บทที่ 14 - เจ้าชายองค์โตแห่งอาณาจักรโรเวน

"หยุดเดี๋ยวนี้! ห้ามผู้ใดผ่านเข้าไปในเขตหวงห้ามเด็ดขาด!"

ในขณะที่ฟู่หาวกำลังมุ่งหน้าไปยังโซนฟาร์มมอนสเตอร์ ทหารยามประจำวังชั้นในที่ติดอาวุธครบมือหลายนายก็ก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วตวัดหอกยาวในมือขึ้นมาไขว้กันขวางทางเอาไว้

"เอ๋? เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?..."

ฟู่หาวหยุดชะงัก ยืนนิ่งอยู่กับที่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความงุนงงและตกใจ

เขาไม่ทันฉุกคิดเลยว่าแผนการของเขาจะมีช่องโหว่รูกระเบ้อเริ่มเทิ่มซ่อนอยู่—การจะเข้าไปในวังชั้นในได้ มันต้องผ่านเควสต์ที่จำกัดเลเวลขั้นต่ำไว้ที่ 50 ก่อน แต่ไอ้โซนฟาร์มมอนสเตอร์ระดับวีไอพีนั่น ดันตั้งตระหง่านอยู่ลึกเข้าไปในเขตวังชั้นในซะนี่

"ฮ่าๆๆๆๆ รถคว่ำซะแล้ว"

"เพิ่งรู้เลยแฮะว่าโซนฟาร์มมอนสเตอร์มันแอบอยู่ในวังชั้นใน"

"เซ็งเป็ด! แผนของฟู่หาวพังไม่เป็นท่าซะงั้น"

[‘Class’ โดเนท 50 หยวน — (เลิกดันทุรังเถอะน่า กลับไปปั่นเลเวลที่หมู่บ้านมือใหม่ดีๆ ไป๊)]

[‘จินฮ่าว’ โดเนท 50 หยวน — (สี่เท้ายังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง ฟู่หาวเองก็เพิ่งจะเป็นมือใหม่ อย่าไปกดดันอะไรเขามากนักเลย)]

คนที่เคยแอบหมั่นไส้ฟู่หาวมาก่อนหน้านี้ ตอนนี้กำลังสะใจสุดๆ ที่ได้เห็นเขาสะดุดขาตัวเองล้มเป็นครั้งแรก บรรยากาศการแซะสตรีมเมอร์เป็นไปอย่างครื้นเครง

แต่ฟู่หาวไม่ได้ถอดใจง่ายๆ ขนาดนั้น เขารีบล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเป้ แล้วดึงเอาบัตรสีทองอร่ามตาออกมาโชว์ให้ทหารยามดู: "ผมมีไอ้นี่อยู่นะ พอจะให้ผมเข้าไปได้ไหมครับ?"

ทหารยามปรายตามองบัตรผ่านใบนั้นแวบหนึ่ง แล้วส่ายหัวอย่างไม่แยแส: "ไม่เห็นจะรู้จักของพรรค์นี้เลย"

"คุณลองดูดีๆ อีกทีสิครับ?"

"ก็บอกว่าไม่เคยเห็นก็คือไม่เคยเห็นไงโว้ย!" ทหารยามกระแทกเสียงตอบกลับมาแข็งกร้าว ท่าทางขึงขังขึ้นกว่าเดิม

[‘NewNew’ โดเนท 50 หยวน — (พี่ฟู่หาวก็มีมุมงอแงเหมือนกันแฮะ...)]

"ฮ่าๆๆๆๆ"

"หน้าแหกอีกรอบ"

"ถอยเถอะพี่"

"แผนของผม... ค่าโฆษณาของผม..." ฟู่หาวแอบโอดครวญในใจ ในขณะที่เขากำลังจะกัดฟันหันหลังกลับเพื่อเดินคอตกกลับไปปั่นเลเวลที่หมู่บ้านมือใหม่ จู่ๆ ก็มีชายรูปร่างสูงโปร่งคนหนึ่งเดินก้าวอาดๆ ออกมาจากโถงทางเดินลึกของวังชั้นใน

[‘spamกิมจิ’ โดเนท 50 หยวน — (นั่นมันเจ้าชายองค์โตของโรเวนนี่หว่า)]

"เพิ่งเคยเห็น NPC เชื้อพระวงศ์ตัวเป็นๆ โคตรหล่อเลยว่ะ"

"เจ้าชายองค์โตงั้นเหรอ?"

พอได้ยินข้อมูลจากข้อความโดเนท ฟู่หาวก็ฮึดสู้ ขอเสี่ยงดวงดูอีกสักตั้ง: "สวัสดีครับ องค์ชาย!"

เขารวบรวมความกล้าพุ่งตัวเข้าไปขวางหน้าเจ้าชาย แต่ทหารยามดันไวปานวอก ปลายหอกพุ่งแฉลบมาจ่อที่คอหอยของเขาทันที

"หอกนี้จิ้มทีเดียวฟู่หาวกระจุยแน่"

"หมอนี่ต้องโดนจับประหารข้อหาลบหลู่เบื้องสูงชัวร์ๆ"

"คืนนี้คงต้องถลึงตาดูไลฟ์โต้รุ่งอีกแล้วสินะ QAQ"

"ฝ่าบาท จะให้จัดการอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?" ทหารยามก้มหัวรอคำบัญชา แต่ปลายหอกยังคงจ่ออยู่ที่คอของฟู่หาวไม่ขยับ

เจ้าชายองค์โตซึ่งกำลังอารมณ์บูดจัดอยู่แล้ว ปรายตามองฟู่หาวด้วยสายตาเย็นชา

"อู้ว! สายตาพิฆาตมากแม่ เล่นผิดคนซะแล้วงานนี้"

"พี่ฟู่หาว พรุ่งนี้เจอกันใหม่นะ"

"จัดการไปตามกฎ... เดี๋ยวก่อน?" ในขณะที่เจ้าชายกำลังจะอ้าปากสั่งประหาร สายตาของเขาก็ดันไปสะดุดเข้ากับบัตรผ่านในมือของฟู่หาวพอดี "นั่นที่อยู่ในมือเจ้าน่ะ มันคือ..."

"พระองค์รู้จักหรือพ่ะย่ะค่ะ? สิ่งนี้คือ 'บัตรผ่านเข้าโซนฟาร์มมอนสเตอร์วีไอพี'..."

ในฐานะของเชื้อพระวงศ์ที่เคยเข้าไปใช้บริการสถานที่แห่งนี้มาก่อน เจ้าชายองค์โตย่อมมองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าบัตรผ่านใบนี้มันมีที่มาที่ไปและมีมูลค่ามหาศาลขนาดไหน: "เจ้าไปได้ของสิ่งนี้มาจากที่ใด? แล้วมีอยู่ทั้งหมดกี่ใบ?"

จะให้ไปนั่งอธิบายเรื่องเปิดกล่องสุ่มในร้านค้าไอเทมมอลล์ให้ NPC ฟังเนี่ยนะ? หมอนี่ไม่มีทางเข้าใจหรอก ฟู่หาวเลยต้องไหลตามน้ำไปแบบแกนๆ: "พอดีมีเพื่อนเอามาให้น่ะครับ ผมมีอยู่... 100 ใบ"

"...100 ใบ? เหลวไหลทั้งเพ! เจ้ารู้หรือไม่ว่าบัตรผ่านชนิดนี้มันหายากแสนเข็ญเพียงใด?" เจ้าชายองค์โตยังคงทำหน้าไม่เชื่อ

ส่วนทหารยามที่ยืนอยู่ข้างๆ พอได้ยินตัวเลขก็เริ่มจะหงุดหงิด ใช้ด้ามหอกกระทุ้งสีข้างฟู่หาวเบาๆ: "พูดจาให้มันระวังปากหน่อย!"

"ผมมีอยู่ 100 ใบจริงๆ นะครับ ไม่เชื่อก็ลองดูสิ!"

"ทหารยามโหดจังวะ"

"ทำไม NPC ถึงไม่ยอมเชื่อคำพูดของพวกเราผู้เล่นเลยวะเนี่ย?"

"ถ้าฉันเป็น NPC ฉันก็ไม่เชื่อว่ะ ไอ้คนใส่ชุดหนังขาดๆ สำหรับมือใหม่เนี่ยนะ จะมีปัญญาครอบครองบัตรผ่านมูลค่าสามพันกว่าล้านได้?"

ฟู่หาวเริ่มจะงงเป็นไก่ตาแตก: "บัตรผ่านนี่มันแพงหูฉี่ขนาดนั้นเลยเหรอครับ? ถึงผมจะหมดคริสตัลไปตั้งสามพันกว่าล้านก็เถอะ แต่มันก็ไม่น่าจะ... แล้วถึงมันจะแพงหูฉี่ แล้วมันยังไงล่ะ? ผมใช้เวลา 16 ชั่วโมงก็ใช้หมดเกลี้ยงแล้ว มีอะไรน่าตกใจตรงไหน?"

เขาจำใจต้องล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเป้ แล้วดึงเอาปึกบัตรผ่านที่พับซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบออกมายื่นให้เจ้าชายองค์โตดู — ยังไงซะ ตราบใดที่เขายังไม่ได้กดยกเลิกการเป็นเจ้าของไอเทม ก็ไม่ต้องกลัวว่าพวก NPC จะมาฉกไปหรอก แต่ถึงอย่างนั้น พวกไอเทมจิปาถะที่ไม่ใช่อุปกรณ์สวมใส่มันไม่ได้รับการคุ้มครองจากระบบ เขาก็เลยแอบใจตุ๊มๆ ต่อมๆ อยู่เหมือนกัน

เจ้าชายองค์โตจ้องมองปึกบัตรผ่านทั้ง 100 ใบตาไม่กะพริบ สีหน้าเปลี่ยนจากสงสัยเป็นความตกตะลึงอย่างปิดไม่มิด: "นี่มันของจริงหรือนี่? สวรรค์ทรงโปรด นี่มันช่าง..."

พอเห็นจังหวะเหมาะเจาะ ฟู่หาวก็รีบวกกลับเข้าประเด็นทันที: "องค์ชายครับ ผมจำเป็นต้องเข้าไปในวังชั้นในเพื่อใช้บัตรผ่านพวกนี้ แต่ทหารยามไม่ยอมให้ผมผ่านเข้าไป พระองค์พอจะช่วยอะลุ้มอล่วยให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?"

เจ้าชายองค์โตเริ่มพินิจพิจารณาฟู่หาวอย่างจริงจัง: หมอนี่สวมแค่ชุดหนังซอมซ่อของพวกมือใหม่ แถมยังมีอาวุธระดับ +10 ชิ้นแรกของโลกอยู่ในมือ แต่เพราะเอฟเฟกต์การตีบวกมันไม่ได้ส่องแสงออร่าอะไรออกมาเลย ภาพลักษณ์โดยรวมก็เลยดูยาจกสุดๆ

หลังจากยืนเงียบไปอึดใจหนึ่ง ในที่สุดเจ้าชายองค์โตก็พยักหน้า: "ปล่อยให้เขาผ่านเข้าไปเถิด แต่ว่า... บัตรผ่านพวกนี้ เจ้าตั้งใจจะใช้มันคนเดียวทั้งหมดเลยหรือ?"

"ใช่ครับ ผม..."

"ถ้าเช่นนั้น บัตรที่เหลืออีก 99 ใบ ข้าขอซื้อต่อจากเจ้าได้หรือไม่? ตอนนี้ข้ายังไม่มีเงินจ่ายให้ แต่ข้ารับรองว่าจะต้องตอบแทนเจ้าอย่างงามในภายภาคหน้าแน่นอน!"

ฟู่หาวถึงกับอ้าปากค้างกับข้อเสนอสุดหน้าด้านของเจ้าชาย: "นี่พี่ชายกำลังล้อผมเล่นใช่ไหมเนี่ย? กะจะปล้นกันดื้อๆ เลยว่างั้น? ผมมีคิวต้องไลฟ์สตรีมปั่นเลเวลตั้ง 16 ชั่วโมงนะโว้ย!" ฟู่หาวสบถด่าในใจ

[‘spamบับเบิ้ล’ โดเนท 50 หยวน — (ใครจะไปคิดว่าเจ้าชายองค์โตจะเป็นโจรปล้นทรัพย์หน้าด้านๆ แบบนี้...)]

"กะจะฮุบของมูลค่าสามพันล้านฟรีๆ เลยนี่หว่า 5555"

"ต้องขอประทานอภัยด้วยจริงๆ ครับ แต่บัตรผ่านทั้ง 100 ใบนี้ ผมจำเป็นต้องใช้มันทั้งหมดจริงๆ"

"อะไรกัน? บัตรผ่านเพียงใบเดียว เจ้าก็สามารถใช้โซนฟาร์มมอนสเตอร์วีไอพีได้ตามใจชอบแล้วไม่ใช่หรือ! นี่เจ้ากล้าดูหมิ่นข้าที่เป็นถึงเจ้าชายงั้นหรือ?"

ฟู่หาวเริ่มสงสัยว่าตัวเองอาจจะอ่านคำอธิบายไอเทมพลาดไป เลยรีบเรียกหน้าต่างข้อมูลขึ้นมาเช็กอีกรอบ:

เลือกโซนฟาร์มมอนสเตอร์วีไอพีที่ต้องการ สามารถใช้สิทธิ์เข้าได้เป็นเวลา 10 นาที

"ก็ปกตินี่หว่า?" เขาขมวดคิ้วมุ่น ดูทรงแล้วข้อสรุปที่เป็นไปได้ที่สุดก็คือ: บัตรผ่านพวกนี้มันจะจำกัดเวลา 10 นาทีสำหรับผู้เล่น แต่ถ้าตกไปอยู่ในมือของ NPC มันคงกลายเป็นบัตรผ่านแบบอันลิมิตแหงๆ

แต่ฟู่หาวไม่มีทางยอมยกตั๋วของตัวเองให้เจ้าชายเด็ดขาด ต่อให้การเปิดกล่องสุ่มมันจะไม่มีแอนิเมชันให้ดู แต่การนั่งกดไปตั้ง 70,000 กล่อง มันก็ผลาญเวลาชีวิตไปไม่ใช่น้อยๆ นะโว้ย ที่สำคัญกว่านั้นคือ เขาได้ประกาศลั่นวาจาเอาไว้แล้วว่าจะสตรีม 16 ชั่วโมงเต็ม เพราะงั้นเขาก็ต้องใช้ตั๋วให้เกลี้ยงทุกใบสิถึงจะถูก

"จริงๆ แล้วบัตรผ่านที่เหลือผมยังมีแผนต้องเอาไปทำอย่างอื่นอีกครับ ไม่ได้มีเจตนาจะโกหกพระองค์เลยจริงๆ"

"...ก็ช่างเถอะ" จู่ๆ เจ้าชายก็หัวเราะแห้งๆ "ข้าต้องขออภัยด้วยจริงๆ ที่บังอาจไปหมายปองของของเจ้าโดยไม่ยอมจ่ายเงิน ถือว่าข้าเสียมารยาทไปเอง ข้าอนุญาตให้เจ้าเข้าไปในวังชั้นในได้ จงเข้าไปเถิด"

"ขอบพระทัยฝ่าบาท!" ฟู่หาวฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจ ซึ่งช่างตัดกับใบหน้าที่บูดบึ้งของเจ้าชายองค์โตอย่างสิ้นเชิง

[‘spamบับเบิ้ล’ โดเนท 50 หยวน — (เจ้าชายองค์โตก็เป็นคนดีเหมือนกันแฮะ)]

"เจ้าชายสายซึน ปากหมาแต่ใจดี"

"หน้าตอนผิดหวังโคตรจะน่าเอ็นดูเลยอะ แบ่งให้เจ้าชายสักใบเถอะพี่"

ฟู่หาวมองตามแผ่นหลังของเจ้าชายที่เดินจากไป พลางคิดในใจ: "คราวหน้าถ้าเจอกันอีก คงต้องหาทางตอบแทนบุญคุณซะหน่อยแล้ว" ด้วยความรู้สึกซาบซึ้งใจที่มีต่อเจ้าชายองค์โต ในที่สุดฟู่หาวก็ได้ก้าวเท้าเข้าสู่วังชั้นในเสียที

16 ชั่วโมงต่อมา

ณ วังชั้นในของอาณาจักรโรเวน บริเวณด้านหน้าทางเข้าโซนฟาร์มมอนสเตอร์วีไอพี คลาคล่ำไปด้วยฝูงผู้เล่นที่มายืนมุงดูจนแน่นขนัด ในจำนวนนั้นมีพนักงานของ MCN ฮวงซวี่ ปะปนอยู่ด้วยหลายคน แต่ละคนมีสีหน้าที่แตกต่างกันไป แต่ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปที่จุดเดียวกัน

"หัวหน้า พวกนั้นน่าจะมาดักรอฟู่หาวเหมือนกันแน่ๆ เลย"

"ก็เออสิ"

"จะเป็นคนจาก MCN ค่ายอื่นหรือเปล่าคะ?"

"ก็ตอบยากนะ อาจจะเป็นแฟนคลับที่มาปักหลักรอขอลายเซ็นหลังสตรีมจบก็ได้"

"บนโลกนี้ช่างมีคนหลากหลายประเภทจริงๆ นะเนี่ย" เผิงอวี่เจินถอนหายใจยาวๆ พอตระหนักได้ว่าตัวเองก็กำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ "พิลึกพิลั่น" ไม่ต่างจากคนพวกนั้นเลย

"เลิกบ่นได้แล้ว จับตาดูไลฟ์ให้ดี ตอนนี้ฟู่หาวเหลืออีกกี่เปอร์เซ็นต์จะเลเวล 100?"

"เดี๋ยวนะคะ... อ๊ะ! ทะลุ 100 ไปแล้วค่ะ!"

"รีบวิทยุไปบอกทีมที่สแตนด์บายอยู่ตรงจุดเกิดเกิดด่วน พอเขาปิดไลฟ์ปุ๊บก็ให้ประกบตัวเลย ถ้าเขาไม่ยอมวาร์ปกลับเมือง ก็ให้พุ่งเข้าไปคุยเรื่องสัญญาตรงนั้นแหละ"

"รับทราบค่ะ!"

"ท่องเงื่อนไขสัญญากับข้อมูลโปรไฟล์บริษัทจนขึ้นใจแล้วใช่ไหม?"

"แน่นอนค่ะ ระหว่างที่นั่งรอจนเปื่อย ก็มีแต่อันนี้นี่แหละที่พอจะท่องได้ แถมยังนั่งดูสตรีมเก็บข้อมูลมาอย่างละเอียดยิบเลย"

ไม่ใช่แค่ผู้เล่นเท่านั้นหรอกนะที่กำลังเฝ้ารอให้ฟู่หาวฟาร์มมอนสเตอร์จนจบ

ตัดภาพมาที่อีกด้านหนึ่ง คาร์ลสัน เจ้าชายองค์โตแห่งอาณาจักรโรเวน กำลังประทับนั่งอยู่ในห้องหนังสือส่วนพระองค์ ณ ตำหนักส่วนตัว พระพักตร์เคร่งเครียดขณะสดับฟังรายงานจากคนสนิท

"จากรายงานผลการใช้สกิลตรวจสอบของสายลับ ก่อนหน้าที่เขาจะเหยียบเข้าไปในโซนฟาร์มมอนสเตอร์ เลเวลของเขายังหยุดอยู่ที่เลเวล 1 อยู่เลยพ่ะย่ะค่ะ แต่ไม่ทราบว่าเขาใช้เวทมนตร์กลบทใด หลังจากไล่ล่าสังหารมอนสเตอร์ระดับสูงไปอย่างบ้าคลั่ง เลเวลของเขาก็พุ่งพรวดพราด ตอนนี้เกือบจะแตะเลเวล 100 แล้วพ่ะย่ะค่ะ"

"เฮนรี่ เรื่องพรรค์นี้มันเป็นไปได้ด้วยหรือ?"

"กระหม่อมเองก็ยังยากที่จะเชื่อเลยพ่ะย่ะค่ะ" เฮนรี่ ลูกน้องคนสนิททำหน้าเครียด "กระหม่อมได้ไปลงพื้นที่ตรวจสอบด้วยตัวเองแล้ว ขอยืนยันว่าเป็นความจริงทุกประการ ฝ่าบาท เราต้องรีบดึงตัวชายผู้นี้มาเป็นพวกให้เร็วที่สุด! หากเราสามารถไขความลับเบื้องหลังการเติบโตอย่างก้าวกระโดดของเขาได้ มันจะเป็นไพ่ตายชิ้นสำคัญในบททดสอบขององค์กษัตริย์เลยนะพ่ะย่ะค่ะ"

"...เดี๋ยวข้าจะไปพบเขาก่อนก็แล้วกัน" ถึงแม้เจ้าชายองค์โตจะยังคงคลางแคลงใจอยู่บ้าง แต่ด้วยสถานการณ์ที่หลังพิงฝาแบบนี้ ต่อให้เป็นแค่ฟางเส้นเดียว เขาก็ต้องคว้าเอาไว้เพื่อต่อลมหายใจ

[สร้างความเสียหายต่อศัตรู 7,190 หน่วย]

[ศัตรูถูกกำจัดแล้ว]

[ได้รับค่าประสบการณ์ 1,240 หน่วย]

[เลเวลอัป]

[ปลดล็อกความสำเร็จ ‘เลเวล 100’]

[ได้รับฉายา ‘นักผจญภัยฝึกหัด’]

"เห็นไหมล่ะ? บอกแล้วว่าต้องเลเวล 100 ภายใน 16 ชั่วโมงชัวร์"

เวลาฟาร์มมอนสเตอร์เหลืออีกแค่ 43 นาที หลังจากถลุงเวลาไปกับการฟาร์มมาราธอนแบบไม่หลับไม่นอน 15 ชั่วโมง 57 นาทีเต็ม ในที่สุดฟู่หาวก็บรรลุเป้าหมายเสียที

"โคตรเทพพพ" ×999

[‘จินฮ่าว’ โดเนท 50 หยวน — (นับแต่นี้ไปฉันจะเลิกตั้งข้อกังขากับพี่ฟู่หาวแล้วว่ะ ขอเชิญทุกคนสนุกกันต่อเลยนะ ฉันขอตัวไปงีบก่อนละ คร่อก)]

[‘Class’ โดเนท 50 หยวน — (ขนาดฉันนั่งไถหน้าจอมา 16 ชั่วโมงเท่ากัน หลอด EXP ฉันยังขยับไปแค่จิ๊ดเดียวเองเนี่ย)]

[‘ซู่เสวี่ย’ โดเนท 5,000 หยวน — (ยินดีด้วยนะค้าที่อัปถึงเลเวล 100 แล้ว!)]

"ขอบคุณสำหรับยอดโดเนท 5,000 หยวนจากคุณซู่เสวี่ยมากๆ นะครับ แล้วก็ต้องขอขอบคุณคนดูทุกท่านที่คอยซัปพอร์ตด้วย สำหรับเพื่อนๆ ที่รีเควสต์ให้ผมยืดเวลาไลฟ์ออกไปอีก จุใจกันแล้วใช่ไหมครับ?"

"ป่านนี้คงสลบเหมือดคาจอกันไปเป็นแถวแล้วมั้ง"

"โทษทีเถอะย่ะ! มีสาวๆ นั่งถลึงตาดูอยู่ตรงนี้ด้วยเหมือนกันนะจ๊ะ"

"พี่ฟู่หาว ทำเอาตารางชีวิตฉันรวนไปหมดแล้วเนี่ย"

"ตื่นมาดูอีกที อ้าว เลเวล 100 แล้วเหรอเนี่ย? บ้าไปแล้ว!"

ถึงแม้ว่าในช่องแชทจะเต็มไปด้วยเสียงบ่นกระปอดกระแปด แต่จำนวนคนดูก็ยังคงเกาะกลุ่มอยู่ที่หลักแสนกว่าคน แต่ถ้าดูจากสปีดของคอมเมนต์ที่ช้าลงอย่างเห็นได้ชัด ก็เดาได้ไม่ยากเลยว่าคนดูส่วนใหญ่น่าจะเปิดสตรีมทิ้งไว้แล้วแวบไปทำอย่างอื่น หรือไม่ก็คงเข้าเฝ้าพระอินทร์กันไปเรียบร้อยแล้ว

สำหรับฟู่หาวแล้ว เรื่องพวกนั้นมันไม่ใช่ประเด็นเลยสักนิด—ตราบใดที่ไลฟ์สดของเขายังรันอยู่ ทางแพลตฟอร์มก็จะยิงแอดเข้ามาเรื่อยๆ ส่วนเขาก็แค่รอรับส่วนแบ่งค่าโฆษณาเข้ากระเป๋าแบบชิลๆ ก็เลยวิน-วินกันไปทั้งสองฝ่าย

"ร่างกายผมมันชัตดาวน์ไปแล้วว่ะครับ ยืนไม่ไหวแล้วจริงๆ ขอจบไลฟ์ของวันนี้ไว้แค่นี้ก่อนนะครับ ขอบคุณทุกคนมากนะที่ยอมถ่างตารอเป็นเพื่อนกันมาทั้งคืน!"

"ท่านเทพฟู่หาว!" ×999

"พรุ่งนี้จะทำคอนเทนต์อะไรอะ?"

"พรุ่งนี้พักฟาร์มมอนสเตอร์ก่อนได้ไหมอะ? ขอร้องล่ะ เลิกฟาร์มได้แล้ว..."

[การไลฟ์สดสิ้นสุดลงแล้ว]

ฟู่หาวปล่อยเบลอคอมเมนต์บ่นๆ ของคนดูไป ตัดจบไลฟ์ดื้อๆ แล้วล็อกเอาต์ออกจากเกมทันที

"หัวหน้าคะ ฟู่หาวเขาล็อกเอาต์หนีไปคาโซนฟาร์มมอนสเตอร์เลยหรือเปล่าเนี่ย?"

"..."

"ผู้เล่นคนอื่นเขาแยกย้ายกันไปหมดแล้วนะเนี่ย"

"...ทางทีมที่ไปดักรอหน้าจุดเกิดมีอัปเดตอะไรเข้ามาไหม?"

"ไม่มีเลยค่ะ ไม่เห็นแม้แต่เงาคนที่หน้าตาคล้ายฟู่หาวเลยสักนิด"

"..."

ไม่เพียงแต่แผนการดักจับตัวของ MCN ฮวงซวี่จะล้มเหลวไม่เป็นท่า แต่สายลับที่เจ้าชายองค์โตส่งไปประกบก็ยังต้องส่งรายงานที่สั้นกุดแต่น่าปวดหัวกลับมาในจังหวะเดียวกันนี้ด้วย:

"ฝ่าบาท! จู่ๆ เขาก็อันตรธานหายวับไปกับตาเลยพ่ะย่ะค่ะ"

"...พวกนักผจญภัยก็มักจะมีวิชานินจาหายตัวได้แบบนี้อยู่แล้วล่ะ สั่งการให้หน่วยลาดตระเวนจัดกำลังเฝ้าสังเกตการณ์รอบๆ โซนฟาร์มมอนสเตอร์ตลอด 24 ชั่วโมงซะ"

"รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ!"