ตอนที่ 3 นิมิตแห่งวังจักรพรรดิ!

ตอนที่ 3 นิมิตแห่งวังจักรพรรดิ!

เฉินฉางอันมองออกว่าฉินเฉาเหยียนมีท่าทีพยายามประจบเอาใจตน

ทว่าความจริงแล้วหาได้มีความจำเป็นไม่

ยามที่สตรีผู้นี้เผชิญกับวิกฤตเมื่อครู่นางยังคิดจะเข้าช่วยเขา เพียงแค่จุดนี้เขาก็พร้อมจะคุ้มครองความปลอดภัยให้นางแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น แม้กระบี่เมตตาเล่มนี้จะแผ่กลิ่นอายพลังอันไม่ธรรมดาออกมา

แต่เมื่อเทียบกับอานุภาพของมีดทำครัวของเขาเมื่อครู่แล้ว เห็นได้ชัดว่ายังห่างชั้นกันไกลโข

"กระบี่เล่มนี้ เจ้าจงเก็บไว้ใช้เองเถิด"

ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ฉินเฉาเหยียนถึงกับยืนอึ้งไปทั้งร่าง

นางไม่ได้หูฝาดไปใช่หรือไม่???

สมบัติล้ำค่าที่นางยอมสละชีพเพื่อปกป้อง ดูเหมือนจะไร้ค่าในสายตาของรุ่นพี่ผู้นี้โดยสิ้นเชิง

อีกทั้งในแววตานั้นยังเจือไปด้วยความรู้สึกรังเกียจอยู่รำไป?

"สู้เจ้ามอบโอสถอายุวัฒนะ สมุนไพรอายุวัฒนะ หรือไม่ก็พวกเคล็ดวิชาเส้นทางหลอมกายาให้ข้าจะดีกว่า"

เมื่อเทียบกับกระบี่เมตตาแล้ว สิ่งที่เฉินฉางอันสนใจมากที่สุดย่อมเป็นสิ่งของที่ช่วยเพิ่มอายุขัย!

อย่างน้อยที่สุด เขาก็ต้องเอาอายุขัยสามปีที่เสียไปนั้นคืนกลับมาให้ได้!

"ของวิเศษเพิ่มอายุขัยหรือ?"

ฉินเฉาเหยียนตกใจในคราแรก ทว่าต่อมานางก็เริ่มทำความเข้าใจได้

เป็นที่รู้กันว่าผู้ฝึกตนนั้นให้ความสำคัญกับอายุขัยเป็นที่สุด มีเพียงอายุขัยที่ยืนยาวเท่านั้นจึงจะสามารถมุ่งสู่มรรคาเพื่อบรรลุเป็นระดับจักรพรรดิเซียนได้ ทว่าผู้คนจำนวนมากกลับต้องสิ้นชีพไปอย่างไม่ยินยอมเพียงเพราะอายุขัยไม่เพียงพอ!

เพื่อยื้ออายุขัยให้ยืนยาว ผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนต่างออกตามหาของวิเศษเพิ่มอายุขัย หรือไม่ก็ฝึกฝนวิชาอายุวัฒนะที่สร้างขึ้นเพื่อยืดชีวิตโดยเฉพาะ!

แม้รุ่นพี่ท่านนี้จะดูเยาว์วัย แต่แท้จริงแล้วคงเป็นสัตว์ประหลาดเฒ่าที่เร้นกายมานานนับไม่ถ้วน ย่อมมีเพียงสิ่งของเพิ่มอายุขัยเท่านั้นที่จะอยู่ในสายตาของท่านได้

เพียงแต่เคล็ดวิชาเส้นทางหลอมกายานี้ ด้วยระดับพลังของรุ่นพี่ท่านนี้แล้ว ดูเหมือนจะไม่มีความจำเป็นเท่าใดนัก!

ทว่าฉินเฉาเหยียนก็มิกล้าซักไซ้ให้มากความ นางตอบกลับด้วยความนอบน้อม

"คุณชาย มรดกของเส้นทางหลอมกายานั้นแทบจะสูญสิ้นไปหมดแล้ว ในมือของเฉาเหยียนมิได้มีเคล็ดวิชาเส้นทางหลอมกายาเลยเจ้าค่ะ"

"แต่ภายในสำนักยังมีสมุนไพรอายุวัฒนะเก็บรักษาอยู่บ้าง ทั้งยังมีเคล็ดวิชาอายุวัฒนะอีกเล่มหนึ่งซึ่งสามารถเพิ่มอายุขัยได้สามสิบปี หากคุณชายไม่รังเกียจ เฉาเหยียนจะรีบกลับไปนำมามอบให้คุณชายทันทีเจ้าค่ะ!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เฉินฉางอันก็บังเกิดความยินดีขึ้นในใจ

วิชาอายุวัฒนะส่วนใหญ่เป็นเคล็ดวิชาที่ผู้ฝึกตนซึ่งใกล้หมดอายุขัยคิดค้นขึ้นเพื่อยื้อเวลาชีวิต ความต้องการด้านพรสวรรค์ของร่างกายจึงไม่สูงนัก

แต่เนื่องจากความสามารถในการเพิ่มอายุขัยของมัน มันจึงมักถูกเก็บรักษาไว้เป็นวิชาลับก้นหีบของขุมกำลังใหญ่ ๆ ทั้งหลาย

ในยามที่ยังไม่สามารถหาเคล็ดวิชาเส้นทางหลอมกายาได้เช่นนี้ มันย่อมเป็นวิชาที่เหมาะสมกับเฉินฉางอันมากที่สุด

อีกทั้งการได้อายุขัยเพิ่มมาสามสิบปี เมื่อเทียบกับสามปีที่เสียไป ถือเป็นผลตอบแทนถึงสิบเท่าตัว

ดี! ดียิ่งนัก!

เฉินฉางอันพยักหน้า "เคล็ดวิชาอายุวัฒนะนั่นมีประโยชน์ต่อข้า ข้าจะรับไว้"

"ไม่ทราบว่าคุณชายยังต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่เจ้าคะ?"

เฉินฉางอันนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "ข้ายังต้องการยารักษาอาการบาดเจ็บและแก้พิษ หากมีก็มอบให้ข้าด้วยเถิด"

เมื่อนึกถึงพิษในตัวของสวีต้าฝู โอสถที่เขาปรุงจากสมุนไพรที่เก็บมาเองนั้นทำได้เพียงสะกดพิษไว้เท่านั้น หากมีโอสถแก้พิษสายตรงย่อมเป็นการดียิ่งกว่า

ฉินเฉาเหยียนรีบหยิบขวดหยกอันประณีตออกมา

"คุณชาย ในนี้มีโอสถคางคกหยกขั้นสามอยู่ห้าเม็ด มีสรรพคุณแก้พิษและรักษาอาการบาดเจ็บ ไม่ทราบว่าจะมีประโยชน์ต่อคุณชายบ้างหรือไม่เจ้าคะ?"

"มีประโยชน์แน่นอน"

เฉินฉางอันรับขวดโอสถคางคกหยกมา

แม้ในใจของฉินเฉาเหยียนจะยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย

ทว่ายอดคนย่อมมีเจตนาลึกล้ำที่นางมิอาจหยั่งถึง นางจึงมิกล้าซักถามสิ่งใดต่อ

หลังจากสนทนากันอีกครู่หนึ่ง เฉินฉางอันจึงกำชับให้ฉินเฉาเหยียนนำเคล็ดวิชาอายุวัฒนะไปหาเขาที่ร้านยาจิ่วคังในเมืองเทียนอู่

ฉินเฉาเหยียนพยักหน้า "คุณชาย เช่นนั้นเฉาเหยียนขอตัวกลับสำนักเพื่อไปนำเคล็ดวิชามาก่อนนะเจ้าคะ คงต้องใช้เวลาประมาณสองสามวัน แล้วหลังจากนั้นจะพบคุณชายได้อย่างไรเจ้าคะ?"

เฉินฉางอันกล่าวว่า "เจ้าไปหาข้าที่ร้านยาจิ่วคังภายในเมืองเถิด"

"รับทราบเจ้าค่ะ"

เมื่อฉินเฉาเหยียนกล่าวจบ นางก็ทะยานร่างกลายเป็นสายรุ้งทิพย์พุ่งทะยานสู่ฟากฟ้า มุ่งหน้าไปทางไกลและหายลับไปในเส้นขอบฟ้าอย่างรวดเร็ว!

หลังจากนั้น เฉินฉางอันก็มิได้เก็บมาใส่ใจอีก

ในเมื่อได้โอสถคางคกหยกขั้นสามจากฉินเฉาเหยียนมาแล้ว การขจัดพิษศพในกายของต้าฝูย่อมมิใช่ปัญหา ถึงเวลาที่เขาต้องกลับเสียที

มิเช่นนั้นเจ้าหมอนั่นคงได้กลายเป็นซากศพเดินได้ไปเสียก่อน

ทันใดนั้นเอง

ณ ส่วนลึกของเขาต้าหลง

ที่ก้นบึ้งของหุบเหวและร่องลึกยาวสามหมื่นลี้ซึ่งถูกฟันด้วยรังสีดาบ วังหลวงสีโลหิตขนาดมหึมาหลังหนึ่งพลันปรากฏออกมาให้เห็น!

เคร้ง——

เสียงแตกหักอันแหลมใสแว่วดังขึ้น

ม่านพลังผนึกของวังหลวงถูกรังสีดาบฟันจนเกิดเป็นรอยปริแยก

ทันใดนั้น ลำแสงเทพสีโลหิตพุ่งทะยานพาดผ่านขึ้นสู่หมู่เมฆ

ก่อนจะกลั่นตัวเป็นระฆังสีโลหิตใบใหญ่ บังเกิดเป็นนิมิตฟ้าดินอันน่าสะพรึงกลัว!

เหง่ง!

หง่าง!

เหง่ง!

เสียงกังวานของระฆังที่ดังก้องกังวาลแว่วออกมาจากส่วนลึกของเขาต้าหลง

ในชั่วพริบตานั้น ผู้ฝึกตนและขุมกำลังใหญ่โตนับไม่ถ้วนต่างพากันตื่นตระหนก!

"นั่นมันเสียงระฆังเมตตา!"

"วังจักรพรรดิของจักรพรรดิเซียนเมตตา นึกไม่ถึงเลยว่าจะปรากฏขึ้นในยุคนี้!"

"ทิศทางนั้นดูเหมือนจะเป็นเขาต้าหลง!"

"ที่แท้วังจักรพรรดิของจักรพรรดิเซียนเมตตาซ่อนอยู่ที่เขาต้าหลงนี่เอง!"

"เร็วเข้า! เร็ว! เร่งเดินทางไปยังจุดที่วังจักรพรรดิปรากฏ ห้ามให้ผู้ใดแย่งชิงมรดกจักรพรรดิไปก่อนเป็นอันขาด!"

"..."

ในเวลานี้ ยอดฝีมือจากขุมกำลังนับไม่ถ้วนต่างมุ่งหน้าไปยังเขาต้าหลงอย่างบ้าคลั่ง!

เฉินฉางอันชำเลืองมองนิมิตฟ้าดินที่ระเบิดออกมาจากส่วนลึกของเขาต้าหลง ซึ่งค่อย ๆ จางหายไป

เขารู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

ทว่าภารกิจเร่งด่วนในตอนนี้คือการไปแก้พิษให้เจ้าสวีต้าฝู

หากกลับไปช้าเกินไป คาดว่าเจ้าหมอนั่นคงได้กลายร่างเป็นศพไปจริง ๆ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็เร่งฝีเท้าขึ้นอีกไม่น้อย

……

หนึ่งชั่วยามต่อมา เฉินฉางอันก็กลับมาถึงเมืองเทียนอู่ในที่สุด

ภายในเมืองคึกคักเป็นอย่างยิ่ง ผู้คนมากมายต่างพากันชี้ชวนและสนทนาถึงนิมิตที่เกิดขึ้นเหนือเขาต้าหลง

ส่วนเฉินฉางอันกลับกึ่งเดินกึ่งวิ่งจนมาถึงหน้าประตูร้านยาแห่งหนึ่ง

ร้านยาจิ่วคัง สถานที่แห่งนี้คือบ้านที่เขาอาศัยมาตลอดสามปี

เขาผลักประตูเข้าไป

กลิ่นสมุนไพรนานาชนิดที่ผสมปนเปกันอย่างเข้มข้นโชยมาปะทะจมูก ร้านยาว่างเปล่าและเงียบสงบยิ่งนัก

"ตาเฒ่านั่นจากไปได้ครึ่งปีแล้วสินะ"

เฉินฉางอันพึมพำกับตัวเอง

เขายังจำได้ว่าในคืนหนึ่งเมื่อครึ่งปีก่อน มีแขกผู้ไม่ได้รับเชิญมาที่ร้านยา

เมื่อเขาเปิดประตูออกมา แขกผู้นั้นเป็นสตรีโฉมงามที่งดงามหยาดเยิ้ม มีทรวดทรงองเอวเย้ายวนตรึงตา

นั่นคือสตรีที่งดงามที่สุดเท่าที่เฉินฉางอันเคยพบมา และตราตรึงอยู่ในใจเขาอย่างลึกซึ้ง

นางมาหาตาเฒ่าเพื่อพูดคุยบางอย่าง

หลังจากนั้นตาเฒ่าก็ติดตามสตรีผู้นั้นไปยังทวีปทรายเพื่อรักษาโรค

ก่อนไป ยังสั่งกำชับให้เฉินฉางอันเฝ้าร้านยาให้ดีเพื่อรอเขากลับมา

ทว่าบัดนี้ผ่านไปครึ่งปีแล้ว กลับไม่มีข่าวคราวใด ๆ ส่งกลับมาเลย

เฉินฉางอันพึมพำ "หวังว่าจะเป็นการไปรักษาโรคนะ หากแอบไปเสเพลกับแม่นางผู้นั้น เกรงว่ากระดูกกระเดี้ยวของตาเฒ่าคงจะแหลกละเอียดไปหมดแล้วกระมัง?"

"ฉางอัน เจ้าหายหัวไปไหนมาตั้งแต่เช้าตรู่เนี่ย?"

ทันใดนั้น ชายหนุ่มร่างอ้วนในชุดสีเหลืองพลันเดินเข้ามาจากหน้าประตู!

เจ้าอ้วนชุดเหลืองผู้นี้มีอายุไล่เลี่ยกับเฉินฉางอัน

ใบหน้าของเขาใหญ่และกลมมน ยามยิ้มดวงตาแทบจะปิดเป็นเส้นตรง หน้าท้องกลมกลึงราวกับถังไม้ ผิวพรรณขาวผ่องเจ้าเนื้อ

เจ้าอ้วนผู้นี้คือสวีต้าฝู สหายสนิทที่อาศัยอยู่ข้างบ้าน

เขาเปิดร้านขายอาวุธอยู่ในเมืองร่วมกับท่านปู่เจ็ดของเขา

เขาเป็นหนึ่งในสหายกินสหายเที่ยวของเฉินฉางอัน และการขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพรครั้งนี้ก็เพื่อมารักษาอาการบาดเจ็บให้สวีต้าฝูนั่นเอง

สวีต้าฝูที่เดินเข้ามาในครั้งนี้ ใบหน้าเริ่มหมองคล้ำดำสนิท ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ เขี้ยวทั้งสองข้างเริ่มแหลมคมและยาวออกมาจนปิดไม่มิด แม้แต่ปลายนิ้วทั้งสิบก็ยาวเฟื้อยและแหลมคมราวกับใบมีด

เห็นได้ชัดว่าเขากำลังจะกลายเป็นซากศพเดินได้ในอีกไม่ช้า!