บทที่ 102 บุตรสาวของญาติห่าง ๆ และยาสลบ!

บทที่ 102 บุตรสาวของญาติห่าง ๆ และยาสลบ!

เฉินฉางอันลุกขึ้นจากถังไม้

เมื่อจงหลิงเอ๋อร์มองไปยังร่างกายของเขาที่เริ่มเข้าสู่เส้นทางสายมรรคกายาจนค่อย ๆ กำยำล่ำสันขึ้น โดยเฉพาะท่อนบนที่ไร้ซึ่งอาภรณ์ปกปิด กลิ่นอายบุรุษเพศอันเข้มข้นนั้นก็ถาโถมเข้าใส่จนนางรู้สึกได้

จงหลิงเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะนึกถึงคำพูดเหล่านั้นของยายเฒ่าหรง

นวลแก้มของนางปรากฏรอยแดงระเรื่อดุจเมฆอัสดง นางก้มหน้าหลบสายตา ทว่าดวงตาที่สั่นไหวราวกับมีหมู่ดาวประดับอยู่นั้นกลับไม่กล้าแม้แต่จะชำเลืองมองเขา

เมื่อเห็นท่าทางขัดเขินของจงหลิงเอ๋อร์ เฉินฉางอันก็รู้สึกขบขันยิ่งนัก

"เจ้าเด็กคนนี้ เมื่อก่อนตอนข้าฝึกหลอมกายา เหตุใดไม่เห็นเจ้าจะเขินอายเช่นนี้?"

"หรือว่ายายเฒ่าหรงมาพูดจาเหลวไหลอะไรให้เจ้าฟังอีก?"

ใบหน้าของจงหลิงเอ๋อร์ยิ่งแดงซ่าน นางส่ายหน้าไปมาเป็นพัลวัน

"เปล่า... เปล่านะเจ้าคะ พี่ชาย"

จงหลิงเอ๋อร์เดิมทีก็เป็นเด็กซื่อบริสุทธิ์น่ารัก มีหรือจะรอดพ้นสายตาอันเฉียบคมของเฉินฉางอันไปได้ เขาไม่ได้เปิดโปงนาง พลางคิดในใจว่า 'หลิงเอ๋อร์ของข้าซื่อสละเพียงนี้ อย่าปล่อยให้ยายเฒ่าหรงสอนจนเสียคนไปเสียล่ะ'

"หลิงเอ๋อร์ เจ้าไปบอกยายเฒ่าหรงให้รอสักครู่ ข้าสวมเสื้อผ้าเสร็จแล้วจะตามออกไปทันที"

"อื้ม ๆ"

จงหลิงเอ๋อร์เดินออกไปแจ้งแก่ยายเฒ่าหรง

ยายเฒ่าหรงพยักหน้าอย่างไม่รีบร้อน นางดึงมือจงหลิงเอ๋อร์มากุมไว้ด้วยความเอ็นดู ชวนคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้อย่างเป็นกันเอง

ไม่รู้ว่าคุยกันไปถึงไหน

แต่ก็ทำให้จงหลิงเอ๋อร์หน้าแดงก่ำอีกครั้งจนต้องทำท่าทางออดอ้อน

"ท่านยาย อย่าพูดเหลวไหลอีกเลยนะเจ้าคะ มิเช่นนั้นหลิงเอ๋อร์จะไม่สนใจท่านแล้ว"

ยายเฒ่าหรงยิ้มอย่างเมตตา มือข้างหนึ่งลูบไล้หลังมืออันนุ่มนิ่มของจงหลิงเอ๋อร์แล้วกระซิบแผ่วเบา

"เจ้าเด็กโง่ ยายก็ทำเพื่อความสุขของเจ้า ยายดูออกว่าเจ้ามีใจรักใคร่เจ้าหนูฉางอันจริง ๆ ในเมื่อเขาไม่เริ่มก่อน เจ้าก็ควรเป็นฝ่ายเริ่มเสียเอง ยายผ่านโลกมามาก เรื่องรักใคร่นี้เขามีคำกล่าวที่ดีว่า 'ชายจีบหญิงดั่งข้ามภูเขา หญิงจีบชายดั่งกั้นเพียงม่านบาง' หากเจ้าเป็นฝ่ายรุก มีหรือที่เจ้าหนูฉางอันจะต้านทานเสน่ห์ของเจ้าได้"

จงหลิงเอ๋อร์ก้มหน้าด้วยความขัดเขิน ภายใต้คารมอันล้ำเลิศของยายเฒ่าหรง ในแววตาของนางเริ่มปรากฏประกายความหวั่นไหวที่ชัดเจนขึ้น

ทันใดนั้น

เสียงกระแอมไอเบา ๆ ดังมาจากด้านหลัง

"ยายเฒ่าหรง ท่านกับหลิงเอ๋อร์กระซิบกระซาบอะไรกันอยู่หรือ บอกให้ข้าฟังบ้างสิ"

จงหลิงเอ๋อร์พลันลนลาน ใบหน้าแดงซ่านนวลเนียนราวกับผลแอปเปิลสุกปลั่ง ชวนให้ผู้คนรู้สึกอยากขบกัดสักคำเสียจริง

"พี่ชาย... พวกเราไม่ได้... ไม่ได้พูดอะไรกันเลยเจ้าค่ะ"

หากนางเติบโตขึ้นอีกสักสองสามปี เกรงว่าจะกลายเป็นโฉมงามที่ล่มบ้านล่มเมืองได้เลยทีเดียว

เฉินฉางอันเพียงแต่ยิ้มบาง ๆ

เมื่อยายเฒ่าหรงเห็นเฉินฉางอัน ดวงตาของนางก็พลันเป็นประกาย

"ฉางอัน ยายเห็นเจ้าดูองอาจกระปรี้กระเปร่า ผิดกับเมื่อก่อนราวเป็นคนละคน หรือว่าเจ้าเข้าสู่สายมรรคกายาแล้ว?"

เฉินฉางอันแสร้งทำเป็นตกใจ "ยายเฒ่าหรง ท่านสายตาแหลมคมนัก ถึงกับดูออกว่าข้าฝึกหลอมกายา"

ยายเฒ่าหรงหัวเราะ "สายตาแค่นี้ยายยังพอมีอยู่"

"เหตุใดจู่ ๆ ถึงนึกอยากหลอมกายาขึ้นมาล่ะ ได้ยินว่าหนทางของสายมรรคกายานี้เดินตามได้ยากยิ่งนัก"

"ลองเดินดูไปก่อนเถิด หากข้างหน้าไร้หนทางค่อยว่ากันอีกที ฝึกกายาไว้มาก ๆ ย่อมส่งผลดีต่อร่างกาย"

เฉินฉางอันถามต่อ

"ยายเฒ่าหรง ท่านมาที่ร้านยาคราวนี้ คงไม่ใช่ว่าปวดหลังปวดเอวที่ไหน จนต้องมาให้ข้าจัดยาให้อีกหรอกนะ?"

ยายเฒ่าหรงส่ายหน้า "ร่างกายยายยังแข็งแรงดีอยู่ แต่ที่มาครั้งนี้ก็เพื่อจะให้เจ้าช่วยดูอาการป่วยจริง ๆ"

"ป่วยเป็นอะไรหรือ?"

ยายเฒ่าหรงทอดถอนใจแล้วกล่าวว่า

"ไม่ใช่ยายหรอกที่ป่วย แต่เป็นบุตรสาวของญาติห่าง ๆ คนหนึ่ง นางเดินทางมาอาศัยยายอยู่ที่เมืองเทียนอู่เป็นการชั่วคราว เพียงแต่เพิ่งมาถึงจึงยังไม่คุ้นชิน เมื่อคืนนางนอนไม่หลับ ยายจึงเอาสงบจิตที่ตาเฒ่าหวงเคยจัดไว้ให้มาให้นางกินเพื่อให้หลับสบาย แต่ใครจะรู้ หลังจากเด็กสาวคนนั้นกินยาเข้าไปแล้ว ก็นอนหลับยาวมาจนถึงเที่ยงวันนี้ก็ยังไม่ฟื้น เจ้าเป็นศิษย์ของตาเฒ่าหวง ยายจึงต้องมาหาเจ้าให้ช่วยไปดูเสียหน่อย"

"ยาสงบจิตหรือ?"

เฉินฉางอันขมวดคิ้วสงสัย

ยายเฒ่าหรงหยิบห่อยาขนาดเล็กออกมา

เมื่อเห็นห่อยานั้น เฉินฉางอันก็ถึงกับสะดุ้งโหยง

นี่มันใช่ยาสงบจิตที่ไหนกัน นี่มันคือ "ยาสลบ" สูตรพิเศษที่ตาเฒ่าหวงปรุงขึ้นมาต่างหาก!

ยาสลบขนานนี้ไม่ธรรมดาเลย

เมื่อปีที่แล้ว เขาเคยตามตาเฒ่าหวงเข้าไปในเขาต้าหลงเพื่อเก็บสมุนไพรล้ำค่าชนิดหนึ่ง

สมุนไพรนั้นมีเสือยักษ์เฝ้าอยู่ ตัวมันสูงใหญ่ถึงสามเมตร ทั้งดุร้ายและทรงพลังยิ่งนัก!

ตาเฒ่าหวงจึงใช้ยาสลบขนานนี้จัดการจนเสือยักษ์ล้มตึงลง จึงสามารถเก็บสมุนไพรล้ำค่านั้นมาได้สำเร็จ

ยายเฒ่าหรงผู้นี้ ถึงกับนำยาสลบขนานนี้ไปใช้กับบุตรสาวของญาติห่าง ๆ อะไรนั่นหรือ

เฉินฉางอันครุ่นคิดในใจ

นี่คงไม่ใช่บุตรสาวญาติห่าง ๆ อะไรหรอก เก้าในสิบส่วนคงจะเป็นแม่นางผมขาวที่ถูกฟาดจนสลบแล้วจับใส่กระสอบที่ชั้นหกของวังจักรพรรดิเมื่อคืนนี้เป็นแน่

แต่การวางยาสลบแม่นางผมขาวคนนั้น ยายเฒ่าหรงท่านก็ช่างอำมหิตนัก ถึงกับใช้ยาที่ใช้จัดการเสือยักษ์มาใช้กับเด็กสาวตัวเล็ก ๆ เชียวหรือ?

ทว่าเมื่อลองคิดดูอีกที

ในเมื่อแม่นางผมขาวปรากฏตัวท่ามกลางเผ่าพันธุ์ต่างภพจากห้วงเหวลึกในชั้นที่หกของวังจักรพรรดิได้ นางก็คงไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่

เฉินฉางอันเอ่ยขึ้นว่า

"ยายเฒ่าหรง ยานี้จะกินส่งเดชไม่ได้นะ บุตรสาวญาติห่าง ๆ ของท่านอยู่ที่ไหน รีบนำข้าไปดูเร็วเข้า หากกินยานี้เข้าไปมากเกินไป อาจจะส่งผลเสียต่อสมองได้"

ยายเฒ่าหรงตกใจจนหน้าถอดสี "จะปล่อยให้สมองเสียไม่ได้เด็ดขาด ฉางอันเจ้ารีบตามยายมาเร็วเข้า ต้องรักษาแม่หนูนั่นให้หายนะ!"