บทที่ 34 ไม่จริงหรอก จะให้อยู่ต่อด้วยเหรอ?

ลู่ชางเซิงรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง จนชาไปทั้งตัว

ลัทธิเปียเทียนไม่ได้ถูกประกาศว่าเป็นลัทธินอกรีตไปแล้วหรือ? นี่มันเท่ากับท้าทายหน่วยปราบปีศาจอย่างโจ่งแจ้งชัดๆ และเมืองเฟิงตูก็อยู่ในการครอบครองของเผ่าปีศาจไม่ใช่หรือ?

ลู่ชางเซิงไม่เคยคิดว่าการเข้าร่วมประชุมตัวแทนสมาคมผีไร้เงาครั้งแรกของเขา จะต้องมาพัวพันกับเรื่องที่ขัดต่อกฎหมายเช่นนี้

โลกใบนี้ไม่มีการแบ่งประเทศ มนุษย์ทั้งหมดต่างต่อสู้เพื่อความอยู่รอด หน่วยปราบปีศาจในฐานะกำลังสูงสุดของมนุษยชาติ จึงถือเป็นองค์กรที่มีอำนาจสูงสุดในโลก พูดว่ามีอำนาจล้นฟ้าก็ไม่เกินจริง

แต่คนพวกนี้กลับคิดจะล้วงคมออกจากปากเสือ? นี่มันไม่ใช่การหาที่ตายหรอกหรือ?

"ข้าเห็นด้วย"

คนแรกที่พูดคือ "ผีหนู"

เขาเป็นชายที่แต่งกายหรูหรา แม้จะไม่รู้หน้าตาที่แท้จริง แต่ดูจากสร้อยคอทองคำขนาดเท่านิ้วมือที่คอของเขา ก็พอจะบอกได้ว่าคนผู้นี้คงเป็นเศรษฐีตัวยง

"มีเงินไม่หา ก็เป็นไอ้งั่ง แม้ลัทธิเปียเทียนจะบอบช้ำจากการปราบปรามของหน่วยปราบปีศาจ แต่อูฐผอมยังใหญ่กว่าม้า พวกเขาน่าจะยังมีทรัพย์สินเหลืออยู่บ้าง"

"พวกเราไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธลูกค้ารายใหญ่ขนาดนี้"

ผีหนูเป็นคนบ้าเงิน เห็นเงินตาโต ไม่มีจุดยืน

ลู่ชางเซิงจดจำไว้ในใจ

"ข้าไม่เห็นด้วย"

"ผีวัว" เป็นชายร่างกำยำ นั่งอยู่บนเก้าอี้ราวกับภูเขาลูกน้อย ชุดสูทที่สวมใส่ไม่รู้ว่าทำจากวัสดุอะไร แม้จะขยายจนสุดแล้ว แต่ก็ยังทนไม่ยอมขาด

จากสำเนียง ผีวัวดูเป็นคนซื่อๆ และมีจริยธรรมที่ดี

"ข้าเห็นด้วย"

เสียงของ "ผีเสือ" ฟังดูเนือยๆ ราวกับยังไม่ตื่นดี

"ครั้งที่แล้วข้าสู้กับหวังซีหลงแล้วแพ้ คราวนี้ข้าต้องเอาคืนให้ได้"

ผีเสือเป็นคนคลั่งการต่อสู้ แล้วหวังซีหลงเป็นใครกัน?

คิ้วใต้หน้ากากของลู่ชางเซิงขมวดแน่นขึ้นเรื่อยๆ

เขายังรู้เรื่องราวของโลกใบนี้น้อยเกินไป

เนื้อหานิยายเรื่องนี้เผยแพร่เฉพาะบนเว็บไซต์ Thai-Novel และ My Novel เท่านั้น

"ข้าไม่เห็นด้วย"

"ผีกระต่าย" เป็นผู้หญิง และเป็นหญิงสาวที่สวยงาม เพียงแต่ทุกอากัปกิริยาของเธอทำให้ลู่ชางเซิงรู้สึกคุ้นเคยแต่นึกไม่ออกว่าเคยเห็นที่ไหน

"ผลตอบแทนต่ำเกินไป เส้นทางนี้ต้องผ่านด่านป้องกันสามด่าน แก่นผลึกห้าดวงไม่คุ้มค่าพอให้ข้าเสี่ยงชีวิต"

หญิงคนนี้เป็นพวกถือผลประโยชน์เป็นที่ตั้งสินะ...

"มังกร" ไม่ได้พูดอะไร แต่มองมาที่ลู่ชางเซิง

ในบรรดา 12 คนที่นั่งอยู่ แม้ทุกคนจะสวมหน้ากาก แต่รูปร่างการแต่งกายและกิริยาท่าทางยังพอมองออก

มีเพียง "มังกร" ที่ถูกหมอกหุ้มจนมองไม่เห็น มีเพียงหน้ากากที่ลอยอยู่กลางอากาศ

เมื่อรู้สึกถึงสายตาของหัวหน้า ลู่ชางเซิงกระแอมเบาๆ แล้วเอ่ยขึ้น

"ข้าไม่เห็นด้วย"

"แก่นผลึกระดับแปดไม่มีประโยชน์สำหรับข้า"

ลู่ชางเซิงพูดความจริง ศิษย์ทั้งสองของเขาตอนนี้ยังใช้แก่นผลึกระดับสี่อยู่ ยังไม่ถึงเวลาที่จะใช้แก่นผลึกคุณภาพสูงขนาดนั้น

แต่เมื่อคำพูดนี้เข้าหูคนอื่น กลับมีความหมายที่แตกต่างออกไป

"คนใหม่คนนี้ อวดดีจังนะ? นอกจากพวกผู้แกร่งกล้าระดับเก้าขั้นสูงสุดที่ไม่ต้องใช้แก่นผลึกในการฝึกฝนแล้ว ใครกันจะกล้าพูดว่าแก่นผลึกระดับแปดไม่มีประโยชน์สำหรับตัวเอง?"

ยกเว้น "มังกร" และ "ผีม้า" พวกตัวแทนที่ไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของลู่ชางเซิง ต่างประเมินคนใหม่คนนี้ใหม่ในใจ

"ไม่ต้องมองข้าหรอกท่านหัวหน้า ข้าไม่เห็นด้วยแน่นอน" ผีม้าชายชราพูดพลางยักไหล่

จากปฏิกิริยาของคนอื่น แสดงว่าทุกคนรู้ว่าผีม้าไม่มีทางต่อกรกับหน่วยปราบปีศาจ

ชายชราคนนี้ ฐานะน่าสนใจนะ...

"ข้าเห็นด้วย"

เสียงเย้ายวนของ "ผีแพะ" ดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่มีเสน่ห์ที่เข้าถึงจิตใจเหมือนครั้งก่อน เพียงแต่ทำให้ลู่ชางเซิงรู้สึกร้อนวูบในอก

"ข้าจะรอพวกท่านที่เมืองเฟิงตูนะคะ ถ้าข้าคนเดียวไม่พอ ยังจัดน้องๆ ให้พวกท่านได้อีกหลายคน รับรองว่าจะสนุกถึงใจ~"

"โดยเฉพาะท่านนะคะ คนใหม่ที่น่ารัก ท่านยังไม่เคยลิ้มรสชาติของเผ่าปีศาจสินะ..."

ผีแพะอยู่ที่เมืองเฟิงตูสินะ?

ลู่เจียงหมิงเคยบอกว่า สมาคมผีไร้เงาสามารถได้ข้อมูลของเผ่าปีศาจ

คงเกี่ยวข้องกับหญิงคนนี้มากสินะ...

พูดถึงรสชาติของปีศาจยั่วยวน จะเป็นยังไงกันนะ...

อยากลองสักครั้งจัง...

ไม่ได้ๆๆ!

ลู่ชางเซิง สงบสติอารมณ์!

โดยเฉพาะเจ้า น้องชายตัวน้อย!

ก้มหัวลงไปเดี๋ยวนี้!!

จะถูกกินเอานะ!!

หัวใจของลู่ชางเซิงเต้นรัวๆ เขาต้องหลับตาลง ท่องสูตรคณิตศาสตร์ขั้นสูงในใจ พยายามสุดความสามารถที่จะขับไล่ความคิดบ้าๆ นั่นออกไปจากสมอง

"ข้าเห็นด้วย"

"ผีลิง" เป็นสาวเท่ ผมสั้น สวมชุดรัดรูปสีดำ กอดอกด้วยท่าทางน่าเกรงขาม

เธอไม่ได้อธิบายว่าทำไมถึงเห็นด้วย ดูเป็นคนพูดน้อย

"ข้าเห็นด้วย"

"ผีไก่" ดูเหมือนจะเป็นชายวัยกลางคน สวมสูทหรู เปิดกระดุมเสื้อเชิ้ตกว้าง อวดอกล่ำสัน

ตั้งแต่เขานั่งลงที่โต๊ะยาว ก็จ้องมองผู้หญิงในที่นั่งไม่หยุด โดยเฉพาะผีแพะ แทบจะดึงดูดวิญญาณของเขาไปหมดแล้ว

"ผีแพะ คราวนี้อย่าหนีข้าอีกล่ะ ข้าอยากขึ้นเตียงเจ้ามานานแล้ว"

น้ำเสียงของผีไก่เต็มไปด้วยราคะที่ไม่ปิดบัง ทำให้ผีแพะหัวเราะคิกคัก

ลู่ชางเซิงเพิ่งจะกดไฟในใจลงได้ แต่แทบจะถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง รีบท่องสูตรคณิตศาสตร์ในใจทันที

"ข้าไม่เห็นด้วย"

"ผีสุนัข" มีนิสัยชอบดันแว่นตาที่สันจมูก แต่นึกขึ้นได้ว่าตัวเองกำลังสวมหน้ากากอยู่ จึงต้องเลิกล้มความตั้งใจ

เธอเป็นคนที่ดูเหมือนมาประชุมที่สุดในที่นี้ แต่งกายแบบ OL ให้ความรู้สึกว่าอาจจะหยิบเอกสารกองใหญ่ออกมาบรรยายได้ทุกเมื่อ

"พวกลัทธินอกรีตล้วนสมองตื้อ ชอบพูดถึงแต่เรื่องจะระเบิดตัวตายเพื่อพระเจ้า น่าเบื่อเกินไป"

เลขาคนนี้ ฟังดูเหมือนคนชอบสนุกนะ...

"ข้าเห็นด้วย"

"ผีหมู" เป็นคนสุดท้ายที่แสดงความเห็น

สมชื่อจริงๆ ผีหมูเป็นคนอ้วนร่างมหึมา เก้าอี้พนักพิงกว้างๆ กลับดูเหมือนเก้าอี้เด็กเมื่อเขานั่ง พุงกลมๆ ของเขาเบียดอยู่ระหว่างเก้าอี้กับโต๊ะยาว ทำให้เขาต้องขยับตัวบ่อยๆ เพื่อให้รู้สึกสบายขึ้น

"ข้าว่าลัทธิเปียเทียนต้องมีทรัพย์สินมากกว่านี้แน่ ไม่สู้เราหักหลังพวกเขาเลย จับเทพธิดาไว้เรียกค่าไถ่ จะได้กำไรมากกว่า"

โอ้โห... ท่านผู้นี้เป็นคนโหดจริงๆ...

ลู่ชางเซิงตกใจในใจ

สิบสองตัวแทนของสมาคมผีไร้เงา ยกเว้น "มังกร" ที่ไม่พูดอะไร ลู่ชางเซิงก็พอจะมีความประทับใจเบื้องต้นแล้ว

นี่คือกลุ่มคนที่แทบไม่มีจุดยืน เห็นแก่ผลประโยชน์ เห็นแก่ตัวสุดขีด ไม่เกรงกลัวกฎหมาย...

พวกคนบ้า...

"ข้าเห็นด้วย"

หลังจากทุกคนแสดงความเห็นเสร็จ เสียงทรงพลังนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้งจากทุกทิศทาง

"หกคนเห็นด้วย หกคนคัดค้าน ตามกฎ คะแนนเสียงของข้านับเป็น 1.5 คะแนน ภารกิจผ่าน"

"ทุกคนที่โหวตเห็นด้วยสามารถขอรับภารกิจได้ ไม่ว่าใครจะรับภารกิจ ผีแพะจะได้รับแก่นผลึกระดับแปดหนึ่งดวงเป็นรางวัล มีปัญหาอะไรไหม?"

ทั้งที่ประชุมเงียบกริบ ไม่ว่าจะเป็นฝ่ายเห็นด้วยหรือคัดค้าน ต่างยอมรับคำพูดของ "มังกร"

หัวหน้าคนนี้ สามารถควบคุมพวกคนบ้าเหล่านี้ได้อยู่หมัด ดูท่าจะมีของจริงอยู่...

"เช่นนั้น การประชุมเสร็จสิ้น ผู้ที่ต้องการรับภารกิจ ให้ติดต่อข้าผ่านหน้ากากในภายหลัง"

"พวกเจ้าไปได้แล้ว"

"ผีงู เจ้าอยู่ก่อน"

ลู่ชางเซิง: ???????

ไม่จริงหรอก จะให้อยู่ต่อด้วยเหรอ?

(จบบท)