่างใช้ความคิด ปากก็ขมุบขมิบพึมพำอะไรบางอย่าง ก่อนจะเงยหน้าขวับขึ้นมา

"ฉันบรรลุแล้วค่ะอาจารย์! ขอบคุณมากนะคะ!"

ฉินจั๋วยิ้มบางๆ

"วาสนาพานพบ ไม่ต้องขอบคุณหรอก!"

"100 หยวนด้วยค่ะอาจารย์!"

...

ฉินจั๋วรีบล้วงแบงก์ร้อยสีแดงออกมาจากกระเป๋า แต่ยังไม่รีบส่งให้ เขาถือแกว่งไปมาในอากาศ

"ถ้าตอนนี้เธอไม่รับเงินไป คราวหน้าถ้าเรามีวาสนาได้เจอกันอีก ฉันจะให้เธอร้อยเท่าเลยเอ้า!"

พูดจบคำ

สายลมพัดวูบผ่านหน้า รู้ตัวอีกทีมือก็ว่างเปล่าซะแล้ว

พอเงยหน้าขึ้นมา ร่างบอบบางของเด็กสาวก็หายวับไปแล้วเช่นกัน!

"บ๊ายบายค่ะอาจารย์! ไว้มีวาสนาค่อยเจอกันใหม่นะคะ!!!"

ถานหว่านชิววิ่งแจ้นไปขึ้นรถเมล์นู่นแล้ว!

"หึๆ"

ฉินจั๋วส่ายหัวขำๆ พับป้ายเก็บ แล้วเอาโต๊ะเก้าอี้ไปคืนเถ้าแก่ร้านของกินเล่น

หวังว่าหว่านหว่านจะเชื่อฟังคำเตือนนะ...

บนรถเมล์ สาวผมทรงดังโงะกระซิบกระซาบอยู่ข้างหู

"หว่านหว่าน ได้เงินมาต้องแบ่งคนละครึ่งนะ!"

ถานหว่านชิวยิ้มแป้น เธอเป็นคนใจป้ำแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว

"ไม่มีปัญหา! เดี๋ยวฉันไปซื้อน้ำแตกแบงก์ย่อยก่อนนะ!"

สาวผมทรงดังโงะพยักหน้ารัวๆ ก่อนจะชะงักไปนิดนึง

"แต่ว่าหว่านหว่าน... เธอเชื่อคำพูดของ... อาจารย์คนนั้นจริงๆ เหรอ?"

ถานหว่านชิวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง นิ้วเรียวเคาะเบาๆ ลงบนหัวเข่า

"ไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ ฉันรู้สึกว่าสิ่งที่เขาพูดมันมีเหตุผลมากเลย แต่... ก็แอบรู้สึกตะหงิดๆ ว่าหมอนั่นต้องคิดมิดีมิร้ายอะไรอยู่แน่ๆ!"