บทที่ 93 หัตถ์ที่ไม่อาจหลบหนี นิกายซือถัวมลายสิ้น!
บทที่ 93 หัตถ์ที่ไม่อาจหลบหนี นิกายซือถัวมลายสิ้น!
บทที่ 93 หัตถ์ที่ไม่อาจหลบหนี นิกายซือถัวมลายสิ้น!
ครืนนนนน!!!
หัตถ์ยักษ์ทะลวงผ่านรอยแยกแห่งมิติ ปรากฏขึ้้นเหนือห้วงเวหา!
ฟ้าสะเทือนดินถล่ม บดบังสุริยันจันทรา ทั่วทั้งนิกายซือถัวไม่ว่าสูงหรือต่ำ ผู้ฝึกตนทุกคนต่างถูกสั่นประสาทจนขวัญผวา!
ทุกคนต่างเงยหน้าขึ้น เบิกตากว้างจ้องมองภาพเหตุการณ์อันน่าอัศจรรย์ใจนี้ด้วยความตระหนก
ในคราแรก พวกเขาต่างคิดว่านี่คือปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติของฟ้าดิน เป็นสัญญาณว่าจะมีสมบัติเซียนจุติลงมา!
ทว่าเมื่อหัตถ์ยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวนั้นปรากฏชัดขึ้น
เหล่าผู้ฝึกตนแห่งนิกายซือถัวทั้งหมดต่างเริ่มสัมผัสได้ถึงความขวัญหนีดีฝ่อ ขนลุกชันไปทั่วสรรพางค์กาย แม้แต่ดวงวิญญาณก็ยังสั่นท้อ!
หัตถ์ยักษ์ค่อย ๆ กดต่ำลงมา พร้อมกับปลดปล่อยจิตสังหารอันไร้ขอบเขตที่สั่นสะท้านไปทั่วทุกหย่อมหญ้า!
ทำให้ทุกคนรู้สึกราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็งที่หนาวเหน็บ สัมผัสได้ถึงความตายที่กริ้วโกรธ
ในที่สุดพวกเขาก็สำนึกได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ!
หัตถ์ยักษ์ที่น่าหวาดหวั่นนี้หาใช่ปรากฏการณ์มงคลของฟ้าดิน และไม่เกี่ยวข้องกับการจุติของสมบัติเซียนแม้แต่น้อย!
แต่นี่คือหัตถ์ที่จะมากวาดล้างนิกายซือถัวของพวกเขาให้สิ้นซาก!
ชั่วพริบตา นิกายซือถัวก็ตกอยู่ในความโกลาหล ทุกคนต่างอกสั่นขวัญแขวนด้วยความตื่นตระหนก!
"หนีเร็ว!"
"เร็ว... เร็วเข้า... รีบหนีไปเร็วเข้า!!!"
"หัตถ์ยักษ์ข้างนี้มันตั้งใจจะมาทำลายนิกายซือถัวของเรา!!!"
"สวรรค์! นิกายซือถัวของเราไปล่วงเกินตัวตนที่น่าสะพรึงกลัวท่านใดเข้ากันแน่???"
ทันใดนั้นเอง
ยอดฝีมือระดับสูงกว่าสิบคนของนิกายซือถัวต่างพุ่งทะยานออกมา ยืนหยัดอยู่เหนือท้องนภา
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหัตถ์ยักษ์ที่ค่อย ๆ บดขยี้ลงมาจากสรวงสวรรค์ ร่างกายของพวกเขาต่างก็สั่นเทิ้มอย่างไม่อาจควบคุมได้ ก่อนจะแผดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว
"ไม่ทราบว่า... ท่านผู้อาวุโสท่านใดมาเยือนนิกายซือถัว?"
"มิทราบว่านิกายซือถัวของข้าไปล่วงเกินท่านผู้อาวุโสด้วยเหตุอันใด ได้โปรด... ได้โปรดเมตตายั้งมือด้วยเถิด!"
ทว่าหัตถ์ยักษ์นั้นหาได้มีการตอบสนองใด ๆ มันเพียงกดทับลงมาอย่างไร้ความปราณี
ยอดฝีมือของนิกายซือถัวทั้งสิบกว่าคน ถูกหัตถ์ยักษ์บดขยี้จนกลายเป็นละอองโลหิตในชั่วพริบตา!
แม้จะคิดหนีก็มิอาจทำได้!
ไม่มีผู้ใดสามารถหลบหนีไปจากเงื้อมหัตถ์ของเฉินฉางอันได้!
ผู้ฝึกตนที่เหลือของนิกายซือถัวต่างขวัญกระเจิง ใบหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษขาว
"นั่นมันถึงกับเป็นผู้อาวุโสระดับสูงขั้นหมื่นวิถีของพรรคเราเชียวนะ กลับถูกตบจนกลายเป็นละอองเลือดในทีเดียว!"
"จบสิ้นแล้ว จบสิ้นแล้วจริง ๆ!"
"หัตถ์ยักษ์บดบังฟ้าดิน ครอบคลุมไปทั่วทั้งนิกายซือถัว หนีอย่างไรก็ไม่พ้น วันนี้ข้าต้องตายอยู่ที่นี่แน่ ๆ!"
"ข้าไม่ยินยอม! ข้าไม่เต็มใจจะตายเช่นนี้!"
"ไอ้นิกายซือถัวบ้าเอ๊ย พวกแกไปล่วงเกินใครเข้ากันแน่???"
"ฮือ ๆ หากชาติหน้ามีจริง ข้าจะกลับตัวเป็นคนดี จะไม่เข้าสู่มรรคมารอีกแล้ว!"
"ท่านแม่... ท่านแม่ช่วยข้าด้วย!"
เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหัตถ์ยักษ์นี้ จิตใจของทุกคนในนิกายซือถัวต่างเต็มไปด้วยความรู้สึกไร้พลังและสิ้นหวังอย่างลึกซึ้ง จนเริ่มพร่ำเพ้อออกมาอย่างเสียสติ
ในที่สุด
ท่ามกลางเสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความสิ้นหวังของเหล่าศิษย์นิกายซือถัวนับไม่ถ้วน
ครืนนนนนนน——
หัตถ์ยักษ์บดบังนภาบดขยี้ทุกสรรพสิ่ง ฟาดลงบนที่ตั้งของนิกายซือถัวเต็มแรง!
แผ่นดินสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น ขุนเขาและสายน้ำพังทลาย ฝุ่นควันมหาศาลพวยพุ่งขึ้นมาปกคลุมท้องฟ้า...
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้ประหนึ่งเทพเจ้าผู้ปกครองโลกหล้าพิโรธ แล้วประทานทัณฑ์สวรรค์ลงมาเพื่อกวาดล้างโลก
มันคือภาพเหตุการณ์วันสิ้นโลกที่น่าสยดสยองและสั่นสะเทือนขวัญเกินบรรยาย!
เมื่อหัตถ์ยักษ์นั้นถอยกลับเข้าไปในรอยแยกแห่งมิติ กลุ่มสิ่งปลูกสร้างอันกว้างใหญ่ไพศาลหลายพันลี้ของนิกายซือถัวก็มลายหายไปสิ้น ทุกอย่างถูกทำลายจนดับสูญ เหลือทิ้งไว้เพียงหลุมยักษ์ลึกสุดหยั่ง!
ในรัศมีหลายพันลี้ ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดในนิกายซือถัวรอดชีวิตไปได้ ทุกสรรพสิ่งดับสูญ ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงันแห่งความตาย!
สิ่งที่ยังหลงเหลือให้เห็น
มีเพียงรอยฝ่ามือขนาดยักษ์ที่ปกคลุมพื้นที่หลายพันลี้เท่านั้น!
เหล่าผู้ฝึกตนที่อยู่บริเวณใกล้เคียงกับอิทธิพลของนิกายซือถัว ต่างยืนเหม่อลอยจ้องมองภาพที่เกิดขึ้น
"สิ้นแล้ว..."
"นิกายซือถัวอันยิ่งใหญ่ กลับมลายหายไปเพียงชั่วพริบตา"
"หัตถ์... หัตถ์ยักษ์ที่ตกลงมาจากฟ้านั่น หรือจะเป็นหัตถ์ของเซียนเหรินกันแน่???"
"เกรงว่าคงมีเพียงเซียนเหรินในตำนานเท่านั้น ที่สามารถสำแดงอิทธิฤทธิ์ฝืนลิขิตฟ้าเช่นนี้ได้!!!"
"แต่ข้าสงสัยเหลือเกินว่านิกายซือถัวไปทำชั่วอันใดไว้ ถึงขั้นทำให้เซียนเหรินลงมือปราบด้วยตนเอง!"
ขณะเดียวกัน มีศิษย์นิกายซือถัวบางคนที่รอดตายจากการไปปฏิบัติภารกิจข้างนอกและกำลังจะกลับเข้านิกาย เมื่อเห็นสภาพอันน่าสลดใจนี้ แต่ละคนต่างหน้าถอดสี ทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายสั่นเทาอย่างรุนแรง!
ช่างโชคดียิ่งนักที่พวกเขาไม่ได้อยู่ในนิกาย
หากพวกเขายังอยู่ในนิกายซือถัว คงถูกหัตถ์ยักษ์นั่นตบจนตาย ตกตายอย่างไร้ที่ฝังไปแล้ว!
"เอ๊ะ นี่มิใช่ศิษย์นิกายซือถัวหรอกหรือ ช่างดวงดีเหมือนเหยียบกองขี้สุนัขจริง ๆ ที่รอดชีวิตมาได้"
ใครบางคนเห็นศิษย์นิกายซือถัวที่ล้มฟุบอยู่เหล่านั้น จึงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยทัก
ทว่าในน้ำเสียงนั้นกลับไม่มีความเคารพหรือยำเกรงเหมือนเก่า มีเพียงการเสียดสีและเยาะเย้ย
ต้องรู้ก่อนว่านิกายซือถัวครองความเป็นใหญ่ในดินแดนแถบนี้มานานหลายปี วางอำนาจบาตรใหญ่และทำชั่วสารพัด ขุมกำลังเล็ก ๆ รอบข้างต้องทนอยู่อย่างอดสูภายใต้ร่มเงาของพวกเขา โกรธแค้นแต่ก็มิอาจปริปาก!
แต่ในวันนี้ นิกายซือถัวกลับถูกเซียนเหรินตบจนพินาศสิ้น
พวกเขาไม่ต้องหวาดกลัวนิกายซือถัวอีกต่อไป และไม่ต้องทนเก็บกดอีกแล้ว ความรู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจพรั่งพรูออกมาอย่างเต็มเปี่ยม!
นิกายซือถัวนี้พินาศไปเสียได้ก็ดี!
ไม่รู้ว่าเป็นเซียนเหรินผู้เมตตาท่านใดที่ทนดูพฤติกรรมชั่วร้ายของนิกายซือถัวไม่ไหว ช่างทำได้ยอดเยี่ยมนัก!
ส่วนศิษย์นิกายซือถัวที่นั่งทรุดอยู่กับพื้น เมื่อได้ยินคำถากถางจากคนรอบข้าง ก็รีบถอดเครื่องแบบนิกายซือถัวออกทันที ฝ่ายชายนั้นเหลือเพียงกางเกงสั้นตัวเดียว ส่วนฝ่ายหญิงนั้น... อืม...
"นิกายซือถัวทำชั่วมานับไม่ถ้วน ถูกท่านเซียนกำจัดไปเช่นนี้ถือว่าสมควรแล้ว นับแต่นี้ไป พวกข้ากับนิกายซือถัวขาดสะบั้น ไม่ขออยู่ร่วมโลกกันอีก!"
"ใช่แล้ว ใช่แล้ว!"
"ศิษย์น้องหญิง ทำไมเจ้ายังสวมชุดนิกายซือถัวอยู่อีก? รีบถอดออกเร็วเข้า!"
ศิษย์นิกายซือถัวที่เหลือเพียงกางเกงสั้นเอ่ยถามศิษย์น้องที่อยู่ข้าง ๆ ด้วยความร้อนรน
ศิษย์น้องหญิงตระหนกขวัญ มองดูผู้ฝึกตนที่ล้อมรอบพลางสะอื้นไห้
"ศิษย์พี่... ข้า... ข้าไม่ถอดได้หรือไม่?"
ชายคนนั้นกล่าวอย่างขรึมขลัง "ใครเป็นศิษย์พี่ของเจ้ากัน? สหายมรรค ข้าเป็นผู้ฝึกตนพเนจรที่รักอิสระและไม่ลงรอยกับนิกายซือถัว อย่ามาพูดจาเลอะเทอะแถวนี้"
ฝูงชนที่มุงดู: "......"
"สหายมรรค ข้าขอเตือนเจ้าว่าอย่าหาเรื่องใส่ตัว เจ้าอยากถูกท่านเซียนตบให้มลายสิ้นไปเหมือนกันหรือ?"
เมื่อศิษย์น้องหญิงได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าสวยงามก็ซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว นางไม่รีรออีกต่อไป รีบถอดเครื่องแบบที่แสดงถึงความเป็นนิกายซือถัวออกจนเหลือเพียงเสื้อผ้าตัวใน
เมื่อไร้ซึ่งเครื่องแบบนิกาย ผิวขาวนวลเนียนและทรวดทรงที่สะโอดสะองเย้ายวนของนางก็ปรากฏสู่สายตา ทำให้ฝูงชนที่มุงดูอยู่ต่างพากันตาค้าง
"ท่านเซียนช่างทำได้ยอดเยี่ยมนัก ไม่นึกเลยว่าจะทำให้พวกเราคนธรรมดาได้เปิดหูเปิดตาเป็นบุญตาเช่นนี้!"
หากเป็นยามปกติ หญิงนางนี้คงใช้สายตาเย็นชากวาดมองอย่างจองหองและสั่งสอนคนพวกนี้ไปแล้ว หรืออาจถึงขั้นฆ่าทิ้งเพื่อสำแดงอำนาจ แต่ยามนี้นางไม่กล้า เพราะนางไร้ที่พึ่งพิงอีกต่อไป หากกล้าทำเช่นนั้น คงมีคนรีบสั่งสอนให้นางรู้จักความเป็นจริงในทันที!
นางทำได้เพียงกัดริมฝีปาก พลางสาปแช่งฝูงชนในใจ จากนั้นก็รีบสวมชุดให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ในชีวิต โดยไม่ลังเล นางก็หันหลังและจากไป!
เมื่อนิกายซือถัวถูกทำลาย นางก็ไม่มีความจำเป็นต้องอยู่ที่นี่อีก
นับจากนี้ไป นางคือผู้ฝึกตนพเนจรที่เร่ร่อนไปทั่วหล้า!
นิกายซือถัว?
นั่นมันคือตัวอะไรกัน?
นางไม่เห็นจะรู้จักเลยสักนิด!