บทที่ 103 เสี่ยวไป๋ ฝากดูแลสักสองสามวัน!

บทที่ 103 เสี่ยวไป๋ ฝากดูแลสักสองสามวัน!

เฉินฉางอันเดินตามยายเฒ่าหรงไปยังที่พักของนาง

แล้วเขาก็ได้พบกับเด็กสาวผมขาวนางนั้นจริง ๆ

ยามนี้นางหลับตาพริ้ม นอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง

"เด็กน้อย ตื่นเถิด ตื่นเถิด"

ยายเฒ่าหรงพยายามปลุกให้นางตื่น

ทว่าเด็กสาวผมขาวกลับหลับสนิทราวกับสุกรป่า

ไม่ว่าจะเพรียกเรียกอย่างไรก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

"ฉางอันเอ๋ย ยานี้ซื้อมาจากตาเฒ่าหวง ตอนนี้คงต้องฝากความหวังไว้ที่เจ้าแล้ว"

เฉินฉางอันไร้คำจะกล่าว เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปหาเด็กสาวผมขาวแล้วตรวจดูอาการของนางอย่างละเอียด

ภายในกายของนางยังมีฤทธิ์ของยาสลบหลงเหลืออยู่เป็นจำนวนมากและยังไม่จางหายไป

"นึกไม่ถึงเลยว่ายาสลบที่ตาเฒ่านั่นปรุงจะร้ายกาจถึงเพียงนี้ แม้แต่ยายเฒ่าหรงก็ยังจนปัญญาจะจัดการ"

เฉินฉางอันลอบคิดในใจ

"ฉางอัน นางเป็นอย่างไรบ้าง?"

ยายเฒ่าหรงเอ่ยถาม

เฉินฉางอันกล่าว "ฤทธิ์ยานี้รุนแรงนักและยังไม่สลายไป ข้าจำเป็นต้องปรุงยาถอนพิษขึ้นมาขนานหนึ่ง"

เฉินฉางอันกลับไปยังร้านยาครู่หนึ่ง

ไม่นานนักเขาก็ปรุงยาแก้สำหรับยาสลบของตาเฒ่าหวงออกมาได้สำเร็จ

เขาละลายมันกับน้ำแล้วป้อนให้เด็กสาวผมขาวดื่ม

ในที่สุดฤทธิ์ยาสลบก็สลายไป แพขนตายาวงอนของเด็กสาวสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้นมา

หลังจากที่นางตื่นขึ้นมา

เด็กสาวผมขาวมองเฉินฉางอันด้วยความมึนงง ก่อนจะหันไปมองยายเฒ่าหรง

"แม่หนู เจ้าตื่นแล้วหรือ"

ใบหน้าของยายเฒ่าหรงระบายไปด้วยรอยยิ้ม เอ่ยถามด้วยความดีใจ

"อื้อ..."

เฉินฉางอันเฝ้ามองอยู่ด้านข้าง

ทว่าเขากลับเห็นเด็กสาวผมขาวเรียกยายเฒ่าหรงว่าท่านยายด้วยน้ำเสียงหวานใส

ทันทีที่ได้ยิน เฉินฉางอันก็รู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก

ยายเฒ่าหรงผู้นี้มีฝีมือไม่เบาจริง ๆ ไม่รู้ว่าใช้วิธีการใดจึงล้างสมองเด็กสาวผมขาวผู้นี้ได้สำเร็จ

แน่นอนว่าเฉินฉางอันแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องรู้ราว และไม่ได้เปิดโปงความจริงออกมา

การที่ยายเฒ่าหรงพานางกลับมาเช่นนี้ ย่อมต้องมีแผนการบางอย่างอยู่ในใจ

"ยายเฒ่าหรง ในเมื่อนางตื่นแล้ว เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อน"

เฉินฉางอันเตรียมตัวจะกลับ

ทว่ายายเฒ่าหรงกลับรั้งเขาไว้ พลางหัวเราะร่า

"ฉางอัน ยายยังมีเรื่องอยากจะรบกวนเจ้าอีกสักหน่อย"

"เรื่องอันใดหรือ?"

"สองสามวันนี้ยายมีธุระต้องเดินทางไปข้างนอก เด็กคนนี้อยู่บ้านคนเดียวคงไม่มีใครดูแล ให้นางไปอยู่ที่ร้านยาของเจ้าสักสองสามวันเป็นอย่างไร?"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา

เฉินฉางอันปฏิเสธอย่างไม่ลังเล

"ไม่ดีแน่ ยายเฒ่าหรง เด็กคนนี้ท่านก็ดูแลเองเถิด"

เฉินฉางอันรู้ดีว่าเด็กสาวผมขาวผู้นี้ถูกลักพาตัวมาจากวังจักรพรรดิ

แม้เขาจะไม่เกรงกลัวปัญหา แต่ก็ไม่อยากหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวโดยไม่จำเป็น

"ฉางอัน เจ้าจะปฏิเสธไปทำไมเล่า วางใจได้ร้อยส่วน ยายไม่ได้จะแนะนำนางให้เป็นคู่หมายดูตัวของเจ้าเสียหน่อย แค่อยากให้ช่วยดูแลนางเพียงไม่กี่วันเท่านั้นเอง"

"ยายเฒ่าหรง ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วย แต่ช่วงนี้ข้ากำลังวุ่นอยู่กับการฝึกตน ท่านก็เห็นว่าข้ากำลังขัดเกลากายา งานยุ่งยิ่งนัก"

เฉินฉางอันกล่าวอย่างจริงจัง

ยายเฒ่าหรงกลับยิ้มกริ่ม

"เจ้างานยุ่ง ก็ให้หลิงเอ๋อร์ช่วยดูแลสิ เจ้าดูเด็กคนนี้สิ หน้าตาสะสวยปานล่มเมือง ความงามไม่ได้ด้อยไปกว่าหลิงเอ๋อร์เลย หากฝากให้คนอื่นดูแล ยายคงไม่วางใจ แต่ถ้าเป็นเจ้ายายถึงจะเบาใจได้"

"อีกอย่าง เจ้าก็แค่หาข้าวน้ำให้นางสามมื้อ เรื่องอื่นก็ไม่ต้องกังวล ฉางอันเอ๋ย เจ้าคงไม่ใจดำขนาดที่ไม่ยอมช่วยเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านี้หรอกนะ มิเช่นนั้นยายเฒ่าคนนี้คงมองคนผิดไปแล้ว เฮ้อ..."

ยายเฒ่าหรงใช้ลิ้นสามนิ้วอันเป็นเลิศในการเจรจา หว่านล้อมเสียจนเฉินฉางอันรู้สึกผิดจนไม่รู้จะยกเหตุผลใดมาโต้แย้ง

ท้ายที่สุดเขาก็ไม่มีทางเลือก ต้องยอมตกลงไป

"ก็ได้ ข้าจะช่วยดูแลให้นางสักสองสามวัน แต่ท่านยายต้องรีบกลับมานะ"

"หากนางหายตัวไป จะมาโทษข้าไม่ได้เล่า"

เมื่อได้รับความยินยอมจากเฉินฉางอัน ยายเฒ่าหรงก็ดีใจมาก พลางพยักหน้าหงึก ๆ

"ข้าว่าแล้วว่าเจ้าหนูฉางอันเป็นคนมีน้ำใจ ยายมองคนไม่ผิดจริง ๆ วางใจเถิด อีกไม่กี่วันยายก็จะกลับมา"

จากนั้น ยายเฒ่าหรงก็ดึงเด็กสาวผมขาวที่ยังคงมีท่าทางมึนงงเข้ามา "เสี่ยวไป๋ เรียกพี่ชายสิ"

เด็กสาวผมขาวเรียกขานอย่างว่าง่าย

"พี่ชาย"

เสียงของเด็กสาวช่างใสกระจ่างไพเราะ ราวกับท่วงทำนองดนตรีอันงดงามที่ทำให้ผู้ฟังเคลิบเคลิ้มไปชั่วขณะ

เฉินฉางอันยิ้มบาง ๆ พลางลูบศีรษะของเด็กสาว

ในใจพลางคิด

ชื่อเสี่ยวไป๋นี้ ยายเฒ่าหรงคงจะตั้งให้นางส่ง ๆ เป็นแน่

หลังจากพูดคุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง

ยายเฒ่าหรงก็รีบจากไป เฉินฉางอันใช้ [เนตรเทวะ] มองตามไปแวบหนึ่ง

เขาเห็นยายเฒ่าหรงมุ่งหน้าตรงไปยังวังจักรพรรดิ

เฉินฉางอันจูงมือเสี่ยวไป๋ "ตามข้ามาเถิด"

เสี่ยวไป๋พยักหน้า ใบหน้าเล็ก ๆ ของนางยังคงดูเหม่อลอยและไม่ค่อยพูดจา

ส่วนใหญ่จะนิ่งเงียบเสียมากกว่า

ทว่าในระหว่างที่เดินอยู่บนถนน กลับเห็นเสี่ยวไป๋มองไปรอบตัว ดวงตาของนางเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เฉินฉางอันคิดในใจ "เสี่ยวไป๋ปรากฏตัวที่ชั้นหกของวังจักรพรรดิ เมื่อวานตอนที่ยายเฒ่าหรงพาตัวนางมา ก็เห็นได้ชัดว่ามียอดฝีมือจากเผ่าพันธุ์ต่างถิ่นในห้วงเหวลึกพยายามขัดขวาง ฐานะของเสี่ยวไป๋ผู้นี้คงไม่ธรรมดา"

"แต่ข้ากลับสัมผัสไม่ได้ถึงความผันผวนของตบะในกายของนางเลย นางอ่อนแอมาก ราวกับเด็กสาวธรรมดาทั่วไป ซึ่งมันช่างน่าประหลาดนัก"

เมื่อคิดไม่ตก เขาก็ไม่คิดให้เสียเวลา

ไม่นานนัก เฉินฉางอันก็พาเสี่ยวไป๋มายังร้านยาจิ่วคัง เพื่อพบกับจงหลิงเอ๋อร์

"หลิงเอ๋อร์ นี่คือลูกสาวของญาติห่าง ๆ ของยายเฒ่าหรง ชื่อว่าเสี่ยวไป๋ ช่วงสองสามวันนี้ท่านยายมีธุระต้องเดินทางไกล คงต้องรบกวนเจ้าช่วยดูแลนางด้วย"

จงหลิงเอ๋อร์พยักหน้าตอบรับ

"ได้เจ้าค่ะ พี่ชาย"

จงหลิงเอ๋อร์เป็นคนร่าเริงแจ่มใส นางยิ้มละไมพลางจูงมือเสี่ยวไป๋ไปชวนคุยที่ด้านข้าง

ทั้งคู่ทำความรู้จักกันได้อย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นภาพนั้น

เฉินฉางอันก็รู้สึกเบาใจ "ดูท่าข้าคงไม่ต้องกังวลแล้ว กลับไปขัดเกลากายาต่อดีกว่า"