บทที่ 15 เลื่อนตำแหน่งเป็นรองหัวหน้ากลุ่ม

ที่หน้าห้องทำงานของผู้อำนวยการฝ่ายบุคคล หัวหน้าแผนกโหวเคาะประตูเบาๆ สามครั้ง

จากนั้นทั้งสองก็ผลักประตูเดินเข้าไปในห้องเพื่อทักทายผู้อำนวยการซุน

หัวหน้าแผนกโหวก้าวไปข้างหน้าแล้วเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "ท่านผู้นำครับ วันนี้สหายเหยียนเจี่ยเฉิงมารายงานตัวและจัดการเรื่องเอกสารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ผมกำลังจะพาเขาไปที่ฝ่ายอุปกรณ์ แต่พอได้ยินว่าท่านต้องการพบเขา ผมเลยรีบพาเขามาหาทันทีครับ"

ซุนเจิ้นหัวพยักหน้ารับพร้อมรอยยิ้ม ส่งสัญญาณให้ทั้งสองคนนั่งลงคุยกัน

เมื่อเห็นว่าถ้วยชาบนโต๊ะของผู้อำนวยการว่างเปล่า หัวหน้าแผนกโหวก็รีบหยิบป้านชาขึ้นมารินเติมให้ทันที

"หัวหน้าแผนกโหว คุณอาจจะยังไม่รู้ สหายเหยียนเจี่ยเฉิงคนนี้คือสมบัติล้ำค่าของวิทยาลัยเครื่องกลไฟฟ้าจิงเฉิงเชียวนะ"

"อาจารย์ใหญ่หวังของพวกเขาหัวเด็ดตีนขาดก็ไม่ยอมปล่อยตัวเขามา ฉันพูดจนปากเปียกปากแฉะ ขนาดเอาความสัมพันธ์ฉันมิตรหลายปีมาอ้างก็ยังไม่ได้ผล"

"สุดท้ายฉันต้องยอมสละเหล้าชั้นดีไปสองขวด นั่งดื่มกับเขาจนเมาแอ๋นั่นแหละ เขาถึงยอมใจอ่อน"

หัวหน้าแผนกโหวรีบนั่งตัวตรงและเอ่ยสนับสนุนด้วยรอยยิ้ม "ทั้งหมดนี้ต้องยกความดีความชอบให้ท่านผู้นำที่ลงมือจัดการด้วยตัวเอง จนคว้าตัวคนเก่งระดับแนวหน้ามาให้กระทรวงเครื่องจักรกลของเราได้ครับ!"

"เสี่ยว... สหายเจี่ยเฉิงเองก็ยอดเยี่ยมมากพอด้วยครับ!"

พูดจบ เขาก็รู้สึกเหมือนเหงื่อจะแตก พลางร้องตะโกนอยู่ในใจว่า ถ้ามีเส้นสายระดับนี้ ทำไมถึงไม่บอกให้เร็วกว่านี้ล่ะ!

เหยียนเจี่ยเฉิงรีบเอ่ยถ่อมตัวสองสามประโยค

ทั้งสามคนพูดคุยกันอยู่พักหนึ่ง

ซุนเจิ้นหัวจิบชาแล้วจู่ๆ ก็ถามขึ้นมาว่า "หัวหน้าแผนกโหว เรื่องค่าตอบแทนของเขา คุณจัดการไว้ยังไงบ้าง"

"ท่านผู้นำครับ ตามกฎระเบียบการสรรหาบุคลากรของกระทรวงเรา ผู้มีความสามารถพิเศษจะได้รับการยกเว้นช่วงทดลองงานและได้รับการบรรจุในระดับที่สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานสองระดับ ดังนั้นเราจึงจัดให้สหายเจี่ยเฉิงเป็นเสมียนระดับ 5 ครับ"

"แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าพวกเราจะอนุรักษ์นิยมเกินไปและประเมินความสามารถของเขาต่ำไปมาก ท่านผู้นำครับ ผมขอเสนอให้มอบสวัสดิการระดับสูงสุดตามกฎระเบียบแก่สหายเหยียนเจี่ยเฉิง โดยบรรจุให้สูงกว่าเกณฑ์มาตรฐานสามระดับ ซึ่งก็คือสถานะเสมียนระดับ 4 ครับ"

"ในเมื่อมีกฎระเบียบรองรับ ก็ดำเนินการตามกฎได้เลย!" ซุนเจิ้นหัวเอ่ยพลางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

เหยียนเจี่ยเฉิงลุกขึ้นยืนเพื่อแสดงความขอบคุณ พรั่งพรูถ้อยคำสุภาพและคำเยินยอทั้งหมดเท่าที่เขาจะนึกออก

"เอาล่ะ ตั้งใจทำงานในวันข้างหน้าและพยายามสร้างผลงานให้ได้ในเร็ววันนะ! อย่าทำให้พวกเราผิดหวังล่ะ"

"ครับ ผู้อำนวยการซุน!"

หลังจากเดินออกจากห้องทำงาน เหยียนเจี่ยเฉิงยังคงรู้สึกมึนงงเล็กน้อย เขาจึงรีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อตั้งสติ

เสมียนระดับ 4 พร้อมเงินเดือน 56 หยวนต่อเดือน นั่นเป็นสวัสดิการที่มีให้เฉพาะเด็กจบมหาวิทยาลัยหลังจากได้รับการบรรจุเป็นพนักงานประจำแล้วเท่านั้น

อย่าดูถูกการเลื่อนขั้นแค่ระดับเดียวนี้เชียว หลายคนใช้เวลาหลายปียังไม่แน่ว่าจะขยับขึ้นมาได้

ความรู้สึกที่ได้รับการให้ความสำคัญนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ

หัวหน้าแผนกโหวหยุดเดิน ยิ้มแล้วเอ่ยว่า "เจี่ยเฉิง วันนี้ฉันยุ่งมากจนลืมเรื่องชาไปเลย ชาหลงจิ่งของแท้เชียวนะ ทำไมเธอไม่แวะไปชิมที่ห้องทำงานฉันหน่อยล่ะ"

เหยียนเจี่ยเฉิงกล่าวว่า "หัวหน้าแผนกโหว คุณเกรงใจเกินไปแล้วครับ เรื่องเมื่อครู่นี้ผมยังไม่ได้ขอบคุณคุณเลย!"

"เฮ้อ พวกเราคนกันเองทั้งนั้น ไม่ต้องมากพิธีหรอก เวลาอยู่กันส่วนตัวไม่ต้องเรียกตำแหน่งก็ได้ ฉันจบจากวิทยาลัยการเงินและเศรษฐศาสตร์ที่อยู่ติดกับโรงเรียนเธอนั่นแหละ ฉันแก่กว่าเธอไม่กี่ปี เรียกฉันว่ารุ่นพี่หรือพี่ก็พอ"

"ฉันชื่อโหวเว่ยหมิน"

ในเมื่อเขาพูดมาขนาดนี้ หากยังมัวแต่เกรงใจก็คงจะเป็นการเสียมารยาท

"พี่หมินเหรอครับ"

"อา น้องชาย ถูกต้องแล้ว!"

โหวเว่ยหมินตัดสินใจพาเหยียนเจี่ยเฉิงไปรายงานตัวด้วยตัวเอง

สมัยนี้ เบื้องหลังของแต่ละคนลึกล้ำกว่ากันมาก แถมยังเก่งเรื่องการซ่อนความแข็งแกร่งที่แท้จริงเอาไว้ด้วย

โชคดีที่เขาไหวตัวทันและปรับตัวได้เร็ว ไม่อย่างนั้นเขาอาจจะล่วงเกินท่านผู้นำไปโดยไม่รู้ตัว

เหยียนเจี่ยเฉิงแสดงออกว่าเขาได้เรียนรู้อะไรบางอย่างแล้ว สรรพนามที่ใช้เรียกขานเขาเปลี่ยนจากสหายเหยียนเจี่ยเฉิงมาเป็นเสี่ยวเหยียน และกลายมาเป็นน้องชายในที่สุด

การเปลี่ยนผ่านราบรื่นจดหมดจดในทุกครั้ง ผู้ชายคนนี้ช่างเป็นคนที่รับมือเก่งจริงๆ

เรื่องราวของการดื่มชา การเสิร์ฟชา และการเสิร์ฟชาชั้นดี ล้วนมีความหมายแฝงที่เหมือนกัน

ที่กองส่งเสริมเทคโนโลยี สังกัดฝ่ายอุปกรณ์พื้นฐาน ผู้อำนวยการต่งไห่มองดูรายงานการวิจัยและพัฒนาในมือแล้วรู้สึกเหมือนผมบนหัวจะร่วงเร็วขึ้นไปอีก

ไม่มีอะไรเป็นไปอย่างราบรื่นเลยสักอย่าง

ผ่านมาครึ่งปีแล้ว อย่าว่าแต่ความคืบหน้าในการวิจัยเลย แม้แต่รายงานที่ควรจะดูเป็นชิ้นเป็นอันก็ยังเขียนออกมาสภาพนี้

หากยังเป็นแบบนี้ต่อไป ตำแหน่งผู้อำนวยการนี้คงต้องเปลี่ยนมือไม่ช้าก็เร็ว

ทว่าต้นตอของปัญหาเหล่านี้อยู่ที่บทบาทหน้าที่อันน่าอึดอัดใจของฝ่ายเทคโนโลยีของพวกเขานั่นเอง

ในอดีต หน้าที่ของกองส่งเสริมเทคโนโลยีนั้นชัดเจนมาก ซึ่งได้แก่ โครงการก่อสร้างขนาดใหญ่ที่เกี่ยวข้องกับอุตสาหกรรมเครื่องจักรกล การปรับปรุงเปลี่ยนแปลงทางเทคนิค และการนำเข้า การทำความเข้าใจ ตลอดจนการซึมซับโครงการต่างๆ

เมื่อก่อน พวกเขาแค่รับผิดชอบในการนำเข้าเทคโนโลยีและโครงการดีๆ จากนั้นก็คอยชี้แนะให้เกิดความเข้าใจ และช่วยโรงงานในสังกัดเริ่มสายการผลิตเพื่อทำภารกิจให้ลุล่วง

เมื่อสถานการณ์ระหว่างประเทศเลวร้ายลง จึงมีกำแพงปิดกั้นทางเทคโนโลยีจากภายนอกมากเกินไป ทำให้การนำเข้าเทคโนโลยีและโครงการต่างๆ ไม่สามารถทำได้ชั่วคราว

พวกเขาอยากจะช่วยส่งเสริมเทคโนโลยีที่พัฒนาขึ้นเองภายใน แต่ฝ่ายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีก็ไม่ยอมให้พวกเขาทำแบบนั้น

การจัดการเรื่องเทคโนโลยีและการวิจัยนั้นเป็นจุดแข็งของฝ่ายวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี พวกเขามีอุปกรณ์ครบครันและพร้อมเริ่มงานได้ทุกเมื่อ

ตอนนี้เบื้องบนกำลังขอให้พวกเขาปรับตัวและลองทำงานวิจัยทางวิทยาศาสตร์ดูบ้าง

แต่ด้วยบุคลากรสำรองที่มีอยู่อย่างจำกัดในฝ่ายเทคโนโลยี การจะสร้างความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีนั้นยากเกินไป!

พวกเขากำลังต้องการการสนับสนุนจากผู้มีความสามารถระดับแนวหน้าอย่างเร่งด่วน

ต่งไห่ได้ยื่นเรื่องขอไปทางเบื้องบนหลายครั้ง และทุกครั้งคำตอบที่ได้ก็คือใกล้จะมาถึงแล้ว

ต่อมาเขาถึงได้รู้ว่าคนเก่งคนนี้ยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ พอได้ยินแบบนั้นเขาก็ถึงกับหน้ามืดวิงเวียน

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น

"เชิญเข้ามาครับ!"

เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ต่งไห่ก็ลุกขึ้นยืนต้อนรับ

"หัวหน้าแผนกโหว ลมอะไรหอบคุณมาที่นี่วันนี้ล่ะเนี่ย"

"เหล่าต่ง วันนี้ฉันพาคนเก่งมาส่งให้นาย! นี่คือสหายเหยียนเจี่ยเฉิง ผู้มีความสามารถระดับแนวหน้าที่ผู้อำนวยการซุนของเราดึงตัวมาด้วยตัวเอง เป็นผู้เชี่ยวชาญในสาขาเครื่องกลไฟฟ้าเลยนะ"

พอได้ยินเช่นนั้น นัยน์ตาของต่งไห่ก็สว่างวาบ ราวกับมีคนยื่นหมอนมาให้ตอนกำลังง่วงนอนพอดี ช่างมาได้ถูกจังหวะจริงๆ

เหยียนเจี่ยเฉิงก้าวไปข้างหน้าเพื่อจับมือและเอ่ยด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีครับผู้อำนวยการต่ง ตั้งแต่นี้ไปผมเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของคุณแล้ว โปรดชี้แนะผมด้วยนะครับ"

"ฉันไม่กล้าชี้แนะเธอหรอก เธอเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านนี้นะ ตอนนี้พวกเราต้องพึ่งเธอมาช่วยดับไฟแล้วล่ะ!"

"ดับไฟเหรอครับ"

ต่งไห่ขยับแว่นตาเพื่อซ่อนความเขินอายแล้วรีบเปลี่ยนคำพูด หลังจากเผลอหลุดความจริงออกมา

ทั้งหมดเป็นเพราะสภาพจิตใจของเขาย่ำแย่มากในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

"เปล่าหรอก เธอคือคนเก่งที่เรากำลังต้องการตัวด่วนต่างหากล่ะ มาช่วยชดเชยข้อบกพร่องของเราได้ทันเวลา ราวกับสายฝนที่ตกลงมาถูกฤดูกาลพอดี"

ทั้งสามคนทักทายปราศรัยกันอยู่พักหนึ่ง และเมื่อต่งไห่ยกชาออกมา หัวหน้าแผนกโหวก็รีบลุกขึ้นขอตัวลากลับ

เขามองแวบเดียวก็จำถุงชานั่นได้ มันคือสวัสดิการที่กระทรวงแจกให้เมื่อสามปีก่อน

ถ้าขืนดื่มเข้าไป ท้องไม่เสียก็คงจะปาฏิหาริย์แล้ว หมอนี่เป็นคนขี้เหนียวไม่เคยเปลี่ยนจริงๆ

หลังจากปิดประตู ต่งไห่ก็ค่อยๆ หุบยิ้มแล้วเอ่ยอย่างจริงจัง "เจี่ยเฉิง วันนี้เธอเพิ่งมาถึงกองของเราเป็นวันแรก เธอควรทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมก่อน และให้ทุกคนได้ต้อนรับเธอ"

"แต่เวลาเรากระชั้นชิดแถมงานก็หนัก เพราะงั้นเราเก็บพิธีรีตองพวกนี้ไว้ทีหลังเถอะ วันนี้เรามาเริ่มโหมดทำงานกันเลย หลังจากโครงการของเราสำเร็จเมื่อไหร่ ฉันจะควักกระเป๋าตัวเองเลี้ยงหม้อไฟเนื้อแกะเธอเอง!"

เหยียนเจี่ยเฉิงรีบแสดงทัศนคติของเขาทันที เขาไม่กลัวความยากลำบากหรือความเหน็ดเหนื่อย ขอเพียงได้อุทิศตนทำคุณประโยชน์เพื่อส่วนรวมก็พอ

"ดีมาก! อุดมการณ์ของเธอสูงส่งจริงๆ! ตอนนี้กองของเรามีสามแผนกกับอีกหนึ่งกลุ่มวิจัยและพัฒนาทางเทคนิค ตั้งแต่นี้ต่อไป เธอคือรองหัวหน้ากลุ่มวิจัยและพัฒนา"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ประกายบางอย่างก็วาบขึ้นในดวงตาของต่งไห่ เขาเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม "ก่อนหน้านี้ ตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มถูกควบโดยหัวหน้าแผนกสือหวยเหรินจากแผนกที่หนึ่ง ตั้งแต่นี้ไป เขาจะไปทุ่มเทให้กับงานของแผนกที่หนึ่ง ส่วนฉันจะลงมาควบตำแหน่งหัวหน้ากลุ่มด้วยตัวเอง"

"ขอบคุณที่สนับสนุนครับ ท่านผู้อำนวยการ!"